ตอนที่6 รู้สึกดี

เอสเช่ารถจากสนามบินเรียบร้อยก็พาพัดพารัชชาออกจากสนามบิน ในระหว่างทางทั้งสองไม่ได้คุยอะไรกันมากนัก เพราะเอสต้องรีบขับรถเพื่อไปให้ถึงที่หมายโดยเร็ว ส่วนพัดพารัชชาก็ตื่นตาไปกับต้นซากุระที่ออกดอกผลิบานไปทั่วสองข้างถนนเป็นระยะ เธอไม่พลาดที่จะหยิบโทรศัพท์มือถือเก็บภาพประทับใจเอาไว้ เพราะไม่รู้ว่าอีกนานแค่ไหนเธอถึงจะได้มาเที่ยวที่ญี่ปุ่นอีกครั้ง

“เก็บเมมโมรี่เอาไว้ถ่ายตอนถึงที่พักเราด้วยนะครับ ผมว่าพอถึงที่นั่นคุณพลอยต้องประทับใจกับความสวยงามมากกว่าตามสองข้างทางที่นี่แน่”

“จริงเหรอคะ แล้วที่ที่เราจะไปพักมีอะไรเหรอคะ”

“เดี๋ยวคุณพลอยก็เห็นเองครับ”

“โอเคค่ะ ถ้าคุณเอสเซอร์ไพรซ์ ต้องเป็นที่สวยมากแน่ๆ”

“แน่นอนครับ ผมอยากให้คุณพลอยประทับใจที่สุด”

“เชื่อไหมคะว่าพลอยอยากจะมาที่ญี่ปุ่นมากๆ คิดว่าเก็บเงินเที่ยวต่างประเทศได้ที่แรกที่จะไปก็คือญี่ปุ่น งานที่พลอยได้ทำเป็นงานที่ได้เงินเดือนตามที่ฝันแล้ว ยังได้เที่ยวในที่ที่เคยฝันอยากไปด้วย”

“คุณพลอยไม่เคยได้เที่ยวต่างประเทศเลยเหรอครับ”

“ไม่หรอกค่ะ พลอยไม่ได้มีเงินเที่ยวขนาดนั้น”

“อย่างงั้นผมจะคอยเป่าหูคุณแฮร์ริคให้ส่งคุณพลอยไปต่างประเทศบ่อยๆ นะครับ”

“พลอยไปได้ทุกที่ค่ะ ถ้ามีเพื่อนอย่างคุณเอสไปด้วย”

“เพื่อนเหรอครับ”

“คะ?” ใบหน้าจิ้มลิ้มเริ่มเจื่อนลงดื้อๆ เพราะดูท่าอีกฝ่ายท่าจะตกใจกับสรรพนามที่เธอใช้กับเขา “พลอยขอโทษค่ะ ลืมไปว่าคุณเอสแก่กว่าพลอยหลายปี พลอยให้คุณเอสเป็นพี่ดีกว่าค่ะ”

“ผมเป็นอะไรให้คุณพลอยก็ได้ครับ ถ้าคุณพลอยอยากให้เป็น” เจ้าของใบหน้าหล่อเหลาทรงเสน่ห์นัยน์ตาสีฟ้าหันมายิ้มให้กับพัดพารัชชาก่อนจะหันกลับไปมองทางด้านหน้า ทว่าเขาก็ไม่รู้ตัวเลยว่าตอนนี้หญิงสาวที่เขาส่งยิ้มกว้างและเอ่ยพูดด้วยเมื่อครู่ เธอไม่สามารถละสายตาจากเขาได้

“เอ่อ...ค่ะ” พัดพารัชชารู้สึกร้อนผ่าวไปทั่วหน้า คำพูดที่เขาพูดกับเธอเมื่อครู่มันเป็นแค่ความหมายธรรมดาทั่วไปที่เพื่อนร่วมงานดีๆ อย่างเอสอยากจะพูดให้เธอสบายใจ ทว่าคำพูดของเขาดันทำให้หัวใจของเธอเต้นแรง ทั้งยังรู้สึกขวยเขินอีกฝ่ายขึ้นมาดื้อๆ ทำไมถึงได้เป็นเช่นนี้กัน

“โห สวยที่สุดเลยค่ะ”

ดวงตาคู่สวยเบิกโพลงเป็นประกาย ริมฝีปากบางอ้าค้าง มือทั้งสองยกขึ้นมากอบกุมพวงแก้มของตัวเอง ทั้งรู้สึกตื่นเต้นจนหัวใจเต้นรัว หลังจากเห็นภาพวิวทิวทัศน์ของภูเขาไปชื่อดังของญี่ปุ่นผ่านระเบียงหลังห้องพัก มองลาดต่ำลงมาก็เป็นวิวทะเลสาบที่ตอนนี้กำลังสะท้อนเงาของภูเขาไฟ อีกทั้งรายล้อมทะเลสาปสีครามก็เต็มไปด้วยต้นซากุระที่ผลิดอกบานจนเต็มต้น เมื่อครู่ตอนลงรถเธอก็ตื่นเต้นมากแล้วที่รู้ว่าได้พักใกล้กับที่ท่องเที่ยวขึ้นชื่อ ทว่าเมื่อมามองจากมุมสูงของโรงแรมมันยิ่งทำให้เธอได้เห็นความสวยงามกว้างไกลมากขึ้นไปอีก

“ชอบไหมครับ”

“ชอบมากเลยค่ะคุณเอส พลอยเคนเห็นแต่คนดังๆ มาพักแล้วก็รีวิวที่พักที่นี่ ไม่ได้คิดว่าจะได้มาพักเอง ขอบคุณมากๆ เลยนะคะที่ทำให้พลอยได้มาพักที่นี่ แล้วก็เตือนพลอยให้เก็บเมมโมรี่เอาไว้ถ่ายรูป”

“ครับ คุณพลอยชอบผมก็ดีใจครับ ผมขอตัวไปพักก่อนนะครับ”

“ค่ะ” สาวเจ้าปิดประตูได้ก็วิ่งไปยังระเบียงหลังห้องเพื่อเก็บภาพบรรยากาศในยามพระอาทิตย์ใกล้ตกดินของภูเขาไฟ เธอถ่ายทั้งภาพถ่ายทั้งวีดิโอส่งให้เพื่อนๆ ได้ดู แม้ในภาพที่ส่งไปจะสวยงามไม่เท่ากับของจริงที่เห็นกับตาเนื้อ แต่เธอก็อยากให้เพื่อนทั้งสองได้เห็นว่าเธอได้มาที่นี่ตามที่เคยฝันเอาไว้แล้ว

พัดพารัชชาชื่นชมกับบรรยากาศภายนอกโรงแรมแล้วจึงรีบไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า คนตัวเล็กในเดรสชุดนอนสีหวานพร้อมเสื้อคลุมล้มตัวลงนอนบนเตียงนุ่มได้ก็รีบเฟสไทม์หาเพื่อนๆ ทั้งสองในทันที

“โห สวยมากเลยแก ดีใจกับแกนะที่ได้ไปเที่ยวญี่ปุ่นซะที บริษัทแกนี่สุดยอดเลยอะ” อทิตยายังคงนั่งเลื่อนดูรูปที่พัดพารัชชาส่งให้ไม่วางตา อิจฉาเพื่อนที่สุดที่ได้ไปเที่ยวที่สวยๆ โดยที่ไม่ต้องเสียค่าใช้จ่ายอะไรเลย ถึงจะไปเพราะเรื่องงาน ทว่าผลพลอยได้ก็คุ้มเสียยิ่งกว่าคุ้ม

“จริง ฉันล่ะอิจฉา นี่ขนาดให้ไปทำงานยังให้พักที่พักดีๆ ขนาดนี้ ถ้ามีสวัสดิการให้เที่ยวประจำปีจะหาที่ดีแค่ไหน ยัยพลอยน้อยของฉันโชคดีจริงๆ” ดาวลดารู้สึกว่าพัดพารัชชาโชคดีมากไม่ได้ต่างไปจากอทิตยา ทั้งยังดีใจที่ชีวิตของเพื่อนรักเธอตอนนี้เริ่มสดใสและมีความสุขขึ้นเสียที

“ถ้าฉันทำงานได้หลายเดือนกว่านี้จะซื้อตั๋วให้พวกแกมาเที่ยวที่นี่ด้วยกันนะ”

“เพื่อนใจป๋าแบบนี้ฉันเตรียมตัวรอเลย แล้วแกไปกับใคร” ดาวลดาไม่ได้สนใจเรื่องที่จะได้เที่ยวฟรีหรือไม่ ทว่าตอนนี้เธอสงสัยมากกว่าว่าเอสได้ไปกับเพื่อนเธอหรือไม่ ด้วยรู้ว่าไม่ว่าเพื่อนเธอจะไปทำงานที่เมืองไหนในเยอรมันก็จะมีเอสคอยตามติดไปด้วยตลอด

“คุณเอส ฉันอุ่นใจมากๆ เลยที่มีเขามาด้วย”

“เดี๋ยวนะ ใช้คำว่าอุ่นใจ แกคิดไรกับเขารึเปล่า” ดาวลดาโพล่งดังขึ้น หรือเรื่องที่เธอกำลังสงสัยมันจะเป็นจริงอย่างที่คิด

“อะ... อะไร จะคิดอะไรเล่า” พัดพารัชชาหลบสายตาเพื่อนทั้งสอง

“อาการแบบนี้ชัดเลย” ดาวลดาฟันธงได้เลยว่าพัดพารัชชาดูท่าจะชอบเอสนั้นเป็นเรื่องจริง

“รู้ตัวไหมว่าหน้าแดงไปทั้งหน้าแล้วน่ะ” อทิตยาเข้าคู่กับดาวลดาหยอกเพื่อนเป็นปี่เป็นขลุ่ย

“ฉันก็ไม่รู้ว่าคิดอะไรกับเขาไหม”

“ทำไม” เป็นอทิตยาที่โพล่งถามพัดพารัชชา

“ก็ไม่รู้ไง ไม่รู้ก็คืออธิบายไม่ถูกไง”

“แล้วแกอยู่ใกล้เขาใจเต้นแรงรึเปล่า”

“ก็ไม่ค่อยนะ”

“เวลามีเรื่องอะไร ไม่ว่าจะสบายใจหรือไม่สบายใจจะนึกถึงเขาไหม”

“ก็ใช่นะ”

“นั่นไง แกชอบคุณเอส ชอบก็จีบเขาสิ”

“บ้าเหรอ”

“บ้าอะไร แกบอกว่าเขาดีกับแกทุกอย่างแถมไม่มีแฟน จะรออะไรล่ะ”

“ฉันไม่เคยจีบผู้ชาย” พัดพารัชชาส่ายหัวพัลวัน เกิดมายังไม่เคยมีแฟน หรือใกล้ชิดผู้ชายคนไหน แล้วเธอก็ไม่กล้าจะไปจีบผู้ชายก่อนด้วย

“เรื่องจีบผู้ชายเอาไว้ก่อน แต่แกอ้อน แกเอาความรู้สึกของการแอบชอบคนอื่นมาจากไหน” ดาวลดาพุ่งเป้าไปที่อทิตยา ด้วยดูท่าเพื่อนเธอจะรู้จักอาการแอบชอบคนอื่นดีเหลือเกิน

“ก็... มาจากหนังสือ”

“ใช่รึเปล่าน้า...” ดาวลดาเอ่ยถามน้ำเสียงยียวน

“เออ... อย่าสนใจฉันเลยน่า เอาเรื่องพลอยมันก่อน”

“อืม ฉันก็เห็นด้วยกับอ้อนมันนะพลอย ฝรั่งเขาไม่ซีเรียสหรอกเรื่องใครจีบใครก่อน”

“อ้าว แล้วถ้าเขาไม่ชอบฉันล่ะ”

“เขาก็ไม่คิดมากหรอก”  

“ไม่คุยเรื่องนี้แล้ว ฉันจะพักผ่อนแล้ว แค่นี้นะ”

พัดพารัชชาเห็นว่าเพื่อนๆ ที่ยุให้เธอไปบอกความรู้สึกกับเอสไม่ได้รับความกดดันอย่างเธอที่ต้องอยู่ใกล้ชายหนุ่มเทบจะตลอดเวลา หากเขารู้สึกเหมือนเธอก็ดีไป แต่หากไม่ก็จะทำให้ทั้งเขาและเธอต่างก็จะมีความอึดอัดใจเกิดขึ้นมาเปล่าๆ เรื่องของความรู้สึกมันทำให้เธอวุ่นวายหัวใจได้มากจริงๆ