บทที่ 5 ควรค่าพอให้รอหรือ (1)

หลินเซวียนถูกเรียกตัวด่วนอย่างที่เยี่ยหนานซิงคาดเอาไว้ เขายังอุตส่าห์มาบอกลาด้วยตนเองอีกต่างหาก ทั้งที่นางไม่อยากมาส่งเขาเลยด้วยซ้ำ แต่เพราะไม่อยากก่อปัญหาเยี่ยหนานซิงจึงมายืนปั้นหน้านิ่งอยู่หน้าประตูจวนโหวอย่างช่วยไม่ได้ 

“ที่จริงเราเพิ่งแต่งงานกันไม่นาน ข้าไม่อยากห่างเจ้าแม้เพียงครึ่งวัน ทว่าแถบชายแดนยังไม่สงบ ข้าต้องไปสะสางให้เรียบร้อยเสียก่อน”

เยี่ยหนานซิงยิ้มทว่าดวงตากลับไม่ยิ้ม “ท่านพี่ไม่ต้องเป็นห่วง ข้าจะดูแลจวนโหวของท่านอย่างดีเจ้าค่ะ”

“จวนของข้าก็คือจวนของเจ้า สามีภรรยานับเป็นคนคนเดียวกันอยู่แล้ว ทำตัวตามสบายเถอะฮูหยิน”

“…” เยี่ยหนานซิงกลอกตามองบน ใครอยากเป็นคนคนเดียวกับเขากัน 

หลินเซวียนยิ้มกริ่ม หากแต่เพียงเขาสบกับดวงตาหงส์คู่นั้น สังหรณ์ในใจของโหวหนุ่มก็ผุดขึ้นเป็นริ้ว หลินเซวียนยื่นมือไปข้างแก้มเนียนละเอียด ทว่าเยี่ยหนานซิงกลับเบี่ยงหลบราวกับเขาเป็นตัวเห็บหมัด

หลินเซวียนยิ้มขืน เขาลดมืออันเก้อกระดากของตนลง “ข้าจะไปทำศึกชายแดน ฮูหยินไม่มีของดูต่างหน้าให้สามีบ้างเลยหรือ”

“หวังว่าท่านโหวจะยังไม่ตายเร็วนัก” เยี่ยหนานซิงเอ่ยด้วยสีหน้าเย็นชา

องครักษ์ผู้ติดตามราวสิบนายมองตากันเลิ่กลั่ก แต่ละคนต่างก็หัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก

อย่าว่าแต่บรรดาองครักษ์ทั้งหลายมีอาการเช่นนั้นเลย สาวใช้ข้างกายทั้งสองก็นึกไม่ถึงว่านายหญิงของตนจะพูดเช่นนี้ออกมา ไม่ไว้หน้าท่านโหวเลยสักนิด

หลินเซวียนหัวเราะขัน เสียงหัวเราะของเขาทำลายบรรยากาศตึงเครียดลงได้ครึ่งส่วน

“ฮูหยินคงยังไม่รู้ ว่าสามีเจ้านั้นตายยากยิ่งนัก”

“แน่นอนว่าข้าย่อมรู้ คนเลวตายยากเรื่องปกติมิใช่หรือเจ้าคะ”

ทุกคนสะดุ้งโหยง หรือว่านี่เป็นวิธีการหยอกล้อระหว่างสามีภรรยาข้าวใหม่ปลามัน

ทั้งที่ถูกหักหน้าอย่างนั้น หลินเซวียนกลับยิ้มร่าอย่างมีความสุข ทำให้ทุกคนในเหตุการณ์ต่างประหลาดใจไม่น้อย

โหวหนุ่มพลิกร่างขึ้นนั่งบนหลังม้า มือกว้างกำบังเหียนไว้แน่น พลางทอดมองใบหน้างดงามทว่าเย็นชายิ่งกว่าน้ำแข็ง

“ข้าจะรีบกลับมา รอข้านะฮูหยิน”

“…”

เยี่ยหนานซิงไม่ตอบ หญิงสาวยืนนิ่งสงบดั่งรูปปั้นสลักลายไร้ชีวิต นัยน์ตาหงส์มองตามขบวนเดินทางที่เคลื่อนห่างออกไปอย่างรวดเร็ว

ริมฝีปากสีกุหลาบกดลึกเป็นรอบยิ้มมุมปาก เขาคิดว่าตัวเองวิเศษวิโสมาจากไหนถึงมีค่าพอให้นางต้องรอ หลังจากจบศึกหนนี้เขาจะหอบสตรีเข้าจวน อย่างนั้นนางก็จะเตรียมของขวัญชิ้นใหญ่ไว้ให้เขาเช่นเดียวกัน

เยี่ยหนานซิงหมุนกายกลับหลัง “ไปกันเถอะ”

“เจ้าค่ะ”

สองสาวใช้สบตากันหลุกหลิก สีหน้าของเยี่ยหนานซิงเปลี่ยนไปจากเมื่อครู่อย่างสิ้นเชิง ความเย็นชาค่อย ๆ หายไปแทนที่ด้วยสีหน้าโล่งใจอย่างปิดไม่มิด

รั่วหลาน “ฮูหยินเจ้าคะ ปกติท่านโหวไปชายแดนกว่าจะได้กลับมาที่จวนก็กินเวลาเกือบหนึ่งปี ท่านจะไม่…”

“ไม่อะไร” เยี่ยหนานซิงตัดบทเสียงแข็ง

รั่วหลานสะกิดเสี่ยวชุ่ยให้ช่วยเอ่ยปาก

เสี่ยวชุ่ย “ฮูหยินจะไม่คิดถึงท่านโหวหรือเจ้าคะ”

“เหลวไหล!”

“อุย…”

สองสาวใช้หน้าเจื่อน

เยี่ยหนานซิงไม่อยากทำลายอารมณ์ที่กำลังดีขึ้นของตนเอง สีหน้าขึงตึงอ่อนลง หญิงสาวโบกมืออย่างขอไปที

“เรื่องของเขาช่างเถอะ ต่อไปไม่ต้องพูดถึงเขาให้ข้าได้ยินอีก ข้าเคยบอกพวกเจ้าแล้วไม่ใช่หรือ”

“เจ้าค่ะ พวกเราผิดไปแล้ว” รั่วหลานก้มหน้างุด

ขาเสลาหยุดเดินกะทันหัน สองสาวใช้ที่เอาแต่เดินตามแล้วทำตัวเกร็งชะงักกึก พวกนางไม่กล้ากระทั่งหายใจแรงด้วยซ้ำ

“เจ้าและเจ้า มองตาข้าสิ”

เสี่ยวชุ่ยและรั่วหลานช้อนตาขึ้นแช่มช้า รู้สึกประหม่าจนแทบลมจับ ไม่รู้ฮูหยินจะผีเข้าผีออกอย่างไรอีก หรือเมื่อครู่พวกนางพูดไม่เข้าหูเลยกำลังจะถูกลงโทษ

แต่แล้วเมื่อสบกับดวงตาแวววาวดั่งไข่มุกในคืนราตรี กับรอยยิ้มที่ส่งไปจนถึงดวงตาอย่างจริงใจ พวกนางก็ต่างผงะ

“เป็นไง ข้าน่ากลัวมากเชียวหรือ”

สองสาวใช้ส่ายหน้าโดยพร้อมเพรียง

“ในเมื่อข้าไม่น่ากลัวเหตุใดพวกเจ้าถึงได้เอาแต่ทำท่าทางอมทุกข์กันเล่า หรือการเป็นสาวใช้ข้างกายของข้าทำให้พวกเจ้าดั่งตกนรกทั้งเป็น”

เสี่ยวชุ่ยและรั่วหลานเบิกตากว้าง พวกนางยกฝ่ามือขึ้นโบกละล้าละลัง

“ไม่ใช่อย่างนั้นนะเจ้าคะ” รั่วหลานรีบปฏิเสธ

“ฮูหยินเข้าใจพวกเราผิดแล้ว ที่จริงพวกเราดีใจมากที่ได้ติดตามท่าน หากแต่เราเกรงจะทำเรื่องไม่ถูกใจฮูหยิน ก็เลยเกร็งไปบ้าง บ่าวผิดไปแล้ว ฮูหยินโปรดลงโทษเถิดเจ้าค่ะ” เสี่ยวชุ่ยเอ่ยเสียงสั่น

เยี่ยหนานซิงหัวเราะคิก สาวใช้ทั้งสองแตกต่างจากสาวใช้ที่นางเคยพบเจอเมื่อชาติก่อนจริงด้วย ทั้งตรงไปตรงมาและไร้เดียงสายิ่งนัก

สองสาวใช้มองใบหน้างดงามที่กำลังหัวเราะสดใสด้วยความประหลาดใจ รอยยิ้มของเยี่ยหนานซิงไร้พิษภัยไม่คล้ายหลายวันก่อนสักนิด

“เอาล่ะ ต่อไปพวกเจ้าต้องเลิกทำหน้าอมทุกข์เวลาอยู่กับข้า ทำตัวตามสบายเถอะ แต่หากพวกเจ้าอยากให้ข้ากลับไปเป็นนางมารข้าก็ไม่ขัดหรอกนะ”

รั่วหลานและเสี่ยวชุ่ยส่ายหน้าโดยพร้อมเพรียง

เสี่ยวชุ่ย “บ่าวชอบที่ฮูหยินเป็นเช่นนี้มากเจ้าค่ะ”

“จริงเจ้าค่ะ ฮูหยินยิ้มแล้วงดงามยิ่งนัก” รั่วหลานเห็นพ้องเป็นลูกคู่

“เช่นนั้นเจ้าจะบอกว่ายามปกติข้าไม่งามหรือ” เยี่ยหนานซิงหยอกเย้า

รั่วหลานโบกมือเป็นเจ้าเข้า “ไม่ใช่นะเจ้าคะ…”

“พอแล้ว ๆ ข้ารู้หรอกน่า…ล้อพวกเจ้าเล่น มานี่มา เรามาเริ่มงานแรกกันเลย”

“งานแรก?” เสี่ยวชุ่ยเอียงคอด้วยความประหลาดใจ

ที่ผ่านมาพวกนางปรนนิบัติเยี่ยหนานซิงตลอด นั่นไม่ถือว่าทำงานไปแล้วหรือ งานแรกที่ว่าหมายความอย่างไรกัน

“มาเถอะ เดี๋ยวก็รู้เอง ตอนนี้มาวางแผนก่อนว่าจะเริ่มจากตรงไหนดี”

เยี่ยหนานซิงคว้ามือสองสาวใช้มาจับจูงอย่างไม่รังเกียจ รั่วหลานและเสี่ยวชุ่ยมองตามมือนุ่มนิ่มที่จับข้อมือตนเองด้วยดวงตาแดงก่ำ พวกนางไม่ได้รู้สึกเจ็บ หากแต่กำลังรู้สึกยินดีที่ต่อไปนี้จะไม่ต้องอยู่อย่างหวาดกลัวว่าฮูหยินจะอาละวาดอีกแล้ว