ตอนที่ 12 : ลิ้นชักแห่งกาลเวลา

เสียงสัญญาณดิจิทัลดัง ติ๊ด สั้นๆ เมื่อกลิ่นแก้วทาบคีย์การ์ดลงบนเครื่องสแกน บานประตูไม้เนื้อแข็งเปิดออกต้อนรับเธอเข้าสู่ความเงียบงันของห้องชุดสไตล์โมเดิร์นลักชัวรี

หญิงสาวก้าวเท้าเข้ามาด้านใน ถอดรองเท้าส้นสูงทิ้งไว้ที่ชั้นวางอย่างไม่ไยดี ความเหนื่อยล้าสะสมมาตลอดทั้งวันราวกับก้อนหินหนักอึ้งถ่วงอยู่บนบ่า มันไม่ใช่แค่ความเพลียจากการทำงาน หรือความตกใจจากอุบัติเหตุ แต่เป็นความเหนื่อยล้าทางจิตวิญญาณ... อาการวูบโหวงและปวดหนึบในอกซ้ายสูบเอาพลังงานชีวิตไปจนแทบหมดสิ้น

กลิ่นแก้วทิ้งกระเป๋าสะพายลงบนโซฟาตัวแอลสีเทาเข้ม ร่างเพรียวบางทิ้งตัวลงนั่งตาม สองแขนยกขึ้นกอดเข่าตัวเองไว้หลวมๆ

ครืด... ครืด...

แรงสั่นสะเทือนพร้อมแสงสว่างวาบจากหน้าจอสมาร์ตโฟนข้างตัวดึงความสนใจไป บนหน้าจอโชว์แจ้งเตือนไลน์รัวๆ

Primmy: ถึงห้องยังยัยแก้ว?

Primmy: นี่ฉันเพิ่งปั่นพรีเซนต์เสร็จ ว่าจะทักมาเมาท์เรื่องวันนี้ซะหน่อย

Primmy: แกเอาจริงปะ สายตาที่คุณโปรมองแกตอนที่พุ่งเข้ามารับหีบไม้อะ โคตรจะฟิน! ฉันนึกว่ากำลังดูซีรีส์เกาหลี พระเอกปกป้องนางเอกอะไรเบอร์นั้น

Primmy: (ส่งสติกเกอร์แมวทำตาหวาน)

Primmy: แถมเค้ายังกอดแกแน่นมากเว้ยยยย มีซุกหัวเข้าอกด้วย ฉันเห็นนะ! ถ้าไม่ติดว่าหน้าตึงไปหน่อย ฉันจะเชียร์ให้แกจีบละ

กลิ่นแก้วอ่านข้อความแล้วได้แต่ถอนหายใจยาว นิ้วเรียวพิมพ์ตอบกลับอย่างรวดเร็วเพื่อตัดรำคาญ แม้ในใจจะกำลังตีรวนอย่างหนักก็ตาม

Kaew: เพ้อเจ้อละแก เค้าก็แค่ตกใจสัญชาตญาณคนช่วยชีวิตปะวะ

Kaew: อีกอย่าง อุบัติเหตุมันเกิดในเรือนเค้า เค้าก็ต้องรับผิดชอบแหละ

Kaew: วันนี้ฉันเหนื่อยมากเว้ยพรีม เหมือนโดนดูดวิญญาณ ขอไปอาบน้ำนอนก่อนนะ พรุ่งนี้ค่อยคุยกัน

กดส่งข้อความเสร็จ เธอก็คว่ำหน้าจอโทรศัพท์ลงทันทีโดยไม่รออ่านคำตอบ ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าข้อความของพรีมยิ่งตอกย้ำภาพเหตุการณ์ในห้องโถงเรือนไทยให้ฉายชัดขึ้นมาในหัวอีกครั้ง

เธอยกมือขวาขึ้นลูบต้นแขนซ้ายเบาๆ ตรงตำแหน่งที่วงแขนแข็งแรงของปรมัตถ์เคยกอดรัด ความร้อนจากแผงอก จังหวะการเต้นของหัวใจที่รัวเร็ว และกลิ่นหอมสะอาดเจือกลิ่นวูดดี้อ่อนๆ ยังคงตราตรึง มันชัดเจนเสียจนเธอเผลอสูดลมหายใจเข้าลึก ราวกับคาดหวังว่าจะได้กลิ่นนั้นอีกครั้ง

แต่สิ่งที่ทำให้หัวใจปั่นป่วนที่สุด ไม่ใช่อ้อมกอด...

‘ปลอดภัยแล้ว... แม่หญิงของพี่...’

เสียงทุ้มต่ำ แหบพร่า สั่นเครือไปด้วยความโหยหา คล้ายคนสะอื้นไห้อยู่ในลำคอ ดังก้องขึ้นมาในโสตประสาท กลิ่นแก้วหลับตาลงแน่น พยายามสะบัดศีรษะไล่เสียงนั้นออกไป ทว่ายิ่งพยายามผลักไส มันก็ยิ่งฝังรากลึก ทำไมเขาถึงเรียกเธอด้วยชื่อนั้น ทำไมแววตาเขาถึงดูร้าวรานขนาดนั้น และทำไม... เธอถึงรู้สึกเจ็บปวดไปกับเขาด้วย?

"เลิกคิดสิแก้ว... แกแค่เหนื่อย แกต้องพักผ่อน"

หญิงสาวพึมพำกับตัวเองเสียงแผ่ว ก่อนจะฝืนพยุงร่างหนักอึ้งลุกจากโซฟา เดินลากเท้าตรงไปยังห้องน้ำ ลอกคราบเสื้อผ้าที่เปื้อนฝุ่นทิ้งลงตะกร้า แล้วเปิดเครื่องทำน้ำอุ่น สายน้ำจากเรนชาวเวอร์ไหลชโลมตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า คราบฝุ่นถูกชำระล้างออกไปพร้อมกับฟองสบู่กลิ่นอโรมาที่คุ้นเคย แต่ทว่าความสับสนในใจกลับไม่ถูกชะล้างออกไปเลยแม้แต่น้อย

ใช้เวลาในห้องน้ำไม่นาน กลิ่นแก้วก็เดินเช็ดผมหมาดๆ ออกมาในชุดนอนผ้าคอตตอนสีขาวตัวโคร่ง หญิงสาวเดินตรงไปที่เตียงคิงไซซ์ ทิ้งตัวลงนอนหงายอย่างหมดสภาพ

ดวงตากลมโตเหม่อมองเพดานห้องสีขาวสะอาดตา เสียงเครื่องปรับอากาศครางหึ่งสลับกับเสียงเพลงจากลำโพงบลูทูธช่วยสร้างบรรยากาศผ่อนคลาย เธอดึงผ้าห่มผืนหนาขึ้นคลุมถึงอก เปลือกตาที่หนักอึ้งเริ่มหรี่ปรือ ความง่วงงุนถาโถมเข้าใส่อย่างรวดเร็วผิดปกติ มันรวดเร็วและรุนแรงราวกับมีใครบางคนกำลังกดทับร่างและบังคับให้เธอหลับตาลง

ในจังหวะที่สติกำลังจะหลุดลอยข้ามเส้นแบ่งระหว่างความจริงกับความฝัน...

แอร์ในห้องที่ควรปล่อยความเย็นฉ่ำกลับเหมือนรวนไปดื้อๆ มวลอากาศเปลี่ยนแปลงกะทันหัน อุณหภูมิรอบเตียงลดฮวบลงเฉียบพลันจนลมหายใจของกลิ่นแก้วแทบจะกลายเป็นไอสีขาว

และแล้ว... กลิ่นนั้นก็คืบคลานเข้ามา

มันไม่ได้พุ่งปะทะรุนแรงเหมือนตอนที่เธอโดนผีอำเมื่อคืน แต่มันแทรกซึมเข้ามาอย่างเงียบเชียบและบางเบา กลิ่นควันเทียนอบขี้ผึ้งผสานกำยานและเปลือกชะลูด... ‘กลิ่นร่ำ’ โบราณที่เย้ายวน ทว่าแฝงความเศร้าและเยือกเย็นจนจับขั้วหัวใจ

กลิ่นแก้วในสภาวะกึ่งหลับกึ่งตื่นไม่อาจขัดขืนหรือลุกขึ้นหาต้นตอของกลิ่นได้อีกต่อไป ร่างของเธอจมดิ่งลงสู่ฟูกนุ่มราวกับถูกหลุมดำดูดกลืน กลิ่นเครื่องหอมโบราณค่อยๆ ม้วนตัวโอบรัดราวกับอสรพิษรัดเหยื่อ มันกลบกลิ่นสบู่และน้ำหอมปรับอากาศในห้องจนหมดสิ้น นำพาจิตวิญญาณให้ร่วงหล่นสู่ห้วงนิทราอันลึกล้ำ

ลึกลงไป... สู่โลกอีกใบที่ถูกฉาบด้วยสีของเปลวเพลิงและความทรงจำที่แตกสลาย