Partager

บทที่ 18

Auteur: ลอร์ด ลีฟ
แคลร์และครอบครัวไปทานอาหารเย็นที่เคมปินสกี ในขณะที่เวนเดลล์กำลังงัวเงียอยู่ที่บ้าน

เขาเห็นโพสต์จากสื่อทางการของเอ็มแกรนด์กรุ๊ป มันทำให้เขารู้สึกหดหู่และสลดใจมาก

เขาคิดว่าจะเป็นไปไม่ได้เลยที่แคลร์จะชนะสัญญา แต่คาดไม่ถึงว่าเธอใช้เวลาเพียงครึ่งชั่วโมงในการทำสัญญาหกร้อยล้านบาท เมื่อนึกถึงคำพูดที่รุนแรงและเหยียดหยามของเขาที่บ้านของเธอเมื่อวานนี้ เขารู้สึกอับอายมากเมื่อคำพูดนั้นกลับมาเหมือนตบหน้าเขา!

ตอนนี้เองที่แฮโรลด์โทรไปบ่นถึงสถานการณ์ของเขา เขาพูดทันทีที่มีคนรับสายว่า “เฮ้ เวนเดลล์อะไรกันเนี่ย! ผมสร้างโอกาสให้คุณตามจีบลูกพี่ลูกน้องผมแทบตาย แต่คุณหันหลังให้ผมแล้วช่วยให้เธอชนะสัญญาของเอ็มแกรนด์กรุ๊ปเนี่ยนะ คุณทำกับผมแบบนี้ได้ยังไง?”

เวนเดลล์ส่ายหัวไม่ชอบใจ 'อะไรวะ? ฉันยังไม่ได้ทำอะไรเลย! '

แฮโรลด์ถามอีกครั้ง “เวนเดลล์ซื่อสัตย์กับผมนะ คุณนอนกับลูกพี่ลูกน้องของผมหรือเปล่า?”

ในขณะเดียวกันเวนเดลล์ก็อายเกินกว่าจะปฏิเสธความจริงที่ว่าเขาไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องทั้งหมดนี้ มันคงหมายความว่าเขายอมรับว่าตัวเองไร้ความสามารถไม่ใช่ไหม?

ดังนั้นเขาพึมพำอย่างอาย ๆ “ใช่ แฮโรลด์ ขอโทษทีนะ ผมจะทำให้คุณทุกครั้งที่มีโอกาส”

“ผมรู้แล้ว!” แฮโรลด์ถอนหายใจแล้วรีบถาม “เวนเดลล์ ลูกพี่ลูกน้องของผมเป็นสาวบริสุทธิ์ถูกไหม? ผมไม่คิดว่าเธอจะเคยนอนกับคนขี้แพ้คนนั้น คุณเจอแจ็คพอตแล้วล่ะ คุณเป็นสุนัขที่โชคดี!”

เวนเดลอ้าปากค้างด้วยความประหลาดใจตามด้วยความตื่นเต้น

โอ้ว้าว! แคลร์ วิลสันยังบริสุทธิ์!

จากนั้นเขาก็อาจบอกทุกคนว่าเขาทำกับแคลร์ด้วยวิธีนี้ เขาอาจทำให้ความสัมพันธ์ของเธอกับสามีบาดหมางได้เช่นกัน

ขณะที่ความคิดเจ้าเล่ห์อยู่ในใจเขาก็หัวเราะคิกคักอย่างเขินอายและพูดกับแฮโรลด์ว่า "ใช่ครับ ลูกพี่ลูกน้องของคุณเป็นสาวบริสุทธิ์ เธอแน่น และน่ารักจนอดไม่ได้! ฮ่าฮ่าฮ่า!”

เสียงอันขมขื่นของแฮโรลด์ดังก้อง “ถ้าเป็นอย่างนั้น เมื่อไหร่ที่คุณมีนื้อชิ้นใหญ่อยู่ในมือก็อย่าลืมผมแล้วกัน โอเคไหมสหาย?”

“ไม่ต้องห่วงน่า!” เวนเดลล์อุทานแรง

ทันทีที่เขาวางสายของแฮโรลด์ พ่อของเขาก็โทรหาเขาอย่างกะทันหัน

น้ำเสียงวิตกกังวลของพ่อพุ่งเข้าใส่หูเขา “เวนเดลล์ เรางานเข้าแล้ว! ทางเอ็มแกรนด์กรุ๊ปยกเลิกโครงการทั้งหมดกับเราแล้ว! ก่อนหน้านี้แกไปทำให้ใครขุ่นเคืองหรือเปล่า?”

เวนเดลล์ตกอยู่ในความเงียบงันเมื่อได้ยินเรื่องนี้

นี่มันเรื่องจริงเหรอ? นี่ไม่ได้หมายความว่าครอบครัวของเขาจะต้องสูญเสียครั้งใหญ่หรอกเหรอ?!

เขาโพล่งอย่างเร่งรีบ “พ่อครับ เกิดอะไรขึ้น? ไม่นะ ผมไม่ได้ไปยุ่งกับใคร! พ่อเองหรือเปล่า?”

พ่อของเขาดูเหมือนจะไม่เชื่อและงุนงง "พ่อก็ไม่รู้เหมือนกัน! วันนี้พ่ออยู่แต่ในสำนักงาน พ่อแทบจะไม่ได้เจอใครเลยนับประสาอะไรกับจะไปหาเรื่องคนอื่นเขา…”

“นี่พ่อครับ เป็นไปได้ไหมว่าประธานคนใหม่ของเอ็มแกรนด์กรุ๊ปกำลังทำการสับเปลี่ยนครั้งใหญ่หลังจากเข้ารับตำแหน่งบริษัท?”

"ใช่! แกพูดถูก!" คุณโจนส์อุทานขึ้นมา ทันใดนั้นเขาก็นึกขึ้นได้ “พ่อไม่มีโอกาสไปเยี่ยมประธานคนใหม่เลยนับตั้งแต่ได้รับการแต่งตั้ง พ่อเคยคุยกับคุณดอริส ยังอยู่หลายครั้ง แต่เขาบอกว่าประธานของพวกเขาไม่อนุญาตให้เข้าพบเลย”

“แล้วเราจะทำยังไงดี?”

คุณโจนส์ตกอยู่ในความเงียบในขณะที่เขาไตร่ตรองสถานการณ์แล้วกล่าวว่า “โอ้ใช่ งานเลี้ยงของตระกูลวิลสัน ในคืนวันพรุ่งนี้พวกเขาบอกว่าเชิญประธานแล้ว มาหาโอกาสพบเขากันเถอะ!”

“ได้เลย!” เวนเดลล์ตกลงทันที “พรุ่งนี้ไปกันเถอะ!”

***

วันรุ่งขึ้น ตระกูลวิลสันทั้งหมดดูช่างสดใส รื่นเริง และดีใจเป็นอย่างมาก มันเป็นช่วงเวลาที่สำคัญที่สุดในครอบครัว

เพียงชั่วข้ามคืนข่าวเกี่ยวกับตระกูลวิลสันที่ชนะสัญญากับเอ็มแกรนด์กรุ๊ปและยังได้การตอบรับคำเชิญของประธานไปงานเลี้ยงก็แพร่กระจายไปทั่วโอลรัสฮิลล์!

สำหรับงานเลี้ยงนี้ชาร์ลีได้ใส่ชุดสูทราคาแพงที่สุดของเขาเพื่อไปที่โรงแรมที่จัดงานเลี้ยง

ชาร์ลีลงจากรถหลังจากมาถึงทางเข้าของโรงแรมเมื่อรถปอร์เช่คันหนึ่งหยุดกะทันหันต่อหน้าเขา

จากนั้นเวนเดลล์ โจนส์ผู้สวมสูทราคาแพงอย่างพิถีพิถันและทรงผมสุดเนี๊ยบก็ออกมาจากรถ

บริกรเดินไปข้างหน้าและทักทายเขาอย่างขยันขันแข็ง

เวนเดลล์ก็เห็นชาร์ลีด้วยเช่นกัน มีร่องรอยของการดูถูกเหยียดหยามในดวงตาของเขาขณะที่เขาจ้องมองและพูดด้วยรอยยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ว่า “นี่นายหาชุดปลอมนี่มาจากไหน? นายดูเหมือนหมาที่พยายามแต่งตัวเลยนะ"

ชาร์ลีพูดอย่างเรียบๆว่า “แล้วมันเกี่ยวอะไรกับนาย?”

เวนเดลล์กระตุกริมฝีปากพลางเยาะเย้ยใบหน้าของเขา “นายไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับฉัน แต่ภรรยาของนายดูเหมือนว่าจะมีว่ะ…”

ชาร์ลีขมวดคิ้วเล็กน้อยแล้วถามว่า “เรื่องอะไร?”

ผู้ที่อยู่ในเหตุการณ์เมื่อได้ยิน ก็หยุดเมื่อคำพูดดังก้องอยู่ในหูของพวกเขา

เริ่มตั้งแต่เมื่อคืนที่ผ่านมามีกระแสข่าวลือสะพัดในสังคม

มีข่าวลือว่าแคลร์ประสบความสำเร็จในการชนะสัญญาเนื่องจากความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับเวนเดลล์ มิฉะนั้นพวกเขาจะอธิบายเรื่องการได้สัญญากับเอ็มแกรนด์กรุ๊ปจากความสามารถของเธอและวิลสันกรุ๊ปได้อย่างไร?

จากบริบทปัจจุบันของมันฟังดูค่อนข้างถูกต้องและสมเหตุสมผล

เมื่อเห็นว่ามีฝูงชนมารวมตัวกันอย่างช้า ๆ เวนเดลล์จึงพูดเสียงดังว่า “ทำไมนายถึงคิดว่าแคลร์ถึงได้รับสัญญาครั้งนี้ล่ะ?”

ชาร์ลีจ้องมองเวนเดลล์อย่างเย็นชา "ทำไม?"

เวนเดลล์เม้มริมฝีปากเป็นรอยยิ้มอวดดีแล้วพูดว่า “เพราะฉันแน่นอน! เพราะตอนนี้แคลร์เป็นผู้หญิงของฉัน ดังนั้นฉันจึงยอมทำทุกอย่างเพื่อให้เธอประสบความสำเร็จในการเจรจากับพวกเขา! ถ้านายยังมีสติเหลืออยู่บ้างก็ทำตัวให้เป็นสุภาพบุรุษหน่อย แล้วหย่ากับเธอโดยเร็วที่สุด”

แม้ว่าพวกเขาจะคาดเดาเหตุผลต่าง ๆ นานา แต่ผู้คนก็อดไม่ได้ที่จะอ้าปากค้างด้วยความประหลาดใจเมื่อพวกเขาได้ยินเวนเดลล์พูดออกมา

ใช่แล้ว! แคลร์ชนะสัญญาด้วยการนอนกับเวนเดล โจนส์!

"หึ เพราะนายเนี่ยนะ?" ชาร์ลีหัวเราะเบา ๆ อย่างน่าขนลุก "นายคิดว่านายเป็นใคร?"

Continuez à lire ce livre gratuitement
Scanner le code pour télécharger l'application

Dernier chapitre

  • กลลวง นายสุดเท่ห์ ชาร์ลี เวธ   บทที่ 1600

    “โอเค” ชาร์ลีพยักหน้าก่อนจะพูดว่า “เอาล่ะ ถึงเวลาที่นายต้องออกเดินทางแล้ว”ในเวลานี้จาเวียร์ก็วิ่งเข้าไปหาพวกเขาพร้อมกับแบตเตอรี่สำรองในมือ หลังจากนั้นเขาก็ยื่นแบตเตอรี่สำรองกับสายชาร์จให้กับดีแลนในขณะที่พูดว่า “ดีแลน นี่แบตเตอรี่สำรอง!”ดีแลนหยิบแบตเตอรี่สำรองใส่ไว้ในเป้ หลังจากปาดน้ำตาออกจากใบหน้าแล้ว เขาก็พูดกับทุกคนว่า “คุณยาย คุณตา พ่อ แม่ ลุง อา ผมจะไปแล้วนะคับ…”ทุกคนโบกมือให้เขา “ไปเถอะ อย่าลืมใส่ใจในเรื่องความปลอดภัยบนท้องถนนนะ!”ดีแลนมองไปที่ชาร์ลีอีกครั้งก่อนจะโค้งคำนับแล้วพูดว่า “ผมจะไปแล้วนะครับคุณเวด…”ชาร์ลีส่งเสียงพึมพำในขณะที่พูดว่า “รีบไปเถอะ ไม่งั้นนายจะถูกทำโทษที่ไปถึงช้านะ”ดีแลนรีบพยักหน้าในขณะที่พูดว่า “ไม่ต้องเป็นห่วงครับ! ผมจะทำให้ดีที่สุดครับ!”ชาร์ลีโบกมือแล้วพูดว่า “อืม ไปได้แล้ว!”ดีแลนพยักหน้าก่อนจะหันกลับไปมองเหล่าญาติ ๆ อย่างไม่เต็มใจ จากนั้นเขาก็เริ่มปั่นจักรยาน Phoenix 28 คันใหญ่อย่างหนักหน่วง หลังจากถีบจักรยานไปได้สองสามครั้ง ในที่สุดดีแลนก็ถีบจักรยานจากไปในลักษณะโคลงเคลงซิลเวียเริ่มร้องไห้อย่างขมขื่น ลีโอนาร์ดจึงรีบคว้าเธอมาปลอบโยนอยู่ในอ้อ

  • กลลวง นายสุดเท่ห์ ชาร์ลี เวธ   บทที่ 1599

    เมื่องานเลี้ยงวันเกิดสิ้นสุดลง และแขกคนอื่น ๆ ได้กลับไปแล้ว ดีแลนก็เข็นรถจักรยาน Phoenix 28 คันใหม่ออกมาในเวลานี้จู่ ๆ ดีแลนก็นึกถึงเพลงฮิตที่เขาเคยเห็นในคลิปวิดีโอสั้น ๆ…เพลงนี้ก็คือเพลง ‘ขี่มอเตอร์ไซต์แสนรักของฉัน’...ในขณะที่เขานึกถึงเพลงนี้ เขาก็มองไปที่จักรยาน Phoenix 28 ในสภาพเก่าที่ดูน่าเกลียดนั้น แล้วอดที่จะถอนหายใจไม่ได้ในขณะที่คิดกับตัวเองว่า ‘ถ้าฉันขี่มอเตอร์ไซค์ไปโอลรัสฮิลล์ได้ก็คงจะดีไม่น้อย เพราะจะทำให้ฉันสามารถเดินทางได้ประมาณสามถึงสี่ร้อยกิโลเมตรต่อวัน ซึ่งจะช่วยให้ฉันเดินทางไปถึงโอลรัสฮิลล์ได้เร็วที่สุด จะได้ไม่ต้องทนทุกข์กับความคับข้องใจและความอยุติธรรมมากมายในระหว่างทาง…’แต่ช่างน่าสงสารเหลือเกินที่เขารู้ว่าชาร์จะไม่มีทางเปิดโอกาสให้เขาได้ต่อรองอะไรเลย เขาจึงทำได้แค่เข็นจักรยานออกมาเพื่อเตรียมตัวออกเดินทางเจริล… ลุงของเขาถือหมวกกันน็อกสีเขียวอยู่ในมือ ในขณะที่พยายามจะสวมให้กับดีแลน ดีแลนหลบเลี่ยงหมวกใบนั้นในขณะที่ถามอย่างอึดอัดใจว่า “ทำไมถึงซื้อหมวกกันน็อกสีเขียวมาให้ผมล่ะลุง? หมวกสีเขียวเป็นสัญลักษณ์ของผู้ชายที่โดนสวมเขานะ…”“อย่าพูดถึงเรื่องนั้นเลยน่า” เจร

  • กลลวง นายสุดเท่ห์ ชาร์ลี เวธ   บทที่ 1598

    "หา? เร็วไปไหม? คุณจะไม่อยู่ที่อีสต์คลิฟฟ์ต่ออีกสักสองสามวันเหรอ?”“ผมทำธุระของผมเสร็จหมดแล้วน่ะ ไม่มีธุระอะไรให้ผมต้องอยู่ที่นี่อีก ผมจะออกเดินทางพรุ่งนี้เลย”เมื่อลอรีนได้ยินดังนี้ เธอก็พูดขึ้นอย่างไม่ลังเลเลยว่า “ถ้าอย่างนั้นฉันก็จะออกจากอีสต์คลิฟฟ์พรุ่งนี้ด้วย เราเดินทางกลับโอลรัสฮิลล์พร้อมกันดีไหมคะ? เราจะได้นั่งเครื่องบินลำเดียวกันชาร์ลีอยากจะปฏิเสธเธอ แต่เมื่อเขาเห็นสีหน้าที่แสดงความวิงวอนของเธอแล้ว เขาก็ปฏิเสธเธอไม่ลงเพราะไม่ว่าจะอย่างไรก็ตาม… นับเป็นเรื่องธรรมดาสำหรับคนเป็นเพื่อนกัน ที่ต้องนั่งเครื่องบินลำเดียวกัน ดังนั้นเขาจึงไม่สามารถหลบเลี่ยงการนั่งเครื่องบินเที่ยวบินเดียวกับเธอได้ชาร์ลีจึงพูดว่า “ได้สิ เรากลับด้วยกันก็ได้”ลอรีนรีบพูดว่า “ถ้าอย่างนั้นเดี๋ยวคุณให้รายละเอียดบัตรประจำตัวกับฉันมานะ ฉันจะได้ซื้อตั๋วเครื่องบินของเราพร้อมกัน!”“โอเค”***ในขณะที่งานเลี้ยงวันเกิดยังคงดำเนินอยู่นั้น ลุงและอารองของดีแลนก็ได้ตระเตรียมการเดินทางด้วยการปั่นจักรยานไปยังโอลรัสฮิลล์ให้ดีแลนเรียบร้อยแล้วพวกเขาได้ให้คนไปซื้อจักรยาน Phoenix 28 รุ่นเก่ามา แล้วติดตั้งชั้นวางสัมภา

  • กลลวง นายสุดเท่ห์ ชาร์ลี เวธ   บทที่ 1597

    หลังจากนั้นงานเลี้ยงวันเกิดก็เริ่มขึ้นอย่างเป็นทางการมีการจัดที่นั่งให้กับชาร์ลีเป็นพิเศษในฐานะที่เขาเป็นแขกผู้มีเกียรติสูงสุด โดยเขาได้นั่งอยู่ข้างนายท่านโธมัสกับลอรีนและริกลีย์หลังจากนั้นสมาชิกของตระกูลโธมัสก็ผลัดกันดื่มอวยพรให้เขา โดยทั้งการแสดงออกทางสีหน้า น้ำเสียง และการกระทำล้วนเต็มไปด้วยการสรรเสริญเยินยอ ชาร์ลีไม่มีอะไรจะพูดมากนัก เมื่อมีคนมาดื่มอวยพรให้เขา เขาก็แค่ดื่มอวยพรกลับไป ซึ่งถึงแม้ดีแลนจะเป็นคนมาดื่มอวยพรให้เขา เขาก็ดื่มอวยพรกลับไปอย่างง่ายดายในเวลานี้ริกลีย์ก็ยังมาดื่มอวยพรให้กับชาร์ลีอย่างระมัดระวังด้วย โดยเขาได้เยินยอแล้วพูดว่า “คุณเวดครับ ผมมีเรื่องจะถามคุณหน่อยครับ…”ชาร์ลีรู้อยู่แล้วว่าเขาจะถามอะไรก่อนที่เขาจะเริ่มพูดออกมาด้วยซ้ำไป เห็นได้ชัดว่าเขาต้องการให้ชาร์ลีช่วยฟื้นคืนสมรรถภาพ เพื่อให้เขากลับมาแข็งแกร่งได้อีกครั้งแต่เมื่อพิจารณาถึงเรื่องเลวร้ายทั้งหมดที่ครอบครัวของพวกเขาได้ทำกับครอบครัวของยูลแล้ว ชาร์ลีก็ยังแน่ใจว่าเขาจะไม่ยอมฟื้นคืนสมรรถภาพให้พวกเขาในตอนนี้ผู้ที่เป็นผู้ใหญ่แล้วจะต้องชดใช้และรับผิดชอบต่อการกระทำของพวกเขา ไม่อย่างนั้นแล้วพวกเขาจะได้บทเ

  • กลลวง นายสุดเท่ห์ ชาร์ลี เวธ   บทที่ 1596

    ชาร์ลีหยิบภาพวาดที่ยูลมอบให้เขาจากมือของดีแลน ก่อนจะยื่นให้กับยายของลอรีนด้วยตัวเอง หลังจากนั้นเขาก็พูดว่า “คุณยายโธมัสครับ นี่เป็นของเล็ก ๆ น้อย ๆ จากแคลร์และผมครับ ผมหวังว่าคุณยายจะรับมันไว้ และผมอยากจะขอโทษกับทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นไปเมื่อกี้นี้ ด้วยวันนี้เป็นงานเลี้ยงวันเกิดของคุณยาย ผมหวังว่าคุณยายคงจะให้อภัยผมนะครับ”คุณท่านโธมัสรู้สึกปลื้มใจแล้วรีบพูดขึ้นว่า “คุณเวด ไม่ต้องเกรงใจหรอกค่ะ จริง ๆ แล้วเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อกี้นี้เป็นเพราะหลานชายของฉันทำอะไรผิดไป ฉันมาคิดดูแล้ว… ทั้งหมดนั้นเป็นเพราะเราละเลยในการอบรมสั่งสอนหลานของเรา จึงทำให้คุณเวดต้องเดือดร้อน”ในขณะที่เธอพูดอยู่นั้น เธอก็มองดูภาพวาดก่อนจะพูดว่า “คุณเวดคะ ภาพวาดนี้มีมูลค่ามากเหลือเกิน ฉันคงรับของขวัญชิ้นนี้ไว้ไม่ได้หรอกค่ะ!”ชาร์ลีรีบพูดว่า “คุณยายโธมัสครับ ของขวัญชิ้นนี้เป็นเพียงของเล็ก ๆ น้อย ๆ จากแคลร์และผม มูลค่าของของขวัญชิ้นนี้ไม่ใช่เรื่องสำคัญอะไรเลย คุณยายไม่ต้องเกรงใจผมหรอกครับ พูดตามตรงนะครับ ผมไม่ได้ใช้จ่ายเงินกับของขวัญชิ้นนี้เลยด้วยซ้ำ เพราะคุณโกลดิ้งจากโกลดิ้งกรุ๊ปมอบภาพวาดนี้ให้ผม แล้วผมก็นำมา

  • กลลวง นายสุดเท่ห์ ชาร์ลี เวธ   บทที่ 1595

    เมื่อได้ยินว่าเขาจะต้องไปขนปูนซีเมนต์ในไซต์ก่อสร้าง ดีแลนก็ส่ายหัวอย่างบ้าคลั่งทันที!เมื่อเปรียบเทียบกันแล้ว เขาคงต้องทนทุกข์ทรมานและรู้สึกคับข้องใจเพียงเล็กน้อย ถ้าเขาต้องอาศัยอยู่ในชุมชนแออัด โดยมีค่าครองชีพเดือนละหนึ่งหมื่นบาท แต่ถ้าเขาต้องไปขนปูนซีเมนต์ในไซต์ก่อสร้าง เขาก็คงต้องทนทุกข์ทรมานอย่างมาก และต้องเจอะเจอความยากลำบากมากมายในไซต์ก่อสร้างแห่งนั้นเขาจึงพยักหน้าแบบไม่คิดอะไรทันที “คุณเวดครับ ผมยอมรับเงื่อนไขทั้งหมดของคุณแล้ว ผมจะไม่ต่อรองอะไรกับคุณแล้วครับ! ขอแค่อย่าส่งผมไปไซต์ก่อสร้างนั้นเลยนะครับ…”ชาร์ลีรู้สึกพอใจมากแล้วพูดอย่างเย็นชาว่า “อย่าลืมปรับปรุงเปลี่ยนแปลงและกลับเนื้อกลับตัวเป็นคนดีหลังจากนายไปถึงที่โอลรัสฮิลล์แล้ว อย่าสร้างปัญหาอะไรเพิ่มขึ้นมาอีกล่ะ ถ้านายยังคงอยู่ที่อีสต์คลิฟฟ์ต่อไป ทายาทที่ชอบเยาะเย้ยถากถางคนอื่นอย่างนาย ก็อาจก่อให้เกิดหายนะที่ร้ายแรงกว่านี้ได้ในสักวันหนึ่ง นายอาจเข้าไปพัวพันและทำให้ให้ตระกูลโธมัสและตระกูลโคชต้องเดือดร้อนได้!”ในเวลานี้สองพี่น้องอย่างเจริลและจาเวีย์ก็อดที่จะตัวสั่นขึ้นมาเล็กน้อยไม่ได้ดูเหมือนคำพูดของชาร์ลีจะทำให้คนทั้งคู่

  • กลลวง นายสุดเท่ห์ ชาร์ลี เวธ   บทที่ 240

    ไซล่าประหลาดใจและตะลึงเมื่อเห็นว่าชาร์ลีใช้เทคนิคเดียวกับที่เธอเคยใช้ก่อนหน้านี้!เธอตอบอย่างเร่งรีบ “นี่เขาจะไร้ยางอายขนาดนี้ได้ยังไง? เขาใช้เทคนิคเดียวกับที่หนูใช้ก่อนหน้านี้! เขาทำตามและขโมยเทคนิคของหนูด้วยการดูหนูก่อนหน้านี้หรือเปล่า?”แอนโธนีมีสีหน้าสงบมากในเวลานี้ เขาพูดขึ้นเพียงไม่กี่วินาทีต่อม

  • กลลวง นายสุดเท่ห์ ชาร์ลี เวธ   บทที่ 190

    ในเวลานี้ทุกคนในลานบ้านต่างก็ตกใจกระบองทำจากไม้เอล์มสีเหลืองที่แข็งที่สุดและมีความเหนียวมาก แม้แต่ชายร่างกำยำสองคนก็ยังพบว่ามันยากมากที่จะทำลายกระบองนี้แม้ว่าพวกเขาจะใช้พละกำลังทั้งหมดก็ตามอย่างไรก็ตามในมือของชาร์ลีกระบองดูเหมือนจะบอบบางราวกับเส้นก๋วยเตี๋ยว!หลังจากฝึกฝนทักษะการต่อสู้ ความแข็งแกร่งขอ

  • กลลวง นายสุดเท่ห์ ชาร์ลี เวธ   บทที่ 203

    ข่าวที่เอ็มแกรนด์กรุ๊ปขึ้นบัญชีดำวิลสันกรุ๊ปได้แพร่กระจายออกไปอย่างรวดเร็วทั่วเมืองเมืองโอลรัสฮิลล์ ในเวลานี้ทุกคนที่อาศัยอยู่ในเมืองโอลรัสฮิลล์ต่างรู้เรื่องราวขอตระกูลวิลสันที่ถึงจุดสิ้นสุดแล้ว และข่าวที่หญิงชราเข้ารับการรักษาที่โรงพยาบาลหลังจากที่เธอได้ยินเรื่องราวเกี่ยวกับชะตากรรมของตระกูลวิลสันก

  • กลลวง นายสุดเท่ห์ ชาร์ลี เวธ   บทที่ 218

    “โจแอนน์ นี่เธอพูดอะไรออกมาเนี่ย? ดักลาสเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของเรา ถ้าเราต้องการความช่วยเหลือเขาจะช่วยเราอย่างไม่ต้องสงสัยอยู่แล้ว”ผู้ชายหน้าเหลี่ยมพูดขึ้น เขาหยิบแก้วขึ้นมาแล้วกระดกหมดในครั้งเดียวชาร์ลีเหลือบมองพวกเขาสั้น ๆ เขาจำได้ว่าคนพวกนั้นเป็นเพื่อนร่วมวิทยาลัยกับเขา ผู้หญิงคนนี้ชื่อ โจแอนน์

Plus de chapitres
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status