บทที่ 5 ควรค่าพอให้รอหรือ (2)

เงาสีดำที่เร้นกายอยู่ไม่ห่าง ทำได้เพียงมองภาพสามสาวตรงหน้าด้วยความประหลาดใจ คิ้วดกดำเดี๋ยวขมวดเดี๋ยวคลายไม่หยุด เขาหยิบสมุดพกขึ้นมาแล้วจดรายละเอียดทั้งหมดที่ตนพบเห็นลงไปอย่างละเอียดยิบ

เยี่ยหนานซิงค้นหาของสำคัญในตู้อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหยิบสมุดเล่มหนาออกจากกล่องไม้ขัดด้วยรอยยิ้มดีใจ

“เจอแล้ว”

รั่วหลานสังเกตเห็นทันที “บัญชีหรือเจ้าคะ”

เยี่ยหนานซิงพยักหน้า “บัญชีสินเดิมของข้า รั่วหลาน” ประโยคหลังหันไปมองคนที่ตนเรียก

“เจ้าคะ”

“เจ้าทำบัญชีเป็นใช่หรือไม่”

“นิดหน่อยเจ้าค่ะ”

เยี่ยหนานซิงยิ้มกริ่ม “ไม่ต้องถ่อมตัว คนที่กล้าคิดจะปลอมตัวเป็นบุรุษเพื่อสอบขุนนางย่อมไม่ได้มีความรู้เพียงตื้นเขินหรอก หรือข้าพูดไม่ถูก”

รั่วหลานกลืนไม่เข้าคายไม่ออก มารดาของนางเคยพร่ำสอนเสมอ ว่าบางทีความสามารถที่มีมากเกินไปก็อาจกลายเป็นภัยร้ายแก่ตัว ดังนั้นอย่าได้เปิดเผยมันออกมาโดยง่าย

หากแต่เยี่ยหนานซิงเพียงเห็นวิธีการฝนหมึกของรั่วหลานในชั่วพริบตากลับรู้ว่านางเก็บซ่อนความสามารถใดเอาไว้ คนที่เห็นคุณค่าในตัวของนางเช่นนี้จะมีสักกี่คนเชียว การได้พบเจอกับเยี่ยหนานซิงอาจเป็นโชคชะตาที่จะทำให้นางได้ทำในสิ่งที่ปรารถนา

รั่วหลานยิ้มไปจนถึงดวงตา “ฮูหยิน บ่าวทำบัญชีเป็นเจ้าค่ะ”

เสี่ยวชุ่ยตาโต “โอ้โห อาหลาน ข้าอยู่กับเจ้ามาตั้งนานไม่เคยรู้เลยว่าเจ้าเก่งถึงเพียงนี้”

“เพราะความจำเป็นบีบบังคับเท่านั้น น่าเสียดายที่ความสามารถของข้าอาจจะตายไปพร้อมข้าโดยเปล่าประโยชน์” รั่วหลานเสียงอ่อนลง

เยี่ยหนานซิงวางมือลงบนบ่ารั่วหลาน “ไม่หรอก”

รั่วหลานตาเป็นประกาย

เยี่ยหนานซิงยิ้มจนตาปิด “ความรู้ที่เจ้ามี ข้าจะให้เจ้างัดออกมาจนหมดเลยทีเดียว ถึงตอนนั้นอย่ามาโอดครวญว่าเหนื่อยก็แล้วกัน”

“จริงหรือเจ้าคะ ฮูหยินจะให้บ่าวทำอะไรสั่งมาได้เลยเจ้าค่ะ ต่อให้บุกดงหนามทะเลเพลิงบ่าวก็ยินดีรับใช้ท่าน”

เยี่ยหนานซิงยิ้มตาปิด “ไม่ขนาดนั้นหรอกน่า ก่อนอื่นก็มาช่วยข้านับสินเดิมของข้าทั้งหมดก่อน”

“ได้เลยเจ้าค่ะ”

รั่วหลานกระตือรือร้น

เสี่ยวชุ่ยยืนมองรั่วหลานทำงานอย่างร่าเริงตาปริบ ๆ ความรู้สึกภายในใจหนักอึ้งขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว

แม้เสี่ยวชุ่ยไม่พูด แต่เยี่ยหนานซิงและรั่วหลานก็สังเกตเห็นความหมองหม่นในดวงตาของเสี่ยวชุ่ย

เยี่ยหนานซิงแหงนหน้าขึ้น “เสี่ยวชุ่ย งานของเจ้าก็มีเช่นกันนะ”

จากสีหน้าอมทุกข์ก็เปล่งประกายทันตา

“อาชุ่ยอย่าคิดว่าเจ้าจะได้สบายตัวผู้เดียว” รั่วหลานแลบลิ้นแสร้งสัพยอกเพื่อให้เสี่ยวชุ่ยผ่อนคลาย

เยี่ยหนานซิงยิ้ม “ข้าเคยศึกษาตำราเครื่องหอมมา แต่ก็ไม่ค่อยถนัดเรื่องปรุงกลิ่น เช่นนั้นหน้าที่นี้มอบให้เจ้า”

เสี่ยวชุ่ยกะพริบตาถี่ “ฮูหยินอยากทำเครื่องหอมหรือเจ้าคะ เป็นกำยาน หรือว่าเป็นถุงหอมหรือ”

เยี่ยหนานซิงส่ายหน้า “น้ำกลั่นบุปผาต่างหาก”

“น้ำกลั่นบุปผาหรือ เช่นนั้นฮูหยินอยากอาบน้ำหรือเจ้าคะ”

“เปล่าหรอก ของสิ่งนี้เป็นสินค้าที่ชาวตะวันตกนิยม ทว่ายังไม่เป็นที่รู้จักของผู้คนที่นี่ ข้าคิดว่าจะให้เจ้าช่วยคิดส่วนผสมเครื่องหอมสักหน่อย”

ชาติก่อนหลังจากหลินเซวียนไปยังชายแดน เยี่ยหนานซิงก็รู้สึกว่างมาก นางจึงเข้าไปกว้านอ่านหนังสือในหอตำราจวนโหว หลินเซวียนสะสมตำราและวัฒนธรรมตะวันตกไว้ไม่น้อย บังเอิญเยี่ยหนานซิงสะดุดตากับการปรุงน้ำกลั่นบุปผาเข้า นางศึกษาจนมั่นใจว่าชำนาญมากพอเลยวาดฝันไว้เสียดิบดี เมื่อเขากลับมาจากชายแดนจะขอเปิดร้านเสียหน่อย อย่างน้อย ๆ ก็ไม่ต้องงอมืองอเท้ารอเงินจากสามีไปวัน ๆ

ทว่าทุกอย่างก็เป็นได้เพียงฝันต่อไป เพราะต่อให้นางต้องการทำสิ่งใด เขาก็ไม่เคยเห็นด้วยอยู่ดี มีแต่เพียงคำพูดเดียวที่เขามักเอ่ยกับนางเสมอ

‘เจ้าอยู่เฉย ๆ อย่าทำให้ข้าลำบากก็พอ’

เยี่ยหนานซิงกำมือแน่นจนไหล่สั่น เขามองนางเป็นเพียงไม้ประดับในห้องหอ เป็นเพียงอัญมณีสวยงามที่ไร้ซึ่งประโยชน์ ในเมื่อชาติก่อนเขาไม่เคยมองเห็นคุณค่าของนาง ชาตินี้เยี่ยหนานซิงก็จะสร้างมูลค่าของตนให้สูงลิบลิ่ว จนคนโง่อย่างเขาอาจเอื้อมไม่ถึง

“ฮูหยิน ตรงนี้คือ…”

เสียงรั่วหลานทำให้เยี่ยหนานซิงหลุดจากภวังค์

หญิงสาวมองบัญชีสีแดงที่ถูกเขียนเอาไว้ นัยน์ตาหงส์พลันเบิกกว้าง

นางลืมไปเสียสนิทว่าสินเดิมเกินกว่าครึ่งได้มอบให้กับหลินเซวียนเพื่อเป็นเงินสนับสนุนกองทัพของเขา และแลกมากับการแต่งงานตามสัญญาของตระกูล นี่นางรักเขาจนตามืดบอดถึงเพียงนั้น แม้แต่ทรัพย์สินส่วนตัวก็ประเคนให้เขาจนแทบหมดตัว ใช่แล้ว ต่อให้นางตกลงแต่งงานตามสัญญาแต่เยี่ยหนานซิงก็หลงรักเขามาก่อน รักโดยมิได้เปิดเผย รักโดยที่อีกฝ่ายไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ หากนางไม่รักไม่ชอบเขาต่อให้ยกเอาแม่น้ำทั้งห้ามาวางตรงหน้าก็ไม่อาจโน้มน้าวนางเพื่อมาแต่งงานได้หรอก

‘เยี่ยหนานซิงนะเยี่ยหนานซิง เจ้าคิดจะพึ่งพิงบุรุษกักขฬะไปถึงไหนกัน บัดซบ!’