LOGINความเงียบสงัดภายในห้องประชุมใหญ่โดนความตึงเครียดเข้าครอบงำจนบรรยากาศหนักอึ้ง ผู้สมัครผ่านเข้ารอบปฏิบัติตั้งแต่ 5 คนต่างจ้องมองกระดาษโจทย์ในมือด้วยสีหน้าสับสน ปนไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง
นีโม่ เลขาสาวเบต้าก้าวไปยืนตรงหน้าห้อง ปรับไมโครโฟนไร้สายเล็กน้อย น้ำเสียงที่เอ่ยออกมากระชับและเด็ดขาดไร้ซึ่งความเคอะเขิน
“นั่นคือโจทย์จำลองฉากหลังค่ะ...แต่ด่านทดสอบปฏิบัติที่แท้จริงของผู้สมัครทั้งห้าคนในวันนี้ คือ กระบวนการดึงข้อมูลอารมณ์”
นีโม่ผายมือไปยังประตูห้องทดลองส่วนตัวทั้งห้าบานที่อยู่ด้านหลัง
“ทางบริษัทได้จัดเตรียมห้องทดสอบส่วนตัวที่ติดระบบตรวจวัดอัตราการเต้นของหัวใจ จังหวะคลื่นสมอง และความถี่ของฟีโรโมนไว้ให้แล้ว...”
“หมายความว่ายังไงครับคุณเลขา?” ผู้สมัครชายคนหนึ่งเอ่ยถามเสียงสั่น
“หมายความว่า...พวกคุณทั้งห้าคน ต้องเข้าไปในห้องทดสอบส่วนตัว เพื่อ 'ช่วยตัวเอง' ให้เสร็จสมบูรณ์จริงๆ ค่ะ”
นีโม่ตอบเสียงเรียบ
“พวกเราต้องการค่าอารมณ์จริง จังหวะการหอบหายใจ สัมผัสยามปลดปล่อย และความรู้สึกทางชีวภาพของพวกคุณในขณะเสร็จสิ้นความใคร่ เพื่อนำมาเปลี่ยนเป็นชุดข้อมูลตั้งต้นในการออกแบบชิ้นงานจริง ใครที่ไม่สะดวกใจทำ...สามารถถอนตัวออกจากการคัดเลือกได้ทันทีค่ะ”
คำประกาศของนีโม่ทำให้ห้องประชุมเงียบกริบ เฌอลีนยืนตะลึง ใบหน้าหวานอมชมพูพลันร้อนผ่าวและซีดสลับกันด้วยความอับอายอย่างถึงที่สุด ร่างเล็กสูง 162 เซนติเมตรสั่นสะท้าน มือทั้งสองข้างจับกระโปรงสีครีมเข้ารูปไว้แน่น
ช่วยตัวเอง...ในห้องทดสอบของบริษัทเนี่ยนะ?!
“คุณเลขาครับ มันจะไม่เกินไปหน่อยเหรอ...” ผู้สมัครชายอีกคนอึกอัก
“ถ้าคุณไม่สามารถเข้าถึงและวิเคราะห์อารมณ์ความใคร่ของตัวเองได้ คุณจะออกแบบอุปกรณ์ที่เข้าถึงอารมณ์ของผู้อื่นได้อย่างไรคะ?”
นีโม่ตอบกลับสั้นๆ แต่คลายความสงสัยจนหมดสิ้น
“ขอเชิญทุกท่านเข้าประจำห้องค่ะ”
ประตูห้องทดสอบเบอร์สามปิดลงพร้อมเสียงระบบกลไกล็อคอัตโนมัติ
คลิก!
เฌอลีนยืนมึนงงอยู่กลางห้องทดสอบส่วนตัวที่ตกแต่งด้วยโทนสีขาวสะอาดตา มีเพียงเตียงนุ่มปรับระดับได้ นาฬิกาจับเวลาดิจิทัล และกระจกบานใหญ่ตรงหน้า
“...”
โอเมก้าสาวกอดตัวเองแน่น หยาดน้ำตาแห่งความอับอายไหลคลอเบ้า สัญชาตญาณความกลัววิ่งพล่านไปทั่วร่างกาย เธอไม่เคยทำเรื่องแบบนี้มาก่อนเลยในชีวิต...ไม่เคยแม้แต่จะสอดใส่นิ้วมือตัวเองเข้าไปในจุดซ่อนเร้นอันเร้นลับ เพราะถูกปลูกฝังจากแม่ผู้เจ้าระเบียบมาตลอดว่าเป็นเรื่องไม่งาม
‘ถ้าแกหางานทำไม่ได้ในสัปดาห์นี้...ฉันจะส่งแกไปทำงานโรงงานต่างจังหวัด!’
เสียงตวาดของพ่อดังก้องขึ้นในหัว ผสมผสานกับแววตาดูถูกของครอบครัว เฌอลีนหลับตาลงแน่น กัดริมฝีปากล่างจนรู้สึกเจ็บปร่า
ไม่...ฉันจะไม่ยอมกลับไปอยู่ในกรงขังนั่นอีกแล้ว ฉันต้องได้งานนี้...ต่อให้ต้องแลกด้วยความอับอายแค่ไหนก็ตาม!
ร่างเล็กค่อยๆ ทอดตัวลงนอนบนเตียงนุ่ม มือเรียวสั่นสะท้านค่อยๆ เลิกกระโปรงสั้นสีครีมขึ้นไปกองไว้เหนือเอว ผิวขาวเนียนอมชมพูส่องสะท้อนไฟส้มสลัว เฌอลีนปลดกางเกงชั้นในตัวจิ๋วสีหวานลงไปกองที่ข้อเท้า ขากลมกลึงค่อยๆ แยกออกจากกันอย่างเกร็งๆ
สัมผัสแรกจากปลายนิ้วเรียวที่แตะลงบนโหนกเนื้อนุ่มทำให้เด็กสาวสะท้านเฮือก ลมหายใจอุ่นร้อนเริ่มกระชั้นถี่
“อ๊ะ...”
เสียงหวานหลุดอุทานเบาๆ เฌอลีนหลับตาแน่น ปลายนิ้วกลางสั่นสะท้านไล้ผ่านเนินเนื้อนุ่มที่เริ่มบวมเต่งและมีน้ำหวานชุ่มฉ่ำหลั่งออกมาตามธรรมชาติของโอเมก้าเมื่อถูกกระตุ้น
กลิ่นฟีโรโมนพีชขาวแช่เย็นผสมดอกมะลิบานยามค่ำคืนพุ่งฉีดออกมาจากผิวเนียนทันที มันเป็นกลิ่นหอมหวาน บริสุทธิ์ ทว่ายั่วยวนอารมณ์อย่างลึกซึ้ง
เฌอลีนสอดปลายนิ้วเรียวผ่านเกสรดอกไม้ที่ไวต่อสัมผัส เสียงครางหวานแผ่วเบาเล็ดลอดออกมาผ่านริมฝีปากที่อ้าออกน้อยๆ ความร้อนรุ่มแปลกประหลาดแล่นริ้วขึ้นมาจากท้องน้อย ลมหายใจหอบกระชั้น ร่างกายสั่นสะท้านอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน
“อื้อ...อ๊า...”
ปลายนิ้วเรียวยาวค่อยๆ กดแทรกเข้าไปในช่องทางรักนุ่มชุ่มฉ่ำทีละนิด ผนังเนื้อนุ่มตอดรัดนิ้วเรียวแน่นจนเด็กสาวสะโพกเกร็ง นิ้วมือที่ไร้ประสบการณ์งกๆ เงิ่นๆ พยายามขยับเข้าออกเพื่อค้นหาจังหวะที่ทำให้ตัวเองรู้สึกดีที่สุด ความอับอายปะทะเข้ากับความอยากเอาชนะ ความรู้สึกเสียวซ่านดิบเถื่อนถาโถมเข้ามาจนร่างเล็กบิดเกร็งไปทั้งตัว
ในขณะเดียวกัน...เบื้องหลังกระจกทางเดียว (One-Way Mirror) ในห้องควบคุมความมืด...
ร่างสูงโปร่งของอัลฟ่าสาว กำลังยืนตระหง่าน มือเรียวยาวประสานไว้ด้านหลัง นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มจ้องมองภาพร่างเล็กของโอเมก้าสาวบนเตียงนุ่มผ่านกระจกบานใหญ่ไม่คลาดสายตา
ยิ่งเห็นเรือนร่างขาวเนียนอมชมพูสั่นสะท้าน ยิ่งเห็นปลายนิ้วเรียวงกๆ เงิ่นๆ พยายามแทรกแหวกช่องทางนุ่มของตัวเองด้วยความไร้เดียงสา...หัวใจของ Dominant Alpha ในกายของประธานสาวก็ยิ่งเต้นระทึกอย่างบ้าคลั่ง!
กริ๊ก...
กลิ่นพีชขาวแช่เย็นผสมมะลิบานลอยผ่านระบบกรองอากาศเข้ามาในห้องควบคุม กลิ่นหอมหวานบริสุทธิ์นั้นพุ่งตรงเข้าเล่นงานระบบประสาทของกันทรัตน์อย่างรุนแรง เลือดในกายสูบฉีดปั่นป่วนอย่างที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน
“ฮึ่ม...” กันทรัตน์รามในลำคอต่ำ มือเรียวยาวกุมขอบกระจกแน่นจนข้อมือซีด
ความปรารถนาทางเพศพุ่งสูงขึ้นอย่างกะทันหัน! แก่นกายพิเศษใต้กางเกงสีเข้มแข็งขึงปูดโปนขยายตัวดันเป้าจนปวดเกร็งไปทุกส่วน อวัยวะสืบพันธุ์พิเศษของอัลฟ่าสาวตอบรับกลิ่นและภาพความไร้เดียงสาของโอเมก้าสาวอย่างบ้าคลั่ง
กันทรัตน์แปลกใจและสับสนในตัวเองอย่างถึงที่สุด! โดยปกติแล้ว สเปคของเธอคือโอเมก้าเจนโลก ทรงเสน่ห์ ช่ำชองเรื่องเซ็กส์อย่างของขวัญ ไม่เคยมีครั้งไหนเลยที่กันทรัตน์จะรู้สึกตื่นตัวและเกิดอารมณ์ความต้องการสูงลิ่วกับเด็กสาวจบใหม่ที่ดูอ่อนต่อโลกและไร้เดียงสาขนาดนี้!
แต่ทว่า...ภาพของโอเมก้าสาวที่กำลังแหงนหน้าเรียวสวย ร่างกายเกร็งสะท้าน และใช้นิ้วเรียวเล็กกำลังช่วยตัวเองด้วยความยากลำบาก กลับกระตุ้นสัญชาตญาณความต้องการ อยากครอบครอง และอยากสอดใส่แก่นกายร้อนฉ่าเข้าไปช่องทางรักนุ่มนวลนั้นด้วยตัวเองจนแทบคลั่ง!
“เด็กคนนี้...”
กันทรัตน์กระซิบเสียงแหบพร่า นัยน์ตาสีเข้มวาววับเป็นประกายทองโรจน์แห่งสัญชาตญาณสัตว์ป่า
“ทำไมถึงได้มีอิทธิพลต่อเคมีในร่างกายฉันขนาดนี้...”
ภายในห้องทดสอบ...
“อ๊าๆ!...อื้อออ! ไม่ไหว...จะเสร็จ...มันเสร็จแล้ว!”
เฌอลีนเร่งจังหวะนิ้วเรียวสอดใส่เข้าออกในช่องทางรักฉ่ำไปด้วยน้ำรักอย่างบ้าคลั่ง ความเสียวซ่านสอดแทรกพุ่งสูงขึ้นถึงขีดสุด ช่องทางรักตอดรัดนิ้วมือแน่นถี่ระทึก ร่างเล็กเกร็งสะท้าน แอ่นสะโพกขึ้นรับสัมผัสสุดท้ายก่อนที่น้ำหวานบริสุทธิ์จะฉีดพ่นออกมาทะลักล้นร่องทางรัก!
“กรี๊ดดด!...อ๊างงง!”
เฌอลีนหวีดร้องเสียงหวาน ร่างบางกระตุกเกร็งอย่างรุนแรงบนเตียงนุ่ม เธอหอบหายใจกระชั้นถี่จนอกอิ่มเคลื่อนไหวขึ้นลงอย่างหนัก หยาดเหงื่อซึมตามกรอบหน้าหวาน นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนปรือลอยด้วยความสุขสมปนทรมานที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อนในชีวิต
เฌอลีนเสร็จสมบูรณ์ลงแล้ว...ทิ้งไว้เพียงกลิ่นฟีโรโมนพีชขาวแช่เย็นที่อบอวลไปทั่วห้อง
ในขณะที่เบื้องหลังกระจกทางเดียว...
คุณกันต์ยืนกำมือแน่นจนสั่นสะท้าน ลมหายใจหอบพร่ามัว สายตาสีทองเข้มจ้องมองร่างเล็กที่นอนหอบหมดแรงบนเตียงด้วยไฟปรารถนาอันรุนแรงและสับสน ยืนกักเก็บอารมณ์ความใคร่ที่ตื่นตัวจนปวดเกร็งใต้กางเกงไว้เพียงลำพังในความมืด...
....................................
หนึ่งสัปดาห์ต่อมา...ชัยชนะอันงดงามของ กันทรัตน์ คอร์ปอเรชั่น และพายุการพังทลายของ เวคเตอร์ เทค ค่อยๆ ผ่านพ้นไป เหลือไว้เพียงบรรยากาศแห่งความสุข สดชื่น และชีวิตคู่ที่ค่อยๆ ถักทออย่างงดงามลงตัวภายในห้องแล็บปฏิบัติตระการตาของแผนกออกแบบ...จิน อัลฟ่าสาวรุ่นพี่ นั่งเกลือกกลิ้งกับกองกระดาษร่างแบบบนโต๊ะทำงาน เรือนผมสั้นดัดลอนยุ่งเหยิง แว่นสายตาเอียงหลุดไปอยู่ตรงปลายจมูก เสียงโอดครวญอย่างสิ้นหวังดังก้องขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า“โอ๊ยยยยย! จะบ้าตายยย! ทำไมคุณกันต์ถึงชอบสั่งงานร่างแบบโจทย์ใหม่ฟ้าผ่าให้ฉันคนเดียวด่วนที่สุดตลอดเลยวะเนี่ย!”จินกุมขมับ ร่ำไห้เสียงดังลั่น“ฉันทำผิดอะไรตรงไหนอี๊กกกก!”กริ๊ก...นีโม่ สาวเบต้าในชุดสูทเนี้ยบ เดินถือแฟ้มเอกสารเข้ามา ยืนกอดอกมองจินแล้วหลุดขำออกมาเบาๆ ด้วยความเอ็นดู“ยังไม่รู้ตัวอีกเหรอคะคุณจิน?”นีโม่เอ่ยทักแซวเสียงนุ่ม เธออมยิ้ม“สมองระดับนักออกแบบหัวกระทิ แต่เรื่องความรักกลับซื่อบื้อจนน่าตกใจจริงๆ เลยนะคะ”จินเงยหน้าขึ้นมาทำตาโต“ห๊ะ?! ซื่อบื้อเรื่องอะไรเหรอนีโม่? แล้วทำไมคุณกันต์ต้องแกล้งสั่งงานฉันด่วนขนาดนี้ด้วยล่ะ?”นีโม่ส่ายหน้ายิ้มๆ ก่อนจะขยับเข้าไปใกล้
สัปดาห์แห่งการตัดสินหมากเกมสงครามธุรกิจเกิดขึ้น ณ ฮอลล์จัดแสดงนวัตกรรมตระการตาใจกลางเมือง ผู้สื่อข่าว สื่อมวลชน และเหล่านักลงทุนหลากสาขามากันมากมาย แสงแฟลชจากกล้องถ่ายภาพระยิบระยับไปทั่วทั้งงานฝั่งเวทีของบริษัท เวคเตอร์ เทค (Vector Tech) ดารัณ ในชุดสูทสีส้มอิฐสง่างาม ยืนยิ้มลำพองใจอยู่กลางเวทีเบื้องหน้าผู้สื่อข่าวจำนวนมหาศาล ประธานสาวสายเลือด Alpha เชิดหน้าขึ้นด้วยความภาคภูมิใจยามเอ่ยปากแถลงข่าวเปิดตัวนวัตกรรมชิ้นใหม่ตัดหน้าคู่แข่งอย่างเป็นทางการ“และนี่คือสุดยอด Adult Device ประมวลผลชีวภาพชิปอัจฉริยะรุ่นใหม่ล่าสุดจาก Vector Tech!”ดารัณเอ่ยเสียงดังฟังชัด ท่าทางทรงพลังและอำนาจ“นวัตกรรมที่จะชี้นำตลาดและล้มล้างชิปแบบเดิมๆ ให้หมดไป! ขอเชิญชมการสาธิตระบบดันถุงลมชีวภาพ ณ บัดนี้!”ดารัณส่งสัญญาณให้ทีมวิศวกรของเธอกดปุ่มสตาร์ทเครื่องสาธิตบนเวที...ทว่า...ในวินาทีที่กระแสไฟฟ้าพุ่งเข้าสู่ชิปประมวลผลจำลองฉบับทำลายล้าง!ตูมมมมม! ปัง! ปัง!เสียงระเบิดดังลั่นก้องสะท้อนไปทั่วทั้งฮอลล์จัดแสดง! เพราะถุงลมชีวภาพเกิดภาวะดันเกินแรงเหวี่ยงจนฉีกขาดควันโขมง ควันดำพุ่งฉีดกระจายออกจากตัวเครื่อง ชิปประมวลผลเก
เช้าวันศุกร์...ตึกสูงระฟ้าของบริษัท เวคเตอร์ เทค (Vector Tech) บรรยากาศภายในห้องทำงานประธานบริหารชั้นสูงสุดเต็มไปด้วยความกดดันและเงียบสนิท แสงแดดยามเช้าส่องลอดผ่านกระจกบานโตกระทบโต๊ะทำงานทรงตระหง่านที่ ดารัณ กำลังนั่งเอนกายด้วยท่าทางทรงอำนาจ สูทสีดำแบรนด์หรูเสริมให้ประธานสาวสายเลือด Alpha ดูสุขุมลึกล้ำ นัยน์ตาคู่คมส่องประกายแห่งความทะเยอทะยานอันไม่มีที่สิ้นสุดกริ๊ก...เสียงประตูห้องทำงานส่วนตัวเปิดออก ร่างของ นัฐนันท์ ในชุดเสื้อเชิ้ตสีเข้ม ก้าวเข้ามาพร้อมกับ เมย่า โอเมก้าสาวทรงเสน่ห์ในชุดเดรสเข้ารูปสีแดงเพลิงหรูหรา ทั้งคู่เดินคู่กันเข้ามาด้วยท่วงท่าสงบและสำรวม ทว่าแอบส่งสายตาและกระแสความรักอันแนบแน่นที่เพิ่งผ่านพ้นบทรักดุเดือด เมื่อค่ำคืนที่ผ่านมาให้กันอย่างลึกซึ้ง“ตรงเวลาดีนี่...”ดารัณเอ่ยเสียงเรียบ จ้องมองคนทั้งสองด้วยรอยยิ้มมุมปากที่แฝงความลำพองใจ“หวังว่าการที่ฉันเรียกพวกเธอสองคนมาพบแต่เช้าแบบนี้...จะมีข่าวดีเรื่องงานขโมยข้อมูลโปรเจกต์ 'Resonance of Soul' ของฝั่งกันทรัตน์ คอร์ปอเรชั่น มารายงานฉันนะ”ดารัณโน้มตัวมาด้านหน้า ประสานมือไว้บนโต๊ะ นัยน์ตาฉายแววดุร้ายและกดดัน“คงรู้นะ น
พายุเสน่หาอันเร่าร้อนภายในห้องทำงานของท่านประธานค่อยๆ สงบลง ทิ้งไว้เพียงอุณหภูมิร่างกายอุ่นจัดและบรรยากาศอันเงียบสงบบนโซฟาหนังตัวยาว แสงไฟสลัวทอดเงาเลือนรางลงบนเรือนร่างของคนสองคนที่แนบชิดกัน ไร้ซึ่งระยะห่างกั้นกลางอีกต่อไปกันทรัตน์ ในสภาพท่อนบนเปลือยเปล่า นอนพิงแผ่นหลังเข้ากับพนักโซฟา ท่อนแขนโอบกอดร่างอวบอิ่มเปลือยเปล่าของ เฌอลีน เข้ามาแนบชิด มือเรียวยาวกำลังลูบเรือนผมนุ่มที่เปียกชื้นหยาดเหงื่อประปรายด้วยความอ่อนโยน นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มที่เคยเต็มไปด้วยโทสะดุร้าย บัดนี้กลับฉายแววความรัก ความอาทร และความรู้สึกผิดอย่างเปิดเผยเฌอลีนนอนซบหน้าลงกับอกแกร่ง ฟังเสียงหัวใจของประธานสาวที่เต้นระทึกหนักแน่น ลมหายใจอุ่นเป่ารดผิวเนื้อเนียนอมชมพูที่แต้มรอยจูบและรอยรักสีจางๆกันทรัตน์ถอนหายใจยาว ผ่อนลมหายใจออกมาแผ่วเบา ก่อนจะกดจูบลงบนหน้าผากเนียนของเด็กสาวในอ้อมกอด“ฉันขอโทษนะ...เฌอลีน”น้ำเสียงทุ้มต่ำของกันทรัตน์สั่นพร่า ละมุนและอ่อนหวานจนเฌอลีนชะงัก“ฉันขอโทษที่เมื่อกี้...ฉันทำรุนแรงกับหนู ฉันใช้อารมณ์บังคับหนูอย่างดิบเถื่อนแบบนั้น”เฌอลีนเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าคมคายของอีกฝ่ายกำลังมองลงมาด้วยสายตาสำนึ
ความเงียบสงบยามค่ำคืนครอบงำเพนท์เฮ้าส์หรูใจกลางเมือง แสงไฟสีส้มสลัวส่องกระทบกระจกบานโตที่มองเห็นทัศนียภาพกรุงเทพมหานครยามราตรี ภายในห้องนอนใหญ่ อุณหภูมิร่างกายของคุณอัลฟ่าสาวและโอเมก้าคนสวยยังคงอบอุ่นและอบอวลไปด้วยกลิ่นอายแห่งความเย้ายวนนัฐนันท์ นอนเอนกายอยู่บนเตียงกว้าง ท่อนบนเปลือยเปล่าเผยแผงอกแกร่งและคลื่นกล้ามเนื้อแน่นหนั่น แขนข้างหนึ่งประคองรั้งร่างเพรียวระหงของ เมย่า เข้ามาซบลงบนอกแกร่ง ปลายนิ้วเรียวขยับลูบเรือนผมลอนยาวสีน้ำตาลของโอเมก้าสาวเบาๆ ด้วยความรู้สึกที่ผ่อนคลายลงจากเมื่อครู่เมย่าช้อนสายตาขึ้นสบตาสีทองของอัลฟ่าเด็กรุ่นน้อง รอยยิ้มเอ็นดูและอบอุ่นปรากฏขึ้นบนใบหน้าหวานทรงเสน่ห์ หล่อนยื่นมือไปลากผ่านหน้าท้องแกร่งของนัฐนันท์เบาๆ ก่อนจะเอ่ยสารภาพความในใจออกมาตรงๆ“รู้ไหมนัฐ...” เมย่าเอ่ยเสียงหวาน“ความจริงแล้ว...เรื่องความแค้นที่ฉันมีต่อกันทรัตน์น่ะ มันพังทลายหายไปจนหมดสิ้นตั้งแต่โดนเธอจัดบทรักดุเดือดใส่เมื่อวันก่อนแล้วล่ะ”“...?”นัฐนันท์เลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง นัยน์ตาฉายแววแปลกใจ“ห๊ะ? พังทลายหายไปหมดแล้วเหรอคะ?”“ใช่จ้ะ!”เมย่าหัวเราะเบาๆ ซบแก้มเนียนลงกับอกแกร่ง“ฉันเคยแค้นย
เสียงกลไกล็อคอัตโนมัติดัง แกร๊ก... ทั่วทุกบานประตูบนชั้นบริหารยามค่ำคืน บรรยากาศภายในห้องทำงานประธานบริษัท กันทรัตน์ คอร์ปอเรชั่น ตกอยู่ในความเงียบสงัดอันน่าอึดอัด แสงไฟสีส้มสลัวสะท้อนกระจกบานโตที่มองเห็นทัศนียภาพเมืองหลวงยามราตรีร่างของ เฌอลีน ยืนถอยร่นจนแผ่นหลังชนเข้ากับขอบโต๊ะทำงานตัวใหญ่ นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนสั่นระริก มองร่างของ กันทรัตน์ ที่กำลังก้าวเข้ามาหาดั่งพยัคฆ์ร้ายกำลังจะตะครุบเหยื่อ เสื้อสูทตัวนอกของกันทรัตน์ถูกปลดถอดทิ้งไว้บนเก้าอี้ ปล่อยให้เชิ้ตสีน้ำเงินเข้มปลดกระดุมคอสองเม็ด เผยแผ่นอกผิวนวลเนียนและกล้ามเนื้อแน่นหนั่นกลิ่นวิสกี้บ่มไม้โอ๊คผสมเขม่าควันพุ่งฉีดออกมาจากผิวเนื้อของประธานสาวอย่างตึงเครียด นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มฉายแววแห่งโทสะและความโกรธขึง“หลบหน้าฉันทั้งวัน...เพื่อมายืนสั่นหน้าโต๊ะตัวนี้เหรอ เฌอลีน?”กันทรัตน์เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและเยือกเย็น สองมือเรียวแกร่งยกขึ้นยันขอบโต๊ะขนาบข้างร่างเล็ก ต้อนให้เฌอลีนจนมุมไร้ทางหนีได้...“หนูไม่ได้หลบหน้าค่ะท่านประธาน!”เฌอลีนพยายามเชิดหน้าขึ้น ตอบด้วยน้ำเสียงทางการ“หนูแค่ทำหน้าที่ของพนักงานปกติ...”“อย่ามาเล่นละครกับฉัน!







