LOGINหนึ่งปีต่อมา ณ ห้างสรรพสินค้าชื่อดังแห่งหนึ่งใจกลางเมืองในร้านอาหาร ภูมินั่งจ้องมองหญิงคนรักตรงหน้าด้วยความไม่พอใจ จนคนถูกมองอดที่จะประหม่าหรือเสียความมั่นใจไปไม่ได้ "พี่อย่ามองน้ำแบบนั้นสิคะ" "ก็พี่ไม่ชอบนี่ จะใส่มาทำไมไอ้เสื้อสายเดี่ยวเนี่ย" ภูมิส่ายหน้า น้ำได้ยินอย่างนั้นก็ก้มลงมามองสำรวจตน
ชายหนุ่มนั่งไปนั่งมาก็นึกถึงเมียรักจึงโทรหาแต่เธอกลับไม่ยอมรับสาย มันยิ่งทำให้เขาอดที่จะรู้สึกผิดไม่ได้ที่ทำตัวไม่น่ารักกับเธอตั้งแต่เมื่อวาน ภูมินั่งก้มหน้าก้มตาทำงานต่อจนเสร็จจากนั้นก็ออกไปดูลูกๆ ต่อตามที่เมียรักฝากฝังเอาไว้ ด้านน้ำกำลังนั่งทานไอศกรีมกับเข็มอยู่ในร้านแห่งหนึ่งในร้านชื่อดัง พร้อมก
ภูมิเห็นอย่างนั้นก็เริ่มจะใจไม่ดีเขารู้ว่าน้ำเหนื่อยแค่ไหนที่ต้องคอยดูลูกทั้งสองคนจึงอยากจะมีเวลาเป็นของตัวเอง ซึ่งเขาก็ไม่ต่างกันอยากจะมีเวลาอยู่กับเพื่อนที่คุยถูกคอกันบ้าง โดยไม่อยากจะให้มีอะไรมารบกวนบรรยากาศที่กำลังดี ซึ่งเขาอาจจะคิดน้อยไปหน่อย ทันทีที่ภูมิพานิดาออกมาจากห้องน้ำเช็ดตัวเปลี่ยนเสื
ณ บ้านวิเศษตระกูลเข็มกับน้ำกำลังช่วยกันจัดแจงมื้อเย็นใส่จานอยู่ในครัว ระหว่างนั้นทั้งสองคนก็ได้ยินเสียงนิดาวัยสองขวบสี่เดือนกับลูคัสวัยสามขวบกว่าร้องไห้ทั้งคู่จึงออกมาดูก็เห็นลูกของทั้งคู่กำลังเยื้อแย่งของเล่นกันอยู่ ทั้งคู่จึงแยกลูกๆ ออกจากกัน จากนั้นน้ำก็อุ้มนิดาเดินไปตรงสวนหน้าบ้านบริเวณมี่ภูมิกั
"สงสัยจะหิวมาก ใช่ไหมลูก" น้ำก้มหน้าลงคุยกับลูกน้อย "พี่ก็หิวเหมือนกันนะ" "หิวก็ทานข้าวสิคะ" "ไม่อะ อยากกินนมเมีย" ภูมิเอ่ยหน้าตาย "ไม่ได้ค่ะ ของลูกพี่ไม่มีสิทธิ์แล้ว" "งั้นเหรอ รอแผลคลอดลูกหายดีก่อนเถอะ พี่จะจัดไม่ให้หลับไม่ให้นอนกันเลยล่ะ" ภูมิส่งสายตาเจ้าเล่ห์ให้น้ำ "น้ำกลัวจังเลยค่ะ"
สามเดือนต่อมา ณ โรงพยาบาลภายในห้องตรวจครรภ์น้ำกำลังนอนอยู่เตียงให้หมออัลตร้าซาวด์ท้องเพื่อดูลูกน้อยในครรภ์อายุสี่เดือน โดยมีภูมินั่งให้กำลังเธออยู่ข้างๆ ด้วยความตื่นเต้น เมื่อภาพลูกน้อยปรากฏขึ้นในจอภาพทั้งสองคนก็หันมาส่งยิ้มให้กันพร้อมกับฟังหมออธิบายพัฒนาการของลูกน้อยไปด้วยจนมาถึงเรื่องเพศของลูกในค
หนึ่งสัปดาห์ต่อมา ภูมิกับน้ำพาซัตเตอร์ไปตรวจสุขภาพพร้อมกับซื้อของใช้ที่จำเป็นให้เจ้าสี่ขาในร้านแห่งหนึ่ง พอได้สิ่งของที่ต้องการแล้ว ภูมิก็ขับรถตรงไปยังร้านอาหารข้างทางที่สามารถพาสุนัขเข้าไปในร้านได้ ในขณะที่คนทั้งคู่นั่งทานอาหารอยู่ในร้าน ก็มีสายตาคู่หนึ่งจับจ้องมองคนทั้งคู่ด้วยความโกรธเคืองร้อนรนใ
"ฮ่าๆๆ " น้ำหัวเราะเยาะชายหนุ่มเสียงดัง "นี่เธอหัวเราะเยาะฉันเหรอ" พูดพลางยกมือขึ้นปาดน้ำตรงหน้าออกลวกๆ "โทษที ฉันลืมตัวไปหน่อย" น้ำอมยิ้มกลั้นขำไว้ "ฉันว่าไหนๆ เราก็เปียกกันแล้ว ก็มาอาบน้ำด้วยกันเถอะ" มือหนาคว้าสายยางจากมือบางฉีดใส่ตัวหญิงสาวพร้อมกับหัวเราะ "คุณทำบ้าอะไรเนี่ย หยุดนะฉันเปียกไ
"_____" น้ำนิ่งเงียบไปนึกถึงข้อความบอกรักที่ชายหนุ่มส่งให้เธอทุกวัน "ว่าไง ตกลงเธอจะเลือกฉันหรือมัน" "คุณปล่อย ฉันอึดอัด" พยายามดันแผงอกกว้างของชายหนุ่มให้ออกห่างตัว แต่ไม่เป็นผล "ฉันรักเธอนะ" เอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจังพร้อมกับกับจ้องเข้าไปในดวงตากลมโตของหญิงสาวในอ้อมแขน "คุณ..." น้ำเอ่ยเสียงเบ
"แล้วฉันขอถามหน่อยคุณไปรักฉันตอนไหนไม่ทราบ" "ฉันไม่รู้ รู้แต่ว่าฉันขาดเธอไปไม่ได้" "คุณ" น้ำเอ่ยเสียงแผ่วเบาใจเต้นแรงอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เธอรักเขาจริงๆ งั้นเหรอ "น้ำเธอเป็นอะไรหรือเปล่า" "เป....เปล่า ฉันง่วงมากเลย" พยายามเปลี่ยนเรื่องคุย "ถ้าเธอเป็นกังวลกับไอ้ช่างภาพนั้น ฉันจะไปพคุยกั







