บทที่ 4

"นี่เธอ... เสียสติไปแล้วหรือไง"

อลินดาเข้าใจดีว่าทำไมเพื่อนสนิทถึงมีท่าทีแบบนั้น ใบหน้าของลลิตานิ่งอึ้งอย่างไม่อยากจะเชื่อ อลินดาเล่าทุกอย่างให้ฟังจนหมด แม้จะไม่มีน้ำตาสักหยด แต่ลลิตาก็รู้ว่าความเจ็บปวดและผิดหวังนั้นลึกซึ้งแค่ไหน ความเจ็บปวดไม่จำเป็นต้องแสดงออกด้วยน้ำตาเสมอไป

บางครั้งบาดแผลก็ลึกเกินกว่าจะมีเรี่ยวแรงร้องไห้ออกมา

"เธอจะว่ายังไงก็ได้นะ" อลินดาตอบพร้อมยิ้มบางๆ "แต่ฉันคิดว่านี่คือโอกาสเดียวที่ชีวิตมอบให้ฉัน"

"เธอยังมีฉันนะอลินดา เธอไม่ได้อยู่ตัวคนเดียวบนโลกใบนี้" ลลิตาสวนกลับอย่างหงุดหงิด "ฉันบอกเธอตั้งหลายครั้งแล้วว่าครอบครัวคณาสิริไม่ใช่ที่สำหรับคนอย่างเธอ เธอใจดี... แล้วก็อ่อนโยนเกินกว่าจะต้องไปดิ้นรนเอาตัวรอดท่ามกลางคนพวกนั้น"

อลินดาจ้องมองถ้วยชาที่ตอนนี้เย็นชืดไปแล้ว สองมือยังคงประคองถ้วยไว้ ราวกับหวังว่าไออุ่นที่หลงเหลืออยู่จะช่วยปลอบประโลมพายุที่โหมกระหน่ำในใจได้

"ฉันรู้" เธอกระซิบเสียงแผ่วแทบไม่ได้ยิน "ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ ฉันก็ไม่อยากเข้าไปเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวนั้นหรอก"

รอยยิ้มขมขื่นผุดขึ้นบนริมฝีปาก เป็นรอยยิ้มที่มอบให้ตัวเอง ให้กับชีวิตที่เหมือนถูกคลื่นยักษ์ซัดกระหน่ำซ้ำแล้วซ้ำเล่าไม่จบสิ้น

ลลิตาถอนหายใจยาว ขยับเข้าไปใกล้อลินดาที่นั่งคอตกอย่างพ่ายแพ้ "ทำไมต้องรอถึงหนึ่งเดือนด้วยล่ะ สุดท้ายดวินทร์ก็ต้องหย่ากับเธออยู่ดีไม่ใช่เหรอ"

อลินดาพยักหน้าช้าๆ "อย่างที่ฉันบอกไปนั่นแหละ... ใครจะรู้ บางทีภายในหนึ่งเดือนนี้ ดวินทร์อาจจะยอมค้างคืนกับฉันก็ได้"

เธอยิ้มเจื่อน ก้มหน้าลงต่ำกว่าเดิม "ชีวิตฉันน่าสมเพชดีเนอะ"

ความเงียบโรยตัวอยู่ระหว่างทั้งสองคน

"แต่ใครจะไปรู้ล่ะ" อลินดาพูดเสียงเบา "พระเจ้าอาจจะสงสารฉัน อาจจะทำให้ฉันท้องก็ได้"

"เธอไม่กลัวเหรอ" ลลิตาถามอย่างระมัดระวัง "ถ้าวันหนึ่งดวินทร์รู้ความจริงขึ้นมาล่ะ"

"ทำไมต้องกลัวด้วยล่ะ มันก็แค่คืนหนึ่งเหมือนที่เขาไปนอนกับผู้หญิงคนอื่นนั่นแหละ ฉันมีข้ออ้างสารพัด ฉันจะไม่เรียกร้องอะไรจากเขา นามสกุลคณาสิริจะไม่มีวันมาเกี่ยวข้องกับฉัน... หรือลูกของฉันอีกต่อไป"

ลลิตาพรูลมหายใจหนักหน่วง ความสิ้นหวังของอลินดาไม่ได้ไร้เหตุผล ถ้าอลินดาต้องการแบบนี้ ลลิตาก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากคอยอยู่เคียงข้าง "แล้วเธอแน่ใจจริงๆ เหรอว่าจะขายบ้านหลังนั้น"

"อืม" อลินดาตอบอย่างไม่ลังเล

ลลิตามองเพื่อนรักด้วยสายตาที่ทั้งชื่นชมและเศร้าใจ "แต่บ้านหลังนั้น... เป็นของแม่เธอนะ พวกเธอมีความทรงจำที่นั่นตั้งมากมาย"

อลินดานิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะส่งยิ้มบางๆ ปนเศร้า "ฉันไม่อยากทิ้งร่องรอยอะไรของตัวเองไว้ในเมืองนี้อีกแล้วล่ะลลิตา ฉันตัดสินใจแล้ว ฉันจะไปจริงๆ"

***

ท้องฟ้ามืดสนิทตอนที่ดวินทร์ คณาสิริไขกุญแจประตู เสียงคลิกที่คุ้นเคยดังก้องท่ามกลางความเงียบของบ้านหลังใหญ่ เงียบสงบแต่กลับชัดเจน รองเท้าหนังสีดำกระทบพื้นหินอ่อนในห้องโถง ชุดสูทสีเทาเข้มดูยับเล็กน้อย กลิ่นน้ำหอมผู้หญิงหรูหราจางๆ ติดอยู่ที่ปกเสื้อ เป็นร่องรอยจากมื้อค่ำที่เขาแอบไปกินกับวนิสรา

เขาถอนหายใจ คลายเนกไทออกอย่างเกียจคร้านก่อนจะก้าวเข้ามาข้างใน ไฟในห้องโถงหลักยังเปิดอยู่ สาดแสงสีนวลอบอุ่นซึ่งตัดกับอากาศหนาวเย็นภายนอกอย่างสิ้นเชิง

"ยินดีต้อนรับกลับบ้านค่ะ ดวินทร์"

ฝีเท้าของเขาชะงัก

อลินดายืนอยู่ตรงทางเข้าห้องอาหาร ในชุดอยู่บ้านสีเบจเรียบง่าย ผมถูกเกล้าขึ้นอย่างเรียบร้อย ปล่อยปอยผมสองสามเส้นให้คลอเคลียกรอบหน้า เธอส่งยิ้มกว้างอย่างจริงใจ ดวงตาสีน้ำตาลอบอุ่นจ้องมองสามีราวกับไม่มีอะไรผิดปกติ

ดวินทร์มองตอบเธออยู่ครู่หนึ่ง ปกติเขาคงเมินคำทักทายนั่นไปแล้ว แต่คืนนี้ เขาไม่อาจปัดความหวังดีของอลินดาทิ้งไปได้ง่ายๆ

"ฉันทำมื้อค่ำไว้ค่ะ" เธอพูด "เห็นว่าวันนี้อากาศเย็น เลยคิดว่าคุณน่าจะอยากกินซุปเนื้อกับขนมปังอุ่นๆ"

คำพูดของเธอทำให้ดวินทร์ปรายตามองโต๊ะอาหาร มื้อค่ำถูกจัดเตรียมไว้อย่างใส่ใจ มีซุปควันฉุย ขนมปังทำเอง และสลัดจานเล็กจัดวางอย่างสวยงาม เทียนเล่มหนึ่งจุดสว่างอยู่ตรงกลาง สาดแสงนวลตาทอดเงาลงบนกำแพง

ดวินทร์ผ่อนลมหายใจเบาๆ "ผมกินมาแล้ว"

อลินดาพยักหน้า "ไม่เป็นไรค่ะ แต่ปล่อยให้เย็นชืดแล้วทิ้งก็คงน่าเสียดาย คุณจะลองชิมสักนิดก็ได้นะคะ"

น้ำเสียงของเธอฟังสบายๆ ไม่ได้คาดคั้น แต่ด้วยเหตุผลบางอย่าง ดวินทร์กลับเลื่อนเก้าอี้แล้วนั่งลงโดยไม่บ่นอะไร บางทีอาจจะเพราะเหนื่อย หรืออาจจะเพราะแววตาเปี่ยมความหวังของอลินดา หรือบางทีอาจจะเพราะสัญญาที่เขาให้ไว้ ว่าจะทำตัวเป็นสามีจริงๆ ของอลินดาสักหนึ่งเดือน

และการกินข้าวเย็นกับภรรยาก็นับเป็นหนึ่งในนั้นด้วย ไม่ใช่หรือไง

อลินดานั่งลงฝั่งตรงข้าม มือยุ่งอยู่กับการรินน้ำใส่แก้ว "ทานเถอะค่ะ" เธอรินน้ำเสร็จก็บอกเสียงนุ่ม เธอไม่ได้แตะอาหารของตัวเอง เอาแต่มองเขาด้วยสายตาสงบนิ่ง

"วันนี้เป็นยังไงบ้างคะ" เธอถามเบาๆ "ประชุมตอนเช้าราบรื่นดีไหม"

ดวินทร์หยิบช้อนขึ้นมา ค่อยๆ ชิมซุปแล้วกลืนลงคอโดยไม่ตอบอะไร

อลินดายิ้มจางๆ เธอเข้าใจดี ดวินทร์ไม่ใช่คนที่จะเปิดใจให้ใครง่ายๆ โดยเฉพาะกับคนที่เขาถือว่าเป็นภรรยาแค่เพราะความจำเป็น

"ฉันได้ข่าวเรื่องการควบรวมกิจการสิ่งทอของเกาหลีที่วางแผนจะขยายตลาดมาที่มิแกธัน แบบนี้ถือว่าเป็นคู่แข่งของคณาสิริเอนเตอร์ไพรส์หรือเปล่าคะ"

ดวินทร์เงยหน้าขึ้นเล็กน้อย

"ไม่ใช่คู่แข่งโดยตรงหรอก" เขาพึมพำ "แต่พวกเขามีคอนเนกชั่นกับตลาดวัตถุดิบที่เรากำลังเล็งอยู่"

อลินดาพยักหน้าอย่างครุ่นคิด "ฉันนึกว่าคุณจะใช้วิธีดึงมาเป็นพันธมิตร มากกว่าจะแข่งขันเสียอีก"

ดวินทร์ชะงักไปกลางคัน เกิดความเงียบขึ้นชั่วขณะก่อนที่เขาจะค่อยๆ วางช้อนลง

"คุณก็รู้เรื่องพวกนี้ดีนี่"

"พอดีเห็นข่าวตามเว็บน่ะค่ะ ฉันก็เลยลองตามอ่านดูนิดหน่อย"

ดวินทร์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย เขาไม่ได้พูดอะไร แต่เป็นครั้งแรกในรอบหลายเดือนที่เขามองอลินดาโดยไม่มีสายตาเหยียดหยามหรือรำคาญใจ มีเพียงความสนใจที่วาบผ่านเข้ามา

อลินดายิ้ม ไม่ใช่เพราะภูมิใจ แต่เพราะรู้ว่าในที่สุดเธอก็ดึงความสนใจจากเขาได้แล้ว

"ฉันแค่อยากเข้าใจเรื่องราวในโลกของคุณบ้างน่ะค่ะ อย่างน้อย... ถ้าวันหนึ่งฉันต้องไป ฉันก็อยากจากไปโดยที่รู้ว่าตัวตนจริงๆ ของคุณเป็นคนยังไง"

คำว่า "ไป" ลอยคว้างอยู่ในอากาศ ราวกับหมอกหนาทึบยามค่ำคืน

ดวินทร์ไม่ได้พูดอะไร เขาเพียงหยิบช้อนขึ้นมาอีกครั้งแล้วกินซุปในชามจนหมด

ความเงียบยาวนานปกคลุมระหว่างทั้งคู่ เป็นความรู้สึกสบายใจในแบบที่ทั้งสองคนก็อธิบายไม่ถูก จนกระทั่งในที่สุด ดวินทร์ก็เอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเขาราบเรียบตามเคย แต่คราวนี้ไม่ได้เย็นชาเท่าเก่า

"อีกสองวันจะมีงานเลี้ยงอาหารค่ำที่สถานทูตมิแกธัน ท่านทูตญี่ปุ่นจะมาร่วมงานด้วย"

อลินดาหันไปมองเขาช้าๆ "ฟังดูเป็นงานสำคัญนะคะ"

"ท่านทูตญี่ปุ่นให้ความสนใจคณาสิริเอนเตอร์ไพรส์เป็นพิเศษ ท่านเลยส่งคำเชิญมาให้ผมโดยตรง"

"ดีจังเลยนะคะ" น้ำเสียงของอลินดาเจือความตื่นเต้น

"เขาเชิญผม... พร้อมกับคู่ควง"

เธอยังคงยิ้ม "คุณก็พาไปได้นี่คะ ดวินทร์"

"ภรรยา"

อลินดาเงียบไป

"เขาขอให้ผมควงภรรยาไปร่วมงานด้วย อลินดา"

คำพูดนั้นทำเอาเธอพูดไม่ออก ความเจ็บปวดแปลบปลาบก่อตัวขึ้นในอกอย่างอธิบายไม่ถูก ทั้งที่ดูเหมือนจะแน่นอนแล้วว่าดวินทร์คงควงวนิสราไป แล้วเขาจะมาบอกเธอทำไม

แค่จะย้ำเตือนสถานะของเธออย่างนั้นเหรอ ถึงไม่ต้องบอก อลินดาก็รู้ซึ้งดีว่าตัวเองมีตัวตนแค่ไหนในบ้านหลังนี้

"เตรียมตัวไปร่วมงานด้วยล่ะ อลินดา"

ดวินทร์ลุกจากเก้าอี้ วางมือข้างหนึ่งลงบนโต๊ะก่อนจะเดินไปทางบันได แต่ก่อนที่เขาจะเดินลับสายตาไป เขาก็พูดขึ้นมาอีกครั้งโดยไม่ได้หันกลับมา

"ซุปอร่อยดีนะ"

เธอยังประมวลผลคำพูดของเขาไม่ทันด้วยซ้ำ ยังไม่ครบทุกคำเลย แต่...

"นี่ฉันฝันไปหรือเปล่า" อลินดาพึมพำ ยกมือขึ้นกุมแก้มที่จู่ๆ ก็ร้อนผ่าว "ดวินทร์... ชมว่าฉันทำอาหารอร่อยเหรอ"

โอ้ แต่นั่นไม่ใช่เรื่องที่น่าตกใจที่สุดสักหน่อย "แถมเขายังชวนฉันไปด้วยเหรอ ในฐานะภรรยาเนี่ยนะ"