ข้านี่ล่ะฮูหยินอันดับหนึ่ง

            ในตรอกแคบ ๆ ของเมืองหลวง อยู่ไม่ไกลจากโรงเตี๊ยมชื่อดังของเมือง มีชายขอทานกำลังถูกรุมทำร้ายอย่างไร้ทางสู้ เสียงร้องโหยหวนจากความเจ็บปวดดังไกลออกไปจนเข้าหูหญิงสาวที่กำลังเดินมาพร้อมกับบ่าวรับใช้ นางได้ยินเสียงร้องจึงชะงักฝีเท้า บ่าวรับใช้ผู้เดินมาด้วยกันรู้ทันทีว่าผู้เป็นนายหญิงต้องเข้าไปช่วยแน่นอน

            “ไม่นะเจ้าคะคุณหนู!”

            “ข้าทนฟังมิได้หรอก ข้าต้องเข้าไปช่วย”

            “แต่...”

            “เจ้าห้ามข้ามิได้หรอกหว่านซิง”

            เอ่ยกับสาวใช้แล้วก็เดินอย่างอาจหาญไปยังต้นเสียง เมื่อไปถึงก็พบว่ามีคุณชายท่านหนึ่งกับบ่าวรับใช้กำลังใช้เท้ากระทบขอทานหนุ่มเนื้อตัวมอมแมม ไร้หนทางต่อสู้ ‘เหวินเสี่ยวเหยา’ เบิกตาด้วยความตกใจ รีบวิ่งเข้าไปห้ามไม่ให้ชายหนุ่มทั้งสองคนรังแกผู้ไร้ทางสู้

            “หยุดเดี๋ยวนี้นะ!”

            เสียงของผู้มาใหม่ทำให้ ‘กงเจิ้นหวน’ รีบหันขวับไปมอง เมื่อเห็นว่าเป็นสตรีรูปงามก็ขมวดคิ้วเป็นปมด้วยความประหลาดใจ คิดในใจว่าเหตุใดแม่นางผู้นี้จึงกล้าที่จะมาต่อกรกับบุรุษเยี่ยงเขา

            “เจ้าเป็นใคร?”

            “ข้าเป็นใครเจ้าไม่ต้องรู้หรอก แต่ตอนนี้เจ้ากำลังรังแกคนไม่มีทางสู้อยู่ รีบปล่อยตัวเขาเสีย!”

            “เจ้าเป็นใครมาบอกให้ข้าปล่อย อย่าคิดว่าเป็นสตรีแล้วข้าจะมิกล้าทำอันใด”

            “ก็ลองทำดูสิ! หากไม่ปล่อยขอทานผู้นี้ข้าจะร้องเรียนทางการให้จัดการเจ้าเสีย!”

            “คนของทางการน่ะหรือจะทำอันใดข้าได้!”

            “ต่อให้ใหญ่มาจากไหนก็ไม่มีทางหนีเวรกรรมพ้นหรอก!”

            เหวินเสี่ยวเหยาวิ่งเข้าไปโอบกอดบุรุษตรงหน้าเอาไว้แล้วส่งเสียงเรียกร้องให้คนช่วย หาว่าอีกฝ่ายลวนลามคิดจะทำมิดีมิร้าย ขอทานผู้นั้นใช้โอกาสนี้วิ่งหนีไปได้ ด้วยเหตุที่มีสตรีมาแตะเนื้อต้องตัวทำให้กงเจิ้นหวนไม่กล้าทำอันใดมากนัก เกรงว่าจะทำให้เรื่องราวมันใหญ่โตไปมากกว่านี้ อย่างมากเขาทำได้เพียงผลักอีกฝ่ายออกไปจนนางล้มลงบนพื้น

            “โอ๊ย! ข้าเจ็บนะ!”

            “คุณหนูเป็นอันใดหรือไม่เจ้าคะ” หว่านซิงรีบเข้าไปช่วยพยุงตัวนายหญิงขึ้น

            “ข้าเตือนแล้วไม่ฟังก็ต้องโดนเสียบ้าง”

            “คนหน้าตัวเมีย! รังแกสตรีไม่มีทางสู้!”

            “ข้าหาได้สนไม่ เราไปกันเถิดอาหลิว”

            “ช้าก่อน!” เหวินเสี่ยวเหยาส่งเสียงเรียกเอาไว้เสียก่อน

            กงเจิ้นหวนหันกลับมามองด้วยสีหน้ารำคาญสตรีผู้นี้เต็มทน

            “ว่าอย่างไร?”

            “ข้าจะจำหน้าเจ้าไว้ให้ชัด ๆ หากเจอกันคราหน้าข้าจะไม่ปล่อยเจ้าไว้แน่!” สาวน้อยส่งเสียงข่มขู่ แต่ทว่าอีกฝ่ายไม่ได้รู้สึกกลัวเลยสักนิด

            “ข้าจะรอดูว่าเจ้าจะทำอย่างไรกับข้า” ส่งรอยยิ้มมุมปากแล้วเดินนำหน้าบ่าวรับใช้ไปจากตรงนั้น

            เหวินเสี่ยวเหยายืนมองตามหลัง แสดงสีหน้าไม่สบอารมณ์ แลบลิ้นปลิ้นตาใส่ตามประสาเด็กสาวผู้ไม่ชอบขี้หน้าใครสักคน ก่อนที่นางจะหันมาเอ่ยกับสาวใช้คนสนิท

            “เรากลับกันเถิดหว่านซิง”

            “ก่อนหน้านี้คุณหนูบอกว่าวันนี้จะไม่ยอมกลับจวนมิใช่หรือเจ้าคะ ลืมไปแล้วหรือว่าวันนี้จะมีแม่สื่อมาดูตัว”

            “ข้าลืมไป...แต่หากเราไม่กลับจวนเราจะไปที่ใดเล่า”

            “เราไปบวชชีดีไหมเจ้าคะ”

            “บ้าหรือ! ข้ายังไม่อยากตัดทางโลก ข้ายังต้องแก้แค้นให้ท่านแม่อยู่”

            “ถ้าเช่นนั้นมีทางเดียวนั่นคือกลับจวนเจ้าค่ะ”

            “เฮ้อ...กลับก็กลับ ปัญหาแค่นี้ข้าทนได้!”

            นางทำหน้ามั่นอกมั่นใจทั้งที่ภายในใจมีความกังวลไม่น้อย หลังจากนั้นสตรีทั้งสองนางก็เดินกลับจวนพร้อมกัน หนทางข้างหน้าของเหวินเสี่ยวเหยาแม้มิได้ราบรื่น แต่นางก็มิใช่คนอ่อนแอยอมให้ผู้คนรังแกได้เฉกเช่นมารดาของนาง