เข้าสู่ระบบความเงียบสงัดของยามค่ำคืนพัดผ่านเข้ามาครอบงำห้องนอนกว้างภายในคอนโดมิเนียมหรูใจกลางเมือง แสงสีส้มสลัวจากสตรีทไลท์ด้านนอกลัดเลาะผ่านผ้าม่านโปร่งแสง ทอดเงาเลือนรางลงบนเตียงนอนขนาดควีนไซส์
เฌอลีน ขยับกายพลิกตัวไปมาบนฟูกนุ่มด้วยความกระสับกระส่าย ความอบอ้าวประหลาดแล่นริ้วขึ้นมาจากท้องน้อยจนแผ่นหลังเนียนซึมหยาดเหงื่อประปราย กรอบหน้าหวานอมชมพูร้อนผ่าวราวกับจับไข้ ลมหายใจเข้าออกของโอเมก้าสาวติดขัดและถี่กระชั้นขึ้นตามอุณหภูมิร่างกายที่พุ่งสูงขึ้นอย่างไม่อาจควบคุม กลิ่นฟีโรโมนพีชขาวแช่เย็นผสมดอกมะลิบานยามค่ำคืนหลั่งไหลอบอวลฟุ้งไปทั่วห้องตามจังหวะชีพจรที่เต้นระทึก
ห้วงนิทราของโอเมก้าสาวผู้ไร้ประสบการณ์กำลังถูกตรึงไว้ด้วยภาพความฝันที่แจ่มชัดและสมจริงจนแยกไม่ออกว่ามันคือความจริงหรือภาพมโนสำนึก...
ในห้วงความฝันอันพร่ามัว เฌอลีนทอดกายทอดตัวอยู่บนเตียงนอนผืนใหญ่ ร่างเล็กในชุดนอนผ้าซาตินสายเดี่ยวสีนวลสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้ ยามที่เรือนร่างสูงโปร่งของ กันทรัตน์ โถมทับลงมาล้อมกรอบเอาไว้ รังสีความกดดันและกลิ่นอายอันทรงอำนาจของ Dominant Alpha แผ่ออกมาสะกดจนเฌอลีนไม่อาจก้าวหนีไปไหนได้
เรือนผมสั้นสีบรอนซ์เงินของอัลฟ่าสาวส่องสะท้อนแสงไฟสปอตไลท์สลัว นัยน์ตาสีทองวาววับคู่คมจ้องมองลงมาที่ร่างเล็กใต้เรือนร่างดั่งพยัคฆ์ร้ายที่กำลังจ้องจะกลืนกินเหยื่อ รอยยิ้มมุมปากที่แฝงความดุร้ายและปรารถนาอันล้ำลึกปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมคาย กลิ่นฟีโรโมนวิสกี้บ่มไม้โอ๊คผสมเขม่าควันเข้มข้นพุ่งฉีดออกมากลบกลิ่นพีชขาวจนอากาศในมโนสำนึกร้อนฉ่าและหนักอึ้ง
“คุณ...คุณกันต์...”
เสียงหวานพร่าของเฌอลีนเอ่ยเรียก นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนปรือลอยด้วยความหวาดหวั่นผสมความวาบหวาม
“เข้ามาในห้องหนูได้ยังไงคะ...”
“เด็กบ้า...”
น้ำเสียงทุ้มต่ำติดจะพร่าเล็กลงของท่านประธานสาวกระซิบตอบชิดใบหู เสียงนั้นเต็มไปด้วยคำสั่งเด็ดขาดที่ทำให้สัญชาตญาณโอเมก้าสยบยอม
“เธอทำให้ฉันเสียสมาธิมาทั้งวัน...แล้วยังจะกล้าถามอีกเหรอว่าฉันเข้ามาได้ยังไง?”
“อื้อ...”
ก่อนที่เฌอลีนจะได้เอ่ยปากโต้ตอบ ริมฝีปากหยักสวยของกันทรัตน์ก็โน้มลงบดเบียดประทับจูบลงมาอย่างหนักหน่วงและรุนแรง! สัมผัสแรกเต็มไปด้วยความดุดันและเอาแต่ใจ ลิ้นร้อนตักตวงแทรกซึมเข้าดูดกลืนความหวานในโพรงปากอย่างไม่เปิดโอกาสให้อีกฝ่ายได้หายใจ สองมือเรียวแกร่งของอัลฟ่าสาวรวบข้อมือทั้งสองข้างของเฌอลีนยกขึ้นตรึงไว้เหนือศีรษะ รุกรานและบดขยี้อย่างต่อเนื่องจนโอเมก้าสาวส่งเสียงครางต่ำในลำคอ
“อืมมม...อื้อ!”
เฌอลีนหลับตาลง ลิ้นเล็กๆ ตอบรับสัมผัสจูบอันดุเดือดนั้นอย่างเงอะงะตามสัญชาตญาณ ร่างอวบอิ่มอ่อนระทวยลงทันตาเมื่อกลิ่นวิสกี้ไหม้เข้าครอบงำระบบประสาท ความรู้สึกเสียวซ่านแล่นผ่านสันหลังลงสู่ช่องทางส่วนลึกจนน้ำหวานบริสุทธิ์หลั่งซึมออกมาออกมาตามธรรมชาติ
“อึ้มมม์...”
กันทรัตน์ผละริมฝีปากออกเล็กน้อย นัยน์ตาสีทองวาววับจ้องมองริมฝีปากสีบวมเจ่อของเด็กสาวที่อ้าออกหอบหายใจกระชั้น มือกว้างย้ายลงมาปลดสายเดี่ยวผ้าซาตินลง เผยให้เห็นทรวงอกคู่สวยพอดีมือที่บวมเต่งด้วยแรงอารมณ์ กันทรัตน์โน้มตัวลงใช้ปลายลิ้นร้อนลากผ่านซอกคอหอมกรุ่น ละเลียดเลียไปถึงยอดอกอิ่ม แล้วดูดดึงขบเม้มอย่างหนักหน่วงจนเฌอลีนแอ่นอกขึ้นรับสัมผัสด้วยความเสียวซ่าน!
“อ๊างงง!...คุณกันต์! อื้อออ...อย่ากัดค่ะ...หนูเสียว...”
เฌอลีนหลุดร้องเสียงหวาน ร่างกายเกร็งสะท้าน ยามที่ฟันเรียบคมของกันทรัตน์ครูดผ่านยอดอกซ้ำแล้วซ้ำเล่า สองขาเรียวขยับเบียดเข้าหากันเพื่อบดบังความเสียดทานที่ช่องทางรักส่วนลึก แต่มือเรียวยาวของกันทรัตน์กลับแทรกเข้ามาสอดจับขากลมกลึงทั้งสองข้างให้แยกออกจากกันกว้าง!
พรึ่บ!
กันทรัตน์ปลดกางเกงและชั้นในของตัวเองออกอย่างรวดเร็ว เผยให้เห็นแท่งเหล็กร้อนขนาดใหญ่โตเกินมาตรฐาน ความยาวและรอบวงที่ปูดโปนด้วยเส้นเลือดแข็งขึงตึงแน่น ร้อนฉ่าและฉ่ำไปด้วยน้ำเลี้ยงที่ปลายดอกเห็ด กันทรัตน์ไม่รอช้าจับแก่นกายร้อนฉ่ามาจ่อเข้ากับร่องกุหลาบสวยนุ่มชุ่มฉ่ำของเฌอลีนที่บวมเต่งรอรับ
“มองหน้าฉัน เฌอลีน...”
อัลฟ่าสาวสั่งเสียงทุ้มพร่า นัยน์ตาสีทองจ้องลึกลงไปในนัยน์ตาหวาน
“เธอเป็นคนเรียกร้องสิ่งนี้เอง...”
“คุณกันต์...หนู...หนูไม่เคย...”
“ฉันรู้...”
เสียงแหบพร่ากระซิบข้างหู ก่อนที่เจ้าตัวจะกดสะโพกสอบอัดกระแทกดุ้นใหญ่ร้อนฉ่าเข้ากับช่องทางรักนุ่มชุ่มน้ำเข้าไปทีเดียวจนสุดความยาว!
สวบ! พรวด!
“กรี๊ดดดด! คุณกันต์!...อ๊างงง! เจ็บ!...และมันจุก... มันแน่นไปหมดแล้วค่ะ!”
เฌอลีนหวีดร้องสุดเสียง ร่างอวบอิ่มเกร็งสะท้านดั่งโดนไฟแผดเผา ในขณะที่แท่งเหล็กใหญ่ยาวกำลังกระแทกเข้ากับผนังเนื้อนุ่มแทรกเข้าไปลึกสุดจนหัวเห็ดชนเข้าผนังด้านในอย่างหนักหน่วง สัมผัสอันเร่าร้อน อุณหภูมิอุ่นจัด และความยาวมหาศาลทำให้น้ำรักหวานฉ่ำไหลทะลักล้นช่องทางรักทันที
“ฮึ่มมม...แน่นมาก เฌอลีน...”
กันทรัตน์คำรามในลำคอสันกรามขบกันแน่น ความคับแคบที่บีบรัดถี่ระทึกของโอเมก้าสาวเวอร์จิ้นทำให้ประธานสาวต้องกอดรัดเอวบางไว้แน่น สองเต้าเต่งตึงเบียดชิดกับอกอิ่มของอัลฟ่าสาว จนกันทรัตน์เริ่มขยับขับเคลื่อนสะโพกสอบ อัดกระแทกเข้าออกอย่างเนิบนาบจนช่องทางรักเริ่มคุ้นชิน แท่งเหล็กใหญ่จึงเริ่มปรับความเร็วมากขึ้น จนกลายเป็นรุนแรง ดุดันเดือดพล่าน!
ตั่บ! ตั่บ! ตั่บ!
เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังลั่นห้อง พร้อมกับเสียงครวญครางระงมของเฌอลีน ทุกจังหวะที่ท่านประธานสาวถอนแก่นกายใหญ่ออกเกือบสุดแล้วอัดกระแทกกลับเข้ามาเน้นย้ำๆ หัวเห็ดแกร่งจะครูดผ่านจุดกระสันภายในซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนเฌอลีนเสียดเสียวอย่างที่สุด เล็บอันแหลมคมจิกเกร็งลงบนแผ่นหลังของอีกฝ่ายเพื่อระบายเสียวซ่านแทบขาดใจ
“อ๊ะ! อ๊า! คุณกันต์...เสียวมาก...ลึกเกินไปแล้วค่ะ! อื้อออ!...เสียว...เสียวจนหนูจะแตกแล้ว!”
“ฉันก็เสียว...โอวว์...เด็กบ้า”
กันทรัตน์หอบหายใจเรือนร่างสั่นเทา เธอรีบเร่งจังหวะสะโพกซอยถี่ระรัว อัดความยาวใหญ่เข้ากระแทกลึกสุดจนสุดลำ แก่นกายพิเศษเริ่มเกิดกลไกการขยายตัวสอดล็อก (Knotting) บวมเป่งขึ้นกลางช่องทางจนแน่นปักยิ่งกว่าเดิม!
“อ๊างงงง! คุณกันต์! มันขยาย...มันแน่นจุกลึกในท้องหนู!”
เฌอลีนร้องครางสุดเสียง ร่างบอบบางกระตุกเกร็งอย่างรุนแรงเมื่อสัมผัสได้ถึงแกนเนื้อที่ขยายใหญ่ขึ้นจนเต็มแน่นทุกอณู ความกลัวและความอับอายทลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความเสียวซ่านลึกซึ้งจนสมองสั่งการให้หลั่งสารความสุขออกมาทะลักล้น!
“โอวว์...ซี้ด...พะ-พร้อมกันนะ.. เฌอลีน!”
............................
หนึ่งสัปดาห์ต่อมา...ชัยชนะอันงดงามของ กันทรัตน์ คอร์ปอเรชั่น และพายุการพังทลายของ เวคเตอร์ เทค ค่อยๆ ผ่านพ้นไป เหลือไว้เพียงบรรยากาศแห่งความสุข สดชื่น และชีวิตคู่ที่ค่อยๆ ถักทออย่างงดงามลงตัวภายในห้องแล็บปฏิบัติตระการตาของแผนกออกแบบ...จิน อัลฟ่าสาวรุ่นพี่ นั่งเกลือกกลิ้งกับกองกระดาษร่างแบบบนโต๊ะทำงาน เรือนผมสั้นดัดลอนยุ่งเหยิง แว่นสายตาเอียงหลุดไปอยู่ตรงปลายจมูก เสียงโอดครวญอย่างสิ้นหวังดังก้องขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า“โอ๊ยยยยย! จะบ้าตายยย! ทำไมคุณกันต์ถึงชอบสั่งงานร่างแบบโจทย์ใหม่ฟ้าผ่าให้ฉันคนเดียวด่วนที่สุดตลอดเลยวะเนี่ย!”จินกุมขมับ ร่ำไห้เสียงดังลั่น“ฉันทำผิดอะไรตรงไหนอี๊กกกก!”กริ๊ก...นีโม่ สาวเบต้าในชุดสูทเนี้ยบ เดินถือแฟ้มเอกสารเข้ามา ยืนกอดอกมองจินแล้วหลุดขำออกมาเบาๆ ด้วยความเอ็นดู“ยังไม่รู้ตัวอีกเหรอคะคุณจิน?”นีโม่เอ่ยทักแซวเสียงนุ่ม เธออมยิ้ม“สมองระดับนักออกแบบหัวกระทิ แต่เรื่องความรักกลับซื่อบื้อจนน่าตกใจจริงๆ เลยนะคะ”จินเงยหน้าขึ้นมาทำตาโต“ห๊ะ?! ซื่อบื้อเรื่องอะไรเหรอนีโม่? แล้วทำไมคุณกันต์ต้องแกล้งสั่งงานฉันด่วนขนาดนี้ด้วยล่ะ?”นีโม่ส่ายหน้ายิ้มๆ ก่อนจะขยับเข้าไปใกล้
สัปดาห์แห่งการตัดสินหมากเกมสงครามธุรกิจเกิดขึ้น ณ ฮอลล์จัดแสดงนวัตกรรมตระการตาใจกลางเมือง ผู้สื่อข่าว สื่อมวลชน และเหล่านักลงทุนหลากสาขามากันมากมาย แสงแฟลชจากกล้องถ่ายภาพระยิบระยับไปทั่วทั้งงานฝั่งเวทีของบริษัท เวคเตอร์ เทค (Vector Tech) ดารัณ ในชุดสูทสีส้มอิฐสง่างาม ยืนยิ้มลำพองใจอยู่กลางเวทีเบื้องหน้าผู้สื่อข่าวจำนวนมหาศาล ประธานสาวสายเลือด Alpha เชิดหน้าขึ้นด้วยความภาคภูมิใจยามเอ่ยปากแถลงข่าวเปิดตัวนวัตกรรมชิ้นใหม่ตัดหน้าคู่แข่งอย่างเป็นทางการ“และนี่คือสุดยอด Adult Device ประมวลผลชีวภาพชิปอัจฉริยะรุ่นใหม่ล่าสุดจาก Vector Tech!”ดารัณเอ่ยเสียงดังฟังชัด ท่าทางทรงพลังและอำนาจ“นวัตกรรมที่จะชี้นำตลาดและล้มล้างชิปแบบเดิมๆ ให้หมดไป! ขอเชิญชมการสาธิตระบบดันถุงลมชีวภาพ ณ บัดนี้!”ดารัณส่งสัญญาณให้ทีมวิศวกรของเธอกดปุ่มสตาร์ทเครื่องสาธิตบนเวที...ทว่า...ในวินาทีที่กระแสไฟฟ้าพุ่งเข้าสู่ชิปประมวลผลจำลองฉบับทำลายล้าง!ตูมมมมม! ปัง! ปัง!เสียงระเบิดดังลั่นก้องสะท้อนไปทั่วทั้งฮอลล์จัดแสดง! เพราะถุงลมชีวภาพเกิดภาวะดันเกินแรงเหวี่ยงจนฉีกขาดควันโขมง ควันดำพุ่งฉีดกระจายออกจากตัวเครื่อง ชิปประมวลผลเก
เช้าวันศุกร์...ตึกสูงระฟ้าของบริษัท เวคเตอร์ เทค (Vector Tech) บรรยากาศภายในห้องทำงานประธานบริหารชั้นสูงสุดเต็มไปด้วยความกดดันและเงียบสนิท แสงแดดยามเช้าส่องลอดผ่านกระจกบานโตกระทบโต๊ะทำงานทรงตระหง่านที่ ดารัณ กำลังนั่งเอนกายด้วยท่าทางทรงอำนาจ สูทสีดำแบรนด์หรูเสริมให้ประธานสาวสายเลือด Alpha ดูสุขุมลึกล้ำ นัยน์ตาคู่คมส่องประกายแห่งความทะเยอทะยานอันไม่มีที่สิ้นสุดกริ๊ก...เสียงประตูห้องทำงานส่วนตัวเปิดออก ร่างของ นัฐนันท์ ในชุดเสื้อเชิ้ตสีเข้ม ก้าวเข้ามาพร้อมกับ เมย่า โอเมก้าสาวทรงเสน่ห์ในชุดเดรสเข้ารูปสีแดงเพลิงหรูหรา ทั้งคู่เดินคู่กันเข้ามาด้วยท่วงท่าสงบและสำรวม ทว่าแอบส่งสายตาและกระแสความรักอันแนบแน่นที่เพิ่งผ่านพ้นบทรักดุเดือด เมื่อค่ำคืนที่ผ่านมาให้กันอย่างลึกซึ้ง“ตรงเวลาดีนี่...”ดารัณเอ่ยเสียงเรียบ จ้องมองคนทั้งสองด้วยรอยยิ้มมุมปากที่แฝงความลำพองใจ“หวังว่าการที่ฉันเรียกพวกเธอสองคนมาพบแต่เช้าแบบนี้...จะมีข่าวดีเรื่องงานขโมยข้อมูลโปรเจกต์ 'Resonance of Soul' ของฝั่งกันทรัตน์ คอร์ปอเรชั่น มารายงานฉันนะ”ดารัณโน้มตัวมาด้านหน้า ประสานมือไว้บนโต๊ะ นัยน์ตาฉายแววดุร้ายและกดดัน“คงรู้นะ น
พายุเสน่หาอันเร่าร้อนภายในห้องทำงานของท่านประธานค่อยๆ สงบลง ทิ้งไว้เพียงอุณหภูมิร่างกายอุ่นจัดและบรรยากาศอันเงียบสงบบนโซฟาหนังตัวยาว แสงไฟสลัวทอดเงาเลือนรางลงบนเรือนร่างของคนสองคนที่แนบชิดกัน ไร้ซึ่งระยะห่างกั้นกลางอีกต่อไปกันทรัตน์ ในสภาพท่อนบนเปลือยเปล่า นอนพิงแผ่นหลังเข้ากับพนักโซฟา ท่อนแขนโอบกอดร่างอวบอิ่มเปลือยเปล่าของ เฌอลีน เข้ามาแนบชิด มือเรียวยาวกำลังลูบเรือนผมนุ่มที่เปียกชื้นหยาดเหงื่อประปรายด้วยความอ่อนโยน นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มที่เคยเต็มไปด้วยโทสะดุร้าย บัดนี้กลับฉายแววความรัก ความอาทร และความรู้สึกผิดอย่างเปิดเผยเฌอลีนนอนซบหน้าลงกับอกแกร่ง ฟังเสียงหัวใจของประธานสาวที่เต้นระทึกหนักแน่น ลมหายใจอุ่นเป่ารดผิวเนื้อเนียนอมชมพูที่แต้มรอยจูบและรอยรักสีจางๆกันทรัตน์ถอนหายใจยาว ผ่อนลมหายใจออกมาแผ่วเบา ก่อนจะกดจูบลงบนหน้าผากเนียนของเด็กสาวในอ้อมกอด“ฉันขอโทษนะ...เฌอลีน”น้ำเสียงทุ้มต่ำของกันทรัตน์สั่นพร่า ละมุนและอ่อนหวานจนเฌอลีนชะงัก“ฉันขอโทษที่เมื่อกี้...ฉันทำรุนแรงกับหนู ฉันใช้อารมณ์บังคับหนูอย่างดิบเถื่อนแบบนั้น”เฌอลีนเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าคมคายของอีกฝ่ายกำลังมองลงมาด้วยสายตาสำนึ
ความเงียบสงบยามค่ำคืนครอบงำเพนท์เฮ้าส์หรูใจกลางเมือง แสงไฟสีส้มสลัวส่องกระทบกระจกบานโตที่มองเห็นทัศนียภาพกรุงเทพมหานครยามราตรี ภายในห้องนอนใหญ่ อุณหภูมิร่างกายของคุณอัลฟ่าสาวและโอเมก้าคนสวยยังคงอบอุ่นและอบอวลไปด้วยกลิ่นอายแห่งความเย้ายวนนัฐนันท์ นอนเอนกายอยู่บนเตียงกว้าง ท่อนบนเปลือยเปล่าเผยแผงอกแกร่งและคลื่นกล้ามเนื้อแน่นหนั่น แขนข้างหนึ่งประคองรั้งร่างเพรียวระหงของ เมย่า เข้ามาซบลงบนอกแกร่ง ปลายนิ้วเรียวขยับลูบเรือนผมลอนยาวสีน้ำตาลของโอเมก้าสาวเบาๆ ด้วยความรู้สึกที่ผ่อนคลายลงจากเมื่อครู่เมย่าช้อนสายตาขึ้นสบตาสีทองของอัลฟ่าเด็กรุ่นน้อง รอยยิ้มเอ็นดูและอบอุ่นปรากฏขึ้นบนใบหน้าหวานทรงเสน่ห์ หล่อนยื่นมือไปลากผ่านหน้าท้องแกร่งของนัฐนันท์เบาๆ ก่อนจะเอ่ยสารภาพความในใจออกมาตรงๆ“รู้ไหมนัฐ...” เมย่าเอ่ยเสียงหวาน“ความจริงแล้ว...เรื่องความแค้นที่ฉันมีต่อกันทรัตน์น่ะ มันพังทลายหายไปจนหมดสิ้นตั้งแต่โดนเธอจัดบทรักดุเดือดใส่เมื่อวันก่อนแล้วล่ะ”“...?”นัฐนันท์เลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง นัยน์ตาฉายแววแปลกใจ“ห๊ะ? พังทลายหายไปหมดแล้วเหรอคะ?”“ใช่จ้ะ!”เมย่าหัวเราะเบาๆ ซบแก้มเนียนลงกับอกแกร่ง“ฉันเคยแค้นย
เสียงกลไกล็อคอัตโนมัติดัง แกร๊ก... ทั่วทุกบานประตูบนชั้นบริหารยามค่ำคืน บรรยากาศภายในห้องทำงานประธานบริษัท กันทรัตน์ คอร์ปอเรชั่น ตกอยู่ในความเงียบสงัดอันน่าอึดอัด แสงไฟสีส้มสลัวสะท้อนกระจกบานโตที่มองเห็นทัศนียภาพเมืองหลวงยามราตรีร่างของ เฌอลีน ยืนถอยร่นจนแผ่นหลังชนเข้ากับขอบโต๊ะทำงานตัวใหญ่ นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนสั่นระริก มองร่างของ กันทรัตน์ ที่กำลังก้าวเข้ามาหาดั่งพยัคฆ์ร้ายกำลังจะตะครุบเหยื่อ เสื้อสูทตัวนอกของกันทรัตน์ถูกปลดถอดทิ้งไว้บนเก้าอี้ ปล่อยให้เชิ้ตสีน้ำเงินเข้มปลดกระดุมคอสองเม็ด เผยแผ่นอกผิวนวลเนียนและกล้ามเนื้อแน่นหนั่นกลิ่นวิสกี้บ่มไม้โอ๊คผสมเขม่าควันพุ่งฉีดออกมาจากผิวเนื้อของประธานสาวอย่างตึงเครียด นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มฉายแววแห่งโทสะและความโกรธขึง“หลบหน้าฉันทั้งวัน...เพื่อมายืนสั่นหน้าโต๊ะตัวนี้เหรอ เฌอลีน?”กันทรัตน์เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและเยือกเย็น สองมือเรียวแกร่งยกขึ้นยันขอบโต๊ะขนาบข้างร่างเล็ก ต้อนให้เฌอลีนจนมุมไร้ทางหนีได้...“หนูไม่ได้หลบหน้าค่ะท่านประธาน!”เฌอลีนพยายามเชิดหน้าขึ้น ตอบด้วยน้ำเสียงทางการ“หนูแค่ทำหน้าที่ของพนักงานปกติ...”“อย่ามาเล่นละครกับฉัน!