บทที่ 4 ชะตาที่ไม่อาจเลี่ยง

นัยน์ตาคมกริบลดมองข้อเท้าเล็ก “ตอนนี้ข้อเท้าของเจ้า…”

“ไม่รบกวนให้ท่านโหว…” เสียงใสชะงักเมื่อถูกสายตาดุดันเขม่นข่ม “ไม่รบกวนให้ท่านพี่ต้องเป็นห่วง บาดแผลไกลหัวใจนัก”

คิ้วเข้มเลิกขึ้นหนึ่งฝั่ง ร่างสูงขยับเดินมาหยุดลงเบื้องหน้าหญิงสาว เขายอบกายลงนั่ง จากนั้นคว้าเท้าเล็กขึ้นพาดบนต้นขาที่ตนชันขึ้น

เยี่ยหนานซิงเบิกตากว้าง นางพยายามชักเท้ากลับ ทว่านางเป็นสตรีตัวเล็กจ้อย นกน้อยจะขย่มต้นไม้ใหญ่ได้อย่างไร

“ขอข้าดูหน่อย”

“ปล่อยข้า”

“อย่าดื้อ” หลินเซวียนกดข้อเท้าเล็กเอาไว้ “เจ้ายิ่งดิ้นก็จะยิ่งเจ็บ”

เยี่ยหนานซิงสบสายตาที่ช้อนมองมาพอดี เพียงพริบตาเท่านั้นที่นางมองเห็นความห่วงใยจากเขา หากร่องรอยบาดแผลนี่ไม่ใช่ฝีมือของเขานางก็คงโง่จนหลงเชื่องิ้วเรื่องนี้ของหลินเซวียนไปเสียแล้ว น่าเสียดาย ที่นางไม่ใช่เยี่ยหนานซิงสตรีโง่งมคนเดิม ดังนั้นอย่าคิดจะใช้สายตาเว้าวอนเพื่อล่อลวงให้นางตายใจ

หลินเซวียนปลดโซ่ตรวนออกจากข้อเท้าเล็กอย่างเบามือ เยี่ยหนานซิงกัดฟันแน่น ที่จริงนางอยากยกเท้าแล้วเสยเข้าใบหน้าหล่อเหลาสักแผลสองแผล ทว่าผู้มีปัญญาย่อมไม่ใช้กำลังตัดสินปัญหา เช่นนั้นนับจากนี้เป็นต้นไป นางจะบดขยี้หัวใจของเขาให้แหลกละเอียดคาเท้าคู่นี้เอง

“เจ็บหรือไม่” 

หลินเซวียนเห็นข้อเท้าเล็กบวมเป่งก็รู้สึกผิดขึ้นทันที แต่ถ้าเขาไม่ตัดสินใจขังนางเช่นนี้ เยี่ยหนานซิงก็ไม่มีทางลดท่าทีดุจม้าพยศลงได้ เขาย่อมรู้ว่าเมื่อใดควรสั่งสอน เมื่อใดควรโอนอ่อน

เยี่ยหนานซิงเบือนหน้าหนี “ไม่เจ็บ”

หลินเซวียนยกยิ้มมุมปาก ชายหนุ่มหยิบยาทาแผลจากสาบเสื้อก่อนทามันลงที่ตรงข้อเท้าเล็ก แรกเริ่มเขาก็ค่อย ๆ บรรจงเพราะกลัวทำนางเจ็บ หากแต่สีหน้าเย็นชาของหญิงสาวกลับทำให้เขานึกอยากเล่นสนุก

“โอ๊ย” เท้าเล็กกระตุก

เยี่ยหนานซิงมองค้อนอีกฝ่าย

“เจ็บหรือ? เมื่อครู่ยังปากเก่งอยู่เลย”

“ท่านไม่ต้องมายุ่ง อย่าลืมว่าบาดแผลที่ได้มาเป็นเพราะผู้ใด”

หลินเซวียนพูดไม่ออก มือของเขาชะงักไปชั่วขณะ เยี่ยหนานซิงเห็นอีกฝ่ายเผลอจึงใช้จังหวะนี้หดเท้ากลับ ร่างระหงยืนขึ้นราวกับว่าไม่รู้สึกเจ็บ ทว่านางเก็บอาการเอาไว้ตั้งแต่แรกแล้วต่างหาก

“ท่านพี่กลับไปเถอะเจ้าค่ะ ข้าว่าอีกไม่นานท่านก็คงมีเรื่องให้สะสางอีกยาว”

คิ้วเข้มกระตุก ชายหนุ่มยืดกายเต็มความสูง เขาสงสัยมาพักหนึ่งแล้วเหตุใดนางดูจะรู้อะไรบางอย่างเกี่ยวกับตัวเขายิ่งกว่าเขาเองเสียอีก ราวกับว่านางสามารถคาดเดาเหตุการณ์ล่วงหน้าได้

“ฮูหยิน เจ้าคิดว่าข้าต้องมีธุระใดหรือ นอกจากร่วมหอกับเจ้าให้สมบูรณ์แล้ว ข้าก็ไม่เห็นว่าจะมีเรื่องใดให้ใส่ใจอีก”

เยี่ยหนานซิงหน้าชาวาบ หัวใจของนางกระตุกจนเกือบร่วงลงข้อเท้า “ข้อตกลงทั้งหมดท่านฟังไม่เข้าหัวเลยหรือ”

หลินเซวียนหัวเราะครืน “ข้าล้อเจ้าเล่นเท่านั้น แต่ดูฮูหยินก็คาดหวังไม่ใช่หรือ”

มือเรียวเล็กแอบสั่นสะท้าน เยี่ยหนานซิงพยายามควบคุมสติ “ไร้ยางอาย”

“ท่านโหว กงกงมาขอพบท่านเจ้าค่ะ”

เสียงรั่วหลานดังแทรกเข้ามา ความประหม่าของเยี่ยหนานซิงหายไปทันที ในที่สุดเวลาสำคัญนี้ก็มาถึงแล้ว มาช้าไม่สู้มาได้จังหวะจริง ๆ 

หลินเซวียนมองเห็นประกายวาววับจากดวงตางามคู่นั้น ร่างสูงสาวเท้าใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ “ดูเหมือนฮูหยินรู้ว่า กงกงมาหาข้าทำไม”

ปลายเท้าเล็กถอยร่นไปเบื้องหลังเพื่อเว้นระยะห่างระหว่างนางกับเขา ทว่าข้อเท้าของนางยังเจ็บอยู่ดังนั้นต่อให้อยากวิ่งหนีก็ทำไม่ได้

หลินเซวียนโน้มหน้าเข้าใกล้หญิงสาวเนิบช้า ใบหน้าของเขาและนางห่างกันเพียงลมหายใจกั้น เยี่ยหนานซิงแทบหยุดหายใจ นางเลือกปั้นยิ้มเข้าสู้พร้อมเอนตัวออกห่างเล็กน้อย 

“ท่านพี่ล้อเล่นแล้ว คนของฝ่าบาทมาเยือนถึงที่ ย่อมต้องเป็นเรื่องสำคัญที่มิอาจละเลยไม่ใช่หรือเจ้าคะ”

หลินเซวียนเลิกคิ้วหนึ่งฝั่ง “อ้อ…เป็นเช่นนี้เอง”

เยี่ยหนานซิงกำลังจะถอยห่างอีกหน่อย หากแต่ไม่ทันได้ก้าวออกไปตัวของนางก็ลอยขึ้นเหนือพื้น

“ท่านจะทำอะไร”

“เจ้าเดินไม่ไหว เลิกอวดเก่ง ข้าจะส่งเจ้าไปพักผ่อนเอง”

เยี่ยหนานซิงพ่นลมขึ้นจมูก ไม่ทันไรเขาก็ทำผิดกฎอีกแล้ว นางไม่ควรถือสาหาความกับพวกที่ชอบกลืนคำพูดลงท้องจนอ้วนพีอย่างเขาเอาเสียเลย

“ท่านโหวเจ้าคะ…”

“ข้ารู้แล้ว!”

รั่วหลานที่อยู่นอกประตูสะดุ้งโหยง หญิงสาวรีบโบกมือหย็อย ๆ เพื่อให้เสี่ยวชุ่ยไปรายงานกงกงโดยเร็ว

“ท่านรีบไปเถอะเจ้าค่ะ ให้กงกงรอนานคงไม่ดี”

หลินเซวียนกัดฟันจนสันกรามเด่นชัด เขาวางร่างระหงลงอย่างเบามือ “เป็นเด็กดีรอข้ากลับมา”

“…”

เยี่ยหนานซิงมองตามแผ่นหลังกว้างที่ห่างออกไปจนลับสายตา

ชาตินี้เขาไม่ได้ทิ้งนางไว้ในคืนเข้าหอเฉกเช่นชาติก่อน ทว่าตอนนี้คงถึงเวลานั้นแล้ว อย่างไรกงล้อแห่งโชคชะตาย่อมไม่อาจเปลี่ยนแปลง มนุษย์มีความผูกพันทางกรรมที่สืบทอดกันมานับไม่ถ้วนภพชาติ รวมถึงความผูกพันทางโลกและความรัก ความผูกพันเหล่านี้ตัดขาดได้ง่าย แต่ยากที่จะตัดขาดอย่างแท้จริง และหากว่านางต้องรอเขา อย่างเดียวที่เยี่ยหนานซิงจะรอก็คือ การล้างแค้นหญิงโฉดชายชั่วไปพร้อม ๆ กัน 

หลังประตูเปิดออก รั่วหลานและเสี่ยชุ่ยก็ปรี่เข้ามาทันที

“ตายแล้ว ฮูหยินท่านกำลังทำอันใดเจ้าคะ”

เสี่ยวชุ่ยผงะเมื่อเห็นเยี่ยหนานซิงกำลังใช้แพรพกเช็ดถูบาดแผลบนข้อเท้าของตนสุดแรง

“เสี่ยวชุ่ย” เยี่ยหนานซิงช้อนตาขึ้น

นัยน์ตาหงส์คมกริบจนสาวใช้ทั้งสองไม่กล้าขยับส่งเดช

“เจ้าคะ”

พวกนางกลอกตามองกันไปมา

“ไปเตรียมน้ำให้ข้า”

“น้ำ หมายถึงน้ำชาหรือเจ้าคะ”

“ไม่ใช่ ข้าจะอาบน้ำอีกรอบ”

“หา…ฮูหยิน แต่ท่านเพิ่ง…”

“ข้าบอกให้เตรียมก็เตรียม…” เยี่ยหนานซิงเอ่ยลอดไรฟัน

“เจ้าค่ะ ๆ บ่าวจะรีบไปเตรียมเดี๋ยวนี้”

เสี่ยวชุ่ยกุลีกุจอไปสั่งให้คนหาบน้ำอุ่นเข้ามาอีกครั้งในทันที

เพราะก่อนหน้ามีการนำน้ำเข้ามาเพื่อให้เยี่ยหนานซิงชำระเรือนร่างไปแล้วรอบหนึ่ง แต่หลังจากท่านโหวมาพบ พวกบ่าวรับใช้ที่ต้องหาบน้ำมาเพิ่ม และคนอื่น ๆ ก็ต่างประหลาดใจ

สาวใช้ที่กวาดหน้าลานกระซิบคุยกับสหาย

“ชั่วยามก่อนฮูหยินเพิ่งให้คนหาบน้ำไปไม่ใช่หรือ”

“เมื่อครู่ข้าเห็นท่านโหวเพิ่งออกมาจากห้องของฮูหยิน”

พวกนางสบตากัน พริบตาใบหน้าตกกระก็ซับสีแดงระเรื่อ

“หรือว่า…”

เพียะ!

“โอ๊ย เจ้าตีข้าทำไม”

“เรื่องของเจ้านาย เจ้าอย่าสอดเลยดีกว่า”

“แต่ก่อนหน้าท่านโหวขังฮูหยินเอาไว้ บางทีท่านทั้งสองก็อาจคืนดีกันแล้ว ไม่เช่นนั้นฮูหยินจะอาบน้ำอีกรอบทำไม”

สองสาวซุบซิบกันเสียงเบา เงาสีทะมึนหลังต้นไม้ใหญ่ขมวดคิ้วแน่น ก่อนที่เขาจะกระโจนหายไปในความมืดมิด

หลังกงกงจากไปไม่นานสีหน้าของหลินเซวียนก็ขึงตึงอย่างปิดไม่มิด

“ท่านโหว”

“เข้ามา”

มู่หย่งองครักษ์เงามือดีของเขากระโจนเข้ามาทางหน้าต่าง เขาค้อมกายลงด้วยชุดพรางกายสีดำเข้ม

“ได้เรื่องอย่างไร”

“ฮูหยินให้คนเตรียมน้ำอาบอีกรอบขอรับ”

หลินเซวียนหน้ากระตุก “หมายความว่าอย่างไร?”

มู่หย่งกระอักกระอ่วน “ท่านโหวมิได้…”

เขาเองก็ไม่รู้ว่าหลินเซวียนหายเข้าไปในห้องฮูหยินเป็นนานสองนานเพราะเรื่องอย่างที่สาวใช้ทั้งสองนางเข้าใจหรือไม่ แต่ท่านโหวและฮูหยินเป็นสามีภรรยาอย่างถูกต้อง หากจะมีเรื่องนั้นเกิดขึ้นจริงก็ไม่ใช่เรื่องแปลกมิใช่หรือ

หลินเซวียนพอคาดเดาทุกอย่างจากแววตาคู่นั้นได้ราง ๆ เขายิ้มมุมปาก

“นางแสบมากจริง ๆ รังเกียจข้าถึงเพียงนั้นเชียว”

มู่หย่งหน้านิ่วคิ้วขมวด เรื่องของเจ้านายเขาไม่อยากสอดมากนัก จึงเข้าใจไปตามสถานการณ์

‘ดูเหมือนจะเป็นเรื่องจริงอย่างที่พวกนางพูดกัน’

องครักษ์หนุ่มคิดไกลลิบ

“มู่หย่ง”

“ขอรับ” มู่หย่งหลุดจากภวังค์

“ดูเหมือนเรื่องนี้ข้าปล่อยผ่านไม่ได้แล้ว”

“เมื่อครู่ที่กงกงมาเพราะเรื่องศึกชายแดนหรือขอรับ”

หลินเซวียนแสยะยิ้ม “เรื่องนั้นก็อีกส่วน เจ้าก็รู้เจตนาที่แท้จริงของฝ่าบาทคืออะไร”

“เช่นนั้นจะทำอย่างไรดี”

“ทำตามแผนเดิม ข้าจะไม่อยู่นานสักหน่อย ฝากเจ้าปกป้องนางให้ดี”

“เข้าใจแล้วขอรับ”

หลินเซวียนยื่นซองจดหมายให้องครักษ์หนุ่ม อีกฝ่ายรับไว้แล้วหายไปท่ามกลางความอนธการอย่างชำนาญ

ปลายนิ้วหยาบกร้านเคาะลงบนโต๊ะ ใบหนาหล่อเหลาหม่นทะมึนทันควัน

‘ฝ่าบาทนะฝ่าบาท ข้าไม่ชิงอำนาจของพระองค์ก็นับว่าไว้หน้าแล้ว เหตุใดต้องบีบบังคับข้าเช่นนี้กัน…’