บททั้งหมดของ กว่าจะรู้ว่ารัก ก็ในวันที่ไม่มีฉัน: บทที่ 1 - บทที่ 9

ดวงวิญญาณของฉันติดอยู่ในห้องนั่งเล่น ถูกบีบบังคับให้เฝ้ามองภาพครอบครัวอันแสนอบอุ่นตรงหน้าพ่อของฉัน ซึ่งปกตินอนแต่หัวค่ำ กลับยังตื่นเต็มตา นั่งอยู่ข้างเอลล่าในขณะที่เธอกำลังแกะของขวัญวันเรียนจบ แม่ของฉันก็กำลังเลือกชุดสวยๆ ทางออนไลน์ สัญญาว่าจะซื้อเสื้อผ้าเซ็ตใหม่ยกตู้สำหรับทริปฉลองเรียนจบของเธอ"แม่คะ หนูมีเสื้อผ้าเยอะมากจนล้นตู้แล้วนะคะ" เอลล่าพูดด้วยน้ำเสียงออดอ้อน"งั้นก็เอาไปไว้ในห้องโซฟีสิ ยัยนั่นมัวแต่ยุ่งอยู่กับหน้าที่จนไม่เคยซื้อเสื้อผ้าใหม่อยู่แล้ว ไม่จำเป็นต้องใช้พื้นที่ตู้เสื้อผ้าหรอก""จะดีเหรอคะ... โซฟีจะโกรธเอานะคะ..."แม่ขมวดคิ้ว "เอลล่า ลูกไม่ต้องเกรงใจขนาดนั้นหรอก นี่เป็นสิ่งที่โซฟีควรจะทำให้น้องอย่างลูกในฐานะพี่สาวอยู่แล้ว"คอนเนอร์นั่งอยู่ใกล้ๆ คอยแกะเปลือกถั่วพิสตาชิโอให้เอลล่าอย่างตั้งอกตั้งใจฉันไม่อาจเอ่ยคำใด ทำได้เพียงมองดูภาพอันอบอุ่นที่ค่อยๆ ดำเนินไปปรากฏว่า แม้จะเป็นวิญญาณก็ยังหลั่งน้ำตาได้เหมือนกันความอบอุ่นนั้นเป็นของพวกเขา ส่วนความโดดเดี่ยวอ้างว้างเป็นของฉัน"แต่โซฟียังไม่กลับมาเลยนะคะ แถมยังไม่ตอบข้อความหนูด้วย" เอลล่าพูดด้วยน้ำเสียงน่าสงสาร

วิญญาณของฉันตามเอลล่าไปที่คลินิกของฮีลเลอร์หลังจากนั้นไม่นาน ไรอัน เมตของฉันก็พุ่งพรวดเข้ามาข้างในเขารี่ตรงเข้าไปหาเอลล่าทันที คว้ามือเธอขึ้นมาแล้วก้มลงตรวจดูรอยแดงบนฝ่ามือด้วยความกระวนกระวายใจ แววตาของเขาเต็มไปด้วยความปวดร้าวทรมานอย่างบ้าคลั่ง"เรื่องมันเกิดขึ้นได้ยังไง?ฮีลเลอร์ว่ายังไงบ้าง?""ไรอัน อย่าทำหน้าแบบนั้นสิคะ" เอลล่าพูดด้วยน้ำเสียงสะอื้นไห้ ทว่ายังคงฝืนยิ้มอย่างอ่อนแรง "ไม่ใช่ความผิดของโซฟีหรอกค่ะ เธอคงแค่อยากจะเซอร์ไพรส์หนู แล้วก็อาจจะลืมไปชั่วขณะว่าพวกเรามนุษย์หมาป่าแตะต้องเงินไม่ได้..."ยิ่งเธอทำตัว "เข้าใจและเห็นใจคนอื่น" มากเท่าไหร่ สีหน้าของไรอันก็ยิ่งมืดมนถมึงทึงมากขึ้นเท่านั้นเขาเงยหน้าขึ้น น้ำเสียงเดือดดาลด้วยความโกรธจัด "โซฟีเหรอ? ตอนนี้ยัยนั่นไปมุดหัวหลบอยู่ที่ไหน?เอลล่า ไม่ต้องเสียใจไปนะ พี่จะสั่งสอนยัยนั่นให้สาสมแทนน้องเอง!"พวกเรายังไม่ได้ทำพันธะคู่ครองให้เสร็จสมบูรณ์ เขาจึงไม่สามารถรับรู้ถึงความตายของฉันได้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเลยว่าเขาจะรู้หรือไม่ ว่าฉันกำลังยืนอยู่ข้างๆ และเฝ้ามองเขาอยู่อย่างเงียบงันหลังจากออกจากคลินิก ไรอันก็โทรเข้ามือถือของฉัน แ

ในขณะที่บ้านของฉันตกอยู่ในความโกลาหลวุ่นวาย ไรอันกลับไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรเลยว่าฉันได้จากโลกนี้ไปแล้วเขาเดินทางกลับไปที่คลินิกเพื่อหาเอลล่าอีกครั้งดวงวิญญาณของฉันลอยตามเขาไป มองดูเขาเปลี่ยนผ้าพันแผลที่มือของเธออย่างทะนุถนอมและอ่อนโยน"ยังเจ็บอยู่ไหม?"น้ำเสียงของไรอันช่างอ่อนหวาน นุ่มนวลกว่าที่ฉันเคยได้ยินมาเนิ่นนานแสนนานเอลล่าส่ายหน้า ดวงตาของเธอเอ่อล้นไปด้วยหยาดน้ำตา "ไม่เจ็บแล้วค่ะ... เวลาที่มีพี่อยู่ตรงนี้ หนูไม่รู้สึกเจ็บเลย""โซฟีทำเกินไปจริงๆ" ไรอันเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เจือไปด้วยความโกรธแค้น "ถ้าคราวนี้ยัยนั่นโผล่หัวมาเมื่อไหร่ ฉันสาบานเลยว่าจะทำให้เธอต้องเสียใจที่ทำแบบนี้!""อย่าไปโทษโซฟีเลยนะคะ" เอลล่าพูดพลางกระชับนิ้วมือกุมมือเขาไว้แน่นขึ้น "เธอคงแค่อยากได้ความสนใจจากทุกคนมากๆ เท่านั้นเอง"ภาพความเจ็บปวดของเธอยิ่งกระตุ้นสัญชาตญาณความอยากปกป้องในอกของเขาให้รุนแรงขึ้นไปอีก"เอลล่า เธอนี่จิตใจดีเกินไปแล้ว ยัยนั่นทำร้ายเธอขนาดนี้ เธอยังจะออกโรงปกป้องอีก""หนูก็แค่เป็นห่วงเธอนี่คะ" เอลล่ากระซิบ ซบหน้าพิงลงในอ้อมแขนของไรอัน "โซฟีต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยวมาทั้งชีวิต เธอแค่ต

ขณะกำลังจัดข้าวของของฉัน พ่อก็บังเอิญพบหินจันทราของฉันเข้าหากมีมนุษย์หมาป่าตายอยู่ใกล้ๆ หินจันทราที่พลังมอดดับลงจะบันทึกเศษเสี้ยวความทรงจำสุดท้ายของคนผู้นั้นเอาไว้ความจริงข้อนี้กระแทกเข้าใส่เขาอย่างจังราวกับถูกชก เขารีบเรียกแม่และคอนเนอร์ให้มาหาทันที โดยมีไรอันเดินตามหลังมาติดๆ ดุจเงาอันเงียบงัน"ช่วงเวลาสุดท้ายของโซฟี... มันถูกบันทึกไว้ในนี้" พ่อเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "พวกเราต้องดูว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ในวันนั้น"พวกเขาล้อมรอบหินจันทราและวางมือทาบลงไป ตัวหินเริ่มเปล่งแสงเรืองรอง ก่อนที่ภาพเหตุการณ์ในช่วงเวลาสุดท้ายของชีวิตฉันจะปรากฏขึ้นมาฉันกำลังอยู่ที่บ้าน เตรียมตัวจะออกไปร่วมพิธีมอบรางวัล ตอนที่ได้ยินเสียงดังแว่วมาจากชั้นล่างหมาป่านอกฝูงแปลกหน้าสามตัวบุกพังเข้ามาในบ้าน"มันอยู่นี่ ทำตามแผนเดิม"หนึ่งในพวกมันพูดขึ้น พลางแกว่งพวงกุญแจที่มีจี้อันเป็นเอกลักษณ์ของเอลล่าไปมา"มึงแน่ใจนะว่าไม่มีใครตามหามันน่ะ?""สบายใจได้ คนทั้งบ้านไปงานปาร์ตี้ของน้องสาวมันหมด ไม่มีใครสนใจยัยนี่หรอก"ชายอีกคนหัวเราะออกมา เป็นเสียงหัวเราะชั่วร้ายที่บาดแก้วหู"เอลล่าบอกว่าถ้าพวกเราแค่สั่