บทที่ 2.5

พร้อมกับ...คำขอสองข้อที่ติดค้าง?

“หากเป็นอย่างที่ทรงตรัส ท่านแม่พาหม่อมฉันหลบหนีออกมาอย่างยากลำบาก เหตุใดจึงยังทรงอยากให้หม่อมฉันกลับเมืองหลวงเพคะ”

“เพราะพี่ชายของเจ้าถูกลอบสังหารระหว่างการสืบคดีทุจริตในกองทัพ”

ลั่วเฟิ่งเหยาเบิกตามองอวี่เสวียน

“เขาสิ้นใจเมื่อหลายวันก่อนคิดว่าตอนนี้ข่าวการตายของเขาคงยังส่งไปไม่ถึงวังหลวง” เขามองหญิงสาวนิ่ง “ก่อนตายเขาเองก็อยากพบเจ้าสักครั้ง ข้ารับปากจะพาเขามาพบเจ้าหลังสะสางคดีจบ”

ลั่วเฟิ่งเหยาไม่รู้ว่าจะอธิบายความรู้สึกของตนเช่นไร อยู่ๆ ก็รับรู้ว่าตนเองไม่ใช่กำพร้า นางมีทั้งบิดา พี่ชายฝาแฝด แต่ข่าวต่อมากลับกลายเป็นว่าพี่ชายฝาแฝดเพิ่งสิ้นใจ ทั้งที่นางยังไม่เคยพบ ไม่เคยมีโอกาสได้รู้จัก

“หลักฐานบางส่วนเขาแยกเก็บเอาไว้ในจวนตระกูลเซี่ย มันสำคัญมากพอที่จะล้มขุนนางใหญ่ผู้หนึ่งในราชสำนัก ข้าเคยให้คนลอบเข้าไปค้นดูแต่กลับคว้าน้ำเหลว เจ้ากลับเมืองหลวงกับข้า กลับเข้าไปในจวนตระกูลเซี่ย หาหลักฐานที่พี่ชายของเจ้าซ่อนเอาไว้ออกมา ที่เหลือข้าจะเป็นคนจัดการเอง”

ลั่วเฟิ่งเหยาขมวดคิ้วมุ่น เรื่องที่ได้ยินมันยากจะเชื่อ นางมั่นใจว่าเรื่องนี้ไม่ใช่ง่ายทั้งยังเต็มไปด้วยอันตราย “เพราะเหตุใดทรงคิดว่าหม่อมฉันจะพาตัวเองไปเสี่ยงอันตราย ทั้งที่ทุกวันนี้ชีวิตของหม่อมฉันก็สงบสุขดี”

เขายิ้มบางยื่นมือเข้าไปดึงกล่องใบหนึ่งออกมา เห็นทีคนสนิทของเขาคงมาถึงนานแล้ว ทั้งยังลอบนำของมาให้ชายหนุ่มอีกด้วย

“นี่เป็นของที่เซี่ยเฟิ่งสิงทิ้งเอาไว้ให้เจ้า ตอนข้าไปพบศพของเขา เขากอดกล่องไม้นี้เอาไว้แน่นมาก เจ้าลองดูข้าวของข้างใน จากนั้นค่อยตัดสินใจว่าจะกลับไปหรือไม่ หากเจ้าปฏิเสธข้าย่อมไม่บังคับ”

บางอย่างบอกให้นางยืนยันปฏิเสธและอย่าได้กล้ายื่นมือออกไปรับกล่องไม้ใบนั้น เพียงแต่เมื่อรับรู้ว่ามีพี่ชายฝาแฝด ในใจของลั่วเฟิ่งเหยาย่อมกระหายที่จะได้รู้จักเขามากขึ้น

ตอนนี้รู้แล้วว่าเขามีนามว่า เฟิ่งสิง ที่เหลือเล่า...

มือสั่นเทาค่อยๆ ยื่นออกไปรับทั้งที่ในใจบอกว่าอย่าได้รับมันมา

“ข้าจะเดินทางในอีกสองวัน ทุกอย่างจะเตรียมพร้อมดังนั้นเจ้าค่อยตอบข้าหลังใคร่ครวญให้ดี”

“เพคะ”

ลั่วเฟิ่งเหยาเดินออกไปด้วยความสับสน นางก้มลงมองกล่องไม้ลงรักในมือนิ่ง กระทั่งล่วงเข้ายามปลายยามซวี[1]จึงทำใจกล้าเปิดกล่องนั้นขึ้น

ของเล่นชิ้นเล็กๆ น่ารักหลายชิ้นวางรวมกันในกล่อง ตุ๊กตาปั้นเด็กหญิงตัวน้อย ปิ่นหยกมันแพะล้ำค่าสำหรับสตรี

ยังมี...ปิ่นไม้ที่ดูเหมือนทำขึ้นมาเอง แม้ไม่สวยงามประณีต แต่กลับทำให้รับรู้ถึงความพยายามของคนทำ ด้านล่างสุดยังมีจดหมายสองฉบับ

ฉบับแรกเขียนชื่อแซ่ของนางเอาไว้ ‘เซี่ยเฟิ่งเหยา’

ฉบับที่สองเขียนประโยคสั้นๆ ‘ท่านพี่’

ลายมือแตกต่างกันทำให้ล่วงรู้ในทันทีว่าหนึ่งเป็นจดหมายของเซี่ยเฟิ่งสิง ส่วนอีกฉบับอาจเป็นจดหมายของมารดาที่เขียนทิ้งเอาไว้ให้บิดา หากจะมองจากความเก่าของเนื้อกระดาษเซวียนจื่อ

หญิงสาวเลือกที่จะเปิดจดหมายของเซี่ยเฟิ่งสิงก่อน...

ตอนหยิบขึ้นมาปลายนิ้วเรียวลูบภาพวาดผีเสื้อตัวน้อยเหนืออักษรที่เป็นชื่อของนาง รอยยิ้มจุดประกายพร้อมกับขอบตาที่เริ่มร้อนผ่าว อาจารย์ของนางมักเรียกนางด้วยความเอ็นดูว่า ‘เสี่ยวเตี๋ย[2]’

…นี่เป็นชื่อเล่นที่มีเพียงอาจารย์เท่านั้นที่รู้

‘เฟิ่งเหยา...’

‘ข้าคือพี่ชายของเจ้า พี่ชายที่เพิ่งล่วงรู้ว่าเจ้ามีตัวตนได้ไม่นาน ตลอดชีวิตของข้ารับรู้ว่ามารดาจากไปตั้งแต่ยังเยาว์วัย ไม่เคยล่วงรู้เลยว่าเบื้องหลังจะมีความลับที่อาจเปลี่ยนชีวิตที่เหลืออยู่ของตัวเอง ก่อนหน้านี้เข้าใจมาตลอดว่าความเศร้าโศกและรู้สึกผิดในดวงตาของท่านพ่อ สาเหตุมาจากที่ท่านแม่จากไปทั้งที่เขาเพิ่งมีฐานะมั่นคง ตอนนี้จึงได้เข้าใจว่าท่านพ่อมีชีวิตอยู่ด้วยความรู้สึกผิดต่อเจ้าและท่านแม่มาโดยตลอด’

‘เฟิ่งเหยา เจ้าก็อย่าโทษท่านพ่อเลย เพื่อความปลอดภัยของทั้งเจ้าและข้า ทั้งท่านพ่อและท่านแม่คงเจ็บปวดใจกับการตัดสินใจในครานั้นไม่น้อย ท่านแม่เลือกพาเจ้าหลบเร้นทิ้งข้าเอาไว้เพื่อให้ทั้งเจ้าและข้าปลอดภัย ข้าเข้าใจได้เป็นอย่างดี และยินดีที่อย่างน้อยวันนี้เจ้าก็ยังอยู่รอดปลอดภัย’

‘ข้ามีเรื่องสำคัญมากที่ต้องทำจึงยังไปรับเจ้ากลับจวนไม่ได้ แต่หลังการสะสางคดีจบลงข้าสัญญาว่าจะไปรับเจ้าอย่างแน่นอน เรื่องความเชื่อโบราณเจ้าไม่ต้องกังวล ขอเพียงไม่ได้อยู่ในจวนเดียวกันก็ไม่เป็นไร อีกอย่างเจ้าไม่ได้ใช้แซ่เซี่ยมานานแล้ว เจ้าใช้แซ่ลั่วของเทพโอสถ ข้ากับเจ้าล้วนอยู่ดีมีสุขมากว่าสิบเก้าปี นี่มิใช่ยืนยันแล้วหรือว่าเราผ่านช่วงเวลาของความยากลำบากมาแล้ว ข้าอายุสิบเก้าอีกไม่ถึงปีก็จะแต่งฮูหยิน ถึงตอนนั้นข้าจะแยกจวนไปอยู่ที่อื่นให้เจ้ากลับเข้าจวนตระกูลเซี่ยอย่างสมฐานะ’

[1] ช่วงเวลาสามทุ่ม

[2][2] 蝴蝶 หูเตี๋ย แปลว่าผีเสื้อ ในที่นี้ผู้เขียนใช้ 小蝶 เสี่ยวเตี๋ย เป็นชื่อเล่นของลั่วเฟิ่งเหยาที่แปลว่าผีเสื้อตัวน้อย