บทที่ 2.4

อวี่เสวียนเลิกคิ้วมองนางจากนั้นหันไปมองเจียงหลี เขาก้าวขึ้นหน้าประสานมือรายงาน “กระหม่อมจะให้คนปล่อยตัวเขาเดี๋ยวนี้พ่ะย่ะค่ะ”

“ยังมี...ลั่วหลิวเองก็สมควรรู้เรื่องที่เกิดขึ้น คนหายไปสามคนอาจเกิดเรื่องวุ่นวายจนแตกตื่น เขาเป็นคนขี้ขลาดไม่กล้าแพร่งพรายออกไปแน่เพคะ”

หากจินซื่อเกิดแตกตื่นหลังการหายตัวไปของหลานสาวโวยวายออกไป เกรงว่าไม่นานเรื่องคงน่าสงสัยยิ่งกว่าเดิม

“ได้” อวี่เสวียนกล่าวจบก็หมุนตัวเดินกลับเข้าไปในห้องตามเดิม

เจียงหลีประสานมือให้หญิงสาวเป็นเชิงรับปากจากนั้นเดินไปกระซิบออกคำสั่งกับคนสองสามคน ไม่นานองครักษ์ทั้งหมดก็แยกย้ายกันไป

จูซิ่วอ้าปากค้าง “พวกเขามากันตั้งแต่เมื่อไหร่เจ้าคะ มายังไง มาตอนไหน มากมายถึงเพียงนี้ซ่อนตัวกันอย่างไร ไม่สิ ตอนมาพวกเขาไม่ส่งเสียงสักนิด”

“ใช่...เห็นชัดว่าฝีมือร้ายกาจยิ่ง” ลั่วเฟิ่งเหยาถอนหายเสียงเบา สังหรณ์ใจอยู่แล้วว่ารอบๆ เรือนพักของนางยังมีคนอื่น

ป้าจูมองหญิงสาว “แม่นางเข้าไปเถิดเจ้าค่ะ ข้าเคี่ยวยาเอง”

หญิงสาวพยักหน้าจากนั้นเดินเข้าไปในห้องนอนของตัวเอง นางเห็นอวี่เสวียนนั่งลงบนเตียงด้วยใบหน้าซีดขาว จากนั้นจึงเดินเข้าไปตรวจชีพจรอีกฝ่าย

“ช่วงนี้อาจมีอาการเหนื่อยง่าย ร่างกายยังไม่ฟื้นตัวดี แต่พิษในร่างกายถูกขับออกแล้วบางส่วน บาดแผลลึกน่ากังวลกว่าพิษมากนัก”

“ง่ายถึงเพียงนั้น? พิษที่แม้แต่หมอหลวงเองก็ส่ายหน้า เพราะเหตุใดเจ้าใช้เวลาเพียงข้ามคืนก็สามารถขับออกมา”

“บางส่วนเพคะ ไม่ใช่ทั้งหมด หากก่อนหน้าไม่ทรงได้รับบาดเจ็บอาจขับพิษออกมาได้ทั้งหมดใจคราวเดียว การขับพิษออกมาทั้งหมดร่างกายจะอ่อนล้ามาก ทรงได้รับพิษและบาดเจ็บพร้อมๆ กัน ดังนั้นจึงทำได้เพียงประคองให้ร่างกายรับไหว หาไม่หากร่างกายอ่อนแอเกินไปก็อาจสิ้นพระชนม์ได้เช่นกัน”

อวี่เสวียนพยักหน้า “เจ้ารู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ว่าคนของข้าอยู่ที่นี่”

“ไม่รู้เพคะ”

ชายหนุ่มเลิกคิ้ว “แต่ยังปล่อยให้พวกเขาบุกเข้ามา?”

“ความจริง...” นางรินชาที่ยังคงอุ่นร้อนส่งให้เขา “เป็นเพียงลางสังหรณ์เพคะ เหล่าเซิงบอกว่าสถานที่เกิดเหตุถูกเก็บกวาด หากเป็นฝ่ายตรงข้ามย่อมรู้แล้วว่าทรงประทับอยู่ที่นี่ หากเป็นเช่นนั้นไม่ทันข้ามวันคงมีคนบุกขึ้นเขามาแล้ว หากถึงตอนนี้ข้างนอกยังสงบ นั่นย่อมหมายถึงคนของพระองค์มาถึงแล้ว”

อวี่เสวียนอมยิ้มขณะจิบชา “เจ้าเป็นคนฉลาดดังเช่นที่เทพโอสถเคยกล่าวชม”

ครานี้เป็นลั่วเฟิ่งเหยาเป็นฝ่ายจ้องเขาเขม็ง “คำขอที่สองของข้า กลับเมืองหลวงกับข้าเถิด ลั่วเฟิ่งเหยา ไม่สิ เซี่ยเฟิ่งเหยา”

หญิงสาวขมวดคิ้วมองเขานิ่ง

อวี่เสวียนยิ้มบางขณะสบตากับหญิงสาว “เจ้าก็คือเซี่ยเฟิ่งเหยา คุณหนูใหญ่ตระกูลเซี่ย บิดาของเจ้าคือใต้เท้าเซี่ย อัครมหาเสนาบดีแห่งราชสำนักแคว้นซีฉู่”

นางหรี่ดวงตามองเขาอย่างใช้ความคิด ดวงตาบอกชัดว่าไม่เชื่อเรื่องที่เขาเพิ่งกล่าว

“เดิมทีเสด็จแม่ของข้าเป็นสหายกับเซี่ยฮูหยิน ข้าอายุได้เพียงเจ็ดขวบตอนเซี่ยฮูหยินตั้งครรภ์และคลอดบุตร ผู้ใดจะคาดคิดว่าบุตรชายเพิ่งคลอด ในครรภ์ของเซี่ยฮูหยินกลับยังมีบุตรสาวอีกคน”

หญิงสาวเม้มปากมองเขาราวกับมองหาประกายของการหยอกเย้า แต่ไม่เลยอวี่เสวียนกล่าวด้วยท่าทีจริงจังยิ่ง “เด็ก...แฝด?”

“ใช่”

แคว้นซีฉู่เดิมทีเชื่อกันว่าเด็กแฝดที่เกิดมาจะนำโชคร้ายมาสู่วงศ์ตระกูล ยิ่งเป็นแฝดชายหญิงก็จะยิ่งนำภัยพิบัติอันชั่วร้ายมาไม่สิ้นสุด ดังนั้นหากตระกูลใดมีแฝดถือกำเนิดเด็กคนหนึ่งก็จะถูกกำจัด ซึ่งแน่นอนว่าหากเป็นแฝดชายหญิงก็ยิ่งเลือกได้ง่ายดายนัก

เด็กผู้ชายในอนาคตยังสามารถเล่าเรียนสอบขุนนางนำชื่อเสียงมาสู่วงศ์ตระกูล ต่างกับเด็กผู้หญิงที่ไม่มีตระกูลใดให้ความสำคัญนัก

“ใต้เท้าเซี่ยเป็นขุนนางคนสำคัญของราชสำนัก เรื่องที่พวกเจ้าเป็นฝาแฝดจึงถูกปิดเอาไว้ เซี่ยฮูหยินรู้ดีว่าเรื่องนี้ไม่นานก็จะถูกเปิดโปง นางลอบพาเจ้าหนีออกมากลางดึก ทิ้งบุตรชายเอาไว้ให้ใต้เท้าเซี่ยพร้อมจดหมายฉบับหนึ่ง”

ลั่วเฟิ่งเหยาจ้องมองเขานิ่ง ดวงตาเริ่มสั่นคลอน

“ก่อนหน้านี้กุ้ยเฟยอยู่ๆ ก็ทรงตรัสถึงการหมั้นหมายขององค์ชายรอง เนื่องจากพระชายาในอนาคตสมควรมาจากตระกูลใหญ่ในราชสำนัก บัดนี้อายุล้วนมากกว่าองค์ชายรองทั้งสิ้น ดังนั้นผู้คนจึงจับจ้องครรภ์ของเซี่ยฮูหยินว่าจะเป็นสตรีหรือบุรุษ”

คราวนี้ลั่วเฟิ่งเหยาอ้าปากค้าง...

“ใช่ เดิมทีเจ้าก็คือคู่หมายขององค์ชายรองแคว้นซีฉู่” เขายิ้ม “เพราะเกรงว่าขั้วอำนาจที่ยังมีชีวิตนี้จะถูกปองร้าย เสด็จแม่จึงให้คนคุ้มกันเซี่ยฮูหยินมายังสวีซาน หยกครึ่งเสี้ยวเป็นเสด็จแม่พระราชทานให้เซี่ยฮูหยิน”