ตอนที่ 11 คำตอบกลางสายตา

กลิ่นหอมอ่อนๆ ของซิลิโคนสังเคราะห์เกรดการแพทย์ผสมผสานกับกลิ่นพีชขาวแช่เย็นอบอวลอยู่ภายในห้องแล็ปปฏิบัติตระการตาของแผนกออกแบบ

เฌอลีน ในชุดเสื้อเชิ้ตสีครีมพับแขน สวมทับด้วยผ้ากันเปื้อนสำหรับงานขึ้นรูป กำลังจรดปลายปากกาเรนเดอร์ภาพแบบจำลอง 3 มิติของโปรเจกต์ ‘Resonance of Soul’ บนแท็บเล็ตเขียนแบบอย่างตั้งอกตั้งใจ ใบหน้าหวานอมชมพูคิ้วขมวดเข้าหากันแน่น ร่างเล็กยืนจ้องมองหุ่นจำลองโพลีเมอร์ส่วนโครงสร้างสรีระตรงหน้าด้วยความเครียดหนัก

“องศาความโค้งตรงแกนกลางมันยังไม่ได้ว่ะเฌอ...”

จิน อัลฟ่าสาวรุ่นพี่วัย 27 ปี ถอดแว่นตาขยายออกพลางถอนหายใจยาว ยื่นมือไปแตะส่วนแกนความร้อนของหุ่นจำลอง

“ถ้าตามหลักสรีระศาสตร์ พอสอดใส่เข้าไปในช่องทางส่วนลึก จังหวะที่แกนขยายอุณหภูมิอุ่นจัดมันดันไปชนตรงคอขวดมดลูก...แรงอัดมันต้องยืดหยุ่นกว่านี้ เพื่อเลียนแบบการขยายตัวตอน Knotting ของอัลฟ่า”

“แล้วแรงดันตรงนั้นมันควรจะนุ่มนวลขนาดไหนเหรอคะพี่จิน?”เฌอลีนเอ่ยถาม นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนฉายแววสับสน

“หนูพยายามปรับค่าแรงดันถุงลมชีวภาพแล้ว แต่พอคิดภาพตาม...หนูไม่รู้เลยว่าความรู้สึกยามที่แก่นกายของอัลฟ่าขยายตัวแน่นจุกลึกข้างในจริงๆ มันสัมผัสยังไง...”

จินเกาหัวพร้อมรอยยิ้มแห้งๆ ใบหน้าคมขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างน่าเอ็นดู

“เอ่อ...คือเรื่องนี้พี่ก็ตอบเราไม่ได้เหมือนกันว่ะเฌอ”

“เอ๊ะ? ทำไมล่ะคะพี่จิน? พี่จินเป็นอัลฟ่าอายุตั้งยี่สิบเจ็ดแล้วนะ...” เฌอลีนเลิกคิ้วมองรุ่นพี่ด้วยความสงสัย

“อัลฟ่าก็ใช่ว่าจะต้องซาบซึ้งเรื่องเซ็กส์กันทุกคนไหมเล่า!”

จินกระแอ่มกลบเกลื่อน ยิ้มเขินจนตาหยี

“จะ...จริงๆ แล้ว พี่ก็ 'ยังเวอร์จิ้น' อยู่เหมือนกันว่ะ! วันๆ เอาแต่นั่งออกแบบวาดรูปหุ่น ไม่เคยไปมีซัมติงกับโอเมก้าที่ไหนเลยสักครั้ง!”

“ฮะ?! พี่จินก็ยังเวอร์จิ้นเหรอคะ?!”

เฌอลีนอุทานเบาๆ มือปิดปากไว้แน่น ก่อนจะถอนหายใจออกมาอย่างหมดแรง

“ตายแล้ว...แล้วทีนี้เราสองคนจะไปเข้าใจความรู้สึกสอดใส่ลึกซึ้งของการร่วมรักจริงๆ ได้ยังไงล่ะคะเนี่ย”

“เอ่อ...เครียดเลย!” จินถอนหายใจตาม

“เอางี้ เฌอลองพักสมองแป๊บหนึ่ง แล้วลองโทรหาใครสักคนที่มีประสบการณ์ดูไหม?”

“อืม...ได้ค่ะพี่จิน”

เฌอลีนเดินหลบออกมาคุยโทรศัพท์ตรงบริเวณโถงกระจกใสด้านนอกห้องแล็ป บรรยากาศรอบข้างเงียบสงบ มีเพียงแสงแดดยามบ่ายส่องกระทบพื้นหินอ่อน

กริ๊ง...กริ๊ง...

(“ว่าไงจ๊ะสาวออฟฟิศคนใหม่! โทรหาฉันเวลานี้ งานมีปัญหาหรือไงแก?”)

เสียงสดใสของ นัฐนันท์ อัลฟ่าสาวเพื่อนสนิทที่ทำงานอยู่บริษัทคู่แข่งดังก้องมาจากปลายสาย

“นัฐ...ฉันจะบ้าตายอยู่แล้ว” เฌอลีนเอ่ยเสียงอ่อน ถอนหายใจยาวเล่าอุปสรรคให้เพื่อนฟัง

“กูกำลังเซ็ตระบบแรงดันแกนความร้อนเลียนแบบจังหวะ Knotting ของอัลฟ่าอยู่...แต่ฉันกับพี่จินสิ ดันเวอร์จิ้นทั้งคู่เลยอ่ะนัฐ! ฉันก็ไม่เคยโดนสอดใส่ พี่จินก็ไม่เคยสอดใส่ใคร พวกเราเลยจินตนาการอารมณ์ความรู้สึกตอนนั้นไม่ออกเลย ชิ้นงานมันเลยออกมาแข็งกระด้างไม่มีชีวิตชีวาเอาซะเลยอ่ะ”

ปลายสายหลุดขำก๊ากออกมาลั่นโทรศัพท์

(“ฮ่าๆๆๆ! เฌอ! อัลฟ่ารุ่นพี่แกก็เวอร์จิ้นเหรอวะเนี่ย?! โคตรบันเทิงเลย!”)

“มันใช่เรื่องน่าขำไหมเนี่ยนัฐ!” เฌอลีนว๊ากใส่เพื่อนเบาๆ

“ฉันจริงจังนะ ถ้าฉันเข้าไม่ถึงความรู้สึกตรงนั้น ฉันจะทำชิ้นงานตอบสนองอารมณ์ความรู้สึกตามที่สัญญากับคุณกันต์ไว้ได้ยังไงล่ะ”

(“เอาน่าๆ ฉันไม่แกล้งละ”) นัฐปรับน้ำเสียงให้จริงจังขึ้น

(“ฟังนะเฌอ...การที่แกไม่เคยมีเซ็กส์ มันไม่ได้แปลว่าแกจะเข้าไม่ถึงความรู้สึกนั้นเว้ย สัญชาตญาณโอเมก้าในตัวแกมันมีอยู่แล้ว สิ่งที่แกต้องทำตอนนี้ ไม่ใช่การไปหาทฤษฎีในหนังสือ...แต่คือการดึง ‘ความรู้สึกทางอารมณ์จริง’ มาใช้”)

“ดึงความรู้สึกจริง...ยังไงอ่ะนัฐ?” เฌอลีนเอียงคอถามด้วยความสงสัย

(“ฉันในฐานะอัลฟ่าที่มีดุ้นคนหนึ่งนะเฌอ...”) นัฐเอ่ยเสียงนุ่ม

 (“เวลาที่โอเมก้ายอมเปิดทางให้อัลฟ่าสอดใส่...มันเริ่มต้นจาก ‘อารมณ์ร่วม’ เว้ย แกลองหลับตา แล้วมองหา ‘อัลฟ่าสาวสักคน...คนที่ทำให้แกรู้สึกใจเต้นแรง หน้าวิ้งๆ และประหม่าทุกครั้งที่เจอหน้า’ สิ”)

“อัลฟ่า...ที่ทำให้ฉันใจเต้นแรงเหรอ?” เฌอลีนพึมพำ นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนสั่นไหวเบาๆ

(“ใช่!”) นัฐเน้นย้ำ

(“เวลาแกมองหน้าเขา คนที่แกรู้สึกเกรงใจ รู้สึกอยากเข้าหา แต่ก็กลัวเขา...สัมผัสความตึงเครียดทางอารมณ์ตรงนั้นแหละ! ลองนึกภาพตามว่า ถ้าเป็นอัลฟ่าคนนั้น...คนที่ทำให้หัวใจแกสูบฉีดอย่างบ้าคลั่ง เป็นคนก้าวเข้ามาสวมกอดแก ทอดสายตามองแกด้วยความต้องการ และสอดใส่แก่นกายร้อนฉ่าเข้ามาในตัวแก...แกจะรู้สึกยังไง?”)

คำพูดของนัฐนันท์เหมือนกระแสไฟฟ้าแรงสูงพุ่งผ่านระบบประสาทของเฌอลีนฉับพลัน!

ลำคอเนียนอมชมพูพลันร้อนฉ่าขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ หัวใจดวงน้อยเต้นกระตุกระทึกขึ้นมาทันที

เฌอลีนค่อยๆ หมุนตัว เงยหน้าขึ้นมองตามสัญชาตญาณ...สายตาของเธอจ้องมองขึ้นไปที่ชั้นบริหารลอยฟ้าด้านบน ซึ่งมีผนังกระจกใสบานโตมองลงมายังโถงออกแบบ

และในวินาทีนั้นเอง...

ตึก...ตึก...ตึก...

ณ ตรงนั้น...

ร่างสูงโปร่งของท่านประธานสาวในชุดสูทสีเข้มเนี้ยบ กำลังยืนตระหง่านอยู่หลังกระจกบานใหญ่ เรือนผมสั้นสีบรอนซ์เงินส่องสะท้อนแสงแดด นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มลึกล้ำ และทรงอำนาจกำลังจ้องมองลงมาที่ร่างเล็กของเฌอลีนอยู่พอดี!

สายตาของทั้งสองปะทะกันกลางอากาศ!

นัยน์ตาคู่คมของคุณกันต์ฉายแววลึกล้ำ เยือกเย็น ทว่าเต็มไปด้วยความตึงเครียดและความปรารถนาอันรุนแรงที่กักเก็บไว้ กลิ่นอายความทรงพลังของ Dominant Alpha ทะลุผ่านกระจกลอยฟ้าลงมาสั่นคลอนสติปัญญาของโอเมก้าสาวอย่างรุนแรง!

ภาพในสมองของเฌอลีนพลันฉายซ้อนขึ้นมารวดเร็ว...ภาพของประธานสาวดุร้ายทรงเสน่ห์ สายตาสีทองวูบหนึ่งยามมองเธอ และกลิ่นวิสกี้บ่มไม้โอ๊คอันทรงพลังที่เคยทำให้เธอสั่นสะท้าน!

ตึกตัก! ตึกตัก! ตึกตัก!

หัวใจของเฌอลีนเต้นระทึกลั่นอกจนแทบจะหลุดออกมาด้านนอก! เลือดในกายสูบฉีดขึ้นมาเลี้ยงใบหน้าหวานจนแดงฉ่าไปถึงใบหู ร่างเล็กสั่นสะท้านไปทั้งตัวด้วยความหวามหวิว และประหม่าสุดขีดอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนในชีวิต!

(“เฮ้! เฌอ! ได้ยินฉันไหมเนี่ย? แกเจออัลฟ่าคนนั้นยัง?”) เสียงนัฐดังก้องมาจากสายโทรศัพท์

เฌอลีนรีบก้มหน้าลง หลบสายตาคู่คมของคุณกันต์ทันทีด้วยความตกใจและประหม่าจนมือไม้สั่น ร่างบางพิงแผ่นหลังเข้ากับเสาหินอ่อน หอบหายใจกระชั้นถี่ มือกุมอกซ้ายที่หัวใจกำลังเต้นระทึกไม่เป็นจังหวะ

“นะ...นัฐ...” เฌอลีนเอ่ยตอบเสียงหวานสั่นพร่า นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนปรือลอยด้วยความสับสนและตื่นเต้นขั้นสุด

(“ว่าไงแก? เจอไหม?”)

“ฉัน...ฉันเจอแล้วอ่ะนัฐ...” เฌอลีนกระซิบตอบเบาๆ ใบหน้าร้อนผ่าวราวกับจะไหม้

วินาทีนี้...เฌอลีนได้คำตอบให้กับตัวเองอย่างชัดเจนและลึกซึ้งที่สุดแล้ว!

อัลฟ่าสาวเพียงคนเดียวในโลกใบนี้ ที่ทำให้หัวใจของเธอเต้นระทึกอย่างบ้าคลั่ง ทำให้เธอประหม่าจนแทบหายใจไม่ออก และทำให้สัญชาตญาณโอเมก้าในกายร่ำร้องอยากถูกสัมผัสและครอบครอง...ไม่ใช่ใครที่ไหนเลย...

แต่คือ ‘คุณกันต์’ ประธานสาวสุดโหดคนนั้นนั่นเอง!

............................