All Chapters of กลิ่นแก้วพารักข้ามภพ: Chapter 1 - Chapter 10

เสียงฝนสาดกระทบกระจกออฟฟิศกึ่งคอนโดย่านทองหล่อ แข่งกับเสียงแอร์ที่ตั้งไว้ยี่สิบสององศา เบื้องล่างคือแสงไฟท้ายรถที่ติดหนึบเป็นตังเม แต่ความวุ่นวายนั้นถูกกั้นไว้ ปล่อยให้ห้องสี่เหลี่ยมนี้อบอวลไปด้วยกลิ่นเอสเซนเชียลออยล์หอมละมุนกลิ่นแก้ว สาวสวยวัยยี่สิบแปดทิ้งตัวพิงเก้าอี้อย่างหมดสภาพ เธอนวดขมับเบาๆ พลางจ้องเอกสารแคมเปญใหม่ของ RUM (ร่ำ) แบรนด์เครื่องหอมที่เธอปลุกปั้นมากับเพื่อนสนิทครืด...ครืด...เสียงไลน์คอลดังรัวติดกัน หน้าจอโชว์ชื่อ ‘Primmy’ กลิ่นแก้วกดรับสาย ยังไม่ทันอ้าปาก เสียงโวยวายก็พุ่งทะลุลำโพงมาก่อน“แก! ถึงหน้าประตูแล้ว เปิดด่วน มือไม่ว่างโว้ย!”กลิ่นแก้วส่ายหน้ายิ้มๆ เดินไปเปิดประตู ยังแง้มไม่ทันสุด ร่างของพรีม เพื่อนสนิทควบตำแหน่งหัวหน้ามาร์เก็ตติ้งก็แทรกพรวดเข้ามาเหมือนพายุ“โอ๊ย! ฝนตกทีไรรถติดบรรลัย นั่งแท็กซี่จนรากจะงอก!” พรีมบ่นรัวๆ พลางกระแทกถุงกระดาษหลายใบลงบนโต๊ะกลาง แล้วยื่นแก้วมัทฉะลาเต้ให้“อะ รับไป หวานน้อย น้ำแข็งจะละลายหมดละ ถือพร็อพจนกล้ามจะขึ้นเนี่ย”“แต๊งกิ้วจ้ะ” กลิ่นแก้วรับมาดูดอึกใหญ่ “แล้วนี่หอบอะไรมาเยอะแยะ นึกว่าย้ายบ้าน”“ก็พร็อพถ่ายงานไง แต่แก...ฉัน

ห้าทุ่มสี่สิบห้านาที…ฝนด้านนอกหยุดตกไปแล้ว ทิ้งไว้เพียงหยดน้ำที่เกาะพราวบนกระจกหน้าต่างจรดเพดาน แสงไฟระยิบระยับจากตึกระฟ้าสาดส่องเข้ามาเบาๆ ภายในห้องที่เงียบสงบกลิ่นแก้วในชุดนอนเดรสสายเดี่ยวสีแชมเปญ เดินเช็ดผมออกมาจากห้องน้ำ เธอโยนผ้าขนหนูลงตะกร้าอย่างไม่ใส่ใจนัก ก่อนจะหยิบสมาร์ตโฟนบนเคาน์เตอร์มากดเปิดแอปพลิเคชันสตรีมมิงเพลง แล้วเชื่อมต่อกับลำโพงบลูทูธมุมห้องเสียงบีตหนักๆ สลับเมโลดี้อิเล็กทรอนิกส์ฟังสบายดังคลอขึ้นทันที ช่วยทำลายความเงียบเหงาของวิถีชีวิตสาวโสดได้เป็นอย่างดีติ๊ง!แจ้งเตือนไลน์เด้งขึ้นมาบนหน้าจอ เป็นข้อความจากพรีมพร้อมสติกเกอร์รูปแมวทำหน้าตื่นเต้นPrimmy: “เป็นไงๆๆๆ เริ่มยัง แกะสูตรถึงไหนแล้วแม่มด”กลิ่นแก้วระบายยิ้มบาง พิมพ์ตอบกลับไปอย่างรวดเร็วKaew: “เพิ่งอาบน้ำเสร็จ กำลังจะเริ่ม แกไปนอนก่อนเลย”เธอกดส่งข้อความ คว่ำหน้าจอโทรศัพท์ลง แล้วหันไปสนใจพื้นที่ทำงานอดิเรกควบงานประจำถัดจากโซฟา มุมนั้นคือสเตชันปรุงน้ำหอมขนาดย่อมที่เต็มไปด้วยขวดแก้วสีชาและอุปกรณ์ต่างๆ วางเรียงอย่างเป็นระเบียบหญิงสาวลากเก้าอี้สตูลมานั่ง เปิดโคมไฟตั้งโต๊ะให้สว่างพอดี แล้วหยิบซองพลาสติกที่บรรจุ

"เฮือก!!"กลิ่นแก้วสะดุ้งสุดตัวเด้งลุกขึ้นนั่งบนเตียงอย่างกับติดสปริง หญิงสาวอ้าปากหอบหายใจเหมือนคนเพิ่งโผล่พ้นน้ำ“แฮ่ก...แฮ่ก...”เธอกุมหน้าอกซ้าย หัวใจเต้นกระหน่ำจนเจ็บร้าว เหงื่อแตกพลั่ก กวาดสายตามองไปรอบห้องนอนอย่างระแวดระวังห้องยังคงเปิดไฟสลัว ทุกอย่างอยู่ที่เดิม และเมื่อตวัดสายตาไปที่หน้าต่าง...ว่างเปล่า ไม่มีเงาดำของผู้หญิงชุดไทย มีแค่แสงไฟจากตึกระฟ้าและหยดน้ำฝน ทุกอย่างปกติเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น“แค่ฝัน...แกแค่เหนื่อยเกินไปแก้ว แค่เพ้อเจ้อไปเอง...”หญิงสาวพยายามบอกตัวเองว่ามันเป็นแค่ผลข้างเคียงของความเครียดจากการทำงานหนักทว่า...ในมวลอากาศเย็นฉ่ำของห้องนอน...กลิ่นควันเทียนอบขี้ผึ้งผสมกำยานและเปลือกชะลูดที่แสนเยือกเย็นนั้น...ยังคงลอยอวลบางเบาคล้ายกับเพิ่งมีใครบางคนเดินผ่านเตียงของเธอไปเมื่อไม่กี่วินาทีก่อน...และมันไม่ใช่ความฝัน...แดดยามสายสาดทะลุฟิล์มรถยนต์ไฟฟ้าที่กำลังแล่นฉิวไปชานเมืองฝั่งตะวันตก เสียงดนตรีป็อปดังคลอไปกับเสียงเจื้อยแจ้วของพรีมที่กำลังนั่งไขว่ห้างเติมลิปกลอสหน้ากระจกบังแดด“แก...ฉันตื่นเต้นมาก โลเคชันวันนี้คือแรร์ไอเทมสุดๆ เจ้าของเรือนไทยที่นี่หวงที่โคตรๆ

“ผมปรมัตถ์ เรียกโปรก็ได้...ยินดีที่ได้พบกันครับ คุณแก้ว”สรรพนามนั้นฟังดูห่างเหิน ทว่าน้ำเสียงและจังหวะที่เขาเอื้อนเอ่ยชื่อเธอกลับขัดแย้งกันอย่างสิ้นเชิง“ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ คุณโปร”ร่างเพรียวพยายามบังคับเสียงไม่ให้สั่น ฝืนยิ้มส่งไปให้ ทั้งที่ในหัวกำลังตีกันวุ่นวาย ความรู้สึกคุ้นเคยอย่างรุนแรงนี้คืออะไรกัน กลิ่นหอมสะอาดจางๆ จากตัวเขาช่วยปัดเป่าความเยือกเย็นของควันเทียนเมื่อครู่ไปจนหมด แต่กลับถูกแทนที่ด้วยแรงดึงดูดประหลาดที่อธิบายไม่ได้แทน“ทีมงานของคุณแจ้งไว้คร่าวๆ แล้วว่าจะใช้ชานเรือนกับโถงด้านล่าง” ชายหนุ่มเอ่ยเสียงเรียบ ล้วงมือเข้ากระเป๋ากางเกง ท่าทีดูผ่อนคลายแต่ยังคงรักษาระยะห่าง“ผมอนุญาตให้ถ่ายทำได้แค่บริเวณที่ตกลงกันไว้ ห้ามเข้าไปในพื้นที่ส่วนตัวเด็ดขาด...โดยเฉพาะห้องปีกซ้ายบนเรือน”ท้ายประโยค น้ำเสียงทุ้มกดต่ำลง ดวงตาคมจ้องลึกเข้ามาในตาของหญิงสาว ราวกับตั้งใจย้ำคำสั่งนี้กับเธอแค่คนเดียว ไม่ใช่พรีม“รับทราบค่า กฎเป๊ะแค่ไหนทีมเราก็ทำตามได้หมด” พรีมรีบรับคำพร้อมรอยยิ้ม“รบกวนคุณโปรพาพวกเราดูสเปซหน่อยได้ไหมคะ จะได้กะมุมกล้องถูก”ร่างสูงนิ่งไปอึดใจ สายตายังคงทอดมองคนที่ยืนเม้มปาก

ร่างเพรียวหันกลับมาเผชิญหน้า คิ้วขมวดเข้าหากันเล็กน้อย ความสับสนฉายชัดในแววตา"ก็...เดาเอาค่ะ" เธอตอบ"เห็นทางซ้ายมันมืดๆ แถมคุณเพิ่งสั่งห้ามไปหมาดๆ ก็เลยคิดว่าโถงหลักน่าจะอยู่ทางขวา"แม้ปากจะบอกแบบนั้น แต่ในใจลึกๆ เธอกลับรู้ดีว่ามันคือสัญชาตญาณ...ราวกับร่างกายจดจำเส้นทางพวกนี้ได้ดีกว่าสมองเสียอีก"คุณช่างสังเกตดีนะครับ" ชายหนุ่มก้าวเข้ามายืนซ้อนด้านหลัง เยื้องไปทางขวาเล็กน้อย กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ผสมผสานกับกลิ่นไม้เก่า สร้างบรรยากาศที่ทั้งหนักอึ้งและชวนให้อึดอัดอย่างบอกไม่ถูก"เชิญด้านนี้ครับ โถงนี้กว้างที่สุดในเรือนแล้ว"หญิงสาวก้าวตามการผายมือของเขาเข้าไปในห้องโถงใหญ่ เป็นห้องที่โปร่งโล่ง มีเพียงตั่งไม้สักตัวใหญ่และตู้โชว์ของโบราณไม่กี่ชิ้น แสงสว่างที่ส่องเข้ามาทำให้เห็นรายละเอียดเนื้อไม้ได้อย่างชัดเจน"เรือนนี้อายุประมาณเท่าไหร่คะ" เธอหันไปถาม ทำลายความเงียบระหว่างพวกเขา ขณะที่พรีมกับวินยังง่วนกับการถ่ายรูปอยู่ตรงชานเรือนด้านนอก"ดูเก่าแก่มาก แต่ดูแลดีจัง สมบูรณ์ขนาดนี้ในกรุงเทพฯ แทบไม่ค่อยเห็นเลยนะคะ"ร่างสูงล้วงมือทั้งสองข้างลงกระเป๋ากางเกง ดวงตาคมทอดมองออกไปนอกหน้าต่าง ก่อนจะตวัดกล