บทที่ 4

วิญญาณของฉันตามเอลล่าไปที่คลินิกของฮีลเลอร์

หลังจากนั้นไม่นาน ไรอัน เมตของฉันก็พุ่งพรวดเข้ามาข้างใน

เขารี่ตรงเข้าไปหาเอลล่าทันที คว้ามือเธอขึ้นมาแล้วก้มลงตรวจดูรอยแดงบนฝ่ามือด้วยความกระวนกระวายใจ แววตาของเขาเต็มไปด้วยความปวดร้าวทรมานอย่างบ้าคลั่ง

"เรื่องมันเกิดขึ้นได้ยังไง?ฮีลเลอร์ว่ายังไงบ้าง?"

"ไรอัน อย่าทำหน้าแบบนั้นสิคะ" เอลล่าพูดด้วยน้ำเสียงสะอื้นไห้ ทว่ายังคงฝืนยิ้มอย่างอ่อนแรง "ไม่ใช่ความผิดของโซฟีหรอกค่ะ เธอคงแค่อยากจะเซอร์ไพรส์หนู แล้วก็อาจจะลืมไปชั่วขณะว่าพวกเรามนุษย์หมาป่าแตะต้องเงินไม่ได้..."

ยิ่งเธอทำตัว "เข้าใจและเห็นใจคนอื่น" มากเท่าไหร่ สีหน้าของไรอันก็ยิ่งมืดมนถมึงทึงมากขึ้นเท่านั้น

เขาเงยหน้าขึ้น น้ำเสียงเดือดดาลด้วยความโกรธจัด "โซฟีเหรอ? ตอนนี้ยัยนั่นไปมุดหัวหลบอยู่ที่ไหน?เอลล่า ไม่ต้องเสียใจไปนะ พี่จะสั่งสอนยัยนั่นให้สาสมแทนน้องเอง!"

พวกเรายังไม่ได้ทำพันธะคู่ครองให้เสร็จสมบูรณ์ เขาจึงไม่สามารถรับรู้ถึงความตายของฉันได้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเลยว่าเขาจะรู้หรือไม่ ว่าฉันกำลังยืนอยู่ข้างๆ และเฝ้ามองเขาอยู่อย่างเงียบงัน

หลังจากออกจากคลินิก ไรอันก็โทรเข้ามือถือของฉัน และเมื่อไม่มีใครรับสาย เขาก็ฝากข้อความเสียงทิ้งไว้

"โซฟี เธอทำตัวร้ายกาจขนาดนี้ได้ยังไง? ถึงขั้นใช้เงินมาทำร้ายน้องสาวตัวเองเนี่ยนะ?ฉันคิดมาตลอดว่าเธอเป็นคนจิตใจดี แต่เธอกลับทำเรื่องระยำแบบนี้เพียงเพราะความอิจฉาเนี่ยนะ!"

น้ำเสียงของไรอันเต็มไปด้วยเพลิงโทสะ

"ตอนแรกฉันกำลังจะเอาของขวัญแสดงความยินดีเรื่องรับรางวัลไปให้เธอ มันเป็นจี้ประจำตระกูลที่ฉันตั้งใจจะเอาไปแสดงความยินดีด้วย แต่ตอนนี้ เธอไม่มีค่าคู่ควรกับมันอีกแล้ว คิดซะว่านี่คือการลงโทษสำหรับเธอแล้วกัน"

"เธอภาวนาไว้เถอะว่าเอลล่าจะไม่เป็นอะไร ไม่อย่างนั้น ก็ถือซะว่าพิธีผูกพันธะคู่ครองของเราถูกยกเลิกไปได้เลย!"

ฉันรับฟังคำกล่าวหาของเขา หัวใจของฉันเหนื่อยล้าเกินกว่าจะรู้สึกเจ็บปวดอะไรได้อีก

ฉันน่าจะรู้ตัวตั้งนานแล้ว

พวกเราเคยทะเลาะกันเรื่องเอลล่ามานับครั้งไม่ถ้วน ตอนฝึกซ้อมล่าสัตว์ สายตาของเขามักจะจับจ้องไปที่ท่วงท่าอันคล่องแคล่วของเอลล่าเพียงคนเดียว พอฉันสะดุดรากไม้ล้ม เขาก็ทำแค่ด่าว่าฉันซุ่มซ่าม เวลาไปกินข้าวด้วยกัน เขาไม่เคยใส่ใจจำว่าฉันกินเผ็ดไม่ได้สักนิด แต่เขากลับยอมเหนื่อยอบขนมหวานกว่ายี่สิบเมนูด้วยตัวเอง เพียงเพื่อให้เอลล่าได้ยิ้ม

ฉันเคยหยิบยกเรื่องพวกนี้มาตัดพ้อต่อว่าเขานับครั้งไม่ถ้วน แต่กลับได้ยินเพียงคำตอบที่ว่า "เธอคิดมากไปเอง ฉันก็แค่มองเอลล่าเป็นน้องสาวคนหนึ่งเท่านั้นแหละ"

ความเย็นชาของเขาทำให้ฉันกลายเป็นเหมือนคนบ้าที่เอาแต่หึงหวงอย่างไร้เหตุผล

แต่ฉันก็รักเขามากเหลือเกิน ฉันเคยคิดว่าการมีอยู่ของเขาคือของขวัญจากเทพีแห่งดวงจันทร์ คิดว่าเขาจะเป็นของฉัน เป็นของฉันเพียงคนเดียวเท่านั้น

ฉันคิดผิด ผิดไปอย่างมหันต์

พ่อแม่รักคอนเนอร์กับเอลล่าเพราะสายเลือดอันสูงส่ง แล้วทำไมไรอันถึงรักเธอล่ะ? ฉันไม่รู้เลยจริงๆ

และตอนนี้ ฉันคงไม่มีโอกาสได้หาคำตอบนั้นอีกต่อไปแล้ว

เพราะในตอนนี้ ไม่ว่าฉันจะหกล้มหรือถูกทุบตี ฉันก็ไม่มีวันเจ็บปวดได้อีกแล้ว

ล่วงเลยผ่านเที่ยงคืนไปแล้ว พ่อ แม่ และคอนเนอร์จึงพาร่างอันเหนื่อยล้ากลับมาถึงบ้าน

ฉันลอยตัวอยู่ที่มุมหนึ่งของห้องนั่งเล่น และได้ยินเสียงแม่ถอนหายใจยาว

"น่าเสียดายจริงๆ ที่สายเลือดของไรอันไม่แข็งแกร่งพอสำหรับเอลล่า สองคนนั้นดูเหมาะสมกันดีแท้ๆ"

"ดูสิว่าตอนอยู่ที่คลินิกเขาเอาใจใส่ดูแลเอลล่าดีขนาดไหน"

ดวงวิญญาณของฉันชะงักแข็งค้าง

จากนั้นฉันก็ได้ยินพ่อพูดขึ้นว่า "นั่นสิ ไรอันเองก็มีความสามารถมากพอตัว แล้วพ่อก็คิดว่าเอลล่าเองก็น่าจะชอบเขาเหมือนกัน คงจะสมบูรณ์แบบมากถ้าพวกเขาได้เป็นเมตกัน แต่เรื่องพรรค์นี้มันขึ้นอยู่กับการชี้นำของเทพีแห่งดวงจันทร์ล่ะนะ"

"อย่าคิดมากไปเลย" แม่เอ่ย "สายเลือดของไรอันไม่คู่ควรกับหมาป่าขาวล้ำค่าของเราหรอก ปล่อยให้เขาอยู่กับโซฟีนั่นแหละดีแล้ว สายเลือดหมาป่าสีเทาเหมือนกันดูจะเข้ากันได้มากกว่า"

"ถึงเขาจะผูกพันธะคู่ครองกับโซฟีไปแล้ว เขาก็ยังตามใจและดูแลเอลล่าได้อยู่ดีนั่นแหละ" เธอพูดเสริมขึ้นมาอย่างไม่ใส่ใจ จากนั้นก็เงยหน้าขึ้นและสังเกตเห็นว่าในบ้านมืดสนิท

กลิ่นคาวจางๆ ราวกับกลิ่นสนิมเหล็กลอยอวลอยู่ในอากาศ

"ดูเหมือนหินจันทราในบ้านจะหมดพลังงานแล้วนะ" พ่อบ่นอย่างหงุดหงิด "คอนเนอร์ ลงไปเอาอันใหม่ที่ห้องใต้ดินมาซิ"

คอนเนอร์ส่งเสียงตอบรับในลำคอแล้วก้าวเท้ามุ่งหน้าไปยังห้องใต้ดิน

ยิ่งเขาเดินเข้าไปใกล้ กลิ่นคาวคล้ายสนิมเหล็กก็ยิ่งทวีความรุนแรงมากขึ้น สัญชาตญาณหมาป่าทำให้เขาต้องขมวดคิ้ว แต่เขาก็ปัดความคิดนั้นทิ้งเพราะคิดว่าเป็นแค่กลิ่นซากหนูตายในบ้าน

"กลิ่นอะไรน่ะ?" พ่อกับแม่เดินตามเขามาที่หน้าประตูห้องใต้ดิน

คอนเนอร์ผลักประตูเปิดออก

กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งและกลิ่นเหม็นเน่าอันชวนสะอิดสะเอียนพวยพุ่งเข้าใส่พวกเขาทันที

ในความมืดมิด ร่างหนึ่งนอนจมอยู่ในกองเลือดแห้งกรังสีดำคล้ำ ดวงตาคู่นั้นยังคงเบิกค้างปิดไม่สนิท

คอนเนอร์ชะงักนิ่งไปราวกับถูกสาป

"โซฟี...?"