บทที่ 5

"ฉันว่าเนกไทเส้นนี้เข้ากับคุณที่สุดนะคะ"

อลินดาเลือกเนกไทเส้นหนึ่งจากคอลเล็กชันที่มีอยู่มากมายของดวินทร์ เธอรู้ดีว่าเขาแค่ทนให้เธออยู่ใกล้ๆ แต่เธอก็ปัดความอับอายทิ้งไป สิ่งที่เธอวางแผนไว้ต้องได้ผล... อย่างน้อยก็จนกว่าข้อตกลงจะสิ้นสุดลง

ถึงยังไงพวกเขาก็จะไม่ได้เจอกันอีกแล้ว สู้ทำเป็นว่ากำลังอยู่ในความฝันเสียยังดีกว่า แฟนตาซีโรแมนติกที่สามีสุดที่รักมีตัวตนอยู่เพื่อเธอเพียงคนเดียว และเมื่อความฝันจบลง เธอก็จะกลับไปสู่โลกความจริง เป็นผู้หญิงที่มีชะตาต้องใช้ชีวิตอย่างโดดเดี่ยว

อลินดาสวมบทบาทอย่างสงบเสงี่ยมสง่างาม ไม่เคยเรียกร้องอะไรตอบแทน ตราบใดที่ดวินทร์ไม่ผลักไส เธอถือว่านั่นคือการยอมรับ... แม้จะฝืนใจก็ตาม แต่ทุกการกระทำ ทุกคำพูดของเธอ กลับทิ้งร่องรอยที่ดวินทร์ไม่อาจเพิกเฉยได้อีกต่อไป

เขาเลิกคิ้ว "ผมแต่งตัวเองได้น่า"

"ทราบค่ะ" อลินดายิ้มบางๆ "แต่วันนี้ให้ฉันเลือกชุดให้คุณนะคะ"

เธอวางชุดสูทกับเนกไทที่เข้าชุดกันไว้บนโซฟา

"อยากทำอะไรก็ทำไปเถอะ" ดวินทร์พึมพำโดยไม่มองหน้าเธอ "งี่เง่าสิ้นดี... เอาเวลามาทิ้งกับเรื่องไร้สาระแบบนี้"

อลินดาหันไปมองเขาอย่างไม่สะทกสะท้าน ไม่เจ็บปวด ไม่โกรธเคือง รอยยิ้มจางๆ ยังคงประดับอยู่บนริมฝีปาก

"อาจจะใช่ค่ะ แต่ทนหน่อยนะคะ เดือนสุดท้ายแล้ว"

"ดวินทร์ ที่รัก!"

เสียงแหลมปรี๊ดของผู้หญิงคนหนึ่ง... ที่ดูตะกละตะกลามและกระตือรือร้นจนเกินงาม... ดังแทรกขึ้นมา ทำเอาอลินดาชะงัก

ดวินทร์เองก็รีบสวมเสื้อสูทราวกับรู้ว่ามีคนรออยู่แล้ว

"นั่น... คุณวนิสราหรือเปล่าคะ" อลินดาถาม

"ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมมาแต่เช้า" ดวินทร์เดินออกจากห้องนอนไป โดยมีอลินดาที่พยายามเก็บอาการอย่างเต็มที่เดินตามไปติดๆ

ในห้องนั่งเล่น วนิสรากับคุณเกศ คณาสิริกำลังคุยกันอย่างออกรส สีหน้าของทั้งคู่สว่างวาบขึ้นเมื่อดวินทร์ปรากฏตัว แต่—

"แกมาทำอะไรตรงนี้ฮะ" คุณเกศแค่นเสียง ถลึงตาใส่ผู้หญิงที่ยืนอยู่ข้างหลังดวินทร์

อลินดาเลือกที่จะยิ้มรับ "ฉันแค่มาส่งสามีไปทำงานน่ะค่ะ"

วนิสราระเบิดหัวเราะออกมาดังลั่น ส่วนคุณเกศก็ร่วมผสมโรงเยาะเย้ยด้วย

"ตายแล้ว! ได้ยินไหมวนิสรา" คุณเกศพูดกลั้วหัวเราะ

"ผู้หญิงอะไรหน้าไม่อายจริงๆ" วนิสราเบ้ปาก ยกแขนขึ้นกอดอก

"พอได้แล้ว" ดวินทร์พูดแทรก ไม่อยากให้มีเรื่องดราม่าแต่เช้า "คุณมาทำอะไรที่นี่แต่เช้าครับ ที่รัก"

วนิสรารีบปรับสีหน้าหงุดหงิดทิ้งไป แล้วเข้าไปออดอ้อนดวินทร์อย่างเสแสร้ง ไม่สนใจสายตาที่อลินดามองมาเลยสักนิด สายตาที่ดูอ่อนโยน เศร้าหมอง และปลงตก เพราะมันก็ควรจะเป็นแบบนี้อยู่แล้ว วนิสราคู่ควรกับดวินทร์ ส่วนอลินดาก็เป็นแค่คนนอกในบ้านที่ไม่เคยเป็นของเธอตั้งแต่แรก

"ฉันอยากให้คุณไปส่งที่สตูจังเลยค่ะ ที่รัก" วนิสราอ้อนเสียงหวาน

ดวินทร์ดูหงุดหงิดนิดหน่อยแต่ก็ไม่ได้ขัดใจ เขาทำอะไรไม่ได้มากนอกจากยอมตาม "ตกลง ไปกันเถอะ"

อลินดายืนมองเหตุการณ์ทั้งหมดและพยายามทำใจให้เข้มแข็ง นี่ไม่ใช่ครั้งแรก... และคงไม่ใช่ครั้งสุดท้าย... ที่เธอต้องทนดูดวินทร์กับวนิสราพลอดรักกันต่อหน้าต่อตา เธอควรจะชินกับความเจ็บปวดได้แล้ว

แต่ถึงอย่างนั้น... มันก็ยังเจ็บอยู่ดี

"ขับรถดีๆ นะคะ ดวินทร์" เธอพูดเสียงเบา

คำพูดของเธอเรียกความสนใจจากเขาได้ เขาชะงักไปครู่หนึ่งแล้วหันกลับมามอง อลินดาส่งยิ้มจางๆ ให้ ดวงตาสีน้ำตาลสบตาเขาอย่างอ่อนโยนและจริงใจ

"ขอให้วันนี้เป็นวันที่ดีนะคะ" เธอเสริม

"ไปกันเถอะค่ะ" วนิสรารีบคว้ามือดวินทร์แล้วดึงไปที่ประตู สีหน้าตึงเครียดด้วยความโกรธที่พยายามข่มไว้ ถ้าไม่ติดว่ามีนัดที่สตูดิโอ เธอคงใช้เวลาทั้งวันทำให้ยัยอลินดารู้ซึ้งถึงที่ทางของตัวเองไปแล้ว

บ้าเอ๊ย เป็นความผิดของดวินทร์แท้ๆ ที่ปล่อยให้ผู้หญิงคนนี้ได้ใจจนเกินเหตุ!

ทันทีที่พวกเขาเดินออกไป อลินดาก็ผ่อนลมหายใจยาวอย่างสั่นเทา ความเจ็บปวดในอกไม่ได้ทุเลาลงเลย เธอต้องตั้งสติ แต่จังหวะที่หันหลังจะเดินออกจากห้องนั่งเล่น ฝ่ามือก็ฟาดเข้าที่แก้มของเธออย่างจัง

มันเจ็บ... เจ็บลึกไปถึงข้างใน

"เจียมตัวซะบ้าง นังอลินดา" คุณเกศกรีดร้อง ดวงตาเบิกโพลงด้วยความโกรธ "แกมันก็แค่ปลิงที่คอยเกาะกินความรักของลูกชายฉัน น่าขยะแขยงจริงๆ นังผู้หญิงไร้ยางอาย"

อลินดาแตะแก้มที่ร้อนผ่าวของตัวเองอย่างอึ้งๆ

"ตาบอดหรือไง ไม่เห็นเหรอว่าเขาสองคนรักกันแค่ไหน พวกเขาเหมาะสมกันอย่างกับกิ่งทองใบหยก อลินดา แล้วแกล่ะ" คุณเกศชี้นิ้วใส่หน้าอลินดา "แกมันก็แค่คนนอกน่าสมเพช ที่อยู่มาได้จนถึงทุกวันนี้ก็เพราะความสงสารของแม่ฉัน สำนึกบุญคุณไว้ซะบ้างที่พวกเรายอมให้อยู่ที่นี่"

อลินดาทำได้เพียงก้มหน้า ตัวสั่นเทา

"อย่าหวังเลยว่าชาตินี้จะได้เป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวฉัน"

***

"แม่คะ" อลินดากระซิบ แก้มยังคงปวดหนึบ แต่เธอไม่สามารถหันหลังให้กับสิ่งที่ตัดสินใจไปแล้วได้ "ช่วยให้ลูกมีแรงสู้ต่อไปด้วยนะคะ"

เธอจ้องมองเงาตัวเองในกระจกบานสูง ชุดราตรีที่สวมอยู่เป็นของขวัญจากเอมิกา คณาสิริ ผู้หญิงใจดีและอบอุ่นที่สนิทกับเธอมาก การจากไปของท่านทิ้งความว่างเปล่าไว้ในใจอลินดาอย่างลึกซึ้ง

เหมือนกับตอนที่เสียแม่ตัวเองไป แม่ที่สิ้นลมหายใจหลังจากได้รับบาดเจ็บที่ศีรษะอย่างรุนแรงในอุบัติเหตุครั้งนั้น ตอนนั้นอลินดาร้องไห้จนน้ำตาแทบเป็นสายเลือด

เอมิกาแอบซื้อชุดเดรสหรูหราไว้ให้เธอหลายชุด โดยบอกว่าบางทีวันหนึ่ง อลินดาอาจจะได้ควงดวินทร์ไปร่วมงานสำคัญ น่าเศร้าที่วันนั้นไม่เคยมาถึง

จนกระทั่งคืนนี้

ชุดราตรีสีทองอ่อนทอประกายระยิบระยับเมื่อต้องแสงไฟ ทิ้งตัวไปตามสัดส่วนด้วยการตัดเย็บที่เรียบหรูดูแพง ช่วงคอเปิดกว้าง ประดับเพียงสร้อยไข่มุกเส้นเล็กๆ ซึ่งเป็นของดูต่างหน้าชิ้นสุดท้ายของแม่

ผมของอลินดาเกล้าเป็นมวยต่ำ เรียบร้อยแต่อ่อนช้อย รับกับใบหน้า การแต่งหน้าบางเบาแต่ขับให้ดวงตาที่สงบนิ่งและรอยยิ้มละมุนละไมของเธอโดดเด่นขึ้น เธอไม่ได้ดูเหมือนผู้หญิงที่มาจากครอบครัวธรรมดาๆ เลยแม้แต่น้อย คืนนี้ อลินดา กิตติกรดูราวกับหญิงสูงศักดิ์ที่หลุดออกมาจากนิทานปรัมปราไม่มีผิด

"นี่คือสิ่งที่ดวินทร์ขอให้ฉันทำ... เป็นส่วนหนึ่งของหน้าที่ภรรยาใช่ไหม อย่างน้อยก็ขอให้คืนนี้ผ่านไปได้ด้วยดีเถอะนะ" เธอกระซิบกับตัวเอง พยายามรวบรวมความกล้า

เมื่อเธอเปิดประตูห้องนอนก้าวออกมาที่โถงทางเดิน ดวินทร์ก็ยืนรออยู่แล้ว เขากำลังเช็กโทรศัพท์ ราวกับว่าโลกของเขามีเรื่องให้สนใจมากเกินกว่าจะมาใส่ใจสิ่งอื่น

แต่พอได้ยินเสียงรองเท้าส้นสูงกระทบพื้น เขาก็ชะงัก ดวงตาของเขาตวัดขึ้นมามอง สีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย เขาไม่ได้พูดอะไร แต่สายตากลับอ้อยอิ่งอยู่ที่เธอ มือข้างที่ถือโทรศัพท์ค่อยๆ ทิ้งลงแนบกายอย่างลืมตัว คิ้วขมวดเข้าหากันจางๆ

อลินดาเดินเข้าไปหา รอยยิ้มบางๆ ยังคงประดับอยู่บนริมฝีปาก "คุณ... รอนานไหมคะ"

"ไม่" ดวินทร์ตอบสั้นๆ

"ชุดนี้... มันดูเยอะไปไหมคะ" เธอถาม รู้สึกประหม่านิดๆ กับสายตาที่เขาจ้องมอง... เขาไม่เคยจ้องเธอแบบนี้มาก่อนเลย "ถ้ามันเยอะไป ฉันไปเปลี่ยนชุดอื่นก็ได้นะคะ"

"ไม่ต้องหรอก" เขาตอบเสียงเรียบ "ไปกันเถอะ รถรออยู่แล้ว"

ระหว่างทาง ดวินทร์เอาแต่นั่งเงียบ แต่ไม่เหมือนกับทุกที คราวนี้เขาไม่ได้นั่งห่างออกไป เขานั่งนิ่งอยู่ข้างๆ เธอ และเป็นครั้งแรกที่เขาไม่ถอยหนีตอนที่อลินดาเผลอยื่นมือไปจัดเนกไทให้โดยสัญชาตญาณ

มือของเธอชะงักเมื่อปลายนิ้วสัมผัสโดนปกเสื้อของเขา สายตาประสานกัน... เพียงแค่ชั่ววินาที... แต่มันก็มากพอที่จะทำให้ดวินทร์สูดหายใจลึกแล้วเบือนหน้าหนีออกไปทางหน้าต่าง

"เอ่อ ขอโทษค่ะ" อลินดารีบพูด พลางดึงมือกลับเพื่อให้เขามีพื้นที่ส่วนตัว

ดวินทร์ยังคงไม่พูดอะไร

"คืนนี้ฉันจะไม่ยืนใกล้คุณเกินไปหรอกนะคะ" ในที่สุดเธอก็พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบๆ แต่ระมัดระวัง "ไหนๆ คุณก็กำลังจะแต่งงานกับวนิสราแล้ว ฉันก็ควรจะรู้จักที่ทางของตัวเองค่ะ"

ดวินทร์หันขวับกลับมาช้าๆ สายตาคมกริบ "หมายความว่าไง"

"ฉันจะยืนอยู่ข้างหลังคุณนิดนึงน่ะค่ะ" เธออธิบายเสียงเบา ยิ้มบางๆ พยายามให้ฟังดูมีเหตุผล "อาจจะเยื้องไปทางขวา ถอยหลังไปหน่อยนึง พอให้รู้ว่าฉันอยู่ตรงนั้น... แต่ไม่เกะกะ ฉันไม่อยากให้ใครเข้าใจผิดน่ะค่ะ"

ดวินทร์หลับตาลงครู่หนึ่งก่อนจะลืมตาขึ้น น้ำเสียงทุ้มต่ำและเย็นเยียบ "ถ้าคุณกล้าเดินหนีผม หรือแกล้งทำเป็นว่าไม่ใช่ภรรยาผมต่อหน้าคนพวกนั้น" เขาพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความข่มขู่ "คุณจะต้องเสียใจ"

อลินดานิ่งอึ้ง เธอจ้องมองเขาอย่างไม่แน่ใจในสิ่งที่เพิ่งได้ยิน "ดวินทร์ ฉันก็แค่—"

"ไม่มีคำว่า 'แค่'" เขาตอกกลับ เสียงเข้ม สายตาหรี่ลง "คืนนี้คุณต้องยืนเคียงข้างผม ในฐานะภรรยา อย่างที่คุณควรจะเป็น"

ความเงียบอันน่าอึดอัดโรยตัวลงมาขวางกั้นระหว่างทั้งสองคน

อลินดาหลุบตาลง ปล่อยให้ปอยผมตกลงมาปรกหน้า

"...ก็ได้ค่ะ" เธอกระซิบในที่สุด "ถ้าคุณต้องการแบบนั้น"

แต่ลึกๆ แล้ว คำถามหนึ่งยังคงดังก้องอยู่ในใจ

ทำไมล่ะ ดวินทร์ทำแบบนี้ไปเพื่ออะไร