บทที่ 5 รอยยิ้มที่คุ้นเคยกับหัวใจที่เจ็บปวด

บทที่ 4

รอยยิ้มที่คุ้นเคยกับหัวใจที่เจ็บปวด

หลังจากกิจกรรมชมรมจบลง แอลลี่ตัดสินใจกลับหอพักระหว่างทางแทบไม่พูดอะไรเลย ทว่าเมอร์สันยังคงพูดเรื่องพู่กันจีนและครูสอนศิลป์ที่เขาประทับใจ แต่เสียงเหล่านั้นกลับเลือนรางในโสตประสาท เธอเพียงพยักหน้ารับเป็นระยะ เมื่อเดินถึงห้องก็เดินเข้าไปทันทีโดยไม่ได้คุยกับชายหนุ่ม

ทันทีที่ประตูห้องปิดลง ความเงียบก็เข้าครอบงำ

หญิงสาววางกระเป๋าลงบนโต๊ะอย่างไร้เรี่ยวแรง แล้วทรุดตัวลงบนเตียง สายตาเหม่อมองเพดานสีขาวนิ่งงัน เสียงข้อความสุดท้ายจากปลายสายยังดังก้องอยู่ในหัว

“ไม่ว่ามาหรือไม่มา...ฉันก็จะรอ”

เธอพลิกตัวกอดหมอนแน่น ดวงตาร้อนผ่าว ความทรงจำที่พยายามผลักไสกลับไหลบ่ามาอย่างไม่ทันตั้งตัว ภาพของชายหนุ่มคนนั้นในวันที่ยังยิ้มให้เธอ วันที่สัญญาว่าจะไม่ทำให้ร้องไห้อีก, วันที่เธอจับได้ว่าเขาโกหกทั้งน้ำตา

แอลลี่หลับตาแน่น แต่ยิ่งพยายามหนี ความรู้สึกก็ยิ่งไล่ตาม เธอไม่รู้ว่าหลับไปตั้งแต่เมื่อไหร่ รู้ตัวอีกทีก็ตอนที่แสงเย็นลอดผ้าม่านเข้ามาทาบบนผนังห้อง

ครั้นมองเวลาหัวใจของเธอเต้นแรงขึ้นอีกครั้ง

เวลานัดนั้นมาถึงแล้ว

เธอควรจะไปดีหรือไม่ หากไปครั้งนี้อาจจะไม่ใช่การจบความสัมพันธ์ก็ได้

หากเจอกันอีกมีเพียงเธอที่กำลังดำดิ่งอยู่ในวังวง

เธอนั่งนิ่งอยู่นาน ก่อนลุกขึ้นจากเตียง คว้าเสื้อคลุมตัวบางมาสวม พลางสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ แล้วเดินออกจากห้อง

เธอหยุดหน้าห้องเมอร์สัน ยกมือขึ้นเคาะสองครั้ง —ไม่มีเสียงตอบ เธอเคาะอีกครั้ง

หรือเขาจะออกไปหาผู้หญิงคนอื่นแล้ว

แอลลี่รู้สึกว้าวุ่นใจ จึงรีบยกมือขึ้นตบแก้มทั้งสองข้างเรียกสติกลับมา เมื่อยืนรอสักพักไม่มีคนออกมาเธอจึงหันตัวเดินกลับ ทว่าประตูห้องเมอร์สันเปิดออก กลิ่นสบู่จาง ๆ ลอยออกมาพร้อมร่างของชายหนุ่มที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จ ผมเปียกนิด หน่อย และใบหน้ายังมีรอยยิ้มอบอุ่นประจำตัว

“แอลลี่? มีอะไรหรือเปล่า”

หญิงสาวลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่ว “คือ…ตอนนี้ว่างไหม”

ชายหนุ่มมีสีหน้าตกใจเมื่อได้ยินหญิงสาวเอ่ยถามขึ้น

เขากำลังดีใจจนอยากจะโลดเต้น

“ว่างสิ”

“งั้นเราไปกินมื้อเย็นที่ร้าน XXX กันไหม”

“ได้สิ” เขาตอบรับทันที “เออ.. เข้ามารอผมก่อนไหม”

แอลลี่มองเขาในชุดคลุมอาบน้ำแล้วตอบกลับไปว่า “ไม่เป็นไร ฉันจะรออยู่ที่ด้านล่างหอพักแล้วกัน”

“โอเค อีกสิบนาทีเจอกันนะ” เมอร์สันตอบด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นแล้วรีบปิดประตูแต่งตัวทันที

หลังประตูบานนั้นปิดลง แอลลี่มองแผ่นไม้เรียบตรงหน้าอยู่นาน ความรู้สึกบางอย่างตีวนในอกอย่างบอกไม่ถูก — โล่งใจที่เขาอยู่ แต่ขณะเดียวกันก็รู้สึกหน่วงจนหายใจไม่ทั่วท้อง

เมื่อเวลาผ่านไปได้ไม่นาน เมอร์สันก็ปรากฏตัว เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีอ่อนกับกางเกงขายาวเรียบง่าย แต่กลับดูดีจนแอลลี่ต้องหลุบตาเลี่ยง เขารีบเดินเข้ามาหา ยิ้มกว้างอย่างคนที่แทบกลั้นความดีใจไว้ไม่อยู่

“ขอโทษที่ให้รอนานเลย”

“ไม่เป็นไร” เธอตอบเรียบ ๆ พยายามทำเสียงให้มั่นคง

“ไปกันเถอะ” เขาเอ่ยขึ้นอย่างร่าเริงก่อนจะก้าวนำไป แต่เมื่อหันกลับมาเห็นเธอเดินช้ากว่าปกติ ก็ลดจังหวะให้เท่ากัน สองคนเดินเคียงกันโดยแทบไม่ได้พูดอะไรจนกระทั่งถึงนอกมหาวิทยาลัย

เขาและเธอยืนอยู่บริเวณป้ายรถเมล์

“ร้านที่คุณบอกน่าจะต้องนั่งรถไป เราเรียกแท็กซี่กันไหม”

หญิงสาวพยักหน้ารับ ขณะที่เขาหยิบโทรศัพท์เปิดแอป ฯ เพื่อเรียกรถ

“รถเมล์มาแล้วนะ” แอลลี่พูดขึ้นพร้อมคว้าชายหนุ่มวิ่งขึ้นรถขนส่งอย่างรวดเร็ว เมอร์สันที่เดินตามขึ้นรถมาอย่างงุนงงแต่ก็เหลือบมองมือของเธอที่คว้าแขนเขามาด้วยอย่างพึงใจ

“ขอโทษ ฉันเผลอไป” เธอพูดเบา ๆ

การเดินทางใช้เวลาประมาณสิบหน้านาทีก็ถึงที่หมาย—แอลลี่ก้าวเท้าลงจากรถเมล์ด้วยจิตใจที่ว้าวุ่น มือที่กำแน่นอยู่ข้างลำตัวเริ่มเย็นเฉียบ เธอแอบสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนฝืนส่งยิ้มให้ชายหนุ่มที่ก้าวลงมาพร้อมกัน

“ร้านอยู่ตรงหัวมุมนั้นใช่ไหม” เมอร์สันถามพร้อมชี้ไปข้างหน้า น้ำเสียงของเขายังร่าเริงเหมือนเดิม

“อืม...ใช่” เธอตอบเพียงสั้น ๆ แล้วเริ่มเดินนำไป ทุกก้าวที่เดินเข้าใกล้ร้านหัวใจแอลลี่ก็ยิ่งเต้นแรงขึ้น

ร้านอาหารตั้งอยู่ริมถนนสายเล็กที่เริ่มคึกคักเมื่อยามเย็น แสงไฟจากป้ายชื่อร้านส่องสะท้อนกับกระจกหน้าร้านสีทองอ่อน แอลลี่มองผ่านบานกระจกใส เห็นผู้คนบางตากำลังพูดคุยกันใต้แสงไฟสีอุ่น เธอพยายามข่มความรู้สึกควบคุมสีหน้าให้เป็นปกติทุกอย่างฝีก้าวที่เข้าใกล้ร้าน

เมื่อถึงหน้าร้านเมอร์สันเป็นฝ่ายผลักประตูเข้าไปก่อน เสียงกระดิ่งเหนือประตูดังเบา ๆ ต้อนรับพวกเขา

กลิ่นอาหารละมุนปนกลิ่นไวน์แดงอวลทั่วร้าน เสียงช้อนกระทบจานดังเป็นจังหวะจากโต๊ะอื่น ด้านในตกแต่งด้วยโทนไม้และแสงไฟนวล ให้ความรู้สึกอบอุ่นแต่แฝงความเงียบลึกอย่างประหลาด

หญิงสาวเดินตามเข้ามา ก้าวเท้าหนักขึ้นทุกทีราวกับมีหินถ่วงไว้ในหัวใจ ดวงตากลมกวาดมองไปทั่วร้าน — และทันทีที่เห็นโต๊ะริมหน้าต่าง ร่างหนึ่งในสูทสีดำก็สะดุดสายตาเธอเข้าอย่างจัง

เขานั่งอยู่ตรงนั้น...แดร์เรน โจว

คนที่เข้ามาในชีวิตเธอ

คนที่สร้างสีสันให้

คนที่เธอพยายามลืม

คนที่ทำให้เธอร้องไห้จนเกือบเกลียดความรักไปตลอดกาล

แอลลี่หยุดเดินในทันที ลมหายใจติดขัดอยู่ที่ลำคอ มือที่ถือกระเป๋ากำแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ความรู้สึกเหมือนเวลาทั้งหมดรอบตัวหยุดนิ่ง เสียงพูดคุย เสียงดนตรีคลอ — ทุกอย่างเลือนหาย เหลือเพียงหัวใจที่เต้นแรงจนได้ยินชัดในหู

เมอร์สันชะงักตาม เขาเหลียวมองตามสายตาเธอ ก่อนจะเห็นชายหนุ่มคนนั้นเช่นกัน

ดวงตาของแอลลี่สั่นระริก ความเสียใจ ผิดหวังปนเจ็บปวดเผยออกมาชัดเจน แม้เธอพยายามจะยืดหลังตรงและแสร้งวางเฉย แต่ท่าทางแข็งเกร็งของเธอกลับสั่นไหวอย่างน่าสงสาร

“แอลลี่…” เมอร์สันกระซิบเรียกชื่อเธอ

หญิงสาวไม่ตอบ เพียงสูดลมหายใจเข้าอีกครั้งแล้วก้าวเดินต่อทีละก้าว ช้าและหนักเหมือนแต่ละก้าวต้องแลกกับแรงใจทั้งหมดที่เหลืออยู่จนกระทั่งถึงโต๊ะนั้น

ชายหนุ่มที่รออยู่เงยหน้าขึ้น — รอยยิ้มคุ้นตาปรากฏขึ้นบนใบหน้า

“แอลลี่…” เขาเรียกชื่อเธอด้วยเสียงที่อ่อนโยน

เธอหยุดยืนอยู่ตรงนั้น ไม่พูด ไม่ยิ้ม ดวงตาคู่นั้นสะท้อนทั้งความตกใจ ความเจ็บ และความพยายามจะไม่ให้มันไหลออกมาทางน้ำตา

เมอร์สันยืนข้าง ๆ เธอ เงียบงัน เขาไม่รู้ว่าผู้ชายคนนี้คือใคร แต่ในวินาทีที่เห็นมือของแอลลี่เริ่มสั่น เขาก็ไม่ลังเลที่จะยื่นมือออกไป — กุมมือเธอไว้แน่นในจังหวะที่เธอกำลังสูดลมหายใจสะท้อนใจ

สัมผัสอบอุ่นจากฝ่ามือของเขาทำให้เธอสะดุ้งเล็กน้อย แต่กลับรู้สึกเหมือนได้ยึดเหนี่ยวบางอย่างไว้ไม่ให้ถลำลงไปในหลุมความทรงจำที่เคยเจ็บ

เธอไม่พูดอะไร ขณะที่สายตายังคงมองคนตรงหน้าด้วยความเจ็บปวด...