author-banner
Naranin
Naranin
Author

Novels by Naranin

กลิ่นแก้วพารักข้ามภพ

กลิ่นแก้วพารักข้ามภพ

"ถ้าผมลืมคุณเมื่อไหร่...ช่วยทำให้ผมตกหลุมรักคุณอีกครั้งได้ไหม..." "กลิ่นแก้ว" นักปรุงน้ำหอมสาวรุ่นใหม่ ไม่เคยคาดคิดว่าสูตรเครื่องหอมโบราณในกระดาษเก่าคร่ำคร่าจะนำพาเธอกลับไปสู่ปมรักร้าวและโศกนาฏกรรมเมื่อสองร้อยปีก่อน กลิ่น "ร่ำ" ที่แสนคุ้นเคยดึงดูดเธอให้เข้าใกล้ปรมัตถ์ ซีอีโอหนุ่มผู้เย็นชาแต่กลับมีสายตาที่ทอดมองเธอด้วยความโหยหาอย่างสุดซึ้ง ท่ามกลางกลิ่นหอมของดอกไม้ไทยและเงาอดีตที่ตามหลอกหลอน วิญญาณแค้นในชุดสไบเปื้อนเลือดเริ่มปรากฏตัวเพื่อทวงคืนสิ่งที่มันสูญเสีย ความลับในอดีตชาติค่อยๆ ถูกเปิดเผย พร้อมกับความตายที่คืบคลานเข้ามา… เมื่อความรักถูกเดิมพันด้วยชีวิต ปรมัตถ์จึงต้องเลือกระหว่าง จำเพื่อตายไปพร้อมกันหรือ ลืมเพื่อให้อีกฝ่ายได้มีชีวิตอยู่
อ่าน
Chapter: ตอนที่ 50 : เสียงกระซิบที่แฝงความสะใจ
คำพูดเสียงเรียบไร้การปฏิเสธของปรมัตถ์ ทำให้อากาศรอบตัวกลิ่นแก้วหนักอึ้งจนแทบหายใจไม่ออก ร่างกายสั่นสะท้าน ถอยหลังกรูดไปทีละก้าว สองมือที่เคยทุบตีเขาตกอยู่ข้างลำตัวอย่างไร้เรี่ยวแรงดวงตาช้ำแดงมองหน้าชายหนุ่มด้วยความรวดร้าว ความเชื่อใจและความหวังสุดท้ายแหลกสลายไม่เหลือชิ้นดี"คุณไม่ได้คิดจะปฏิเสธเลยใช่ไหม..." น้ำเสียงแผ่วเบาสั่นเครือ "ที่คุณเงียบ... เพราะคุณเป็นคนทำมันจริงๆ สินะ"ปรมัตถ์ยังคงยืนนิ่ง แววตาร้าวระบมแต่ไร้คำอธิบายใดหลุดออกจากปากอีก"ฉันไม่น่าหลงเชื่อคำพูดคุณเลยสักนิด!" กลิ่นแก้วเค้นเสียง ตะโกนใส่หน้าเขาด้วยความผิดหวังจุกอกเธอหมุนตัววิ่งพรวดออกจากห้องใต้บันไดโดยไม่เหลียวหลังเสียงส้นรองเท้ากระทบกระดานไม้เรือนไทยดังกึกก้อง สลับกับเสียงสายฝนสาดกระหน่ำลงมายังหลังคาอย่างบ้าคลั่ง ลมพายุหอบเอาละอองน้ำเย็นจัดผ่านช่องลมเข้ามาปะทะใบหน้าและเสื้อผ้าจนเปียกชื้น แต่นั่นไม่ได้ช่วยดับความร้อนผ่าวในอกลงได้เลยปรมัตถ์มองแผ่นหลังของหญิงสาวที่ลับหายไปในความมืด ดวงตาคู่คมแดงก่ำคลอน้ำตา ชายหนุ่มกำหมัดแน่นจนเล็บจิกลึกเข้าไปในฝ่ามือ แต่ความเจ็บทางกายไม่อาจเทียบเท่าความร้าวรานในใจเขายกเท้าตั้งใจ
ปรับปรุงล่าสุด: 2026-09-27
Chapter: ตอนที่ 49 : ยอมรับความเจ็บปวด
คำถามนั้นหลุดออกจากปากกลิ่นแก้ว สะท้อนก้องในห้องใต้บันไดอับชื้น ความเงียบเข้าปกคลุมทันที มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศทำงานหึ่ง ๆ แทรกผ่านความอึดอัดรอบตัวปรมัตถ์ยืนนิ่ง สายตาหลุบต่ำมองปลายรองเท้า คิ้วเข้มขมวดแน่น ลมหายใจเข้าออกเริ่มหนักและช้าลงกลิ่นแก้วจ้องทุกปฏิกิริยาของเขา เธอรอให้เขาพูด ให้เขาปฏิเสธ หรือหาเหตุผลมายืนยันความบริสุทธิ์ของตัวเองเหมือนเมื่อครู่ แต่สิ่งที่ได้รับกลับมีแค่ความเงียบงันในหัวของปรมัตถ์กำลังต่อสู้กับความจริงอันทรมานที่เขาตั้งใจซ่อนไว้ คำพูดก่อนหน้านี้ที่บอกว่าเขาจำอะไรไม่ได้... คือคำโกหกแท้จริงแล้ว เขาจำได้ทุกอย่างเขาจำได้ว่าสั่งให้นางพินพากลิ่นแก้วหนีออกไปทางหลังเรือน เขาจำได้ว่าย้อนกลับไปเอาสูตรปลอมในห้องนอนเพื่อใช้ล่อโจร และก่อนจะวิ่งออกไป เขาแวะมาสับกลอนล็อกประตูห้องเครื่องหอมจากด้านนอก เพราะไม่อยากให้พวกโจรได้สูตรจริงไป โดยไม่เคยรู้เลยว่ากลิ่นแก้วที่ห่วงเขา จะแอบย้อนเข้าไปเอาสูตรจริงในห้องนั้นก่อนที่ประตูจะถูกปิดตายเขาโดนพวกโจรฆ่าตายโดยคิดว่าเธอปลอดภัยแล้ว ไม่เคยรู้เลยว่าพวกมันจะย้อนกลับมาที่เรือน พอเข้าห้องเครื่องหอมไม่ได้เพราะติดกลอนและมีแค่ช่องระบ
ปรับปรุงล่าสุด: 2026-09-21
Chapter: ตอนที่ 48 : คำถามที่ตอบคุณไม่ได้
ทันทีที่ตัวอักษร ‘คนทรยศกลับมาแล้ว’ สิ้นสุดลงพร้อมกับเงาร่างสูงใหญ่ในกระจก ความเย็นเยียบและกลิ่นอับของห้องใต้บันไดยิ่งชวนให้อึดอัด กลิ่นน้ำหอมผู้ชายแนววู้ดดี้ที่คุ้นเคยลอยมาแตะจมูก กลิ่นที่เคยทำให้เธอรู้สึกปลอดภัย ตอนนี้กลับทำให้หัวใจเต้นระทึกด้วยความหวาดระแวง ท่ามกลางหลักฐานที่คลุมเครือและนิมิตที่จงใจปั่นหัวเธอละสายตาจากกระจกเงาที่ดับแสงลง กลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก ก่อนจะรวบรวมความกล้าหันไปเผชิญหน้ากับคนที่ยืนอยู่ด้านหลังอย่างเชื่องช้าปรมัตถ์ยืนอยู่ตรงกรอบประตู เสื้อสูทสีเข้มที่เคยเนี้ยบกริบดูหลุดลุ่ย คอเสื้อถูกปลดกระดุมออกเหมือนคนอึดอัด แสงสลัวจากไฟฉายมือถือสาดกระทบใบหน้า เผยให้เห็นรอยคล้ำใต้ตา ดวงตาที่เคยเรียบเฉยตอนนี้แดงก่ำและสั่นไหวอย่างที่เธอไม่เคยเห็น เขามองเธอที่กอดสมุดบันทึกไว้แนบอก แววตาเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดกลิ่นแก้วจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่นั้น ความคิดในหัวตีรวน แม้สติจะบอกว่านิมิตและข้อความในสมุดคือสิ่งที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อบิดเบือนความจริงและชี้นำ โดยจงใจละเว้นสิ่งที่เกิดขึ้นนอกห้อง แต่คำสารภาพของเขาก่อนหน้านี้ก็ยังดังก้องในหัว‘ผมเป็นคนฆ่าเธอ’ประโยคนั้นยังฝังลึกอยู่ในควา
ปรับปรุงล่าสุด: 2026-09-19
Chapter: ตอนที่ 47 : ภาพที่สะท้อน
ความเงียบในห้องเก็บของใต้บันไดอับชื้นและมืดทึบ ยิ่งนั่งนานก็ยิ่งชวนให้อึดอัด กลิ่นแก้วยังคงจดจ่ออยู่กับสมุดบันทึกสำนวนคดีเปื้อนเลือด คำถามเดียวที่วนเวียนอยู่ในหัวคือ ‘ใครเป็นคนล็อกประตู’ มันคือจิ๊กซอว์ชิ้นสำคัญของอดีตที่หายไป และยังไม่มีใครให้คำตอบได้ทว่าระหว่างที่ความสับสนกำลังก่อตัว ความเย็นเยียบระลอกใหม่ก็พัดวูบเข้าปะทะผิว กลิ่นอับฝุ่นจางหายไป แทนที่ด้วยกลิ่นเหม็นไหม้ลอยคลุ้งขึ้นมาในอากาศ หญิงสาวชะงัก ลมหายใจสะดุดเมื่อหางตาสังเกตเห็นความผิดปกติที่มุมห้องกระจกเงากรอบไม้สักบานเก่าที่เคยวางพิงผนังอิฐอย่างเงียบเชียบ จู่ ๆ ก็สว่างวาบขึ้นมา แสงสลัวนั้นไม่ได้เกิดจากไฟฉายในมือเธอ แต่มันเรืองแสงออกมาจากเนื้อกระจกโดยตรง ราวกับกำลังเปิดฉายภาพจากอีกห้วงเวลาหนึ่งกลิ่นแก้วแทบลืมหายใจ ดวงตาเบิกกว้างจ้องมองแผ่นกระจกอย่างไม่อาจละสายตา ภาพที่ปรากฏคมชัด แต่มันกลับถูกหั่นแบ่งเป็นสองเหตุการณ์อย่างชัดเจนเหตุการณ์แรก... ภาพสะท้อนฉายให้เห็นบรรยากาศในห้องเครื่องหอมที่เธอคุ้นเคย แต่มันเป็นมุมมองที่ถูกจำกัดไว้แค่ภายในห้องเท่านั้น เธอเห็นร่างของแม่หญิงกลิ่นแก้วในชุดสไบกำลังยืนอยู่หน้าบานประตูไม้กระดานหนา
ปรับปรุงล่าสุด: 2026-09-18
Chapter: ตอนที่ 46 : บันทึกการตรวจค้น
ห้องใต้บันไดลับทั้งมืด อับชื้น และคลุ้งด้วยกลิ่นฝุ่นเก่า ความเย็นจากผนังอิฐแผ่ซ่านจนกลิ่นแก้วต้องห่อไหล่ ลมหายใจของเธอควบแน่นเป็นฝ้าขาว แสงจากหน้าจอโทรศัพท์ในมือสั่นไหว หญิงสาวพยายามเรียกสติ เพ่งสายตาลงบนกระดาษเหลืองกรอบของสมุดสำนวนคดีโบราณข้อความหน้านี้ไม่ใช่คำพิพากษาหรือคำให้การมัดตัวฆาตกรอย่างที่คิด แต่เป็นบันทึกการตรวจค้นสถานที่เกิดเหตุอย่างเป็นทางการหลังเพลิงสงบเธอเพ่งมองตัวอักษรสีหมึกจางซีดบนกระดาษสา‘...รายงานบันทึกตรวจค้นซากปรักหักพัง ณ เรือนไม้หอม หลังเปลวเพลิงมอดดับ เจ้าพนักงานเข้าตรวจพื้นที่ พบร่างผู้เสียชีวิตติดอยู่ภายในห้องเครื่องหอมชั้นล่าง บานประตูทางเข้าออกถูกสับกลอนและลงกุญแจเหล็กอย่างแน่นหนาจากภายนอก ผู้เสียชีวิตจึงไม่สามารถเปิดประตูหนีออกมาได้...’กลิ่นแก้วตาค้าง ความรู้สึกเย็นวาบแล่นพล่าน นิ้วมือที่เย็นเฉียบแตะไล้ไปตามตัวอักษรบรรทัดถัดไปอย่างระมัดระวัง‘...จากการไต่สวนผู้คนในเรือนใกล้เคียง ต่างให้การว่าช่วงที่เพลิงเริ่มลุกไหม้เป็นยามวิกาล ไม่มีผู้ใดเห็นเหตุการณ์ขณะประตูห้องเครื่องหอมถูกล็อก จึงไร้เบาะแสว่าผู้ใดขังผู้ตาย ล็อกไว้ตั้งแต่เมื่อใด และด้วยเหตุผลใด...’ค
ปรับปรุงล่าสุด: 2026-09-15
Chapter: ตอนที่ 45 : ความลับในห้องใต้บันได
บานประตูไม้ลูกฟักที่แง้มอยู่ถูกมือเล็กออกแรงผลักให้เปิดกว้างขึ้น เสียงบานพับฝืดเคืองดังลากยาวสะท้อนในความเงียบ กลิ่นอับชื้นของกระดาษเก่าและฝุ่นผงลอยคลุ้งจนกลิ่นแก้วต้องยกมือขึ้นปิดจมูก หญิงสาวล้วงเอาโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าขึ้นมาเปิดไฟฉาย สาดแสงสีขาวสว่างวาบเข้าไปในความมืดมิดของห้องใต้บันไดพื้นที่แคบ ๆ แห่งนี้เต็มไปด้วยข้าวของที่ถูกทิ้งร้าง กล่องลังไม้ซ้อนทับกัน และหยากไย่ที่เกาะเกี่ยวตามมุมเพดาน แสงไฟในมือของเธอไปสะท้อนเข้ากับตู้เอกสารเหล็กสีเขียวขี้ม้าเก่าคร่ำคร่าที่ตั้งหลบมุมอยู่ด้านในสุด กลิ่นแก้วเดินเบี่ยงหลบกองผ้าใบเข้าไปใกล้ บนบานประตูตู้มีแม่กุญแจทองเหลืองขนาดใหญ่คล้องล็อกเอาไว้อย่างแน่นหนาหญิงสาวถอนหายใจแผ่วเบา ตู้ที่ถูกปิดตายแน่นหนาขนาดนี้ กระดาษสูตรน้ำหอมของเธอคงไม่มีทางหลุดรอดเข้าไปอยู่ข้างในได้แน่ ๆทว่าในจังหวะที่เธอกำลังจะถอยห่างเพื่อกลับออกไป เสียงกลไกโลหะก็ดังขึ้นกึกก้องท่ามกลางความคับแคบกริ๊ก!แม่กุญแจทองเหลืองที่เห็นว่าล็อกสนิท กลับดีดตัวเปิดออกเองราวกับมีมือที่มองไม่เห็นสอดแทรกเข้าไปไขกลไก ก่อนที่ห่วงเหล็กหนักอึ้งจะร่วงหล่นลงมากระแทกพื้นกระดานเสียงดังทึบกลิ่นแก้
ปรับปรุงล่าสุด: 2026-09-14
นางบ่าวขัดดอกกับคุณหลวงหน้าเลือดแห่งคลองบางหลวง

นางบ่าวขัดดอกกับคุณหลวงหน้าเลือดแห่งคลองบางหลวง

"น้ำนิ่ง" เวิร์กกิ้งวูแมนตัวแม่พลัดตกท่อระบายน้ำจนทะลุมิติมาอยู่ในร่างของ"บัว"ทาสขัดดอกที่ถูกพ่อแท้ ๆ ขายทิ้งเพื่อใช้หนี้พนัน ชีวิตติดลบไม่พอ ยังต้องมาอยู่ในเรือนของ"คุณหลวงสรวิชญ์"ขุนนางหนุ่มกรมท่าผู้แสนจะดุดัน เจ้าระเบียบ หน้าเลือดและเย็นชายิ่งกว่าน้ำแข็งขั้วโลก แต่ระดับตัวแม่ มีหรือจะยอมก้มหน้าเป็นทาสไปตลอดชีวิต! ในเมื่อไม่มีแอร์ ไม่มีอินเทอร์เน็ต เธอก็จะขอใช้มันสมองและวิชาการตลาดยุค 2026 มากอบโกยเงินพดด้วงเพื่อไถ่ตัวเองให้จงได้! แต่ทว่า แผนการเป็นโสดและรวยมากกลับต้องสะดุดหัวทิ่ม เมื่อเธอตั้งใจจะทำ 'ยากันยุงออร์แกนิค' แต่ดันเผลอไปหยิบ 'ยาเสน่ห์' ของป้าผินมาผสมผิดสูตร! ควันตลบอบอวลคืนนั้น เปลี่ยนคุณหลวงผู้น่าเกรงขาม ให้กลายเป็นไอ้ต้าวโกลเด้นบอยสายเปย์ที่คลั่งรักเธอแทบเป็นแทบตาย จากทาสขัดดอก สู่เถ้าแก่เนี้ยร้อยล้าน และก้าวขึ้นเป็น 'คุณหญิงบัว' เมียเอกเพียงหนึ่งเดียวที่ขุนนางทั้งพระนครต้องเกรงใจ "ป๋าคะ บัวกำลังทำดีลการค้าใหญ่กับพวกพ่อค้าจีนอยู่นะเจ้าคะ ปล่อยเลยเจ้าค่ะ อย่ามาแผ่ซอฟต์พาวเวอร์คลั่งรักแถวนี้เสียระบบหมด" "เสียระบบรึ หากมันจักเสีย ก็ให้มันเสียเพราะพี่เถิดแม่บัว"
อ่าน
Chapter: บทที่ ๑๗ : หมอนหนุนนุ่มฟูกับค่ำคืนที่ไม่ได้พัก
คุณหลวงขมวดคิ้วมุ่นด้วยความแคลงใจ แต่ก็ยอมทรุดกายลงนั่งและเอนแผ่นหลังกว้างลงบนหมอนนุ่มฟูใบนั้นอย่างว่าง่าย ทันทีที่ศีรษะสัมผัสความนุ่มละมุนที่รองรับสรีระคอได้อย่างพอดี เปลือกตาที่เคยดุดันก็ค่อย ๆ ปิดลงอย่างผ่อนคลาย น้ำนิ่งไม่รอช้า รีบขยับเข้าไปใกล้แล้วหมุนก้านพัดลมไม้ไผ่ให้ลมโชยพัดผ่านใบหน้าหล่อเหลาทันที"เห็นไหมล่ะเจ้าคะ ลมโชยเย็น ๆ หมอนนุ่ม ๆ แบบนี้สิถึงจะเรียกว่าการพักผ่อนที่แท้จริง" น้ำนิ่งฉอดไม่หยุดพลางยิ้มกริ่ม"คุณหลวงกรำงานหนักมาทั้งวัน กระดูกสันหลังจะพังเอาได้นะเจ้าคะ ถ้าขืนนอนทับหมอนแข็ง ๆ นั่น บัวเลยทำหมอนใบนี้ขึ้นมาให้คุณหลวงโดยเฉพาะ จะได้นอนหลับเต็มอิ่ม ตื่นมาหน้าตาสดใสไร้รอยเหี่ยวย่นไงเจ้าคะ"(รีบเอาอกเอาใจสปอนเซอร์หน่อยละกัน เผื่อจะได้เงินอัดฉีดโบนัสปลายปี!)"รอยเหี่ยว... รอยเหี่ยวย่นกระไรของเจ้า" คุณหลวงสรวิชญ์เอ่ยถามทั้งที่ยังหลับตาพริ้ม..."เจ้านี่มันช่างเจรจานักแม่บัว วาจาพิกลพิการพวกนั้นข้าฟังไม่ใคร่รู้ความ แต่ของที่เจ้าทำ... มันก็มิได้แย่อย่างที่ข้าปรามาสไว้""มิได้แย่อะไรล่ะเจ้าคะ นี่มันดีเลิศประเสริฐศรีเลยต่างหาก ถ้าบั
ปรับปรุงล่าสุด: 2026-11-19
Chapter: บทที่ ๑๖ : ชีวิตบ่าว(เมีย)ส่วนตัวและนวัตกรรมยุค 2026
ร่างบางถูกนุ่งด้วยผ้าถุงไหมสีจำปา สวมทับด้วยสไบแพรเนื้อบางละเอียดที่นุ่มนวลต่อผิวอย่างที่สุด ผมยาวสลวยถูกหวีจนเรียบลื่นและทัดด้วยดอกจำปีกลิ่นหอมกรุ่นเธอนั่งหน้ามุ่ยอยู่บนพรมทอที่พื้นกลางห้องนอนกว้าง สองมือเรียวบีบเข้าหากันแน่น ความหรูหราของชุดที่สวมใส่ไม่ได้ช่วยให้จิตใจของสาว 2026 สงบลงได้เลยแม้แต่นิดเดียว เธอกวาดสายตามองไปรอบห้องที่บัดนี้กลายเป็น กรงขังพรีเมียมของเธอไปเสียแล้ว(ฉ่ำเลยทีนี้... นึกว่าจะได้เป็น CEO ผลิตยากันยุงส่งออกทั่วพระนคร ที่ไหนได้ กลายมาเป็นตุ๊กตาหน้ารถให้คุณหลวงหน้ามึนซะงั้น! พ้นจากมือยายจวนมาเจอมือคุณหลวง... นี่มันหนีเสือปะจระเข้ชัด ๆ เลยไอ้นิ่งเอ๊ย! สภาพ!)แม้จะได้เลื่อนขั้นขึ้นมานอนบนฟูกหนานุ่มในห้องส่วนตัวที่แยกออกมาเป็นสัดส่วนบนเรือนใหญ่ แต่น้ำนิ่งกลับพบว่าอุปสรรคสำคัญในการใช้ชีวิตแบบคุณหนูจำแลงคืออุป กรณ์เครื่องนอน ที่ดูเหมือนจะถูกออกแบบมาเพื่อทรมานกระดูกโดยเฉพาะ เธอพลิกตัวไปมาบนเตียงไม้สักพลางส่งเสียงครางประท้วงในลำคอเมื่อลำคอระหงต้องพาดทับลงบนหมอนหน้าจกที่ยัดนุ่นจนแน่น แม้คนสมัยนี้จะบอกว่ามันนุ่มเพราะยัดด้วยนุ่นชั้นดี แต่สำ
ปรับปรุงล่าสุด: 2026-11-18
Chapter: บทที่ ๑๕ : เลื่อนขั้นเป็นบ่าวรับใช้ส่วนตัว
น้ำนิ่งได้แต่ขบกรามแน่นจนได้ยินเสียงฟันกระทบกัน มองคุณหลวงที่ตอนนี้ยิ้มกริ่มอย่างผู้ชนะด้วยความรู้สึกบัดซบในใจอย่างที่สุดคุณหลวงสรวิชญ์หยัดกายลุกขึ้นจากเตียงไม้สักด้วยท่าทีสง่าผ่าเผย ผิวกายขาวต้องแสงตะวันยามเช้าขับเน้นมัดกล้ามเนื้อที่เรียงตัวสวยงามราวกับรูปสลัก เขาคว้าผ้าเพลามานุ่งโจงอย่างคล่องแคล่วท่วงท่าเต็มไปด้วยความมั่นใจของผู้เหนือกว่า ชายหนุ่มปรายตามองหญิงสาวที่นั่งกอดผ้าแพรอยู่บนเตียงด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก แต่มุมปากกลับประดับด้วยรอยยิ้มจาง ๆ ที่ทำให้น้ำนิ่งรู้สึกเสียวสันหลังวาบ"ในเมื่อเจ้ากล้าปรนนิบัติข้าด้วยยาแรงถึงเพียงนี้ ข้าก็มิอาจปล่อยให้เจ้ากลับไปลำบากที่เรือนทาสได้อีก"เสียงทุ้มกังวานเอ่ยขึ้นขณะขยับผ้าคาดเอวให้เข้าที่"ไอ้ชด! เข้ามานี่!"สิ้นเสียงสั่ง นายชดที่ดูเหมือนจะมารออยู่หน้าห้องนานแล้วก็รีบเปิดประตูเข้ามาหมอบกราบคางแทบติดพื้น"ขอรับคุณหลวง!""ไปขนข้าวของของแม่บัวจากเรือนทาสขึ้นมาบนนี้ให้สิ้น ตั้งแต่วันนี้ไป ข้าจะให้แม่บัวมาเป็นบ่าวรับใช้ส่วนตัว ดูแลสำรับและห้องนอนของข้าแต่เพียงผู้เดียว ห้ามใครหน้าไหนมากรายกล้ำกั
ปรับปรุงล่าสุด: 2026-11-17
Chapter: บทที่ ๑๔ : ข้อกล่าวหาวางยาเจ้าบ้าน
แผ่นอกกำยำและหัวไหล่หนาที่เปลือยเปล่าดูแข็งแกร่งและทรงพลังยิ่งกว่าเมื่อคืนเสียอีก ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยดุดันบัดนี้หลับตาพริ้มดูสงบเยือกเย็น เส้นผมสั้นสีดำขลับแผ่สยายอยู่บนหมอนอิง กลิ่นกายบุรุษเพศผสมกลิ่นจาง ๆ ของยารัญจวนยังคงวนเวียนอยู่รอบตัวเขา(หล่อจริงไม่จกตา... แต่หล่อแค่ไหนก็คือเจ้าหนี้โว้ย! ถ้าขืนอยู่ตรงนี้ต่อมีหวังโดนจับทำเมียทาสถาวรแน่ ๆ ต้องรีบชิ่งก่อนที่เสือจะตื่น!)น้ำนิ่งเม้มปากแน่น พยายามรวบรวมเรี่ยวแรงที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิด ค่อย ๆ ใช้ศอกยันกายลุกขึ้นอย่างเงียบเชียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ พลางใช้สายตาสอดส่องหาผ้าแถบและโจงกระเบนที่ถูกทิ้งกระจัดกระจายอยู่บนพื้นไม้ข้างเตียง เธอค่อย ๆ ขยับกายไปทางขอบเตียงอย่างระมัดระวังประหนึ่งโจรย่องเบา แผ่นหลังบางสั่นระริกด้วยความกลัวผสมความลนลานทว่าในจังหวะที่เข่าของเธอพ้นขอบฟูกและกำลังจะแตะลงบนพื้นไม้นั่นเอง...หมับ!ท่อนแขนแกร่งพุ่งตวัดรวบเข้าที่เอวคอดกิ่วของเธออย่างแม่นยำ แรงดึงมหาศาลกระชากร่างบางให้หงายหลังกลับลงไปจมกับแผงอกกว้างที่ร้อนระอุอีกครั้ง น้ำนิ่งอุทานด้วยความตกใจเมื่อวงแขนกำยำรัดตรึงเธอไว้แ
ปรับปรุงล่าสุด: 2026-11-16
Chapter: บทที่ ๑๓ : พายุสวาท (NC20+)
รสจูบนั้นเต็มไปด้วยความดิบเถื่อนของบุรุษเพศที่ถูกปลุกเร้าด้วยฤทธิ์ยา ลิ้นร้อนรุกรานเข้าหาความหวานละมุนอย่างเอาแต่ใจ น้ำนิ่งเผลอครางอื้ออึงในลำคอ สองมือเรียวที่สั่นเทายกขึ้นโอบรัดรอบคอหนา ขยำเส้นผมสีดำขลับเพื่อระบายความเสียวซ่านที่แล่นพล่านไปทั่วสรรพางค์กาย(เชี่ย... จูบคุณหลวงนี่มัน... ยิ่งกว่าไฟช็อตสิบแอมป์อีกแม่ ร่างกายฉันจะละลายกลายเป็นลาวาอยู่แล้ว!)มือหนาหยาบกร้านลูบไล้ไปตามสัดส่วนโค้งเว้าของร่างบางอย่างย่ามใจ จากหัวไหล่เนียนละเอียดลงมายังบั้นเอวคอดกิ่ว ก่อนจะออกแรงรั้งผ้านุ่งโจงกระเบนที่พันกายออกจนพ้นทาง เผยให้เห็นเรือนร่างขาวผ่องดุจงาช้าง..เขาซุกไซ้ใบหน้าลงกับทรวงอกสล้าง สูดดมความหอมกรุ่นจากนวลเนื้ออย่างบ้าคลั่ง ฟันคมขบเม้มเบาๆ จนน้ำนิ่งต้องแอ่นกายรับสัมผัสด้วยความซ่านสยิวที่จู่โจมจนตั้งตัวไม่ติด"อ๊ะ... คุณหลวง... บัว... บัวเจ็บ..."เสียงหวานสั่นพร่าเมื่อความแข็งแกร่งรุกรานเข้าสู่กึ่งกลางกายที่ยังไม่เคยถูกล่วงเกิน ความเจ็บปวดแปลบปลาบทำให้เธอนิ่วหน้า น้ำตาคลอเบ้า มือเล็กจิกเกร็งลงบนกล้ามแขนของชายหนุ่มจนเป็นรอยแดงคุณหลวงชะงักกึก ลมหา
ปรับปรุงล่าสุด: 2026-11-15
Chapter: บทที่ ๑๒ : มนต์สะกดแห่งกลิ่นดอกรักซ้อน (NC)
ควันสีขาวนวลค่อยๆ ม้วนตัวพวยพุ่งขึ้นสู่เพดานทว่า... เมื่อจุดไปได้เพียงไม่กี่ก้อน บรรยากาศภายในห้องที่เคยเงียบสงบก็เริ่มเปลี่ยนไป ควันขาวที่เคยลอยกรุ่นกลับดูหนาตาขึ้นผิดปกติ และที่น่าประหลาดใจยิ่งกว่าคือ 'กลิ่น'มันไม่ใช่กลิ่นฉุนกึกของตะไคร้หอมที่ควรจะเป็น แต่มันกลับเป็นกลิ่นที่หวานล้ำลึก รุ่มร้อน และเย้ายวนใจอย่างบอกไม่ถูก กลิ่นดอกรักซ้อนและรากสวาทที่ถูกแผดเผาด้วยความร้อนแรงส่งผลทันทีที่สูดดมเข้าไป น้ำนิ่งรู้สึกได้ถึงมวลความร้อนที่พุ่งพล่านจากปลายเท้าขึ้นสู่กลางอก หัวใจของเธอเต้นกระหน่ำจนแทบจะทะลุออกมานอกหน้าอก ร่างกายเริ่มร้อนรุ่มราวกับมีไฟสุมอยู่ข้างใน(เดี๋ยว... กลิ่นนี่มันอะไรกันวะ ทำไมมันหอมจนใจสั่นขนาดนี้... หรือว่าฉันใส่ตะไคร้ผิดประเภท? ทำไมหน้ามันร้อนเหมือนตอนโดนแอลกอฮอล์เป่าหน้าเลยล่ะเนี่ย)น้ำนิ่งพยายามจะสูดลมหายใจลึกๆ เพื่อตั้งสติ แต่ยิ่งสูดเข้าไป ควันสีรัญจวนก็ยิ่งนำพาความรู้สึกปรารถนาที่ไม่มีที่มาที่ไปให้เอ่อล้นขึ้นมา ดวงตาของเธอเริ่มพร่ามืด โลกทั้งใบดูเหมือนจะหมุนเคว้งและเอียงกระเท่ ขาทั้งสองข้างที่เคยแข็งแรงกลับอ่อนเปลี้ยเพลียแรงจนยืนแทบไม
ปรับปรุงล่าสุด: 2026-11-14
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status