บทที่ 1 สามีชั่วช้า (2)

หลินเซวียนเห็นประกายแห่งความเกลียดชังสะท้อนออกมาจากแววตางดงามคู่นั้น นางมิได้กล่าวโกหก หัวใจของโหวหนุ่มกระตุกวูบ ก่อนจะแสร้งยิ้มกลบเกลื่อน

“อยู่กันไปเดี๋ยวก็รักกันเอง”

“ข้าไม่มีทางรักท่าน”

“แน่ใจหรือ”

“…”

มือเล็กกำหมัดแน่นจนไหล่สะท้าน แค่จ้องหน้าเขานาน ๆ นางก็อยากสำรอก เหตุใดเขาถึงได้มีนิสัยดื้อด้านเยี่ยงนี้ หน้าหนายิ่งกว่าหนังรองเท้า ชาติก่อนนางไม่เคยรู้เลย…

ไม่สิ!

นางแทบไม่รู้จักตัวตนที่แท้จริงของเขาด้วยซ้ำ ที่แท้เขาก็เป็นประเภทปากมันลิ้นลื่น หาใช่พี่ชายผู้อ่อนโยนหรือท่านโหวผู้หล่อเหลาองอาจที่นางเคยหลงโง่งมรักปักใจอีกต่อไป

“ข้าขอยืนยันคำเดิม ท่านกับข้า เราหย่ากันเถอะ”

หลินเซวียนถอนหายใจ “อยากหย่าก็ย่อมได้ แต่รอข้าตายก่อน”

“ท่าน!”

“มาเถอะ” เสียงทุ้มตัดบท

มือหยาบกร้านคว้าจอกสุราเอาไว้ เขารินน้ำสีใสลงไปในจอกสีแดงเนิบนาบ

“พิธีเข้าหอของเรายังไม่เสร็จ” เปลือกตาคมเข้มช้อนขึ้นแช่มช้า ริมฝีปากได้รูปคลี่ยิ้มแพรวพราว “ฮูหยิน มาดื่มสุรามงคลกับข้าก่อน”

อารมณ์ของเขากับนางต่างกันคนละขั้ว อีกคนทำท่าราวกับยืนท่ามกลางหุบเขาน้ำแข็ง ส่วนอีกคนร้อนดั่งเหยียบอยู่บนกระทะน้ำมันเดือด

“ท่านโหว เกรงว่าท่านคงมีหัวไว้คั่นหูกระมัง ท่านไม่ได้ยินที่ข้าบอกหรือ ในเมื่อเราไม่ได้แต่งงานกันเพราะความรัก ถ้าเช่นนั้นเรารีบจบความสัมพันธ์ก่อนชีวิตจะวุ่นวายมากไปกว่านี้เถอะเจ้าค่ะ”

หลินเซวียนแค่นยิ้ม “น่าเสียดาย ที่ข้าชอบให้ชีวิตวุ่นวาย”

เอ่ยจบโหวหนุ่มก็ทะยานไปยืนแนบชิดร่างบอบบางรวดเร็วดุจลมกรด เยี่ยหนานซิงไม่ทันรู้ตัวด้วยซ้ำก็ถูกเขาอุ้มตัวลอยแล้วกดลงบนเตียง

“ท่านเป็นบ้าหรือ ปล่อยข้า!”

คิ้วเข้มเลิกขึ้นหนึ่งฝั่ง ขาเรียวที่ดิ้นขลุกขลักเสียดสีกับเรือนร่างของเขาทำให้อารมณ์บุรุษพลุ่งพล่าน “อย่าดิ้น…”

“ท่านก็ปล่อยข้าสิ ท่านไม่มีสิทธิ์มาทำเช่นนี้กับข้า”

“แต่ถ้าเจ้าดิ้นอีกครั้ง เกรงว่าเจ้าอาจต้องเสียใจ แล้วเจ้าต้องรู้เอาไว้ ว่าสามี ทำอะไรได้มากกว่าการจับภรรยากดลงบนเตียงเฉย ๆ รู้หรือเปล่า…ฮูหยิน”

เสียงกระซิบพร้อมลมอุ่นระอุที่ปะทะหูเล็กทำให้เยี่ยหนานซิงแทบกรีดร้อง นางขยะแขยงและชิงชังเขา หากแต่ขาที่ดิ้นไปมาก็เผลอสัมผัสเข้ากับบางอย่างที่ชูชัน

เยี่ยหนานซิงสะดุ้งโหยง

หลินเซวียนยิ้มกริ่ม “เป็นเด็กดีเชื่อฟัง แล้วคืนนี้สามีจะปรนนิบัติเจ้าอย่างดี”

“เพ้ย! ไสหัวไปนะ คนสารเลว ท่านมันเดนนรก เพราะยมบาลรังเกียจท่านก็เลยไม่ยอมให้ท่านตายไว”

หลินเซวียนหัวเราะครืน เขาแหงนหน้าขึ้นราวกับเย้ยหยันโชคชะตา นัยน์ตาคมกริบตวัดมองเข้ม

“ใช่แล้ว ข้าเลวเกินไปนรกก็เลยไม่ต้องการ เช่นนั้นชาตินี้ฮูหยินก็ช่วยขัดเกลาสามีชั่วช้าอย่างข้าให้สาสมด้วยแล้วกัน”

กริก!

เยี่ยหนานซิงลดตามองต่ำเมื่อได้ยินเสียงแปลกสะท้อนขัด หนำซ้ำยังถูกความเย็นของโลหะกระทบข้อเท้าเล็ก

“ท่านกล้าล่ามข้าหรือ” โลหิตบนร่างสูบฉีดจนเห่อร้อนไปหมด เขากล้าดีอย่างไรจึงได้เอาโซ่ทองมาจองจำนางเอาไว้

ชาติก่อนเขาทอดทิ้งนาง ไฉนชาตินี้เขากลับจองจำนางกันเล่า

“ไม่ต้องดิ้นแล้ว เลิกพูดคำว่าหย่าเมื่อใด ข้าก็จะปล่อยเจ้าไปดีหรือไม่”

“คนชั่ว…อุ๊บ”

คำด่าทอถูกกลืนลงคอ เมื่อหลินเซวียนประกบปากที่เขากรอกสุราเข้าไปลงบนริมฝีปากของนาง หนำซ้ำยังสอดลิ้นร้อนฉ่าเข้ามารังแกนางด้วยความหยาบโลน

กำปั้นน้อย ๆ ทุบแผ่นอกกว้างสะเปะสะปะ สุดท้ายก็โดนพิพากษาจองจำแขนทั้งสองไว้เหนือศีรษะ จุมพิตที่ผสานด้วยรสของสุรานารีแดงกำลังทำให้นางรู้มึนเมาจนอ่อนกำลัง เรียวลิ้นร้อนรุ่มไล่ต้อนตวัดพัวพันกับลิ้นเล็กด้วยความดุดันไม่คิดผ่อนปรน ประหนึ่งต้องการปราบความพยศถือดีของสตรีใต้ร่างให้สิ้น

เยี่ยหนานซิงดีดดิ้นจนสิ้นเรี่ยวแรง ร่างระหงค่อย ๆ สงบลงแทนที่ด้วยหยาดน้ำอุ่นที่คลอลงตรงหางตา ชาติก่อนชิงชังนางคงยังไม่สาแก่ใจ เกิดชาติใหม่เขายังมาตามจองจำรังแกนางอีก ตกลงคนผู้นี้เห็นนางเป็นตัวอะไรกันแน่ เขามันช่างสารเลวสมควรตาย สาบานได้เลยหากนางหลุดไปได้ นางจะค่อย ๆ วางยาพิษให้เขากินจนกว่าจะสิ้นใจอย่างทุกข์ทรมาน

หลินเซวียนรู้ว่าตนสามารถกำราบม้าพยศได้แล้วเขาจึงยอมถอนริมฝีปากออกมาเนิบช้า ชายหนุ่มมองเห็นกระบอกตาที่ร้อนผ่าวและแดงก่ำของหญิงสาว ในใจของเขาก็ราวกับถูกเข็มนับหมื่นพันทิ่มแทงลงบนอกซ้าย เขารู้ดีว่าตนได้กระทำความผิดมหันต์ลงไปเสียแล้ว กระนั้นหากย้อนเวลากลับไปได้ เขาก็ยังเลือกจองจำนางเอาไว้ และไม่ยอมให้นางจากเขาไปเด็ดขาด

ปลายนิ้วหยาบกร้านเช็ดคราบน้ำตาบนใบหน้าเกลี้ยงเกลาแช่มช้า ทว่าเยี่ยหนานซิงกลับเบือนหน้าหนีพลางข่มเสียงสะอื้นเอาไว้ หลินเซวียนทอดถอนใจ เขาผละตัวออกพร้อมยกร่างระหงที่นอนแข็งทื่อประหนึ่งตุ๊กตาไม้ขึ้นมานอนบนตักของตน แน่นอนว่าหญิงสาวดื้อดึงจนถึงที่สุด ทว่าภายใต้สงครามแห่งความเงียบงัน นางจะต่อต้านแรงชายฉกรรจ์เช่นเขาได้อย่างไร จึงทำได้เพียงทำตัวไร้จิตวิญญาณเพื่อให้อีกฝ่ายอ่อนใจไปเอง

“วางใจเถอะ หากเจ้าไม่พูดเรื่องหย่าข้าจะดีกับเจ้าอย่างแน่นอน พักผ่อนได้แล้ว...สัญญาข้าจะไม่ล่วงเกินเจ้ามากไปกว่านี้หากเจ้าไม่เต็มใจ”

“...”

เยี่ยหนานซิงสบตากับเขาอย่างแข็งกร้าว ไม่มีสิ่งใดหลุดจากริมฝีปากสีกุหลาบแม้เพียงครึ่งคำ หากแต่ในใจของนางกำลังสาปส่งเขาอย่างถึงที่สุด

‘ไปตายซะ!’