บทนำ เลือกหนึ่งชีวิต

ราตรีกาลอันแสนมืดมิด ถูกปกคลุมด้วยกลุ่มหมอกสีจาง เป็นเวลาอันดีที่เหล่ามือสังหารจะออกทำภารกิจ จวนโหวตกอยู่ในความเงียบงันชั่วขณะ หากแต่ฝีเท้านับสิบกำลังมุ่งตรงไปยังเรือนฝั่งตะวันตก

ฟิ้ว…ฉึก!

อั๊ก!

หน่วยอารักขาเฝ้ายามถูกลอบสังหารไม่ทันตั้งตัว ก่อนสติของเขาจะปลิดปลิวหาย ชายหนุ่มก็รีบคว้ากระบอกส่งสัญญาณออกมาจากสาบเสื้อ ฝ่ามืออันสั่นเทาดึงเชือกที่ปลายกระบอกด้วยแรงเฮือกสุดท้าย

“อย่าให้เขาดึง!”

ฟิว….

ลำแสงจากปลายกระบอกพุ่งฉิวขึ้นเหนือผืนฟ้า พริบตาก็แตกกระจายเป็นประกายไฟสว่างวาบ

ปัง!

พร้อมเสียงดังสนั่นที่ปลุกให้คนในเรือนแตกตื่น

“บัดซบ!”

มือสังหารในชุดพรางกายสีดำทะมึนสบถหัวเสีย ฝีเท้าที่กรูเข้ามาต่างหยุดชะงัก

“มีผู้บุกรุก!”

ตึง ตึง ตึง…

บรรดาหน่วยอารักขาที่ได้ยินเสียงกลองเตือนภัยต่างกระวีกระวาดออกจากที่ซ่อนตัว พวกเขากรูเข้ามาบีบวงล้อมเพื่อขังเหล่าชายฉกรรจ์ในชุดสีดำเอาไว้ ในมือทั้งสองฝ่ายกระชับอาวุธด้วยความพรั่งพร้อม เสียงลมหายใจหอบแข่งกับเสียงสายลมที่ดังหวีดหวิว ไม่นานฉากสังหารก็ถูกเปิดขึ้น 

เคร้ง!

โลหะสีเงินกระทบกันสนั่นหวั่นไหว ขณะที่หลายครัวเรือนกำลังหลับใหล จวนโหวกลับลุกเป็นไฟร้อนระอุ 

“ท่านโหว ท่านอย่าได้เสี่ยง ให้พวกเราจัดการเอง”

ริมฝีปากได้รูปกระตุกโค้งหนึ่งฝั่ง รอยยิ้มของเขาเยือกเย็นยิ่งกว่าแผ่นน้ำแข็งเหนือผืนสมุทร

“ก็แค่มือสังหารฝีมือต้อยต่ำ แม้แต่ปลายผมข้ามันก็ไม่มีวันได้แตะ”

กล่าวจบร่างสูงพลันกระโจนเข้าร่วมวงล้อมที่กำลังตะลุมบอนกันอย่างดุเดือด กลิ่นคาวเลือดลอยคลุ้งมาตามอากาศ เสียงโลหะดังกระทบกันดุจทำนองระบำโลหิต

หลินเซวียน โหวหนุ่มมาดสุขุมผู้มีฉายาว่า ทูตมรณะ หลายปีก่อนเขาเหยียบยืนบนกองศพของข้าศึกนับหมื่นนับพันเพื่อปีนขึ้นสู่ยอดพีระมิด

ด้วยอายุที่ยังน้อยก็สามารถกุมอำนาจทหารในมือนับแสนนาย ศัตรูของเขามีอยู่รอบด้าน ไม่ว่าจะแคว้นเดียวกันหรือต่างแคว้นก็ตาม

บ่อยครั้งที่เขาถูกลอบสังหารเพียงเพราะอีกฝ่ายกระสันอยากในอำนาจของเขา กระนั้นถึงหลินเซวียนเผยตัวในที่สว่างศัตรูหลบอยู่เบื้องหลังเงามืด ทว่ากลับไม่เคยมีผู้ใดสามารถสวดส่งวิญญาณโหวหนุ่มเพื่อไปเยือนยังปรโลกได้สักครา 

บัดนี้กลับมีพวกไม่กลัวตาย กล้าบุกฝ่ามาจนถึงหลังกำแพงจวนโหว หนำซ้ำยังเกณฑ์มือสังหารเข้ามาแค่เพียงหยิบมือ ทำเช่นนี้ไม่เท่ากับดูแคลนฉายาทูตมรณะเช่นเขาหรอกหรือ

หลินเซวียนวาดกระบี่ปลิดชีพมือสังหารด้วยความดุดัน กระนั้นในใจของเขากลับรู้สึกถึงความหวิวโหวง เพียงพริบตากระบี่ในมือโหวหนุ่มก็กลืนกินโลหิตไปหลายสิบร่าง จังหวะตวัดกระบี่หนึ่งครั้งสามารถรั้งเอาศีรษะศัตรูหลุดกระเด็นออกไปหลายจั้ง 

“ท่านโหว หากไม่อยากให้พวกนางตายก็ยอมจำนนซะ!”

ชายหนุ่มแหงนมองบนหอคอยสูง หัวใจของเขาสั่นสะท้านอย่างแรงกล้าแต่ยังคงรักษาแววตาสุขุมระคนเยือกเย็นเฉกเช่นหุบเขาน้ำแข็งไว้ 

“สุนัขหดหัว เอาชีวิตสตรีมาข่มขู่ข้าหรือ พวกนางไม่เกี่ยว ปล่อยพวกนางไปซะ!” เสียงทุ้มตวาดลั่นพลางกัดฟันแน่นจนสันกรามเด่นชัด

“ฮ่า ฮ่า ฮ่า ทูตมรณะก็มีวันนี้ด้วยหรือ แววตาของท่านปิดไม่มิดเชียวนะ รู้หรือเปล่าว่ามันกำลังฟ้องข้าว่าท่านหวาดกลัว!”

หลินเซวียนกำหมัดแน่นจนไหล่สั่น 

“ว่าแต่…ท่านโหวกลัวใครตายกันล่ะ นาง หรือ…นาง”

มือสังหารร่างกำยำเอ่ยพลางย้ายสายตากวาดมองซ้ายขวา สตรีทั้งสองถูกคนของเขาควบคุมเอาไว้ ลำคอระหงโดนจ่อด้วยของมีคมแวววาว เพียงกดปลายเบา ๆ ก็สามารถตัดศีรษะเล็กลงง่ายดายดุจพลิกฝ่ามือ 

“ท่านโหว…ช่วยข้าด้วย ข้าไม่อยากตายเจ้าค่ะ” ฉู่หว่านเกอร่ำไห้น้ำตาไหลพราก ร่างบอบบางระริกสั่นด้วยความหวาดกลัวสุดขีด 

หากแต่สตรีอีกนางกลับยืนนิ่งสงบแม้ถูกชายร่างใหญ่ควบคุมเอาไว้ ใบหน้ารูปไข่ถึงไร้เครื่องประทินโฉมกลับยังคงงดงามโดดเด่นดุจหงส์ นางไม่ร้องโวยวาย ไม่แม้แต่คิดขอความช่วยเหลือจากเขา

ยิ่งเห็นนางแสดงท่าทีเฉยชา หัวใจของโหวหนุ่มก็พลันบีบรัดจนแน่น แววตาที่เคยเปล่งประกายสิ้นหวังว่างเปล่าราวกับอยากปล่อยวางเรื่องราวทุกสิ่ง หลินเซวียนรีบละสายตาจากนาง แล้วเสมองไปยังสตรีที่กำลังร่ำไห้อีกด้าน 

เขาไม่ทันเอะใจเลยว่าในตอนที่ตนเลือกละจากการสบตาสวยคู่นั้นเท่ากับเขาได้สะบั้นฟางเส้นสุดท้ายภายในจิตใจของหญิงสาวจนมันขาดวิ่น

มือสังหารคิ้วกระตุก เขากวาดสายตามองหญิงสาวทั้งสอง เพื่อไตร่ตรองความรู้สึกของหลินเซวียน ชายฉกรรจ์ฉีกยิ้มออกมาประหนึ่งปีศาจร้าย แม้รอยยิ้มของเขาถูกบดบังด้วยผ้าคลุมหน้า แต่แววตากลับวาววับดุจคมดาบ เขากระดิกนิ้วให้ลูกน้องต้อนร่างบอบบางมายืนบนขอบหอคอยโดยพร้อมเพรียง 

หลินเซวียนตาเบิกกว้าง “เจ้าจะทำอะไร ปล่อยพวกนาง!”

“ท่านโหว ท่านสามารถเลือกช่วยพวกนางได้หนึ่งคนเท่านั้น ว่ามาสิ จะเลือกอนุของท่าน หรือว่าฮูหยินผู้งดงาม”

หลินเซวียนตาแดงก่ำด้วยความกรุ่นโกรธ เขากำหมัดแน่นจนไหล่ไหวสะท้าน

“ไม่เลือกหรือ แต่ดู ๆ แล้ว อืม…เป็นฮูหยินผู้นี้”

ชายร่างสูงใช้แขนกำยำเกี่ยวคอระหงมาแนบชิดตน ดวงตาหงส์เริ่มสั่นคลอนขึ้นเล็กน้อย อีกฝ่ายโน้มหน้าลงจนลมหายใจเป่ารดใบหน้าเกลี้ยงเกลา นางหลับตาแน่นเพื่อข่มความหวาดกลัวระคนสะอิดสะเอียนเอาไว้ 

มือสังหารปรายตามองคนที่ยืนอยู่เบื้องล่างด้วยแววตาสาแก่ใจ หากแต่อีกฝ่ายกลับสงบนิ่งยิ่งกว่าที่คิด รอยยิ้มของเขาพลันหุบฉับลง จากนั้นสะบัดแขนหนึ่งคราหญิงสาวก็เซถลากลับไปที่เดิม

แขนที่เต็มไปด้วยมัดกล้าม เกี่ยวคอสตรีที่เอาแต่กระจองอแงเข้ามาแทนที่ ดูเหมือนหนนี้โหวหนุ่มจะเริ่มเผยความหวาดกลัว

“ท่านโหว ฮื่อ…กรี๊ด…ปล่อยข้านะ” หญิงสาวแผดร้องโวยวายเมื่ออีกฝ่ายโน้มลงมาจนลมหายใจอุ่นระอุเป่ารดใบหน้านาง 

“หยุดนะ!”

มือสังหารร่างสูงหัวเราะเย็นยะเยือก “ท่านโหวเลือกได้แล้วหรือ เช่นนั้นข่าวลือก็เป็นเรื่องจริงน่ะสิ…”

โหวหนุ่มกัดฟันกรอด ในหัวของเขากำลังคิดวิธีช่วยชีวิตสตรีทั้งสองจ้าละหวั่น

“ข่าวลือบ้าอะไรของเจ้า” สตรีเสียงแหลมหวีดขึ้นข้างหูเขา

มือสังหารหนุ่มหน้าหม่นทะมึน “ก็เรื่องที่ว่า ท่านโหวละเลยฮูหยินตัวเอง ทอดทิ้งนางไปออกศึกในคืนเข้าหอ หลังกลับมาก็รับอนุทันที…” เขาเดาะลิ้นส่ายหัว “เช่นนั้นข้าเลือกให้ท่านแล้วกัน คนสำคัญย่อมเป็นสมบัติล้ำค่า”

เยี่ยหนานซิง ได้ยินเรื่องราวที่อีกฝ่ายโพนทะนาถึงจุดอ่อนไหวของตน กระบอกตาคู่งามก็พลันร้อนผ่าวโดยไม่รู้ตัว หญิงสาวรู้สึกถึงความชื้นและภาพที่เริ่มพร่าเบลอจากม่านน้ำตาที่กำลังคลอขัง ก้อนเนื้อตรงอกซ้ายดั่งถูกบดขยี้จนเกิดบาดแผลฉกรรจ์ขนาดใหญ่แล้วยังถูกเอามะนาวสดมาบีบซ้ำเติม 

“เจ้า… เจ้าอย่าโดนเขาหลอก ข้าเป็นแค่อนุย่อมไม่มีความสำคัญกับท่านโหวเพียงนั้น หากอยากทำลายเขาเจ้าต้องสังหารนาง!”

ฉู่หว่านเกอกระซิบข้างหูมือสังหารเพื่อหวังเอาชีวิตรอด คนที่อยู่เบื้องล่างย่อมไม่รู้ว่านางกำลังเอ่ยสิ่งใด เขามองเห็นเพียงน้ำตาที่กำลังอาบบนใบหน้าสตรีอ่อนแอ

มือสังหารแค่นยิ้ม ข้อต่อรองนี้เขาไม่คิดจะทำให้สำเร็จแต่แรกอยู่แล้ว มันก็เป็นเพียงสิ่งลองใจอีกฝ่ายเท่านั้น ไม่ว่าสตรีนางใดรอดชีวิตหรือว่าตาย พวกนางล้วนเป็นจุดอ่อนของเขา และสักวันจุดอ่อนนี้ก็จะกลายมาเป็นหมากในมือพวกเขา ที่จะบีบก็ตายจะคลายก็รอด

“ท่านโหวยังไม่เลือกอีกหรือ ตกลงแล้วท่านเลือกนาง หรือนาง!” เขาตวัดสายตามองไปยังเยี่ยหนานซิง

โหวหนุ่มหลับตาแน่น

“เร็วเข้า! ไม่เช่นนั้นข้าจะสังหารนางทั้งสองคนพร้อมกัน”

ฝ่ามือกว้างกำแน่นจนกายสั่นสะท้าน หัวไหล่ของเขาแข็งเกร็งด้วยความเครียดขึง นัยน์ตาคมเหลือบมองสิ่งที่เคลื่อนไหวในเงามืด ความตึงเครียดในใจชายหนุ่มเบาลงเล็กน้อย จากนั้นเขาจึงค่อย ๆ พลิกมือช้า ๆ เพื่อไม่ให้อีกฝ่ายรู้ตัว 

หลินเซวียนตะเบ็งเสียงดัง “ข้าเลือกนาง! ปล่อยนางไปซะ”

ปลายนิ้วของเขาชี้ไปยังสตรีอีกนาง ซึ่งมันทำให้เยี่ยหนานซิงใจแตกสลายทันที หญิงสาวทอดสายตามองตรงไปยังเท้าของโหวหนุ่มชั่วครู่ เขาไม่ได้สวมรองเท้าคู่นั้น รองเท้าที่นางบรรจงเย็บปักเองกับมือเพื่อมอบให้เขา หยาดน้ำที่ปริ่มอยู่ริมขอบตาร่วงเผาะออกมาลวกลงข้างแก้ม

สุดท้ายเขาก็ไม่เคยเลือกนาง… ไม่สิ เขาไม่เคยรักนางเลยต่างหาก ทุกอย่างมันคือหน้าที่ คือสัญญาที่สองตระกูลต้องพึ่งพากัน 

เหตุใดนางถึงได้เจ็บ…เจ็บปวดเหลือเกิน…

ฉู่หว่านเกอยิ้มอย่างผู้มีชัย นางปรายตามองเยี่ยหนานซิงด้วยความเหยียดหยาม

“ตำแหน่งฮูหยินของเจ้า มันต่ำยิ่งกว่าดินที่รองฝ่าเท้าข้าเสียอีก” ฉู่หว่านเกอเหยียดหยาม

เยี่ยหนานซิงอดทนอดกลั้นอย่างถึงที่สุด วันนี้หากนางตายไปก็คงดีเหมือนกัน ความทรมานอันแสนยาวนานจะได้จบลงเสียที

หากย้อนเวลาได้นางจะขอหย่ากับเขาตั้งแต่วันแรกที่แต่งงานกัน ไม่สิ นางควรหาทางขวางงานแต่งอันเลวร้ายนั้นเสีย ต่อให้นางรักปักใจเพียงเขาแล้วอย่างไร หากอีกฝ่ายไม่มีใจก็ไร้ค่า หวังเพียงโลกหน้าช่วยใจดีกับนางอีกสักหน่อย อีกนิดเดียวก็คงดีไม่น้อย 

เยี่ยหนานซิงหลับตาลงยอมรับโชคชะตา หากแต่ความตายนี้นางจะขอจบมันด้วยตนเอง ก่อนปลายเท้าหญิงสาวจะหย่อนลงมาเบื้องล่าง กลับมีเสียงกรีดร้องแผดขึ้นเสียก่อน นัยน์ตาหงส์เบิกกว้าง เมื่ออยู่ ๆ ฉู่หว่านเกอก็โดนผลักร่วงลงไป

ทำไมกัน ทั้งที่เขาเลือกหญิงคนนั้นแล้วเหตุใดถึงยังถูกทำร้าย 

ไม่ใช่…

นั่นนางกระโดดลงไปเองต่างหาก!

“กรี๊ด…ท่านโหว ช่วยข้าด้วย…”

บุรุษร่างสูงรีบกระโจนเข้ารับร่างหญิงสาวไว้ได้หวุดหวิด

“นังบ้า! ทำลายแผนการข้าหมด” ชายด้านบนสบถเสียงเข้ม

เยี่ยหนานซิงยืนอึ้งไปครู่หนึ่ง หากเปลี่ยนเป็นนางที่ร่วงลงไปก่อน เขาจะรับนางไว้เช่นนี้หรือเปล่า หรือจะปล่อยให้นางตายไปตามยถากรรม

ระหว่างที่ติดวนอยู่ท่ามกลางหมอกหนาแห่งวงกตความคิด แผ่นหลังบอบบางก็ถูกบางอย่างกระแทกเข้ามากะทันหัน ม่านตากลมโตขยายกว้างเมื่อขาเสลาไม่อาจเกาะขอบหอคอยไว้ได้ เยี่ยหนานซิงพลิกร่างกลางอากาศ รับรู้เพียงว่าตนกำลังจมดิ่งลงเนิบช้า 

นางกำลังจะตาย...

“หนานซิง!”

หลินเซวียนตาเบิกโพลง เขากำลังจะกระโจนเข้าช่วยอีกฝ่าย หากแต่หญิงที่อยู่ในอ้อมแขนกลับเกาะเอวเขาไว้อย่างเหนียวแน่น

ไม่ทัน...

ไม่ทันการณ์แล้ว! 

“ท่านโหว อย่าไป ข้ากลัวเจ้าค่ะ ฮื่อ…หากท่านรับข้าไม่ได้ข้าต้องตายแน่เลย ฮื่อ…”

ตุ๊บ!

ชายหนุ่มตัวแข็งทื่อประหนึ่งแผ่นหินเมื่อเห็นร่างระหงหล่นลงต่อหน้า นัยน์ตาหงส์กลอกมองมาที่เขาด้วยความเจ็บปวด น้ำตาหยดสุดท้ายหลั่งลงที่ตรงหางตาเรียว 

ริมฝีปากสีกุหลาบขยับเอ่ยแผ่วโหย ของเหลวสีแดงเยิ้มหยดออกมาพร้อมกับเสียงกระอักไออันแสนทรมาน “ชาตินี้ไม่ทันได้หย่า…หากสามารถย้อนเวลาได้ ข้าจะขอหย่ากับท่าน หลินเซวียน…ข้าเกลียดท่าน...”

“ไม่!!!” เสียงทุ้มตะโกนลั่น

‘เสียงเขามัน…เหตุใดถึงรู้สึกไกลยิ่งนักแม้แต่ปากก็ไม่ขยับด้วยซ้ำ ช่างเถอะยังไงข้าก็ต้องตายอยู่ดี…’

ลมหายใจสุดท้ายของเยี่ยหนานซิงเบาลงเชื่องช้าก่อนปลิดปลิวหายไปพร้อมกับหัวใจที่แตกสลายไม่เหลือชิ้นดี 

หลินเซวียนหูอื้ออึงดั่งถูกตรึงร่างบนลานประหาร อกซ้ายปวดร้าวดั่งถูกของแข็งทุบตีอย่างหนักหน่วง เสียงสุดท้ายของนางแม้เบายิ่งกว่าเสียงแมลงบินผ่าน ทว่าเขากลับได้ยินอย่างชัดเจน

นางเกลียดเขา... ซ้ำยังเกลียดเขาเข้ากระดูก และนางได้จากเขาไปพร้อมความเกลียดชัง…