บทที่ 1 สามีชั่วช้า (1)

กำยานไม้กฤษณาส่งกลิ่นอบอวลไปทั่วทั้งห้องหอสีชาด เสียงลมหายใจแว่วปะทะกับบรรยากาศเงียบงันโดยรอบ

‘นี่มัน…กลิ่นยมโลกหรือ?’

คิ้วสวยขมวดแน่นด้วยความฉงน เท่าที่นางเคยได้ยินมา มิใช่ว่าวิญญาณจะต้องสูญเสียสัมผัสทั้งเจ็ดไปหรือ เหตุใดยามนี้จึงรู้สึกว่ากลิ่นไม้กฤษณาจึงชัดเจนนัก ซ้ำยังคุ้นเคยราวกับว่าชินกลิ่นชนิดนี้มานาน

‘ซิงเอ๋อร์ ไม่เป็นไรแล้ว ตื่นเถอะลูก’

‘ใคร เสียงใคร?’

‘ซิงเอ๋อร์ ตื่นแล้วจงใช้ชีวิตให้ดีนะลูก’

‘ท่านแม่หรือ ท่านแม่เหตุใดข้ามองไม่เห็นท่าน’

‘ซิงเอ๋อร์ แม่จะมองดูเจ้าเสมอ แม่รักลูกนะ’

“เฮือก… ท่านแม่!”

เปลือกตาที่ปิดแน่นเปิดขึ้นทันควัน เยี่ยหนานซิงหลุบตามองลอดปราการผ้าลงไปก็มองเห็นปลายนิ้วเรียว หญิงสาวกำมือเข้าหาตนแล้วก็คลายออกแช่มช้า ทำเช่นนั้นซ้ำ ๆ กระทั่งแน่ใจ...

“ฝัน ข้าฝันหรอกหรือ?”

นัยน์ตาหงส์สังเกตเห็นชายเสื้อสีแดงปักด้วยดิ้นไหมสีทองลายมงคล อกซ้ายพลันกระเพื่อมถี่ด้วยความตื่นตระหนก พลางกวาดสายตาถัดลงไปยังเป็นรองเท้าหุ้มข้อปักลวดลายดอกหมู่ตานล้อมด้วยไข่มุกสีขาวกระจ่างงดงามสะดุดตา

นางจำได้ดี… รองเท้าคู่นี้นางปักเองกับมือ ซ้ำยังเป็นรองเท้าที่ตั้งใจปักเพื่อเอาไว้ใช้ในงานมงคลของตนเอง

หรือว่านางยังไม่ตาย!

ใบหูเล็กกระดิกริก เสียงฝีเท้าใครบางคนกำลังมุ่งตรงมาทางนี้ เยี่ยหนานซิงละความสนใจจากทุกสรรพสิ่ง แล้วจดจ่อฟังเสียงที่ดังมาจากด้านนอก มือเรียวคว้าผ้าคลุมหน้าหมับแล้วดึงมันออกพ้นทางเดี๋ยวนั้น ก่อนพบว่าของสิ่งนี้ก็คือผ้าคลุมหน้าเจ้าสาว เยี่ยหนานซิงหายใจถี่กระชั้นด้วยความงงงวย

“เหตุใดข้าถึงมาอยู่ที่นี่…หรือข้าย้อนกลับมาในวันแต่งงาน!”

หญิงสาวตัวแข็งค้างประหนึ่งดินปั้นไม้แกะสลัก

ผาง!

เสียงประตูบานหนาถูกเปิดออกด้วยความรุนแรงดุจดั่งเกิดพายุกรรโชกขึ้นอย่างหนัก

นัยน์ตาหงส์เบิกกว้างตะลึงลาน “หลินเซวียน!”

เจ้าของร่างสูงสบตากับหญิงสาว เขาหยุดฝีเท้าลงพร้อมกับใบหน้าอันแดงก่ำและหอบหายใจถี่กระชั้น “หนานซิง”

เยี่ยหนานซิงลุกพรวดจากเตียงนอนที่ตนนั่งอยู่ หญิงสาวขยับให้ห่างจากเขา นึกไม่ถึงเลยจริง ๆ ว่านางจะได้ย้อนกลับมาเผชิญหน้ากับคนอำมหิตจิตใจหยาบกระด้างอย่างเขาอีก ซ้ำยังกลับมาวันเข้าหอในคืนแต่งงานเสียด้วย

“หนานซิง…ข้า…”

“ท่านอย่าเข้ามา!” หญิงสาวรีบเอ่ยปรามเขา พยายามประคองน้ำเสียงไม่ให้สั่นเครือ

เยี่ยหนานซิงลอบหยิกแขนของตนที่ใต้สาบเสื้อ

‘เจ็บ…ข้าไม่ได้ฝัน’ 

ชายหนุ่มลดตามองมือที่ยุกยิกใต้ร่มผ้า คิ้วของเขากระตุก ขาสูงขยับเดินหน้า ทว่าเมื่อเกิดเสียงเคลื่อนไหวเยี่ยหนานซิงจึงหลุดจากภวังค์

หญิงสาวสับเท้าอ้อมไปอีกด้าน ทำอย่างไรก็ได้ให้อยู่ห่างจากเขามากที่สุด หากวันนี้นางย้อนเวลากลับมาจริง ๆ เช่นนั้นเขาก็คงเข้ามาบอกนางว่ามีศึกด่วนที่ชายแดนด้วยใบหน้าอันเย็นชา

ครั้งนั้นเยี่ยหนานซิงทั้งอับอายทั้งเจ็บปวดเจียนบ้าที่ถูกเจ้าบ่าวทิ้งไว้ลำพังในคืนเข้าหอ และเรื่องนี้ก็ปิดไม่มิด กลายเป็นเรื่องเล่าสนุกปากของผู้คนไปทั่วแคว้น ไม่เพียงเท่านั้นเขายังหักหน้านางด้วยการรับอนุหลังชนะศึกกลับมา 

คนสารเลว!

ชาตินี้นางจะไม่ยอมเป็นเบี้ยล่างของเขากับผู้หญิงไร้ยางอายคนนั้นอีก ก่อนเขาคิดจากไปนางจะชิ่งทอดทิ้งเขาก่อน

ชายหนุ่มเห็นหญิงสาวมีท่าทีหวาดระแวงดุจดั่งแมวน้อยตื่นกลัวก็ไม่ทำตัวให้เผลอคุกคามนางอีก เขาเพียงก้าวเท้าตรงเข้ามาเงียบ ๆ จากนั้นหย่อนกายลงนั่งบนเตียงหนานุ่ม

เยี่ยหนานซิงขมวดคิ้วฉับ ชาติที่แล้วไม่เป็นเช่นนี้ เพราะหลินเซวียนเพียงผลักประตูเข้ามาเสียงดัง ก่อนทิ้งคำพูดไม่กี่ประโยคแล้วหันหลังจากไป เขาไม่แม้จะเปิดผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวด้วยซ้ำ ทำราวกับว่านางเป็นตัวอัปมงคลในชีวิตของเขา

“มานี่สิ” ชายหนุ่มเอ่ยด้วยเสียงอ่อน

เยี่ยหนานซิงยิ้มเยาะ นอกจากนางไม่ทำตามที่เขาบอก หญิงสาวยังถอยห่างออกไปจนสุดมุมห้อง

“ไม่ใช่ว่าท่านจะมาบอกลาข้าหรือ ขออภัยที่ข้าเผลอโยนผ้าคลุมเจ้าสาวทิ้งไปเสียก่อน เกรงว่าพิธีแต่งงานไม่สมบูรณ์เสียแล้ว ถ้าเช่นนั้นก่อนท่านจะไป ข้าขอเวลาท่านโหวไม่ถึงหนึ่งถ้วยชา คงไม่ถือว่ารบกวนเวลามากเกินไปกระมัง”

ชายหนุ่มเลิกคิ้วหนึ่งฝั่ง “อยากทิ้งก็ทิ้ง คลุมหน้าทั้งวันอึดอัดจะตาย ข้าไม่ถือ”

เยี่ยหนานซิงตาเบิกกว้าง เหตุใดเขาดูใจเย็นกว่าที่นางคาดไว้ 

“คืนนี้เป็นคืนเข้าหอของเรา เจ้าอยากใช้เวลาเท่าใดก็ย่อมได้ เพราะข้ามีเวลาให้เจ้าจวบจนรุ่งสาง” ริมฝีปากได้รูปกดลึกเป็นรอยยิ้มหนึ่งฝั่ง 

หญิงสาวใจเต้นระรัว “ท่านหมายความว่าอย่างไร ไม่ใช่คืนนี้ท่านต้องรีบไปชายแดนหรือ”

คิ้วเข้มกระตุก “ทำไมข้าต้องทิ้งคืนสำคัญไปด้วย แล้วเหตุใดฮูหยินจึงล่วงรู้เรื่องทางทหารได้…” เขากวาดสายตาสำรวจองคาพยพของหญิงสาวซึ่งนางไม่รู้ตัวเลยว่าตนได้เผลอเปลี่ยนสีหน้าไปมากกว่าสิบหน 

นัยน์ตาคมหรี่ลงจนแคบ “ช่างเถอะ…เรื่องนั้นข้าส่งมอบให้แม่ทัพฉู่ไปจัดการแล้ว วันนี้เป็นงานมงคลของเรา ต่อให้ฮ่องเต้ส่งราชโองการมาข้าก็จะขวาง”

“ไม่จริง!” เยี่ยหนานซิงตะเบ็งเสียงสั่น

ทำไมทุกอย่างมันสวนทางกับเหตุการณ์ในเมื่อก่อน ทั้งที่คนผู้นี้แทบไม่อยากเสวนากับนางด้วยซ้ำ แต่ยามนี้กลับมานั่งต่อปากต่อคำกับนางหน้าตาเฉย

“เสียงดังทำไม หรือฮูหยินตื่นเต้นที่คืนนี้เรา…”

“คืนนี้ข้าจะหย่ากับท่าน!” เสียงใสตัดบท 

รอยยิ้มแพรวพราวของชายหนุ่มค่อย ๆ เลือนหาย สีหน้าของเขาพลิกเร็วยิ่งกว่าหนังสือ ทว่าเพียงพริบตาเท่านั้นเสียงทุ้มก็หัวเราะเย็นยะเยือกออกมา

“มีที่ไหนแต่งงานวันแรกก็อยากหย่าสามีเสียแล้ว”

เยี่ยหนานซิงกัดฟันกรอด นางเกลียดเขา เกลียดเข้ากระดูกดำ แม้แต่หางตาก็ไม่อยากมองให้เป็นเสนียด ชาติก่อนนางหลงรักเขาจนตามืดบอด สุดท้ายก็ต้องตายเพราะผู้ชายมากรัก เช่นนั้นชาตินี้นางจะเกลียดเขาให้ถึงที่สุด

“ข้าไม่ได้รักท่าน”

หลินเซวียนยิ้มเยาะ “งั้นหรือ…” เขาสบตานางครู่หนึ่ง

เยี่ยหนานซิงจ้องเขม็งแทนคำตอบ กลับมาหนนี้นางจะไม่อ่อนแออีกแล้ว ไม่ว่าอย่างไร นางก็จะหย่ากับเขาให้ได้ ต่อให้ต้องใช้ชีวิตเป็นหญิงเทื้อไปทั้งชาตินางก็ไม่สน