รักล้นแก้ว

รักล้นแก้ว

last updateLast Updated : 2025-11-25
Language: Thai
goodnovel16goodnovel
Not enough ratings
17Chapters
299views
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

"ผมกับพี่เรามีอะไรกันหรือเปล่า" "แล้วคิดว่าไง" "ผมจำไม่ได้ ไม่งั้นผมจะถามพี่ทำไม" "ใช่ แต่…" "พี่ลืมมันไปได้ไหม"

View More

Chapter 1

งานพิเศษ

「本気で婚約を解消するつもりなの?」

テーブルの向かい側で、上質な服に身を包んだ中年女性が、疑いの目を向けてきた。

星野文月(ほしの ふみづき)は、目の前に置かれた婚約書を手に取ると、迷うことなく真っ二つに引き裂いた。そして、深津蒼介(ふかつ そうすけ)の母親――深津梨沙子(ふかつ りさこ)へと視線を戻した。

「これで、信じていただけましたか?」

梨沙子は一瞬言葉を失い、目には明らかな驚きが浮かんだ。だが、すぐに嘲るように唇を歪めた。「いいでしょう。新しい身分はこちらで手配してやるわ。一ヶ月以内に、この澄川市から出ていきなさい」

文月はグラスを握りしめ、静かに頷いた。「わかりました」

彼女がバッグを手に席を立とうとすると、梨沙子が鋭い声で呼び止めた。「約束は守ってもらうわよ。余計な騒ぎは一切起こさないこと。もし蒼介のお父さんが彼の浮気を知ったら、ただじゃ済まないから!」

文月の足が止まった。ある過去の出来事が、脳裏をよぎる。

かつて、他人から見れば、彼女と蒼介の関係は陳腐なおとぎ話そのものだった。ド貧乏シンデレラが、白馬の王子様に見初められた物語。

大学時代、彼女は真面目な優等生で、彼は誰もが憧れる御曹司。どう考えても、交わるはずのない二人だった。

それなのに、蒼介は彼女に一目惚れしたのだ。

周囲の学生たちの話では、蒼介はまるで何かに憑かれたかのように、彼女と付き合うためなら、どんな無茶でもした。

勉強嫌いだった蒼介が、彼女の欲しがっていた一冊の専門書を手に入れるため、雪の降る冬の夜に街中を探し回ったこともあった。

彼女が魚料理を好むと知ると、夜明け前から釣りに出かけ、危うく川で溺れかけたことさえあった。

当初、文月は身分の差があまりに大きいことを理由に、彼の熱意に感動はしても、彼の想いを何度も断っていた。

しかし、彼女との婚約を許してもらうため、蒼介は実家で土下座までし、父親に本気で足を折られかけたのだ。

病院へ運ばれる途中、蒼介は彼女に電話をかけ、震える声で「結婚してほしい」と告げた。

その夜、文月はついに心を開き、蒼介こそが一生を共にする相手だと確信した。

大学時代から卒業、そして婚約したこの二年間を含め、六年の歳月を共にしてきた。

もうすぐ結婚というその時に、自分だけを見つめてくれていたはずの男が、なぜ突然心変わりしてしまったのか。彼女自身にも、それが信じられなかった。

……

その夜、文月はリビングで蒼介の帰りを待っていた。

夜十一時を過ぎても、彼が帰ってくる気配はない。

文月はスマホを手に取り、彼に電話をかけた。

三度目の呼び出し音で、ようやく相手が出た。

「文月?ごめん、今ちょっと接待中でさ。どうしたんだ?」蒼介の声は、とろけるように甘い。

電話の向こうから聞こえる騒がしい音楽に、文月は尋ねた。「バーにいるの?」

蒼介は言い聞かせるように説明した。「ああ、大事な接待なんだ。少し長引きそうで、帰りが遅くなるかもしれない」

その直後、蒼介の息遣いがわずかに乱れ、唇が絡み合うような、生々しい音が聞こえた。

かすかな音だったが、耳のいい文月はそれをはっきりと捉えてしまった。

胸がずきりと痛み、彼女はかろうじて声を絞り出した。「今……すぐ帰って来られない?」

蒼介は深く息を吸い込んだ。情欲を抑えきれないのか、声が微かに震えていた。「相手がまだ帰らないんだ。たぶん無理だな。でも約束するよ。この席が終わったら、すぐに飛んで帰るから。それでいい?」

文月の心は、完全に冷え切った。彼女は乾いた唇の端を吊り上げた。「わかったわ。じゃあ、切るね」

電話を切り、スマホを強く握りしめる。

三日前、蒼介のシャツの襟に口紅の跡を見つけた彼女は、親友の桜井由美(さくらい ゆみ)と一緒に蒼介のいるバーへ向かった。

薄暗い店内で、蒼介は白石萌々花(しらいし ももか)を腕に抱き、気だるげな表情で友人に愚痴を漏らした。「正直、彼女にはもう飽きたんだ。活気も個性もない。こっちの思い通りになるだけの粘土人形みたいで、つまらない」

文月の瞳から光が失われ、ドアを開けようとしていた手が止まった。自分の心が砕ける音が、はっきりと聞こえた気がした。

由美は背後で、文月を心から気の毒に思いながら、呆然と呟いた。「嘘でしょ……あれ、本当に蒼介さんが言ってるの……?」

文月は苦笑いしたが、どう答えていいかわからなかった。実のところ、蒼介がもう自分を愛していないことには、うすうす気づいていた。

半月前、文月は蒼介が見知らぬ華奢で美しい女性を抱きしめ、ある邸宅に入っていくのを目撃してしまったのだ。

すぐに探偵を雇い、多くの証拠書類と写真を入手した。

女性の名前は白石萌々花。大学を卒業したばかりで、深津グループに採用されたばかりのインターン社員だった。

出勤初日に、二人は関係を持ったという。

ホテル、高級レストラン、夜景の見えるバー。写真の中の二人は、幸せそうに睦み合っていた。

彼女が家で結婚式の準備に追われ、月末の挙式のために夜更かししている間、蒼介は何も手伝わないどころか、外で別の女性と不倫関係になったのだ。

家に帰るたびに、彼はまだ彼女を深く愛しているかのように振る舞い、彼女の肩を揉み、足をマッサージし、「今日も一日お疲れ」と囁いていた。

すべてが嘘。すべてが腐りきっていた。

文月は目を閉じ、静かに二階へ上がると、部屋にある宝飾品をすべて箱に詰めた。

「もしもし、佐藤さん?いくつか宝飾品を処分してほしいの。それと、予約をお願いしていた結婚式場、キャンセルしておいて」

電話の向こうで、佐藤和也(さとう かずや)が少し驚いたように尋ねた。「星野さん、社長と喧嘩でもしたんですか?」

「いいえ。式場は、私が自分で選び直すことにしただけよ」

文月がそう言い終えるか終えないうちに、窓の外を車のヘッドライトが横切った。

彼女は電話を切り、窓辺に寄った。

蒼介が車から降りてきた。相変わらず背が高く端正で、スーツを完璧に着こなしている。

ただ、襟元は乱れ、シャツから鎖骨が覗いていた。

彼は慌てて襟元を直し、いつもの香水を軽く吹きかけ、身なりを整えてから家に入ってきた。

その一部始終を、文月は目に焼き付けていた。

胸が、締め付けられる重苦しい痛みを感じる。

やがて部屋のドアが開き、蒼介が入ってきた。彼は後ろから文月を抱きしめ、彼女の肩に頭を埋めてすり寄った。「文月、ただいま。ここ数日、飲み会続きでごめんね。もしかして、怒ってる?」

その声には、探るような響きがあった。

文月は彼の腕からそっと抜け出し、振り返って静かに尋ねた。「接待じゃなかったの?どうして早く帰ってきたの?」

蒼介は笑って彼女の手を取り、甘い眼差しを注いだ。「君が帰ってきてほしいって言うなら、全部放り出してでも帰ってくるさ。どんな取引先やプロジェクトも、文月より大事なものなんてないよ」

彼はズボンのポケットからアクセサリーケースを取り出し、文月に手渡した。

「プレゼント。開けてみて」

文月が受け取ると、中にはダイヤモンドが散りばめられた高価なブローチが入っていた。

だが、彼女は一目で思い出した。三日前に探偵から送られてきた写真の中で、黒いワンピースを着た萌々花が、胸にまったく同じものを付けていたことを。

かつては自分だけのものだったはずの愛情が、今や蒼介によって二人に分け与えられている。

何より皮肉なのは、同じプレゼントを、蒼介があの女に贈ってから三日後、ようやく彼女にも買ってきたことだった。

彼女は、もう彼の「都合の良い女」に成り下がったのだ。

心臓に、無数の細い針が突き刺さるような痛みが走り、顔から血の気が引いていく。

蒼介は彼女の様子の変化に気づき、眉をひそめた。「文月?どうしたんだ?」

文月は必死に感情を抑え、微笑んでみせた。「ううん、何でもないわ。プレゼント、とても素敵ね。あなたを呼び戻したのは、サインしてほしい書類があったからなの」

彼女は振り返って書類を一部取り出し、署名欄を指差した。

「西ノ丘にあるあの別荘、とても気に入ってるの。私に譲ってくれない?」

蒼介は笑い、ペンを取ると、内容をろくに確認もせず、気安くサインした。「なんだ、そんなことか。これから欲しい不動産があったら、直接佐藤に手続きさせればいいんだよ。いちいち俺に聞かなくていい。俺のものは、すべて文月のものなんだから」

文月は黙ってその書類を引き出しにしまった。

おそらく、蒼介は永遠に知ることはないだろう。その書類が持つ、本当の意味を。
Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
17 Chapters
งานพิเศษ
บทนำ"ไอ้ยินแกกลับมาเดี๋ยวนี้นะไอ้ลูกชั่ว" เสียงชายแก่ขี้เมาที่ทั้งตะโกนเรียกและตะโกนด่าผมไปพร้อม ๆ กันดังลั่นซอยที่ทั้งเล็ก ทั้งแคบในแถบชานเมือง ผมชื่อยินเป็นลูกชายของชายแก่คนนั้น คนที่กำลังตะโกนด่าและวิ่งไล่กวดผมอยู่เพราะผมวิ่งหนีออกมาจากทางเข้าบ้านของเจ้าหนี้ของเขา"กลับไปก็เขาขึ้นกบาลแล้ว" หลังจากพ่อขี้เมาของผมตะโกนด่าผมก็สวนกลับทันที ก่อนที่จะออกจากบ้านพ่อบอกว่าจะพาผมไปทำงานใช้หนี้ที่ผมไม่ได้ก่อ ทั้ง ๆ ที่ทุกวันนี้ผมก็เป็นคนหาเงินหาข้าวให้กิน แต่ตาแก่ขี้เมานั่นนอกจากจะไม่ทำงานแล้วยังติดการพนันเข้าขั้นเสพติด ไปกู้หนี้ยืมสินมาเรื่อย ๆ และครั้งนี้ก็เหมือนกัน ผมก็ไม่รู้ว่าไอ้เจ้าหนี้มันโง่หรือมันตั้งใจจะโกงตั้งแต่แรก ถึงได้ให้ตาแก่นั่นยืมเงินเกือบห้าหมื่นโดยไม่มีอะไรค้ำประกันเลย สุดท้ายตาแก่นั่นเลยพาผมมาเป็นคนใช้หนี้ โดยขายผมให้กับเกย์แก่ในหมู่บ้านที่เป็นเถ้าแก่ปล่อยเงินกู้ คิดดูว่ามันบัดซบขนาดไหนผมเป็นผู้ชายแต่ถูกขายใช้หนี้ แต่ผมไม่ได้หมายความว่าผู้หญิงควรถูกขายเพราะไม่ว่าใครก็ไม่ควรถูกขายทั้งนั้นแหละ โชคดีที่ผมบังเอิญไปได้ยินพ่อคุยกับไอ้คนเก็บดอกถึงได้หนีออกมาได้ก่อนจะได้เดินเข้าป
last updateLast Updated : 2025-11-10
Read more
ทำงานวันแรก
Brew up 1หลังจากพี่เกรย์ผู้จัดการร้านสอนงานผมอยู่เกือบชั่วโมง ร้านก็เปิดเรียบร้อยแล้วแม้จะยังไม่มีลูกค้ามาก็ตามที ร้านอาหารกึ่งบาร์ของที่นี่จะแบ่งเป็น 4 โซน โซนแรกจะเป็นห้องกระจกซึ่งอยู่ฝั่งขวามือถ้ามองจากนอกร้าน ส่วนโซนที่สองจะเป็นโซนหน้าเวทีที่มีไว้โชว์ไลฟ์ของวงดนตรีที่มีทั้ง 3 วงจนกระทั่งปิดร้าน โซนที่สามจะเป็นโซนฝั่งซ้ายมือถ้ามองจากด้านนอกร้านและอยู่ตรงข้ามกับโซนแรกซึ่งเป็นห้องกระจก โซนสุดท้ายจะเป็นโซนที่ต่อจากโซนที่สองแต่เป็นโซนที่ไม่มีหลังคาคลุม อ๋อ! ที่สำคัญผมรู้แล้วว่าคนชื่อลายครามคือเจ้าของห้องนั่งเล่นเวลาผ่านไปชั่วโมงหนึ่งหลังจากที่กัปตันสอนงานผมเสร็จพี่แกก็อยู่ใกล้ตัวผมตลอดเวลาเผื่อผมยังไม่เข้าใจระบบสั่งเหล้าสั่งอาหารผ่านโปรแกรมของที่ร้าน พอเริ่มมีลูกค้ามาเรื่อย ๆ ผมก็คอยเดินเข้าไปสังเกตดูว่าพนักงานเก่ามีวิธีรับลูกค้ายังไงบ้าง โดยเราจะรับลูกค้าได้เฉพาะลูกค้าที่ไปนั่งในโซนที่เรารับผิดชอบเท่านั้น เพื่อไม่ให้เกิดการแย่งลูกค้ากัน ผมว่าระบบของที่นี่ดูโอเคอยู่นะเพราะถ้ามีการแย่งลูกค้ากันอาจจะเกิดการทะเลาะกันก็ได้"สวัสดีครับ พี่มากันกี่คนครับ" ผมรีบเข้าไปหาลูกค้าผู้ชายซึ่งกำลัง
last updateLast Updated : 2025-11-10
Read more
พี่ลืมมันไปได้ไหม
Brew up 2ผมลืมตาขึ้นมาในเช้าของอีกวันเพราะเเสงอาทิตย์ทะลุผ่านผ้าม่านเข้ามา ก่อนจะขยับตัวให้ลุกจากที่นอนช้า ๆ พอมองไปรอบห้องสิ่งที่ทำให้ผมตกใจคือที่นี่ไม่ใช่ห้องเดรค ผมจำได้ว่าเมื่อคืนเลี้ยงรับน้องใหม่อย่างผมและหลังเมาจัดผมจำได้ว่าผมอยู่ที่ร้าน มันคลับคล้ายคลับคลาหรือผมฝันกันแน่นะ"ตื่นได้แล้วหรือไง" เสียงที่ไม่ค่อยคุ้นหูเท่าไรดังขึ้น จากประตูห้องน้ำที่อยู่ถัดจากเตียงไปไม่ไกลนัก ผมพยายามเพ่งมองอยู่นานเพราะคน ๆ นั้นใช้ผ้าขนหนูวางแปะไว้บนหัวเพื่อซับน้ำที่เปียกจากการสระผม"พี่เป็นใคร" ผมถามพร้อมกับเปิดผ้าห่มออกเพื่อจะลุกจากที่นอน แต่พอเปิดได้แค่นิดเดียวก็ต้องปิดไว้เหมือนเดิมเพราะใต้ผ้าห่มผมไม่ได้ใส่อะไรอยู่เลยแม้แต่ชิ้นเดียว"อะ จำเจ้าของร้านตัวเองไม่ได้แล้วหนึ่ง""พี่ครามเหรอ""เออ จะใครล่ะก็เมื่อคืนเมาอยู่ที่ร้าน""แล้วทำไมผมอยู่สภาพนี้อะ""คิดเอาเอง ไปอาบน้ำไป่" พี่ครามพูดจบก็ขว้างผ้าขนหนูมาตรงหน้าของผม ผมรีบเอาผ้าขนหนูพันไว้รอบตัวแล้วตรงเข้าห้องน้ำที่เขาเพิ่งจะออกมา ใช้เวลาอาบน้ำแค่ 5 นาทีผมก็รีบออกมาเพราะมีบางอย่างอยากจะถามเจ้าของร้าน พอออกมาจากห้องน้ำก็เห็นพี่ครามนั่งเป่าผมอยู่หน้า
last updateLast Updated : 2025-11-10
Read more
คืนวันเสาร์
Brew up 3หลังจากพักฟื้นมาครึ่งวันผมก็สร่างเมา อาบน้ำเพื่อเตรียมตัวไปเมาในเวลางานต่ออีก โชคดีที่วันนี้เป็นวันเสาร์ทำให้ผมไม่ต้องฝืนสังขารไปเรียนทั้ง ๆ ที่แฮงก์หนักขนาดนี้ ก็อย่างที่เดรคมันพูดผมไม่ใช่คนคออ่อนนะแต่เมื่อคืนหนักสุดเพราะคนปกติเวลากินเหล้ากินเบียร์ก็เลือกกินแค่อย่างเดียว แต่นี่ผมกินทุกอย่างที่ในร้านมีเลยมานั่งแฮงก์ นอนแฮงก์ ยืนแฮงก์อยู่นี่ไง เดรคกำลังอาบน้ำอยู่เหมือนกันเพราะวันนี้เป็นอีกวันที่มันต้องทำพาร์ทไทม์ที่ร้าน เออ…เมื่อวานผมทำงานวันแรกได้ทิปตั้งพันห้าแน่ะ ถ้าเป็นแบบนี้ทุกวันผมรับประกันเลยว่าไม่อดตายแน่ ๆ ข้าวเย็นก็ไปกินที่ร้าน เงินออกทุก 15 วัน กัปตันของเราบริหารร้านแทนพี่ครามได้ดีจริง ๆ"มึงเพ้อไรอยู่วะยิน ไปได้ยัง" เดรคทักขึ้นขณะที่ผมกำลังนั่งเหม่อคิดอะไรไปเรื่อย ผมลุกขึ้นพยักหน้าให้มันก่อนจะหันไปหยิบเป้มาสะพาย แล้วเดินตามมันออกไป"มึงยังแฮงก์ไม่หายหรือไง" เดรคหันมาถามผมขณะที่ยืนรอผมปิดประตูบ้านอยู่ พอปิดประตูเสร็จผมก็หันไปตบไหล่มันหนึ่งที"นิดหน่อย แต่เดี๋ยวไปถอน" ผมตอบมันพร้อมใช้มือพยายามเกาะไหล่มันเดิน แต่บังเอิญผมเตี้ยกว่ามันเลยดูเหมือนเด็กกำลังปีนผู้ใหญ่อยู่
last updateLast Updated : 2025-11-10
Read more
นักร้องจำเป็น
Brew up 4ผมร้องเพลงเสร็จทุกคนปรบมือกันดังมากจนผมลืมความตื่นเต้นก่อนหน้านี้ไปซะสนิทเลย พี่เกรย์ก็ชูนิ้วโป้งทั้งสองนิ้วพร้อมยิ้มหวานให้ผม"สวัสดีทุกคนนะครับ ขอต้อนรับสู่ห้องนั่งเล่นสำหรับคนที่ต้องการพักผ่อนหย่อนใจในคืนวันเสาร์แบบนี้ สามารถแนะนำเพลงกันขึ้นมาได้นะครับแต่ถ้าใครแนบทิปมาเราจัดให้พิเศษแน่นอนฮะ" พอผมพูดติดตลกใส่ไมค์เสร็จมือกลองห็ให้สัญญาณเริ่มเพลงที่สองต่อเลย นอกจากกระดาษขอเพลงแล้วผมยังได้รับทั้งเหล้าทั้งเบียร์และทิปพิเศษจากลูกค้า ที่ชื่นชอบเสียงผมเป็นพิเศษอีกด้วยวันนี้วันสินะเพราะผมได้ทิปไม่หยุดเลยLaiknam's saidหลังจากขึ้นร้องเพลงในฐานะนักร้องจำเป็น ดูเหมือนเจ้าเด็กหัวส้มนั่นจะได้ความสนใจจากลูกค้ามากเป็นพิเศษ นอกจากหน้าตาน่ารักน่าเอ็นดูแล้วเด็กนั่นยังอัธยาศัยดี ยิ้มเก่ง นี่ผมเพิ่งบอกว่าเด็กหัวส้มนั่นน่ารักใช่หรือเปล่า หลังจากที่คุยกับพี่ชินเสร็จผมก็คิดทบทวนมาตลอดทั้งวัน วันนี้ถึงได้รีบเข้าร้านเพราะผมไม่มั่นใจว่าตัวเองรู้สึกอะไรกับเด็กนั่นหรือเปล่า"เหลือเวลาอีกสองเพลงสุดท้ายแล้ว ใครมีเพลงอะไรแนะนำกันเข้ามาได้เลยนะฮะ" ยินพูดใส่ไมค์ช่วงก่อนขึ้นเพลงใหม่ ผมนั่งจ้องเด็กนั่นมาสั
last updateLast Updated : 2025-11-13
Read more
ทบทวนความรู้สึก
Brew up 5ผมลากสังขารกลับจากสาขาตอนสี่โมงครึ่ง เราใช้เวลาทำวิเคราะห์น้ำในอาหานเกือบครึ่งวันเพราะอาจารย์ให้สาธิตให้น้องปีหนึ่งดูด้วย พอกลับมาผมรีบตรงดิ่งไปอาบน้ำเพราะหกโมงต้องรีบเข้าร้าน ผมไม่อยากเสียเงินค่าสายชั่งโมงละร้อยเลยรีบปั่นงานสุดชีวิต อะ…ผมบอกไปหรือยังว่าเมื่อวานหลังจากกลับมานับทิปในกระเป๋าดู ผมได้ทิปเกือบสี่พันแน่ะวันนี้เป็นวันอาทิตย์เดรคไม่ได้ทำพาร์ทไทม์ มีแค่ผมคนเดียว หลังอาบน้ำเสร็จเลยไม่ต้องรอใครตรงดิ่งไปที่ร้านได้เลย พอเดินเข้าไปในร้ายผมเจอพนักงานประจำซึ่งจำนวนของพนักงานต่างจากเมื่อวานเกือบครึ่ง เพราะพรุ่งนี้ไม่ใช่วันหยุดวันนี้คนเลยลดลง วันนี้เลยไม่มีพนักงานพาร์ทไทม์"เดี๋ยวนี้พี่ครามเข้าร้านเร็วจังวะ" พี่อาร์มพนักงานประจำของร้านหันมาพูดกับผม ทุกคนในร้านรู้ดีว่าพี่ครามจะเข้ามาร้านก็สามสี่ทุ่มตลอด แต่สองวันมานี้พี่ครามเข้าร้านพร้อม ๆ กับที่พนักงานเข้ามาทำความสะอาดร้านเลย"สงสัยมาจับผิดเรามั้ง ฮ่า ๆ" ผมพูดเสร็จก็หันไปถูโต๊ะเพื่อทำความสะอาด พี่อาร์มหัวเราะนิดหน่อยก่อนจะยกเก้าอี้
last updateLast Updated : 2025-11-14
Read more
เลิกบุหรี่
Brew up 6หลังจากเมื่อวานผมกลับมาถึงบ้านก็รีบอาบน้ำแล้วเข้านอน เพราะตอนเช้าต้องรีบตื่นมาใช้คอมพิวเตอร์ของเดรคจัดหน้าเอกสารก่อนส่งงานอาจารย์ พอเปิดคอมฯ ได้มือเจ้ากรรมก็กดเข้าเฟซบุ๊กก่อนชาวบ้านเลยด้วยความเคยชิน พอเข้ามาก็เลยเปิดดูการแจ้งเตือนต่าง ๆ สักหน่อย การแจ้งเตือนมากมายเพราะผมถูกแท็กในรูปต่าง ๆ ของลูกค้าที่ห้องนั่งเล่น อะห้องนั่งเล่นนี่ไม่ได้หมายถึงห้องที่บ้านนะ ผมหมายถึงร้าน living room ซึ่งทุกคนพร้อมใจกันเรียกห้องนั่งเล่น ผมเปิดไปที่รายการเพิ่มเพื่อนเพื่อกดยอมรับลูกค้าที่ขอเป็นเพื่อน เลื่อนลงไปอีกเกือบสิบคนมือก็กดคลิกเข้าไปดูโปรไฟล์ของคนที่มาขอเป็นเพื่อน"พี่ครามหรอวะ" ผมพึมพำคนเดียวตอนที่มองรูปโปรไฟล์ของคนผมสีน้ำเงินคราม ยืนสูบบุหรี่หันข้างอยู่น่าจะเป็นหน้าต่างของคอนโดที่ไหนสักที่"ไอ้ยิน มึงตื่นมาทำไรแต่เช้าวะ""ตรวจรายงานแล็ป ละมึงตื่นมาทำอะไรแต่เช้าวะ""กูตื่นมาฉี่""งั้นมึงมาพอดี มาดูนี่ดิใช่พี่ครามปะ""ใช่" มองโปรไฟล์แค่แวบเดี๋ยวเดรคก็หันมาตอบผ
last updateLast Updated : 2025-11-15
Read more
ยินมานอนนี่
Brew up 7  ในที่สุดวันนี้ก็มาถึงวันที่พนักงานประจำและพนักงานพาร์ทไทม์รอคอย ผมให้เดาว่าวันนี้วันอะไร เอาล่ะ…ผมเฉลยเลยแล้วกันวันนี้เป็นวันพระใหญ่ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่ามันเป็นวันอะไรเพราะไม่เคยสนใจวันสำคัญของศาสนา ก็พวกเรามันคนบาปกินแต่เหล้า เข้าวัดไม่ได้เพราะร้อน ก่อนที่จะถึงวันนี้ทางจังหวัดได้ส่งหนังสือขอความร่วมมือให้ปิดร้าน แต่ผมว่ามันคือการบังคับกันมากกว่าเพราะถนนโลกีย์ทั้งเส้นไม่มีไฟจากร้านเหล้าเลย ผมยังสงสัยอยู่หน่อยถ้าคนศาสนาอื่นอยากเข้าร้านเหล้าวันนี้แต่ร้านถูกปิดเพราะเป็นวันสำคัญของศาสนาพุทธ มันดูไม่ยุติธรรมเลยนะผมว่าแต่ก็นะพูดมากไม่ได้เรื่องศาสนามันอ่อนไหว  ผมกำลังหิ้วกระเป๋าเป้ใบใหญ่ของตัวเองเดินไปตามทางพร้อม ๆ กับเดรค ผมลืมบอกไปว่าคนรวยอย่างมันก็สนใจทริปเที่ยวฟรีของพี่ครามเหมือนกัน กัปตันบอกว่าระหว่างที่ร้านหยุดสองวันพี่ครามจ้างคนมาทาสีใหม่ด้วย ซึ่งผมงงมากเพราะร้านนี้ยังไม่มีตรงไหนที่สีซีดเซียวหรือควรถูกบูรณะเลยแม้แต่นิดเดียว แต่เจ้าของร้านเขาบอกมาว่าร้านที่ต้องรับลูกค้าทุกวันควรทำงานให้ดูดีอย
last updateLast Updated : 2025-11-16
Read more
วันหยุดของพวกเรา
Brew up 8หลังพี่เกรย์ดุพวกพี่อาร์มเสร็จเราทุกคนก็พากันกินเหล้าเล่นน้ำต่อ ไม่ได้มีความโกรธกันแต่อย่างใด โดยเฉพาะพวกพี่อาร์มที่รู้สึกจะมีความสุขเป็นพิเศษเพราะสาว ๆ ที่มาชงเหล้าให้ ตอนนี้มีทั้งสาวชงเหล้าและสาว ๆ ที่มาเต้นเอ็นเตอร์เทน แต่สาว ๆ ส่วนมากชอบไปเต้นใกล้พี่ครามกับพี่เกรย์ที่ดูเป็นผู้ใหญ่ที่สุด หน้าตาดีที่สุด และมีเงินที่สุด จนกระทั่งพี่ครามคงจะหงุดหงิดที่พวกเธอให้ความสนใจเขามากไป พี่ครามเลยเรียกผมไปชงเหล้าให้แทน นั่งกินกันอยู่สักพักผมก็ขอตัวไปเล่นน้ำ ซึ่งเจ้านายก็อนุญาตแต่ห้ามให้ผมถอดชูชีพสีส้มนี่ออกโดยเด็ดขาด  ระหว่างที่กำลังโดดน้ำอย่างเพลิดเพลินผมก็ครุ่นคิดอย่างหนักไปด้วย ทำไมทุกคนถึงเล่นสนุกได้โดยมีคนอื่นคอยชงเหล้าคอยเสิร์ฟอาหารให้ มีแต่ผมที่ต้องคอยชงเหล้าให้พี่ครามคิดได้ครู่เดียวก็รู้สึกปวดเกร็งที่น่องซ้าย ให้ตายเถอะผมกำลังจะเป็นตะคริว พอรู้ผมรีบพลิกหงายเพื่อลอยตัวโชคดีที่โดนบังคับให้ใส่ชูชีพไว้"ช่วยด้วยฮะ ช่วยผมด้วย" ผมตะโกนเสียงดังเรียกให้คนที่อยู่แถวนั้นได้ยินและหวังว่าจะมีสักคนได้ย
last updateLast Updated : 2025-11-17
Read more
สารภาพแบบหมดเปลือก
Brew up 9เมื่อคืนผมกะจะออกไปกินเหล้ากับพวกพี่ที่ร้านนิดหน่อย แต่ด้วยสมองมันคิดมากเรื่องพี่ครามผมเลยเมาจนจำไม่ได้ว่าตัวเองกลับเข้าห้องได้ยังไงเพราะรู้ตัวอีกทีตอนเช้าผมนอนอยู่บนที่นอน โดยที่ใส่เสื้อคนอื่นอยู่และนั่นทำให้ผมคิดมากอีกครั้งว่าเมื่อคืนมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ครั้นจะถามพี่ครามก็อายเกินไป"ไง ตื่นสักทีนะหายปวดขาหรือยัง เจ็บขาขนาดนั้นแล้วยังจะไปกินเยอะอีก" พอผมบอกให้พูดเยอะพี่ครามดูจะบ่นเก่งขึ้นจมเลย ผมลุกขึ้นมาด้วยความมึนงงและเวียนหัว ดีที่ไม่ได้รู้สึกอยากจะอ้วกเหมือนทุกครั้งหลังเมาในร้าน"ผมกลับมาได้ยังไงอะ จำไม่เห็นได้เลยเดรคมาส่งหรอหรือกัปตัน" ผมถามพี่ครามที่ยืนถือถาดอะไรอยู่ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว ถามปุ๊บคนตัวสูงกว่าก็คิ้วขมวดปั๊บดูเหมือนผมยะสร้างเรื่องเอาไว้สินะ"พี่แบกมา" ดูเหมือนสรรพนามของพี่ครามที่ใช้เรียกแทนตัวเองก็จะเปลี่ยนไปตั้งแต่เมื่อวาน พูดจบก็วางถาดที่ถือมาลงบนเตียงตรงหน้าผม"อะไรหรอครับ""ข้าวต้มไง ไม่รู้จักหรอ""รู้ แต่หมายถึงพี่เ
last updateLast Updated : 2025-11-18
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status