เพียงชั่วข้ามคืน

เพียงชั่วข้ามคืน

last updateHuling Na-update : 2024-12-13
By:  DILEMMA 28Ongoing
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Hindi Sapat ang Ratings
37Mga Kabanata
3.0Kviews
Basahin
Idagdag sa library

Share:  

Iulat
Buod
katalogo
I-scan ang code para mabasa sa App

ในโลกนี้แต่ละคนมีบุคลิกที่หลากหลายแตกต่างกันออกไป แต่หนึ่งในนั้นที่อยากจะนำเสนอก็คือ เดอะแบก Hyper-Independence ไม่ใช่เพียงแต่เป็นหัวหน้าครอบครัวที่ต้องแบกรับภาระหนี้สินอะไรทุกอย่างทำนองนั้น แต่เป็นเดอะแบกที่ทำทุกอย่างด้วยตัวคนเดียว พึ่งพาคนอื่นน้อยที่สุด เจ็บปวดก็ไม่พูด ไม่ปริปากเล่าอะไรออกมาง่าย ๆ ไม่กล้าเอ่ยปากขอความช่วยเหลือจากใคร แล้วคุณเป็นหนึ่งในนั้นหรือเปล่า? นักอ่านหลายคนอาจไม่ชอบที่ตัวละครเป็นแบบนี้ แต่เราอยากจะสื่อให้เห็นว่ามีบุคคลประเภทนี้จริง ๆ ที่เป็นเดอะแบก แบกทุกสิ่ง รับความรู้สึกทุกของคนอื่นมาไว้กับตัว โดยที่เขาเองก็ไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าเป็น Hyper-Independence มันมีที่มาที่ไป สิ่งแวดล้อม สังคมที่เจออาจหล่อหลอมให้เรากลายเป็นใครอีกคนโดยที่เราไม่รู้ตัว อาจเป็นตัวละครที่งี่เง่า หน่อมแน้ม ก็แค่พูดทุกสิ่งทุกอย่างออกมาก็จบ...แต่ในความเป็นจริงมันไม่ได้ง่ายแบบนั้น บางคนอาศัยความกล้ากว่าครึ่งชีวิตกว่าจะพูดความในใจออกมาได้สักประโยค มาเอาใจช่วยตัวละครว่าจะสามารถออกจากสภาวะเดอะแบกได้หรือไม่ สุดท้ายความรักของทั้งสองจะลงเอยเช่นไร มาลุ้นไปด้วยกันค่ะ

view more

Kabanata 1

อารัมภบท

Suara Keswari bergetar.

"Jadi ... apa aku harus hidup seperti ini selamanya? Menjadi seseorang yang nggak pernah bisa muncul ke hadapan dunia?"

"Memangnya ada pilihan lain?" Harjuna menatapnya dengan senyuman tipis yang sulit ditebak, tetapi sorot matanya sedingin es. Dia seolah mengejek angan-angan Keswari yang terlalu tinggi. "Keswari, memangnya posisi apa yang kamu inginkan?"

Dia membungkuk, lalu perlahan mengusap bibir Keswari dengan ibu jarinya.

"Aku sudah bilang, seumur hidup, aku hanya mencintai Manika seorang. Tapi aku menyukai tubuhmu. Jadi, selain status dan kasih sayang, apa pun akan kuberikan kepadamu. Setelah aku menikahi Manika, kita tetap akan bertemu melalui lorong rahasia."

Nada bicaranya mendadak berubah dingin.

"Tapi ingat, jangan sampai hubungan kita diketahui Manika. Kalau sampai dia tahu sedikit saja dan jadi sedih gara-gara itu, kamu akan tahu akibatnya."

Keswari bagaikan disambar petir. Dia hanya bisa terpaku di tempat.

Ternyata sejak awal pria ini memang tidak pernah berniat memberinya status. Di dalam hati pria ini, dirinya hanyalah mainan yang harus terus disembunyikan.

Keswari menatap punggung Harjuna yang perlahan menjauh. Tubuhnya sedikit gemetar, sementara berbagai kenangan masa lalu bermunculan tanpa bisa dibendung.

Dia adalah putri selir di Kediaman Adipati Bhagawan, sedangkan Manika adalah putri sah yang begitu dimuliakan.

Sejak kecil, mereka berdua selalu menjadi perbandingan yang paling mencolok. Manika mengenakan kain brokat terbaik dan perhiasan paling indah. Bahkan guru-guru mereka selalu memujinya karena kecerdasannya.

Sementara Keswari selamanya hanya bisa berdiri di balik bayang-bayang. Dia mengenakan pakaian bekas kakaknya dan memakai alat tulis yang paling biasa.

Bahkan Putra Mahkota Harjuna, pria yang diidam-idamkan seluruh gadis bangsawan di ibu kota, hanya mencintai Manika seorang.

Dia masih mengingat dengan jelas Festival Kota tiga tahun lalu. Di hadapan seluruh pejabat istana, Harjuna pernah berjanji, "Dalam hidup ini, hanya ada Manika seorang. Aku nggak akan pernah menerima selir."

Hingga kini, peristiwa megah hari itu masih menjadi buah bibir seluruh ibu kota.

Sampai malam saat hujan itu ....

Malam itu, Harjuna dijebak dengan obat perangsang. Dia salah mengira Keswari sebagai Manika, lalu mengambil kesuciannya.

Semula Keswari mengira keesokan harinya yang menantinya hanyalah seutas kain putih untuk mengakhiri hidup.

Namun tak disangka, sejak malam itu, Putra Mahkota yang selama ini dikenal dingin menjadi seolah kerasukan. Dia membangun lorong rahasia dan memanggilnya ke Istana Timur tiap malam.

Selama tiga tahun penuh, kecuali saat dirinya sedang datang bulan, hampir setiap hari pria itu menginginkannya.

Dia sudah melihat begitu banyak sisi Harjuna yang tak pernah diketahui orang lain. Putra Mahkota yang selalu tenang dan mampu mengendalikan diri di depan semua orang, bisa kehilangan kendali dan menjadi begitu bernafsu di hadapannya.

Pewaris takhta yang bersikap dingin kepada siapa pun itu, bisa menindihnya di atas ranjang dan melampiaskan seluruh hasratnya tanpa menahan diri.

Dia sempat mengira, kedekatan seperti itu setidaknya berarti Harjuna menyimpan sedikit perasaan untuknya ....

"Nona, sudah waktunya minum obat." Seorang pelayan tua masuk sambil membawa semangkuk obat, memutus lamunan Keswari.

Dengan tangan gemetar, Keswari menerimanya. Aroma pahit obat itu memang menusuk hidung, tetapi entah mengapa dia tidak sanggup menelannya.

Dari luar pintu, seorang dayang berbisik dengan tergesa-gesa, "Bi, cepatlah. Waktunya sudah tiba. Nona Keswari harus segera minum obat pencegah ...."

Sebelum kalimatnya selesai, pelayan tua itu langsung membentaknya, "Jangan banyak bicara!"

Tangan Keswari bergetar hingga mangkuk obat itu jatuh ke lantai. Prang!

"Obat pencegah kehamilan?" Suaranya bergetar. Dia tak percaya pada apa yang baru didengarnya. "Selama ini ... yang selalu kuminum ... adalah obat pencegah kehamilan?"

Wajah pelayan tua itu tampak serbasalah. "Ini perintah Yang Mulia Pangeran."

Hati Keswari terasa seperti ditusuk pisau.

Ternyata selama tiga tahun ini, pria itu sama sekali tidak pernah menginginkan dirinya mengandung anaknya. Dirinya malah begitu bodoh hingga mengira obat itu adalah ramuan kesehatan yang sengaja disiapkan untuknya.

Keswari tersenyum mengejek dirinya sendiri, lalu mengangkat semangkuk obat yang baru diseduh dan meneguknya hingga habis.

Rasa pahitnya menusuk lidah, tetapi masih tak seberapa dibandingkan kepedihan di dalam hatinya.

Saat kembali ke Kediaman Adipati Bhagawan melalui lorong rahasia, langkahnya terasa begitu ringan seolah melayang.

"Keswari, kemarilah." Baru saja memasuki halaman, Wening, ibunya, memanggilnya dengan wajah penuh sukacita.

"Jenderal Abimanyu dari perbatasan mengirim orang untuk melamar." Wening menggenggam tangan Keswari.

"Kamu memang putri selir, nggak bisa dibandingkan dengan kakakmu. Meski Jenderal Abimanyu bertugas jauh di perbatasan, dia tampan, berbudi baik, dan terhormat. Ini sudah jodoh terbaik yang bisa Ibu carikan untukmu."

Keswari mendongak. Baru saat itu dia menyadari bahwa entah sejak kapan, rambut di pelipis Wening telah dipenuhi uban. Hatinya langsung terasa sesak.

Selama bertahun-tahun, dia terus menunggu Harjuna memberinya status, menolak entah berapa banyak lamaran hingga membuat ibunya cemas sampai rambutnya memutih.

"Baik," ucapnya lirih. "Aku akan menikah."

Wening langsung berseri-seri. "Bagus! Bagus sekali! Syukurlah kamu akhirnya sadar!"

Takut putrinya berubah pikiran, Wening segera berdiri. "Ibu akan segera memanggil mak comblang. Kebetulan kakakmu akan menikah dan masuk ke Istana Timur setengah bulan lagi. Kita jadwalkan pernikahanmu di hari yang sama. Dua kebahagiaan sekaligus!"

Keswari menunduk sambil mengangguk. Dia mengantar ibunya hingga ke gerbang. Saat kembali, kebetulan dia melihat orang-orang dari Istana Timur mengangkat peti-peti besar berisi hadiah pertunangan ke dalam kediaman.

"Pangeran benar-benar memanjakan Nona Manika!"

"Kudengar kain brokat ini sengaja didatangkan jauh-jauh khusus untuk dijadikan gaun pengantin Nona Manika!"

"Yang Mulia bilang, Nona Manika pantas mendapatkan yang terbaik!"

Setiap kalimat itu menusuk hati Keswari bagaikan pisau. Dia berbalik hendak kembali ke paviliun kecilnya, tetapi tanpa sengaja menginjak kaki seseorang.

Manika menjerit, lalu langsung menamparnya. "Matamu buta, ya? Sepatu baruku jadi kotor gara-gara kamu injak! Ini sepatu dari kain brokat yang baru saja diberikan Pangeran!"

Keswari buru-buru meminta maaf, "Maafkan aku, Kak. Aku benar-benar nggak sengaja ...."

"Memangnya permintaan maafmu ada gunanya?" sahut Manika dengan angkuh. "Putri selir rendahan sepertimu sama saja dengan ibumu yang cuma seorang selir, sama-sama nggak pantas tampil di depan orang!"

Segala kepedihan yang selama ini dipendam Keswari akhirnya meluap. Untuk pertama kalinya, dia membalas, "Kak, tolong jaga ucapanmu! Kakak boleh menghinaku, tapi jangan menghina ibuku!"

Suasana di sekeliling mereka mendadak hening. Anehnya, Manika tidak kembali mempersulitnya. Sebaliknya, ekspresinya tampak sedikit terkejut.

Mengikuti arah pandang kakaknya, Keswari menoleh ke belakang. Ternyata Harjuna entah sejak kapan sudah berdiri di bawah serambi, menatap mereka dengan sorot mata dingin.

Tatapannya hanya menyapu Keswari sekilas, seolah melihat orang asing. Setelah itu, dia langsung berjalan menuju Manika, menggenggam kedua tangan gadis itu yang mulai dingin, lalu mengembuskan napas hangat ke atasnya.

"Cuacanya sedingin ini, kenapa berdiri di luar?"

Melihat Harjuna sama sekali tidak marah atas sikap kasarnya tadi, hati Manika langsung tenang.

"Yang Mulia, tadi Keswari menginjak sepatu baruku. Aku cuma menegurnya sedikit, tapi dia malah berani membantah. Dia benar-benar membuatku kesal." Sambil berkata begitu, dia mengentakkan kaki dengan manja.

"Kalau begitu, untuk apa masih bicara dengannya?" kata Harjuna dengan nada datar. Akhirnya, dia melirik Keswari. "Kamu berani melawan Manika dan bicara tanpa tahu batas. Hukumannya berlutut selama empat jam."

Senyum Manika langsung merekah. "Yang Mulia memang tegas!"

Dia memeluk lengan Harjuna dengan mesra, melirik Keswari dengan penuh kemenangan sebelum pergi bersamanya.

Angin dingin berdesir. Keswari berlutut di atas salju. Pakaiannya yang tipis sudah lama basah oleh salju yang mencair.

Rasa dingin menjalar dari kedua lututnya ke seluruh tubuh, tetapi tetap tak sebanding dengan perih di hatinya.

Dua jam kemudian, pelayannya, Ratih, datang dengan mata memerah. Dia membantu Keswari berdiri. "Nona, cepat bangun. Lutut Nona bisa beku!"

Kedua kaki Keswari sudah mati rasa. Dia hanya bisa berdiri dengan susah payah sambil dipapah.

Ratih mengusap lututnya sambil terisak. "Tuhan benar-benar nggak adil. Nona Manika adalah putri sah, jadi semua yang terbaik menjadi miliknya. Bahkan Putra Mahkota juga ...."

"Sudahlah," sela Keswari pelan dengan suara serak.

"Tapi apa salah Nona?" Ratih tak kuasa menahan tangis. "Jelas-jelas Nona Manika yang main tangan lebih dulu. Pangeran juga melihatnya, tapi malah menghukum Nona. Ini benar-benar nggak adil ...."

Keswari memandang ke arah Istana Timur, lalu tiba-tiba tersenyum. Senyum itu begitu getir hingga Ratih pun berhenti menangis.

Benar, semua ini memang tidak adil. Namun, sekarang dia sudah tidak ingin memperjuangkannya lagi.

Yang dia harapkan hanyalah hari pernikahannya segera tiba, agar dia bisa meninggalkan ibu kota dan tidak pernah menoleh ke belakang lagi.

Palawakin
Susunod na Kabanata
I-download

Pinakabagong kabanata

Higit pang Kabanata
Walang Komento
37 Kabanata
อารัมภบท
ทะเบียนสมรสจอมปลอมที่ปราศจากความรัก เดนิมทำได้เพียงกกกอดมันเอาไว้อย่างหวงแหน เพราะอย่างน้อยมันก็คือเชือกสุดท้ายที่จะเหนี่ยวรั้งอีกฝ่ายเอาไว้ข้างกาย แม้จะถูกตราหน้าว่าเห็นแก่ตัวก็ตามในตอนจบของนิยายการที่คนสองคนตกลงปลงใจแต่งงานเริ่มต้นชีวิตคู่ด้วยกันนั่นคือตอนจบที่สมบูรณ์พูนสุขแต่สำหรับชีวิตการแต่งงานของเดนิมไม่ได้สวยงามเหมือนดั่งในตอนจบของนิยายการแต่งงานระหว่างพวกเขาทั้งสองคือจุดเริ่มต้นของเรื่องราวเลวร้ายทั้งหมดหากย้อนเวลากลับไปได้เดนิมจะไม่ตัดสินใจแต่งงานกับอีกฝ่ายอย่างเด็ดขาดอย่างน้อยระหว่างเราอาจจะยังคงรักษาความรู้สึกดีๆในฐานะน้องนุ่งดีกว่าเป็นอดีตคู่สมรสที่ไม่ได้มีความรักให้แก่กันและไม่มีวันจะสานสัมพันธ์ไปเป็นคนรักของกันและกันได้พี่พัดเกลียดเขายังกะอะไรดีการหย่าขาดถือเป็นการจบเรื่องราวทั้งหมดทนายที่เดนิมจ้างมาขยับแว่นตาก่อนจะกวาดสายตาอ่านเอกสารในมืออีกครั้งคิ้วนิ่วขมวดก่อนจะอ่านเอกสารอื่นๆอีกสองสามรอบอ่านเพื่อทำความเข้าใจถึงจุดประสงค์ของผู้ร่างเอกสารฉบับนี้ขึ้นมาก่อนจะเอ่ยถามผู้ว่าจ้างเพื่อความแน่ใจและไม่ได้ร่างเอกสารเหล่านี้ขึ้นมาด้วยอารมณ์เพียงชั่ววูบ“คุณเดนิมแน่ใจนะครับว่าไ
Magbasa pa
บทที่ 1 รักแรก
ย้อนไปเมื่อหลายสิบปีที่แล้วครอบครัวของเดนิมและพิพัฒน์รู้จักกันและสนิทกันในแวดวงธุรกิจตามประสาสังคมนักธุรกิจด้วยกัน พิพัฒน์อายุมากกว่าเดนิมเจ็ดปี สองครอบครัวจึงไปมาหาสู่กันอยู่บ่อย ๆ ชีวิตวัยเด็กของเดนิมเติบโตมาพร้อมกับพิพัฒน์เลยก็ว่าได้ พิพัฒน์มองเดนิมเป็นน้อง แม้จะรู้ว่าอีกฝ่ายเป็นเพศชายท้องได้ (New male) พี่ชายทั้งสองของเดนิม เดนีสและเดนีนต่างก็เอาอกเอาใจ ดูแลประคบประหงมประหนึ่งไข่ในหิน ด้วยความที่อายุห่างกันมาก เดนิมเกิดมาพร้อมกับความพิเศษของร่างกาย ด้วยความเป็นน้องเล็กของบ้าน พี่ชาย พ่อแม่ต่างก็ห้อมล้อมเอาใจ เลยติดนิสัยเอาแต่ใจมาแต่ไหนแต่ไร อยากได้อะไรก็ต้องได้“อยากให้พี่พัดป้อน” เดนิมพูดพลางออดอ้อนคนข้างๆเหมือนที่เคยทำตั้งแต่ยังเด็ก“กินเองดีกว่าโตเป็นหนุ่มแล้วนะเรา” พิพัฒน์เริ่มอธิบายให้เด็กหนุ่มตรงหน้าอย่างใจเย็นเพราะเดนิมมักจะเป็นแบบนี้เสมอตั้งแต่เด็กจนโตก็มักจะอ้อนให้เขาป้อนข้าวให้บ้างผลไม้ให้บ้างเวลาเจ้าตัวติดตามพี่ๆฝาแฝดทั้งสองมาเล่นเกมที่บ้านเขาพิพัฒน์มักจะอึดอัดเสมอเพียงแต่เขาไม่เคยพูดออกไปได้แต่เว้นระยะห่างอยู่ฝ่ายเดียว“ก็นิมอยากให้พี่พัดป้อนนี่ครับ” พิพัฒน์ถอนหายใจก่อ
Magbasa pa
บทที่ 2 จุดเริ่มต้น
ตอนแรกเดนิมคิดว่าเขากับพี่พัดไม่มีวันจะลงเอยกันได้อีก แต่เหตุการณ์กลับพลิกผันเมื่อเย็นวันหนึ่งเขาและชองส์ออกไปเที่ยวคลับแห่งหนึ่งกลางใจเมืองเดนิมไม่ได้กลับบ้านเกิดเมืองนอนมาเสียนานเลยถือโอกาสเปิดหูเปิดตาอีกทั้งยังมีชองส์ที่เขาพอจะไว้ใจไปเที่ยวไหนมาไหนด้วยกันได้ด้วยเหตุนี้ทั้งสองจึงนัดกันไปที่คลับแห่งหนึ่งว่ากันว่าบรรยากาศดีและติดหนึ่งในสามของสถานบันเทิงที่ครบครันมากที่สุดในย่านนั้นเดนิมจองโต๊ะไว้บนชั้นสองซึ่งเป็นชั้นวีไอพีชั้นลอยที่สามารถมองเห็นเวทีข้างล่างได้อย่างชัดเจนบรรยากาศดีกับแกล้มอร่อยสมกับรีวิวจริงๆอีกทั้งบริกรก็ได้รับการเทรนมาอย่างดียิ่งพวกเขาเป็นแขกวีไอพียิ่งนอบน้อมเดนิมจิบไวน์ในมืออย่างสบายอารมณ์เขาคุ้นเคยกับไวน์มากกว่าเครื่องดื่มแอลกอฮอล์อื่นๆเพราะเป็นส่วนหนึ่งของธุรกิจที่บ้านส่วนชองส์กำลังดื่มด่ำกับคอนยัคสีอำพันในมือหากเขาไม่ได้มากับเดนิมรับรองว่าไม่ขาดคนข้างกายติดไม้ติดมือกับห้องไปด้วยแน่ๆสถานที่อโคจรแบบนี้ดูไม่ค่อยเหมาะกับเดนิมสักเท่าไหร่“อย่าดื่มเยอะเบบี๋เดี๋ยวเมา”“รู้แล้วแหละน่า” เดนิมบ่นอุบอิบแม้จะเลิกรากันไปกลายมาเป็นเพื่อนคนสนิทแต่ชองส์ก็ยังคอยบ่นจู้จี้จุกจิกเ
Magbasa pa
บทที่ 3 แล้วจะเอายังไงต่อ
เดนิมไม่รู้ว่าจะทำยังไงต่อไปตอนแรกคิดว่าเรื่องนี้จะเป็นเพียงความลับระหว่างเขากับพี่พัดเช้ามาทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นไม่ได้คาดคิดว่าเรื่องราวจะบานปลายขนาดนี้ความคิดเพียงชั่ววูบคิดว่าไม่เป็นอะไรแต่สุดท้ายเรื่องราวทุกอย่างกลับตาลปัตรอีกอย่างเหตุการณ์ทั้งหมดนี้ก็ไม่ใช่แผนการของเขาเดนิมกล้าสาบาน! แต่ว่าใครจะเชื่อล่ะ?อีกอย่างเดนิมมีคลิปที่อยู่ในโทรศัพท์ของชองส์เป็นหลักฐานว่าผู้หญิงคนนั้นวางยาพี่พัดตอนนี้คลิปในมือที่เดนิมมีคือกล้องหน้ารถของตัวเองที่ขับตามรถญี่ปุ่นที่เลี้ยวเข้าเลิฟโฮเต็ลอีกทั้งไม่ได้เห็นว่าอีกฝ่ายพยุงพิพัฒน์เข้าไปในห้องพูดอะไรไปตอนนี้ก็คงไม่มีอะไรดีขึ้นยังไงการตัดสินใจตอนนี้ก็ขึ้นอยู่กับผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายยังไงเขากับพี่พัดก็มีสัมพันธ์เกินเลยกันไปแล้วพ่อแม่ของเขาคงไม่ยอมจะให้แล้วต่อกันก็คงเป็นไปไม่ได้เดนิมเข้าใจแล้วว่าทำไมชองส์ถึงสั่งห้ามเขาหนักหนาว่าไม่ให้เข้าไปในห้องนั้นเพราะอย่างนี้นี่เองเดนิมกล่าวโทษตัวเองว่าโง่เขลาอยู่ในใจกัดริมฝีปากตัวเองจนห้อเลือด“งั้นกลับบ้านไปก่อนละกัน” เดนีสเอ่ยปาก“ก่อนกลับบ้านแวะไปโรงพยาบาลก่อนเถอะ” เดนีนพูดจบก็หิ้วปีกน้องชายที่อ่อนแรงแทบไม่มีแร
Magbasa pa
บทที่ 4 ราคาที่ต้องจ่าย
เดนิมอึ้งช็อกเมื่อได้ยินว่าตัวเองจะต้องแต่งงานและใช้ชีวิตอยู่ร่วมกันกับพี่พัดภายในระยะเวลาหนึ่งปีการแต่งงานถูกจัดขึ้นอย่างเรียบง่ายไม่มีพิธีรีตองอะไรมากมายมีเพียงสองครอบครัวและนายทะเบียนจากสำนักงานเขตเท่านั้นเจ้าบ่าวทั้งคู่ก็อยู่ในชุดแต่งงานที่เดนิมเป็นคนจัดเตรียมเองทุกอย่างรวมไปถึงแหวนแต่งงานทั้งสองวงดูเหมือนเป็นการวางแผนไว้ล่วงหน้าเป็นอย่างดีจะไม่ให้พิพัฒน์คิดได้ยังไงว่าเขาถูกเดนิมวางยาและมัดมือชกภาพงานแต่งงานที่คนทั้งสองนั่งพับเพียบอยู่ต่อหน้าพานเงินทองของหมั้นข้างหลังเป็นญาติผู้ใหญ่ทั้งสองและพี่แฝดในภาพเจ้าบ่าวทั้งสองคนต่างมีสีหน้าไม่สู้ดีต่างก็ราบเรียบปราศจากรอยยิ้มกันทั้งคู่เดนิมจ้องภาพงานแต่งที่เรียบง่ายของตัวเองกับพี่พัดอยู่อย่างนั้นเขานำไปอัดขยายมาใส่กรอบไว้ที่หัวเตียงก่อนจะรูดม่านสีดำปิดบังภาพถ่ายนั้นเอาไว้พร้อมถอนหายใจออกมาอย่างหมดแรงหลังจากงานแต่งพวกเขาทั้งสองจะต้องย้ายมาอยู่ด้วยกันซึ่งสัปดาห์หน้าวันที่ 1 กรกฎาจะเป็นวันแรกที่พวกเขาต้องใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันหากระยะเวลานี้ไม่สามารถสร้างอนาคตไปด้วยกันได้ถือว่าต่างฝ่ายต่างเป็นอิสระต่อกันเดนิมอ่านเอกสารสัญญาในมือยิ่งเห็นลายเซ็นที
Magbasa pa
บทที่ 5 ข้อตกลงระหว่างที่อยู่ด้วยกัน
ทุกวันเสาร์ทางบ้านเดนิมจะส่งแม่บ้านมาคอยปัดถูทำความสะอาดป้าอนงค์และป้าสายใจทำงานมานานอีกอย่างลลดาเป็นห่วงลูกชายอย่างน้อยส่งคนรู้ใจมาสอดส่องสัปดาห์ละครั้งก็ยังดี“คุณหนูคะเสื้อผ้ามีแค่นี้เองเหรอคะแล้วของคุณผู้ชายละคะ”“มีแค่นี้แหละครับของพี่พัดนิมซักหมดแล้วครับ”“ไม่ได้นะคะคุณหนูใส่ไว้ในตะกร้าเอาไว้ได้เลยเดี๋ยวป้ามาซักให้เองค่ะ”“ไม่เป็นไรครับนิมอยากทำให้พี่พัดเอง” เดนิมยิ้มตอบก่อนจะหมุนตัวเดินออกไปยังห้องนั่งเล่นคนแก่อย่างอนงค์กับสายใจทำไมจะดูไม่ออกทั่วทั้งห้องไม่มีกลิ่นอายของคนอื่นอยู่เลยมีเพียงคุณหนูของเธอคนแล้วจานชามก็มีเพียงอย่างละหนึ่งตู้เสื้อผ้าโล่งขนาดนั้นแต่ทั้งสองคนก็ไม่ได้ปริปากพูดอะไรออกมา“ตู้เย็นแทบไม่เหลือของสดเลยป้าไปซื้อให้ไหมคะ”“ไม่เป็นไรครับซื้อกินเอาสะดวกกว่า”“ขาดเหลืออะไรบอกป้ามาได้เลยนะคะป้าจะได้ตระเตรียมให้”“ไม่น่าจะขาดอะไรแล้วครับขอบคุณมากครับ” เดนิมพูดตอบซีรีย์เรื่องโปรดที่กำลังโลดแล่นอยู่บนจอไม่เข้าหัวของเขาสักนิดที่เขาต้องแกล้งจดจ่ออยู่กับภาพยนตร์ตรงหน้าก็เพื่อหลีกเลี่ยงการตอบคำถามของแม่บ้านเขารู้ดีว่าทุกคนเป็นห่วงแต่เขาเองก็ยังแอบหวังอยู่ลึกๆว่าพี่พัดจะย
Magbasa pa
บทที่ 6 หลบหน้า
แม้จะตกลงอยู่ร่วมกันในทุกวันศุกร์ เสาร์ และอาทิตย์ แต่เดนิมคิดว่าไม่เจอกันดีที่สุด อย่างน้อยก็ไม่ต้องเจอกันให้เสียความรู้สึก และถือเป็นการฆ่าเวลาไปในตัว และเดนิมกลัว กลัวว่าจะไม่สามารถกลบเกลื่อนสายตา ความรักที่มันเอ่อล้นอยู่ในอก เขาไม่อยากได้สายตาสมเพชจากพี่พัดอีกเดนิมวิ่งมาหลายสิบปีเพื่อคนคนเดียวเขาได้แต่หวังว่าสักวันระยะทางที่ทอดยาวไม่มีที่สิ้นสุดนั้นจะมีสักวันหนึ่งที่มีโอกาสมองเห็นเส้นชัยแต่ทว่าพี่พัดของเขาไม่เคยให้โอกาสนั้นสองขาที่ออกวิ่งมายาวนานเริ่มเหนื่อยล้าและอ่อนแรงลงไปทุกทีเดนิมกลับมาอาศัยภายในคอนโดของตัวเองอีกครั้งเขาเร่งปิดต้นฉบับเพื่อให้ทันเดดไลน์ที่ตัวเองกำหนดขึ้นโฟกัสกับตัวอักษรเบื้องหน้าตัดความคิดฟุ้งซ่านทั้งหลายออกไปกลั่นกรองเรียงร้อยรสรักออกมาเป็นหนังสือนิยายรักเรื่องเศร้าเรื่องหนึ่งว่ากันว่า ‘เรามักจะซ่อนคนคนนึงไว้ในบทเพลง’ นักเขียนอย่างเดนิมก็เช่นกันเขาซ่อนความรักที่มีต่ออีกฝ่ายมาอย่างยาวนานหลายสิบปีผ่านนิยายหลายสิบเล่มจนได้ขึ้นชื่อว่านักเขียนเรื่องเศร้าหากคุณมีความสุขในชีวิตมากเกินไปก็ไปหาหนังสือของ FALLIN มาอ่านหากคุณอยากจะล้างลูกตาชื่อนี้ไม่ทำให้คุณผิดหวังโดย
Magbasa pa
บทที่ 7 ปกป้องความรู้สึกตัวเองก็หาว่าร้ายกาจ
แม้ไม่อยากทำให้พี่พัดอึดอัด เดนิมมักจะปลีกตัวและไม่เข้าหาอีกฝ่ายโดยไม่จำเป็น ยิ่งในบริษัทเขาทำเหมือนเป็นพนักงานคนหนึ่งที่ไม่ได้มีสัมพันธ์เกินเลยกับเจ้านาย เดนิมวางตัวดีและพยายามหักห้ามความรู้สึกของตัวเองอยู่เสมอ แต่เหมือนว่าอีกฝ่ายมักจะมีข้ออ้างให้เขาต้องติดสอยห้อยท้ายออกไปพบปะพูดคุยกับคู่ค้าอยู่เสมอเช่นกัน และแล้วเดนิมก็หาสาเหตุเจอว่าพี่พัดจะเก็บเขาไว้ข้างตัวทำไม ในที่สุดวันนี้ก็ได้รู้ ตลอดเวลาที่เขาตามพี่พัดไปทำงาน แม้จะโดยสารไปด้วยกัน แต่ก็ไม่ได้กลับพร้อมกัน เดนิมชินกับความเป็นอยู่และการถูกปฏิบัติแบบนี้เสียแล้ว ไม่คาดหวัง…ไม่ผิดหวัง ตลอดระยะเวลาหลายสัปดาห์อีกฝ่ายมักจะพาเขาไปเรียนรู้งาน พบปะสังสรรค์ลูกค้าในฐานะเด็กฝึกงาน แต่ว่าไม่มีครั้งไหนน่าอึดอัดเท่าครั้งนี้มาก่อน ทั้ง ๆ ที่เป็นร้านอาหารสุดหรู บรรยากาศดี แต่ทว่าผู้ร่วมโต๊ะอีกคนกลับทำให้เดนิมรู้สึกกระอักกระอ่วนเป็นที่สุด…ผู้หญิงที่มอมยาพี่พัดในวันนั้นก็คือคุณนิชา ซึ่งเป็นคู่ค้าของพี่พัดมายาวนานเดนิมนั่งกึ่งกลางระหว่างโต๊ะจะว่าไปหากตัดเรื่องเลวร้ายที่นิชาทำลงไปก็ดูจะเหมาะสมกับพี่พัดมากกว่าเขาทุกตรงทั้งคู่ทักทายกันอย่างคุ้นเคยเป็นก
Magbasa pa
บทที่ 8 พูดไปก็เท่านั้น
แม้จะไม่อยากออกมาฝึกงานแต่เมื่อรับปากไว้แล้วก็ต้องทำให้เสร็จสามเดือนก็สามเดือนแค่ไม่กี่สัปดาห์ยังกินพลังงานชีวิตไปซะขนาดนี้ระหว่างเดนิมกับพิพัฒน์ก็ยังมีบรรยากาศกระอักกระอ่วนอยู่ไม่น้อยแม้จะอาศัยอยู่ด้วยกันแต่ไม่ได้พูดคุยกันสักประโยคอีกทั้งเดนิมก็เลือกที่จะขับรถไปเองเมื่อก่อนรู้ทั้งรู้ว่าจะต้องโดนกลั่นแกล้งแต่ก็ไม่เก็บมาใส่ใจแต่หลังจากที่มีปากเสียงกันครานั้นเดนิมก็ไม่อยากจะเป็นฝ่ายถูกกลั่นแกล้งอีกไม่ว่าจะให้เขาหิ้วท้องรอจนดึกดื่นหากวันไหนเขางีบหลับอีกฝ่ายก็จะกลับไปก่อนโดยที่ไม่เอ่ยปากจะเรียกกันอีกทั้งพี่พัดมักจะมีอิริยาบถที่ผ่อนคลายเมื่อไม่ได้อยู่ด้วยกันเพียงลำพังโดยเฉพาะการรับประทานอาหารร่วมกัน…ยิ่งคาดหวังมากเท่าไหร่มันก็จะยิ่งกัดกินความสุขในชีวิตเราไปมากเท่านั้นไม่มีใครไม่อยากสมหวังแต่ทว่ามันไม่เหลืออะไรให้หวังเลยต่างหากอาหารกลางวันคุณน้ามาลินีก็ห่อมาให้พี่พัดเหมือนเดิมเดนิมก็โทรหาสอบถามอยู่บ่อยๆไม่ใช่เพื่อทำคะแนนต่อให้คุณน้ามาลินีจะชมชอบเขามากแค่ไหนแต่เจ้าตัวไม่มีใจมันก็ไม่มีประโยชน์อยู่ดีเดนิมไม่อยากให้เรื่องระหว่างเขากับพี่พัดผิดใจกับผู้ใหญ่และเขาโชคดีที่น้ามาลินีไม่ได้รังเกียจกั
Magbasa pa
บทที่ 9 เหนื่อยล้าเกินกว่าจะเอ่ยปาก
ทางด้านเดนิมโชคดีที่กาแฟวางพักไว้สักครู่บนเคาน์เตอร์แผลจึงไม่ได้ร้ายแรงเป็นแผลไหม้ระดับสองมีตุ่มพองใสแต่ก็ปวดแสบมากเพราะเส้นประสาทบริเวณผิวหนังยังเหลืออยู่ไม่ได้ถูกทำลายไปมากนักการหายของแผลใช้เวลาประมาณสองถึงสามสัปดาห์คุณหมอจึงให้ครีมทายาภายนอกรวมไปถึงการปิดแผลด้วยผ้าก๊อซอีกทั้งยังกำชับไม่ให้โดนน้ำรวมไปถึงที่ต้นขาด้านขวาด้วยเดนิมทำแผลเสร็จพี่แฝดก็โทรมาตอนอยู่ในรถพอดีเขากดรับสายก่อนจะทำน้ำเสียงปกติ “ว่าไงครับ”“วันนี้ว่างหรือเปล่าเราพี่สองคนจะไปรับไปทานข้าว”“วันนี้คงไม่ได้ครับ”“เดี๋ยวพี่โทรไปหาไอ้พัดให้”“อย่าดีกว่าครับเดี๋ยวพี่พัดจะว่าเอาตอนนี้ผมเป็นแค่พนักงานฝึกงานนะครับพี่แฝดอย่าลืม” เดนิมพยายามทำน้ำเสียงให้สดใส “อีกอย่างมีนักศึกษาฝึกงานคนอื่นมาฝึกด้วย”“แล้วเราจะว่างเมื่อไหร่” เดนีนแทรกขึ้นมา“เดี๋ยวถ้าว่างจะโทรไปนัดพี่ๆอีกทีนะครับไม่ต้องกลัวว่าพวกพี่แฝดจะไม่ได้จ่ายรับรองวันนั้นต้องจ่ายให้น้องทั้งวันนะครับ” แฝดต่างหัวเราะ “หาเวลามาให้ได้เถอะน้องคนเดียวจะเท่าไหร่เชียวแพงแค่ไหนก็เลี้ยงได้” ทั้งสามคนหัวเราะก่อนจะกดวางสายเดนิมถอนหายใจก่อนจะสตาร์ทรถกลับบ้านโดยไม่ได้ดูสายที่ไม่ได้รับก
Magbasa pa
Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status