บทที่ 6 บุรุษหาใช่ผืนฟ้า

“เอ่อ…ฮูหยิน…” รั่วหลานประหม่าเมื่อเห็นสีหน้าซีดขาวของเจ้านาย

“…” เยี่ยหนานซิงหน้านิ่วคิ้วขมวด ริมฝีปากสีกุหลาบเม้ม ๆ คลาย ๆ อยู่อย่างนั้น

นางจะแก้ปัญหาการเงินของตนอย่างไรดี ครั้นให้ไปริบเอาของกลับมาตอนนี้ก็ดูจะไม่เหมาะ หากท่านปู่ของนางรู้เข้าจะต้องอาละวาดยกใหญ่แน่

“ข้าคิดออกแล้ว” ปลายนิ้วเรียวดีดเสียงดังเปาะ

ขาเสลาสับเท้าตรงไปที่ตู้เก็บของอีกครั้ง มือเรียวหยิบกล่องกำมะหยี่ขนาดพอดีมือขึ้นมา

สาวใช้ทั้งสองรีบก้าวตามไม่ห่าง

เสี่ยวชุ่ย “นั่นอะไรหรือเจ้าคะ”

เยี่ยหนานซิงยิ้มอ่อนโยน รอยยิ้มล่มเมืองเช่นนี้แม้แต่สตรีด้วยกันยังใจเต้นรัว

“ปิ่นปักผมเหมยฮวาหรือ งดงามและเหมาะกับฮูหยินมากเลยเจ้าค่ะ” รั่วหลานตาโตเมื่อเห็นของด้านในกล่องกำมะหยี่

“นี่เป็นปิ่นปักผมที่ท่านแม่มอบให้ข้า”

เสี่ยวชุ่ยกะพริบตาถี่ “ฮูหยินอยากปักปิ่นตอนนี้หรือเจ้าคะ เช่นนั้นบ่าวช่วยท่านเอง”

เยี่ยหนานซิงยิ้มขัน นางรู้สึกเอ็นดูในความใสซื่อของเสี่ยวชุ่ยนัก “เปล่า ข้าจะให้พวกเจ้าเอามันไปขาย”

“หา…”

เสียงเล็กประสานกัน ม่านตาของสาวใช้ทั้งสองขยายกว้าง

“แต่เมื่อครู่ฮูหยินบอกว่าเป็นของท่านแม่ของท่านไม่ใช่หรือเจ้าคะ อีกอย่างนี่ก็เป็นปิ่นไม้…เกรงว่าราคาคงจะ…” รั่วหลานอึกอัก

“ไม่ใช่” เยี่ยหนานซิงตัดบท

“หือ” รั่วหลานฉงน

“นี่เป็นทองคำต่างหาก”

“ทองคำ!!”

เยี่ยหนานซิงหัวเราะร่วนเมื่อสองสาวประสานเสียงกันด้วยความตกตะลึง

“แล้วทำไมถึงได้กลายเป็นไม้เช่นนี้หรือเจ้าคะ” เสี่ยวชุ่ยเกาหัวแกรก ๆ

รั่วหลานกระทุ้งไปบนต้นแขนสหายไม่จริงจังนัก “เจ้าทึ่ม ก็แค่ใช้เปลือกไม้หุ้มทองไว้อย่างไรเล่า ทำเช่นนี้ไม่ว่าจะสวมใส่คู่กับเสื้อผ้าแบบใดก็จะไม่สะดุดตาเกินไป แต่ยังคงความงดงามโดดเด่น ซ้ำมูลค่ายังสูงมากจนคาดไม่ถึง”

เยี่ยหนานซิงพยักหน้า “เจ้าฉลาดมากนะรั่วหลาน”

รั่วหลานยิ้มแหย “ที่จริงบ่าวแค่พูดไปตามที่เห็นเจ้าค่ะ”

เยี่ยหนานซิงยิ้มกริ่ม “ที่จริงข้าก็ไม่ค่อยเข้าใจเจตนาของท่านแม่เท่าใดนัก เพราะข้าเองก็ไม่เคยเห็นหน้าท่านแม่มาก่อน รู้แค่เพียงท่านแม่ทิ้งปิ่นอันนี้ไว้ให้ตั้งแต่ข้าเกิด”

“เหตุใดฮูหยินจึงไม่เคยเห็นหน้าท่านแม่หรือเจ้าคะ” เสี่ยวชุ่ยกะพริบตาปริบ ๆ

สีหน้าของเยี่ยหนานซิงซึมลง จากรอยยิ้มที่มีค่อย ๆ เลือนหาย

รั่วหลานรู้สถานการณ์ทันที หญิงสาวรีบตะครุบปิดปากเสี่ยวชุ่ยเอาไว้ เพราะความปากไวไร้เดียงสาของสหายกำลังจะทำให้พายุร้ายถือกำเนิด

“ฮูหยิน อย่าถือสานางเลยนะเจ้าคะ อาชุ่ยนางมักจะพูดไม่คิดเช่นนี้เสมอ” รั่วหลานกล่าวเสียงสั่นพร่า เมื่อเห็นแววตาของเยี่ยหนานซิงแข็งกร้าวกว่าเดิม

เปลือกตาบางช้อนขึ้นแช่มช้า สองสาวใช้หวาดกลัวจนแทบหยุดหายใจ

“ข้าจะถือสาไปทำไม ในเมื่อเราลงเรือลำเดียวกันแล้ว เรื่องเท่านี้เองไม่มีอะไรต้องปิดบังหรอก”

รั่วหลานและเสี่ยวชุ่ยพ่นลมหายใจออกมาอย่างพร้อมเพรียง นึกว่าชีวิตในชาตินี้ได้จบลงแล้วเสียอีก

เยี่ยหนานซิงหมุนปิ่นปักผมในมือเล่น เปลือกตาบางหลุบมองของในมือ กระบอกตาคู่งามร้อนผ่าวเล็กน้อย ก่อนความคิดจะจมดิ่งลงไปมากกว่านี้ หญิงสาวจึงคลี่ยิ้มเพื่อกลบเกลื่อน

“นี่คงเป็นสินเดิมจากท่านแม่กระมัง ข้าเองก็ไม่รู้ว่าท่านไปที่ใดแล้ว ตั้งแต่เล็กจนโตก็มีเพียงท่านปู่ที่เลี้ยงดูข้า ตอนท่านปู่มอบปิ่นเหมยฮวานี้ให้กับข้า ท่านปู่บอกว่าท่านแม่ฝากฝังคำพูดหนึ่งเอาไว้ให้ข้าด้วย…”

เยี่ยหนานซิงทอดถอนใจก่อนจะแหงนหน้าขึ้น พลางคลี่ยิ้มไปถึงดวงตา “…ท่านแม่บอกว่า ทุกสรรพสิ่งไม่อาจตัดสินจากสิ่งที่เห็นเพียงแค่ผิวเผิน”

รั่วหลานและเสี่ยวชุ่ยพยักหน้าเห็นด้วย พวกนางเองก็เคยมองเยี่ยหนานซิงแค่เพียงผิวเผินเช่นกัน กระทั่งได้ใกล้ชิดจริงจังพวกนางจึงรู้ว่าเนื้อแท้ของเยี่ยหนานซิงไม่เหมือนที่คิดไว้สักนิด

“บอกตามตรงว่าตอนแรกข้าไม่ชอบและไม่เข้าใจเลยสักนิด ข้าโกรธท่านแม่ด้วยซ้ำที่ทอดทิ้งข้าไปไม่บอกกล่าว แต่ก็นั่นแหละ ข้ายังไม่รู้เลยว่าท่านแม่จากไปเพราะสาเหตุใด ดังนั้นพอโตขึ้นอีกหน่อยก็เลยเข้าใจความหมายของมันจนข้าได้ค้นพบว่าเจ้าปิ่นไม้ไร้ค่าที่หนักอึ้งนี้หาใช่เพียงไม้ธรรมดาทว่าด้านในกลับซ่อนทองคำเอาไว้ ข้าเกือบขว้างมันทิ้งอยู่แล้วเชียว ดีที่ข้ายั้งมือไว้ก่อน ฮ่า ฮ่า” 

สีหน้าของหญิงสาวเปลี่ยนไปทันที ความสดใสกลับมาอีกครั้ง “เอาล่ะ ไม่พูดเรื่องน่าเบื่อพวกนี้แล้ว เอามันไปขายเถอะ”

“จะดีหรือเจ้าคะ ท่านบอกเองว่าเป็นของท่านแม่”

“ของนอกกายเท่านั้น ข้าไม่อาลัยสิ่งใดทั้งสิ้น แต่ก็นะ…นี่มันของที่ท่านแม่ทิ้งไว้ให้ดูต่างหน้า ข้าจะทอดทิ้งได้อย่างไร ก็แค่ให้เจ้าไปจำนำชั่วคราวเท่านั้น”

“ว่าแต่ฮูหยินร้อนเงินหรือเจ้าคะ” เสี่ยวชุ่ยเอียงคอถาม

“อืม…จะว่าอย่างนั้นก็คงไม่ผิดกระมัง” เยี่ยหนานซิงตอบ

รั่วหลานตาโต “แต่สินเดิมที่เหลือก็น่าจะพอใช้ไปอีกหลายปีนะเจ้าคะ อีกอย่างท่านเป็นฮูหยินท่านโหว อย่างไรท่านโหวก็ต้องเลี้ยงดูฮูหยินอย่างดีแน่นอน”

เยี่ยหนานซิงแค่นเสียง “ข้าไม่สนคนไร้น้ำยาเช่นนั้นหรอก”

สองสาวใช้สะดุ้งโหยง พลางกลอกตามองซ้ายขวา รั่วหลานกระซิบ “ฮูหยิน…”

“กลัวทำไม เขาไม่อยู่เสียหน่อย ต่อให้อยู่ข้าก็กล้าพูดต่อหน้าเขา และอีกอย่างข้าไม่เคยหวังให้เขามาเลี้ยงดูข้า เพราะข้าจะเลี้ยงดูตัวข้าเอง!”

เสี่ยวชุ่ยหน้าถอดสี “แต่สตรีต้องเห็นสามีเป็นดั่งผืนฟ้าไม่ใช่หรือเจ้าคะ หากไม่ให้สามีเลี้ยงดูแล้วเหตุใดเราต้องมีสามีกันหรือ”

เยี่ยหนานซิงยิ้มเยาะ “นั่นสินะ เหตุใดต้องมีสามีกันด้วย แต่ก็นะข้าจะบอกอะไรให้ ใต้ผืนฟ้าไม่อาจบังแดดให้เพียงคนผู้เดียว สามีก็เช่นกัน วันนี้เขาอาจมีแค่เจ้า แต่วันหน้าก็อาจจะมีสตรีมากมายอยู่ใต้แผ่นฟ้าเดียวกับเจ้า หากเขาเป็นคนที่เจ้ารัก ข้าถามสักคำว่ายินดีใช้สามีร่วมกับสตรีเหล่านั้นหรือ”

ทั้งรั่วหลานและเสี่ยวชุ่ยต่างกำชายกระโปรงของตนจนยับย่น พวกนางเป็นสตรีฐานะต่ำต้อย ถูกเลี้ยงดูมาให้รู้จักเพียงคำว่าปรนนิบัติเชื่อฟัง หากสามีในอนาคตจะมีสตรีเข้ามาอีกกี่มากน้อยก็ต้องอดกลั้น เพราะอย่างไรก็ไม่ควรใจแคบกับเรื่องเหล่านี้

“คือว่า…” เสี่ยวชุ่ยลังเล

“ไม่ยินดีอยู่แล้วเจ้าค่ะ!” รั่วหลานตัดบทด้วยความหนักแน่น

นางเฝ้าฝันถึงความเท่าเทียมระหว่างสตรีและบุรุษอยู่เสมอ แต่เกรงว่าคงเป็นไปได้ยากที่จะเปลี่ยนแปลงความเชื่อของผู้คนในเวลาอันสั้นนี้

สตรีหลายคนมักมองว่าตนต้องอยู่ใต้เงาบุรุษถึงจะอยู่รอดในโลกที่มีแต่การกดขี่แบ่งแยก ทว่าสำหรับรั่วหลานแล้วนางไม่คิดเช่นนั้น สตรีก็มีจุดยืนของตนเช่นเดียวกัน พวกนางสามารถยืนด้วยลำแข้งของตนเองได้โดยไม่ต้องพึ่งพิงบุรุษด้วยซ้ำ ขอเพียงไม่ถูกปิดกั้นเรื่องการศึกษา นางคิดว่าสตรีก็มีความสามารถไม่ด้อยไปกว่าบุรุษตัวโตเลยสักนิด

เยี่ยหนานซิงยิ้มกริ่ม ในที่สุดนางก็ได้เจอคนที่อุดมการณ์เดียวกันเสียที

หญิงสาวผินหน้าไปยังฝั่งของเสี่ยวชุ่ย เยี่ยหนานซิงเข้าใจอารมณ์และความรู้สึกของอีกฝ่ายดี ตอนนี้เสี่ยวชุ่ยคงกำลังสับสนและน้อยใจ

“เสี่ยวชุ่ย… ไม่เป็นไร อยู่กับข้าเจ้าจะได้เห็นว่าคุณค่าของสตรีอย่างเรามีมากล้นเพียงใด จริงหรือไม่รั่วหลาน”

รั่วหลานพยักหน้าระรัว “เจ้าค่ะ” จากนั้นคว้ามือสหายมาบีบแน่น “เจ้าไม่ต้องกังวลไปนะ มีฮูหยินและข้าอยู่ แน่นอนว่าเจ้าจะพบคำตอบของตัวเจ้าในสักวัน”

เสี่ยวชุ่ยตาแดงก่ำ จู่ ๆ ก็ปล่อยโฮออกมาเดี๋ยวนั้น “ฮื่อ…ฮูหยิน อาหลาน ข้า…ฮึก ข้าแค่รู้สึกว่าทำไมตัวเองถึงโง่เง่าจนคิดอะไรก็ไม่เป็นเช่นนี้…”

เยี่ยหนานซิงลูบศีรษะเสี่ยวชุ่ยด้วยความเอ็นดู “เอาล่ะ ไม่ต้องร้อง ไว้พวกเราจะค่อย ๆ สอนเจ้าเอง คุยกันเสียเพลินจนลืมงานสำคัญไปแล้ว”

เสี่ยวชุ่ยยกมือปาดคราบน้ำตา ไม่นานก็ยิ้มแฉ่งออกมา “ตกลงฮูหยินอยากทำสิ่งใดหรือเจ้าคะ เหตุใดจะต้องใช้เงินมากมายด้วย”

เยี่ยหนานซิงกวักมือหย็อย ๆ ก่อนจะโน้มกระซิบเสียงเบา ครั้นสองสาวใช้ได้ยินสิ่งที่อีกฝ่ายอธิบายก็ต่างตกตะลึง ไม่เพียงเท่านั้นใบหน้ายังแดงซ่านราวกับยืนอยู่ท่ามกลางแสงอาทิตย์ร้อนฉ่า 

องครักษ์ที่ตั้งใจจดบันทึกทุกการกระทำและคำพูดของเยี่ยหนานซิงเอาไว้ถึงกับสะดุ้งตัวโยน นึกไม่ถึงว่าสตรีผู้หนึ่งจะกล้าทำเรื่องสุดโต่งเช่นนี้ แม้เสียงจะเบาราวลมพัด แต่ไม่อาจขวางหูทองคำของคนฝึกยุทธ์อย่างเขาไปได้

เดิมมู่หย่งคิดว่าเยี่ยหนานซิงหลงใหลและรักปักใจกับเจ้านายตนโดยตลอด คาดไม่ถึงว่านางกำลังคิดจะยืนด้วยลำแข้งของตนเองซ้ำยังเหมือนกำลังคิดสวมหมวกเขียวให้หลินเซวียนอีกด้วย ทำเช่นนี้ไม่เท่ากับกำลังคิดหักหน้าท่านโหวของเขาหรือ

‘คงไม่ใช่ท่านโหวไร้น้ำยาอย่างที่ฮูหยินว่าจนนางต้องทำเช่นนี้กระมัง’ 

ว่าแล้วมู่หย่งก็รีบจดบันทึกยิก ๆ หวังว่าท่านโหวของเขาจะกลับมาไวเสียหน่อย ไม่เช่นนั้นจวนโหวได้เกิดภัยพิบัติใหญ่แน่