LOGINหมอวินกวาดสายตาสแกนสถานการณ์รวดเร็ว ก่อนจะหยุดที่ใบหน้าซีดเผือดและลาดไหล่ที่กำลังสั่นสะท้านน้อยๆ ของเพื่อนสนิท
(อาการกำเริบหนักแน่ถ้าขืนปล่อยไว้นานกว่านี้)
จิตแพทย์หนุ่มก้าวแทรกกลางระหว่างปรมัตถ์และสองสาวอย่างแนบเนียน มือหนาตบไหล่เพื่อนเบาๆ สองที เป็นรหัสลับว่า 'กูจัดการเอง มึงถอยไป' ก่อนจะหันมายิ้มสุภาพให้สองสาว
"โชคดีมากเลยนะครับที่ไม่มีใครเจ็บตัว" หมอวินเอ่ยเสียงนุ่ม ดึงบรรยากาศตึงเครียดให้ผ่อนคลายลง
"แต่ผมว่าวันนี้เราพอแค่นี้ก่อนดีกว่า ฝุ่นฟุ้งแถมมีเศษกระเบื้องแตกเต็มพื้น ขืนเดินต่อเดี๋ยวจะเกิดอุบัติเหตุซ้ำซ้อนเปล่าๆ"
"อ่า... จริงด้วยค่ะ" พรีมพยักหน้ารัว
"เรากลับไปตั้งหลักกันก่อนดีกว่า แก้วหน้าซีดมากเลย ไว้ให้ช่างเคลียร์พื้นที่เสร็จแล้วค่อยนัดเข้ามาใหม่นะคะ"
"ได้ครับ เดี๋ยวให้เลขาฯ ติดต่อกลับไปนัดคิว" วินรับลูกทันควัน ก่อนจะหันไปกดเสียงต่ำลอดไรฟันใส่คนข้างๆ
"มึงไปพักที่ห้องปีกซ้ายเลยโปร หน้ามึงเหมือนคนจะตายอยู่แล้ว... ไป"
ปรมัตถ์ไม่ได้ตอบรับคำสั่งของเพื่อน เขาเพียงแต่ปรายตามองหมอวินเล็กน้อย ก่อนจะตวัดสายตากลับมาทอดมองกลิ่นแก้วที่กำลังจัดแจงเสื้อผ้าตัวเอง แววตาของเขายังคงเต็มไปด้วยความอาวรณ์ที่พยายามกดทับไว้
"แก้ว... ไปกันเถอะ" พรีมดึงแขนเพื่อนสนิทเบาๆ
กลิ่นแก้วเงยหน้าขึ้น สบตากับผู้ชายร่างสูงตรงหน้าเป็นครั้งสุดท้าย
"ขอบคุณอีกครั้งนะคะ... คุณโปร สำหรับเมื่อกี้"
"ความปลอดภัยของคุณ... คือสิ่งสำคัญที่สุดสำหรับผมครับ"
ปรมัตถ์ตอบกลับเสียงเรียบ ทว่าประโยคนั้นกลับดังก้องและแฝงความหมายลึกล้ำจนเธอต้องรีบหลบตา
หญิงสาวค้อมหัวให้เขาและหมอวินเล็กน้อย ก่อนจะหันหลังเดินตามพรีมลงจากเรือนไป ฝีเท้าที่เคยก้าวอย่างมั่นใจบัดนี้กลับดูเลื่อนลอย ความรู้สึกสับสนตีรวนอยู่ในหัวจนแยกไม่ออกว่าอะไรคือเรื่องจริง หรืออะไรคือสิ่งที่เธอคิดไปเอง
...
ทันทีที่ก้าวพ้นประตูรั้วไม้สักและกลับเข้ามานั่งในรถ กลิ่นแก้วก็ทิ้งแผ่นหลังพิงเบาะอย่างอ่อนล้า แอร์เย็นฉ่ำปะทะผิวหน้า ช่วยเรียกสติที่แตกกระเจิงให้กลับเข้าที่เข้าทาง แต่มันไม่อาจพัดพาความรุ่มร้อนบางอย่างที่หลงเหลืออยู่บนร่างกายออกไปได้เลย
พรีมที่นั่งอยู่ฝั่งผู้โดยสารดึงเข็มขัดนิรภัยมาคาดพลางถอนหายใจยาวเหยียด
"โอยยย แก ฉันใจหายใจคว่ำหมดเลยตอนได้ยินเสียงโครม นึกว่าแกโดนทับแบนเป็นกล้วยปิ้งไปแล้วซะอีก! ดีนะที่คุณโปรเขาไว โคตรเท่เลยแกเอ๊ย ฟีลแบบพระเอกซีรีส์พุ่งเข้ามาช่วยนางเอกเป๊ะ!"
"อืม..." กลิ่นแก้วตอบรับในลำคอ สายตายังคงทอดมองกำแพงอิฐแดงของเรือนไทยผ่านกระจกหน้ารถ
"แต่แก หน้าคุณเขานิ่งมากเลยเนอะ ขนาดเพิ่งเฉียดตายมาหมาดๆ สีหน้ายังไม่เปลี่ยนสักนิด ดุจนฉันแอบกลัว" พรีมบ่นกระปอดกระแปด พลางหยิบกระจกขึ้นมาเช็กหน้าตัวเอง
"เอ้อ แล้วแกเป็นไง หน้าซีดเชียว ขับรถไหวปะเนี่ย ให้ฉันขับให้ไหม"
"ไหว... ฉันไหว" กลิ่นแก้วส่ายหน้าช้าๆ เอื้อมมือไปกดปุ่มสตาร์ต เสียงเครื่องยนต์ไฟฟ้าทำงานเงียบเชียบแตกต่างจากเสียงไม้ลั่นบนเรือนอย่างสิ้นเชิง
หญิงสาวหมุนพวงมาลัยพารถเคลื่อนตัวออกจากซอยแคบ มุ่งหน้ากลับสู่ความวุ่นวายของเมืองหลวง ทว่าแม้รถจะแล่นห่างออกมาไกลหลายกิโลเมตรแล้ว แต่จิตใจของเธอกลับไม่ได้ตามออกมาด้วย
กลิ่นแก้วละมือซ้ายจากพวงมาลัย เลื่อนลงมาลูบต้นแขนขวาเบาๆ... ตรงตำแหน่งที่ปรมัตถ์เคยวาดวงแขนกอดรัด ความร้อนจากแผงอกกว้างและจังหวะหัวใจที่เต้นระรัวของเขายังคงตราตรึงอยู่ในความรู้สึก มันชัดเจนจนทำให้หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะตามไปด้วย
เธอหลับตาลงชั่ววินาทีตอนติดไฟแดง กลิ่นหอมสะอาดเจือความเย็นเยือกจากตัวเขาดูเหมือนจะยังคงติดอยู่ที่ปลายจมูก มันเป็นกลิ่นที่ดึงดูดและทำให้รู้สึกปลอดภัยอย่างประหลาด
และในขณะเดียวกัน... มันก็ปลุกความทรงจำลึกล้ำที่หลับใหลอยู่ให้เริ่มตื่น
‘แม่หญิงของพี่...’
เสียงกระซิบสั่นพร่าที่เต็มไปด้วยความโหยหานั้นยังคงดังก้องอยู่ในหัว กลิ่นแก้วกลืนน้ำลายลงคอ ลืมตาขึ้นมองถนนเบื้องหน้าพร้อมกับความสับสนที่ก่อตัวเป็นพายุลูกใหญ่ในใจ ผู้ชายคนนั้นเป็นใครกันแน่ ทำไมการได้พบเขา การได้อยู่ในอ้อมกอดเขา ถึงทำให้เธอรู้สึกปวดร้าวแต่แฝงด้วยความอบอุ่นคุ้นเคยได้ถึงเพียงนี้
ที่สำคัญ... ทำไมเธอถึงรู้สึกว่า การรอดพ้นจากอุบัติเหตุครั้งนี้ ไม่ใช่จุดจบ แต่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของการเปิดประตูสู่บางสิ่ง... ที่น่ากลัวและลึกล้ำยิ่งกว่าวิญญาณใดๆ ในเงารัตติกาล
คำพูดเสียงเรียบไร้การปฏิเสธของปรมัตถ์ ทำให้อากาศรอบตัวกลิ่นแก้วหนักอึ้งจนแทบหายใจไม่ออก ร่างกายสั่นสะท้าน ถอยหลังกรูดไปทีละก้าว สองมือที่เคยทุบตีเขาตกอยู่ข้างลำตัวอย่างไร้เรี่ยวแรงดวงตาช้ำแดงมองหน้าชายหนุ่มด้วยความรวดร้าว ความเชื่อใจและความหวังสุดท้ายแหลกสลายไม่เหลือชิ้นดี"คุณไม่ได้คิดจะปฏิเสธเลยใช่ไหม..." น้ำเสียงแผ่วเบาสั่นเครือ "ที่คุณเงียบ... เพราะคุณเป็นคนทำมันจริงๆ สินะ"ปรมัตถ์ยังคงยืนนิ่ง แววตาร้าวระบมแต่ไร้คำอธิบายใดหลุดออกจากปากอีก"ฉันไม่น่าหลงเชื่อคำพูดคุณเลยสักนิด!" กลิ่นแก้วเค้นเสียง ตะโกนใส่หน้าเขาด้วยความผิดหวังจุกอกเธอหมุนตัววิ่งพรวดออกจากห้องใต้บันไดโดยไม่เหลียวหลังเสียงส้นรองเท้ากระทบกระดานไม้เรือนไทยดังกึกก้อง สลับกับเสียงสายฝนสาดกระหน่ำลงมายังหลังคาอย่างบ้าคลั่ง ลมพายุหอบเอาละอองน้ำเย็นจัดผ่านช่องลมเข้ามาปะทะใบหน้าและเสื้อผ้าจนเปียกชื้น แต่นั่นไม่ได้ช่วยดับความร้อนผ่าวในอกลงได้เลยปรมัตถ์มองแผ่นหลังของหญิงสาวที่ลับหายไปในความมืด ดวงตาคู่คมแดงก่ำคลอน้ำตา ชายหนุ่มกำหมัดแน่นจนเล็บจิกลึกเข้าไปในฝ่ามือ แต่ความเจ็บทางกายไม่อาจเทียบเท่าความร้าวรานในใจเขายกเท้าตั้งใจ
คำถามนั้นหลุดออกจากปากกลิ่นแก้ว สะท้อนก้องในห้องใต้บันไดอับชื้น ความเงียบเข้าปกคลุมทันที มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศทำงานหึ่ง ๆ แทรกผ่านความอึดอัดรอบตัวปรมัตถ์ยืนนิ่ง สายตาหลุบต่ำมองปลายรองเท้า คิ้วเข้มขมวดแน่น ลมหายใจเข้าออกเริ่มหนักและช้าลงกลิ่นแก้วจ้องทุกปฏิกิริยาของเขา เธอรอให้เขาพูด ให้เขาปฏิเสธ หรือหาเหตุผลมายืนยันความบริสุทธิ์ของตัวเองเหมือนเมื่อครู่ แต่สิ่งที่ได้รับกลับมีแค่ความเงียบงันในหัวของปรมัตถ์กำลังต่อสู้กับความจริงอันทรมานที่เขาตั้งใจซ่อนไว้ คำพูดก่อนหน้านี้ที่บอกว่าเขาจำอะไรไม่ได้... คือคำโกหกแท้จริงแล้ว เขาจำได้ทุกอย่างเขาจำได้ว่าสั่งให้นางพินพากลิ่นแก้วหนีออกไปทางหลังเรือน เขาจำได้ว่าย้อนกลับไปเอาสูตรปลอมในห้องนอนเพื่อใช้ล่อโจร และก่อนจะวิ่งออกไป เขาแวะมาสับกลอนล็อกประตูห้องเครื่องหอมจากด้านนอก เพราะไม่อยากให้พวกโจรได้สูตรจริงไป โดยไม่เคยรู้เลยว่ากลิ่นแก้วที่ห่วงเขา จะแอบย้อนเข้าไปเอาสูตรจริงในห้องนั้นก่อนที่ประตูจะถูกปิดตายเขาโดนพวกโจรฆ่าตายโดยคิดว่าเธอปลอดภัยแล้ว ไม่เคยรู้เลยว่าพวกมันจะย้อนกลับมาที่เรือน พอเข้าห้องเครื่องหอมไม่ได้เพราะติดกลอนและมีแค่ช่องระบ
ทันทีที่ตัวอักษร ‘คนทรยศกลับมาแล้ว’ สิ้นสุดลงพร้อมกับเงาร่างสูงใหญ่ในกระจก ความเย็นเยียบและกลิ่นอับของห้องใต้บันไดยิ่งชวนให้อึดอัด กลิ่นน้ำหอมผู้ชายแนววู้ดดี้ที่คุ้นเคยลอยมาแตะจมูก กลิ่นที่เคยทำให้เธอรู้สึกปลอดภัย ตอนนี้กลับทำให้หัวใจเต้นระทึกด้วยความหวาดระแวง ท่ามกลางหลักฐานที่คลุมเครือและนิมิตที่จงใจปั่นหัวเธอละสายตาจากกระจกเงาที่ดับแสงลง กลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก ก่อนจะรวบรวมความกล้าหันไปเผชิญหน้ากับคนที่ยืนอยู่ด้านหลังอย่างเชื่องช้าปรมัตถ์ยืนอยู่ตรงกรอบประตู เสื้อสูทสีเข้มที่เคยเนี้ยบกริบดูหลุดลุ่ย คอเสื้อถูกปลดกระดุมออกเหมือนคนอึดอัด แสงสลัวจากไฟฉายมือถือสาดกระทบใบหน้า เผยให้เห็นรอยคล้ำใต้ตา ดวงตาที่เคยเรียบเฉยตอนนี้แดงก่ำและสั่นไหวอย่างที่เธอไม่เคยเห็น เขามองเธอที่กอดสมุดบันทึกไว้แนบอก แววตาเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดกลิ่นแก้วจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่นั้น ความคิดในหัวตีรวน แม้สติจะบอกว่านิมิตและข้อความในสมุดคือสิ่งที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อบิดเบือนความจริงและชี้นำ โดยจงใจละเว้นสิ่งที่เกิดขึ้นนอกห้อง แต่คำสารภาพของเขาก่อนหน้านี้ก็ยังดังก้องในหัว‘ผมเป็นคนฆ่าเธอ’ประโยคนั้นยังฝังลึกอยู่ในควา
ความเงียบในห้องเก็บของใต้บันไดอับชื้นและมืดทึบ ยิ่งนั่งนานก็ยิ่งชวนให้อึดอัด กลิ่นแก้วยังคงจดจ่ออยู่กับสมุดบันทึกสำนวนคดีเปื้อนเลือด คำถามเดียวที่วนเวียนอยู่ในหัวคือ ‘ใครเป็นคนล็อกประตู’ มันคือจิ๊กซอว์ชิ้นสำคัญของอดีตที่หายไป และยังไม่มีใครให้คำตอบได้ทว่าระหว่างที่ความสับสนกำลังก่อตัว ความเย็นเยียบระลอกใหม่ก็พัดวูบเข้าปะทะผิว กลิ่นอับฝุ่นจางหายไป แทนที่ด้วยกลิ่นเหม็นไหม้ลอยคลุ้งขึ้นมาในอากาศ หญิงสาวชะงัก ลมหายใจสะดุดเมื่อหางตาสังเกตเห็นความผิดปกติที่มุมห้องกระจกเงากรอบไม้สักบานเก่าที่เคยวางพิงผนังอิฐอย่างเงียบเชียบ จู่ ๆ ก็สว่างวาบขึ้นมา แสงสลัวนั้นไม่ได้เกิดจากไฟฉายในมือเธอ แต่มันเรืองแสงออกมาจากเนื้อกระจกโดยตรง ราวกับกำลังเปิดฉายภาพจากอีกห้วงเวลาหนึ่งกลิ่นแก้วแทบลืมหายใจ ดวงตาเบิกกว้างจ้องมองแผ่นกระจกอย่างไม่อาจละสายตา ภาพที่ปรากฏคมชัด แต่มันกลับถูกหั่นแบ่งเป็นสองเหตุการณ์อย่างชัดเจนเหตุการณ์แรก... ภาพสะท้อนฉายให้เห็นบรรยากาศในห้องเครื่องหอมที่เธอคุ้นเคย แต่มันเป็นมุมมองที่ถูกจำกัดไว้แค่ภายในห้องเท่านั้น เธอเห็นร่างของแม่หญิงกลิ่นแก้วในชุดสไบกำลังยืนอยู่หน้าบานประตูไม้กระดานหนา
ห้องใต้บันไดลับทั้งมืด อับชื้น และคลุ้งด้วยกลิ่นฝุ่นเก่า ความเย็นจากผนังอิฐแผ่ซ่านจนกลิ่นแก้วต้องห่อไหล่ ลมหายใจของเธอควบแน่นเป็นฝ้าขาว แสงจากหน้าจอโทรศัพท์ในมือสั่นไหว หญิงสาวพยายามเรียกสติ เพ่งสายตาลงบนกระดาษเหลืองกรอบของสมุดสำนวนคดีโบราณข้อความหน้านี้ไม่ใช่คำพิพากษาหรือคำให้การมัดตัวฆาตกรอย่างที่คิด แต่เป็นบันทึกการตรวจค้นสถานที่เกิดเหตุอย่างเป็นทางการหลังเพลิงสงบเธอเพ่งมองตัวอักษรสีหมึกจางซีดบนกระดาษสา‘...รายงานบันทึกตรวจค้นซากปรักหักพัง ณ เรือนไม้หอม หลังเปลวเพลิงมอดดับ เจ้าพนักงานเข้าตรวจพื้นที่ พบร่างผู้เสียชีวิตติดอยู่ภายในห้องเครื่องหอมชั้นล่าง บานประตูทางเข้าออกถูกสับกลอนและลงกุญแจเหล็กอย่างแน่นหนาจากภายนอก ผู้เสียชีวิตจึงไม่สามารถเปิดประตูหนีออกมาได้...’กลิ่นแก้วตาค้าง ความรู้สึกเย็นวาบแล่นพล่าน นิ้วมือที่เย็นเฉียบแตะไล้ไปตามตัวอักษรบรรทัดถัดไปอย่างระมัดระวัง‘...จากการไต่สวนผู้คนในเรือนใกล้เคียง ต่างให้การว่าช่วงที่เพลิงเริ่มลุกไหม้เป็นยามวิกาล ไม่มีผู้ใดเห็นเหตุการณ์ขณะประตูห้องเครื่องหอมถูกล็อก จึงไร้เบาะแสว่าผู้ใดขังผู้ตาย ล็อกไว้ตั้งแต่เมื่อใด และด้วยเหตุผลใด...’ค
บานประตูไม้ลูกฟักที่แง้มอยู่ถูกมือเล็กออกแรงผลักให้เปิดกว้างขึ้น เสียงบานพับฝืดเคืองดังลากยาวสะท้อนในความเงียบ กลิ่นอับชื้นของกระดาษเก่าและฝุ่นผงลอยคลุ้งจนกลิ่นแก้วต้องยกมือขึ้นปิดจมูก หญิงสาวล้วงเอาโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าขึ้นมาเปิดไฟฉาย สาดแสงสีขาวสว่างวาบเข้าไปในความมืดมิดของห้องใต้บันไดพื้นที่แคบ ๆ แห่งนี้เต็มไปด้วยข้าวของที่ถูกทิ้งร้าง กล่องลังไม้ซ้อนทับกัน และหยากไย่ที่เกาะเกี่ยวตามมุมเพดาน แสงไฟในมือของเธอไปสะท้อนเข้ากับตู้เอกสารเหล็กสีเขียวขี้ม้าเก่าคร่ำคร่าที่ตั้งหลบมุมอยู่ด้านในสุด กลิ่นแก้วเดินเบี่ยงหลบกองผ้าใบเข้าไปใกล้ บนบานประตูตู้มีแม่กุญแจทองเหลืองขนาดใหญ่คล้องล็อกเอาไว้อย่างแน่นหนาหญิงสาวถอนหายใจแผ่วเบา ตู้ที่ถูกปิดตายแน่นหนาขนาดนี้ กระดาษสูตรน้ำหอมของเธอคงไม่มีทางหลุดรอดเข้าไปอยู่ข้างในได้แน่ ๆทว่าในจังหวะที่เธอกำลังจะถอยห่างเพื่อกลับออกไป เสียงกลไกโลหะก็ดังขึ้นกึกก้องท่ามกลางความคับแคบกริ๊ก!แม่กุญแจทองเหลืองที่เห็นว่าล็อกสนิท กลับดีดตัวเปิดออกเองราวกับมีมือที่มองไม่เห็นสอดแทรกเข้าไปไขกลไก ก่อนที่ห่วงเหล็กหนักอึ้งจะร่วงหล่นลงมากระแทกพื้นกระดานเสียงดังทึบกลิ่นแก้







