ตอนที่ 6 บทเรียนแห่งความปรารถนา

บรรยากาศในโถงหน้าห้องทดสอบส่วนตัวกลับมาตึงเครียดอีกครั้ง หยาดเหงื่อซึมตามกรอบหน้าหวานอมชมพู เฌอลีนในชุดสูทกระโปรงสีครีมที่เพิ่งจัดระเบียบเสื้อผ้าเรียบร้อยยืนกุมมือแน่น นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนสั่นระริกด้วยความตื่นเต้นและประหม่า ร่างบอบบางยังคงมีอาการอบอ้าวหลงเหลือจากคลื่นอารมณ์ที่เพิ่งเสร็จสมบูรณ์ไปเมื่อครู่

กริ๊ก...

ประตูห้องประชุมใหญ่เปิดออก พร้อมการปรากฏตัวของ นีโม่ เลขาสาวเบต้าผู้รับหน้าที่ดำเนินงาน นีโม่ก้าวออกมายืนหน้าผู้สมัครทั้งห้าคน นัยน์ตาฉายแววพึงพอใจเบาๆ ขณะกวาดสายตามองผลการวิเคราะห์ชุดข้อมูลบนแท็บเล็ตในมือ

“ขอบคุณทุกท่านที่ทุ่มเทให้กับการทดสอบด่านคัดกรองอารมณ์ค่ะ” นีโม่เอ่ยเสียงเรียบ ทว่าทรงพลัง

“ทางบริษัทได้ทำการประมวลผลความเข้มข้นของฟีโรโมน อัตราการเต้นของหัวใจ และมิติความลึกซึ้งยามตอบสนองอารมณ์เสร็จสิ้นแล้ว...และผู้ที่ผ่านเข้ารอบ 3 คนสุดท้าย เพื่อนำเสนอโปรเจกต์ใหญ่ต่อหน้าท่านประธานในสัปดาห์หน้า ได้แก่...”

เฌอลีนกลั้นหายใจ หัวใจเต้นระทึกจนแทบทะลุออกมานอกอก

“...คุณวิศรุต, คุณกานดา...และคุณเฌอลีนค่ะ”

“ฉัน...ฉันผ่านเหรอคะ?!”

เฌอลีนอุทานเบาๆ มือกุมอกด้วยความตื้นตัน ดวงตาคู่สวยเป็นประกายวาววับ ขณะที่ผู้สมัครอีกสองคนถอนหายใจยาวด้วยความเสียดาย

“ยินดีด้วยกับทั้งสามท่านค่ะ” นีโม่ส่งยิ้มให้เล็กน้อย

“โจทย์สำหรับรอบสุดท้ายที่พวกคุณต้องนำเสนอชิ้นงานจำลองต่อหน้าคุณกันต์ในอีกสามวันข้างหน้า คือ ‘อุปกรณ์ช่วยเหลือตัวเองที่ตอบสนองทุกอารมณ์จนเสร็จสมบูรณ์ในช่วงเวลาอันสั้น’ ขอให้ทุกท่านเตรียมตัวให้พร้อมที่สุดค่ะ”

ยามค่ำ ณ คอนโดมิเนียมส่วนตัวของเฌอลีน...

แสงไฟสีส้ม Warm Light ภายในห้องนั่งเล่นส่องกระทบแผ่นกระดาษร่างแบบนับสิบแผ่นที่กระจายเกลื่อนบนโต๊ะกระจก เฌอลีนนั่งขัดสมาธิอยู่บนพรม นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนหมองลงด้วยความเครียดหนัก มือเรียวขยี้เส้นผมยาวสลวยสีบรอนซ์น้ำตาลอ่อนจนยุ่งเหยิง

กริ๊ง...

เสียงสัญญาณหน้าห้องดังขึ้น ไม่กี่วินาทีต่อมา นัฐนันท์ อัลฟ่าสาวเพื่อนสนิทก็ก้าวเข้ามาพร้อมถุงขนมและเครื่องดื่มในมือ นัฐนันท์สวมเสื้อยืดสบายๆ กับกางเกงยีนส์ เรือนผมสั้นทรงเท่รับกับใบหน้าขี้เล่น

"ไงแก...โทรตามกู้ภัยด่วนขนาดนี้ ฉันนึกว่าห้องไฟไหม้!”

นัฐนันท์หัวเราะร่า ก่อนจะหย่อนตัวลงนั่งฝั่งตรงข้าม

“แล้วนี่ทำหน้าเหมือนโลกจะแตก ผ่านเข้ารอบสามคนสุดท้ายของกันทรัตน์ คอร์ป ได้นี่มันต้องฉลองดิ!”

“ฉันเครียดจนจะบ้าตายอยู่แล้วนัฐ...”

เฌอลีนถอนหายใจยาว ทอดสายตามองกองกระดาษบนโต๊ะ

“โจทย์รอบสุดท้ายมันยากมาก...อุปกรณ์ที่ตอบสนองอารมณ์ความรู้สึกจนเสร็จสมบูรณ์ในเวลาอันสั้น ฉันเขียนแบบกลไกไปกี่รูปๆ มันก็ดีไซน์ออกมาเหมือนของเล่นธรรมดาๆ ทั่วไปหมดเลย”

“มันยากตรงไหนอ่ะ?" นัฐขมวดคิ้ว

“ก็แค่ใส่ระบบสั่นแรงๆ มอเตอร์หมุนถี่ๆ เพิ่มความตึงผิวซิลิโคน เข้าไปก็น่าจะจบปะ?”

“มันไม่จบดิ!” เฌอลีนเชิดหน้าขึ้นโต้

“แกก็รู้ว่ากันทรัตน์เขาไม่ได้ต้องการแค่งานโครงสร้างแข็งๆ พวกนั้น! ตอนสอบปฏิบัติ...คุณนีโม่ให้พวกฉันเข้าไปใช้นิ้วช่วยตัวเองจริงๆ เพื่อเอาค่าอารมณ์ด้วยนะ”

“ห๊ะ?! ขนาดนั้นเลยเหรอ?!” นัฐนันท์เบิกตากว้างด้วยความตกใจ ก่อนจะหลุดขำก๊ากออกมาก

“ฮ่า ฮ่า...แล้วแกผู้ไร้เดียงสา และไม่เคยช่วยตัวเองมาก่อน ทำได้ไงอ่ะ?”

“ก็เพราะฉันอยากได้งานนี้ไง!”

เฌอลีนหน้าร้อนผ่าวไปถึงใบหูด้วยความอับอาย

“แต่นั่นแหละนัฐ...พอฉันมานั่งวิเคราะห์ดู อุปกรณ์สั่นหรือนิ้วมือมันตอบสนองได้แค่การสลายความเกร็งทางกายภาพภายนอก แต่มันไม่ได้ทำให้อารมณ์ข้างใน 'เสร็จสมบูรณ์' จริงๆ เลย...”

เฌอลีนก้มหน้าลง เสียงหวานสั่นพร่าและติดขัด

“ฉัน...ฉันยอมรับตามตรงเลยนะนัฐ...ฉันไม่เคยมีเซ็กส์ ฉันเป็นโอเมก้าที่ไม่เคยถูกอัลฟ่าสอดใส่ ไม่เคยรู้ว่าเวลาสรีระสองฝั่งมันรวมเป็นหนึ่งเดียวกัน มันมีความรู้สึกยังไง จังหวะอารมณ์ สัญชาตญาณการถูกครอบครอง หรือเคมีทางชีวภาพยามสอดประสานมันทำงานแบบไหน...พอฉันไม่เคยสัมผัส ฉันเลยจินตนาการเพื่อสร้างอุปกรณ์ที่ตอบสนองมันไม่ได้เลยอ่ะ”

นัฐนันท์มองเพื่อนสนิทร่างเล็กด้วยสายตาอ่อนโยนลง ความขี้เล่นเปลี่ยนเป็นความเข้าใจในความอัดอั้นของเพื่อน อัลฟ่าสาวถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะขยับเข้ามาใกล้

“เฌอ...แกฟัง ฉันในฐานะอัลฟ่าสาวมีดุ้นที่เคยผ่านเรื่องพวกนี้มานะ"” นัฐเอ่ยเสียงจริงจัง

“การร่วมรักระหว่างอัลฟ่ากับโอเมก้า...มันไม่ใช่แค่เรื่องเอาอวัยวะมาชนกันแล้วจบนะ”

“...”

เฌอลีนเงยหน้ามองเพื่อน นิ่งฟังอย่างตั้งใจ

“เวลาที่อัลฟ่าสอดใส่ดุ้นมหัศจรรย์ลงไปในตัวโอเมก้า...”

นัฐอธิบายพลางประสานนิ้วมือเข้าหากันเพื่อสร้างภาพ

“สัมผัสแรกมันคือ 'ความตึงเครียด' แล้ว...ช่องทางรักของโอเมก้าจะตอดรัดแน่นด้วยความตกใจและสัญชาตญาณป้องกันตัว แต่อัลฟ่าจะไม่ได้ดันเข้าไปมั่วซั่ว อัลฟ่าสายเลือดบริสุทธิ์จะมีสัญชาตญาณการคุมจังหวะ มันต้องมีความร้อนจากโคนแก่นกาย มีแรงกดหนักแน่นที่หัวแก่นกายตรงจุดกระสัน และที่สำคัญที่สุดคือ 'อุณหภูมิผิวสัมผัส' ที่อุ่นจัดจนเนื้อข้างในของโอเมก้าค่อยๆ อ่อนระทวยลง”

“อุณหภูมิ...กับแรงกดเหรอ?”

เฌอลีนพึมพำ นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนเริ่มฉายแววครุ่นคิด

“ใช่!” นัฐนันท์พยักหน้า

“สิ่งที่ทำให้โอเมก้าเสร็จสมบูรณ์ในเวลาอันสั้นที่สุด ไม่ใช่จังหวะสั่นถี่ๆ...แต่เป็นการเลียนแบบ 'แรงอัดกระแทกที่หนักแน่น' ผสมกับ 'การขยายตัวและจังหวะล็อค (Knotting)' ของอัลฟ่า ยามที่แก่นกายมันขยายใหญ่ขึ้นจนเต็มและแน่นจุกลึกถึงคอขวดมดลูก อารมณ์ความกลัว ความเกร็ง และความเหงาทั้งหมดของโอเมก้าจะถูกทลายลงทันที มันจะเปลี่ยนเป็นความเสียวซ่านลึกซึ้งจนสมองสั่งการให้หลั่งสารความสุขออกมาทะลักล้น”

“ความรู้สึกเต็มแน่น...จังหวะโอบอุ้ม และอุณหภูมิที่อุ่นจัด...”

เฌอลีนตวัดสายตามองหน้ากระดาษวาดแบบทันที จินตนาการในหัวเริ่มพุ่งพานตามคำอธิบายอันลึกซึ้งของเพื่อน

“แถมอัลฟ่ายังมีเรื่อง ฟีโรโมน อีก” นัฐเสริมต่อ

“เวลาที่อัลฟ่าต้องการครอบครอง ฟีโรโมนข่มจะปล่อยออกมากลบกลิ่นของโอเมก้า เหมือนสั่งให้โอเมก้าจำนนและยอมเปิดทางให้ ถ้าอุปกรณ์ของแกสามารถจำลอง 'คลื่นความร้อนที่แปรผันตามจังหวะชีพจร' ผสมกับ 'ระบบถุงลมแรงอัดขยายตัวขยายรอบวงจำลองการ Knot' ได้ละก็...ฉันขอบอกไว้เลยว่า ไม่มีโอเมก้าหรือเบต้าคนไหนในโลกต้านทานไหวหรอก!”

คำพูดของนัฐนันท์เหมือนสายฟ้า  ที่ฟาดลงมากระตุ้นไอเดียในสมองของเฌอลีนอย่างรุนแรง! ภาพชิ้นงานนวัตกรรมแบบใหม่ที่ไม่เคยมีใครสร้างมาก่อนพลันสว่างวาบขึ้นมาในหัว!

“ฉันคิดออกแล้วนัฐ!”

เฌอลีนคว้าปากกาวาดแบบขึ้นมาทันที รอยยิ้มหวานปรากฏบนใบหน้าอมชมพูด้วยความตื่นเต้น

“ฉันจะไม่ทำอุปกรณ์ที่ใช้แค่มอเตอร์สั่น...แต่ฉันจะสร้างอุปกรณ์ที่ใช้ ‘ระบบแรงดันชีวภาพเลียนแบบจังหวะหัวใจ และแกนขยายอุณหภูมิอุ่นจัด’ ที่ตอบสนองเคมีในร่างกาย!”

“เจ๋งมากแก!” นัฐนันท์หัวเราะร่า ตบไหล่เพื่อนเบาๆ

“เอาไอเดียนี้ไปเขียนแบบ แล้วสัปดาห์หน้าไปฟัดกับคุณกันต์ให้รู้แล้วรู้รอดไปเลย!”

“...”

เฌอลีนจรดปลายปากกาตวัดเส้นสายลงบนแท็บเล็ตอย่างรวดเร็วและมุ่งมั่น ความกังวลและความกลัวถูกแทนที่ด้วยพลังแห่งการสร้างสรรค์อันทรงพลัง โดยไม่รู้เลยว่า นวัตกรรมแห่งความปรารถนาชิ้นนี้...กำลังจะนำพาเธอไปกระตุ้นสัญชาตญาณดิบของอัลฟ่าให้ระเบิดออกอย่างรุนแรงยิ่งกว่าครั้งไหนๆ!

.............................