บรรณาการแสนรัก

“เจ้าเป็นของข้า... นี่เป็นชะตาชีวิตของเจ้า”

จ้าวเฉินฟงกระซิบเบาจนแทบไม่ได้ยิน ประโยคนั้นคล้ายสายลมพัดผ่านมาแล้วผ่านไป สมองนางถึงกับหยุดทำงานไปชั่วขณะ ในภายหลังหยางจิวหรงถึงได้เรียนรู้ว่าเขามองนางด้วยหัวใจอันเย็นชาสมชื่อ

รอยยิ้มที่เขามอบให้เป็นเพียงละครฉากหนึ่ง

และเขาจะทำให้นางเจ็บปวดแสนสาหัสไปชั่วชีวิต

-----------------------------

คุยกับนักเขียน ^^

            สวัสดีนักอ่านทุกท่าน ก่อนอื่นต้องขอบคุณที่เลือกหยิบผลงานเล่มนี้นะคะ หากเคยอ่านหลันเอ๋อร์ สามีเจ้ามารอหน้าประตู ซึ่งเป็นเรื่องราวของจ้าวหย่งคัง อ๋องสามแห่งแคว้นจ้าว กับฉินเหม่ยหลัน คุณหนูที่ถูกมองข้ามแต่แสนจะฉลาดเป็นกรด บรรณาการแสนรักก็คือเรื่องราวของเสด็จพ่อกับเสด็จแม่ของจ้าวหย่งคังนั่นเองค่ะ

-----------------------------

หยางจิวหรงเกิดมาพร้อมคำทำนายว่าจะมีวาสนาสูงส่ง ครอบครัวจึงหมายมั่นให้นางเข้าวัง หยางจิวหรงเติบโตอย่างเพียบพร้อม ไม่เคยรู้จักความทุกข์ใดๆ จนกระทั่งได้มาพบกับรัชทายาทผู้ที่เปลี่ยนชะตาชีวิตของนางไปตลอดกาล จากเด็กสาวในตระกูลสูงส่ง ร่วงหล่นกลายเป็นคณิกาต่ำต้อย สู่หนทางก้าวขึ้นบัลลังก์ฮองเฮาอย่างแยบยล เนื้อเรื่องในเล่มนี้จะค่อยๆ พัฒนาความคิดของหยางจิวหรง จากเด็กสาวใสซื่อมองโลกในแง่ดี จนกระทั่งย้อมมืดไปด้วยแรงรักแรงแค้น ล้างผลาญทุกคนที่เคยทำร้ายนางอย่างสาสม แต่มีเพียงผู้เดียวที่นางไม่อาจหักใจลบล้างนั่นก็คือเขา จ้าวเฉินฟง

            แรงบันดาลใจที่เขียนเรื่องนี้เพราะเมื่อสิบปีก่อน ทางบ้านเริ่มลำบากเพราะเศรษฐกิจตกต่ำ ถูกธนาคารฟ้องล้มละลาย แม้จะเดือดร้อนแต่ทางบ้านก็ดิ้นรนกันเอง ไม่เคยไปขอหยิบยืมใคร ไม่เคยขอใครกิน แต่เวลาพบญาติพี่น้องพวกเขากลับถอยห่างเพราะอาจจะเข้าใจผิดว่าทางบ้านปุ๋มจะไปขอเงินทอง ญาติที่อยู่บ้านตรงข้ามกันถึงกับพูดใส่หน้าแม่ว่า “ฉันจะคุยกับแกอีกทำไม แกมันหมดตัวแล้ว” แม่ไม่ตอบโต้อะไร แต่ปุ๋มจำฝังใจ

เวลาผ่านไป ปุ๋มกับพี่ชายเรียนจบมีงานทำ ทางบ้านก็พอจะสบายมีฐานะขึ้น ญาติคนนั้นกลับมาเจ๊าะแจ๊ะเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เข้าทำนอง “พอจนก็ย่ำยี พอมั่งมีก็อิจฉา”  ปุ๋มในฐานะผู้น้อยจะทำอย่างไรได้นอกจากเดินหนี ขี้เกียจยกมือไหว้ให้เสียมือ ตัดญาติไปเลยเพราะไม่อยากรู้จัก และเหมือนเวรกรรมมีจริงเพราะญาติคนนี้จากที่เคยมีเงินมีที่ทางเยอะแยะก็กำลังจะหมดตัว

ดังนั้นปุ๋มจึงหยิบเรื่องนี้มาเขียน แต่หยางจิวหรงไม่รอเวรกรรมแบบปุ๋ม นางลงมือด้วยตัวเอง

             ด้วยรักและปรารถนาดี

            ปุ๋ม (ตันเหมย)