ตามส่ง

@ kk คาเฟ่ ที่เป็นร้านอาหารกึ่งบาร์สำหรับนักท่องเที่ยวที่ไม่ชอบความวุ่นวายเพราะบาร์ดังกล่าวเหมาะสำหรับคนที่นั่งฟังเพลงแบบชิล ๆ ไม่เหมือนกับผับที่เปิดเพลงเสียงดังจนแสบแก้วหู

ร่างบอบบางของนับดาวที่อยู่ในชุดเดรสสายเดียวสีดำสั้นรัดรูปเว้าช่วงเอวคอดกิ่วนั่งอยู่ในโต๊ะเดียวกับลูกพี่ลูกน้อง อย่างมีน และ ตุลย์ ส่วนอีกสามคนคือ ออนิว เจนนี่ และซีนายทั้งสามเป็นเพื่อนเล่นกันตั้งแต่เด็ก ๆ เพราะพ่อแม่เป็นเพื่อนกัน ทำให้สนิทสนมกันเหมือนดั่งญาติสนิท

มือบางหยิบแก้วใบใสที่ด้านบรรจุน้ำสีฟ้าสวยยื่นให้พี่สาวอย่างนับดาวพร้อมเอ่ยแสดงความยินดีกับงานใหม่ที่พี่สาวกำลังจะเริ่มทำ“ดีใจด้วยนะพี่ดาวที่ได้งาน”

ขณะที่นับดาวรับมาถือไว้ในมือก่อนจะส่งยิ้มหวานให้ลูกพี่ลูกน้องพร้อมกับเอ่ยบอกแบบหยอกเหย้า“ลากพี่มาเพื่อให้พี่เลี้ยงฉลองจริงเหรอ พี่ยังไม่เริ่มงานเลย ถามจริงเถอะที่ชวนมาคืออยากดื่มมากกว่าที่จะเลี้ยงฉลองที่พี่ได้งานใช่ไหม”

“พี่ดาวอะ รู้ทันอีกแล้ว”มือเรียวบางป้องปากก่อนจะหัวเราะออกมาอย่างอารมณ์ดีเมื่อเห็นว่าพี่สาวรู้ทันตัวเอง

ขณะตุลย์ที่นั่งอยู่ตรงข้างนับดาวยกแก้วเหล้าขึ้นจิบก่อนจะเอ่ยบอกพี่สาวอย่างนับดาวด้วยทีเล่นทีจริง“ใครจะให้พี่เลี้ยงละ วันนี้เรามีเสี่ยซีนายมาด้วยทั้งคน เสี่ยซีนายก็ต้องเลี้ยงเราสิ”

สายตาทุกคู่หันไปยังหนุ่มหล่อที่นั่งโต๊ะเดียวพร้อมส่งยิ้มมองชายหนุ่มที่โดนลากมาเลี้ยงฉลองให้พี่สาว

ขณะที่เสียงทุ้มของซีนายกล่าวขึ้นลอยมา“เอาสิสั่งได้ตามสบายโต๊ะนี้พี่เลี้ยงเอง แล้วเธอได้งานที่ไหนเราบอกให้มาทำกับเราก็ไม่เชื่อ”

ปากหนาถามหญิงสาวด้านหน้าก่อนส่องส่ายตาจะไล่ดูชุดที่นับดาวสวมใส่พลันก็รู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาภายในใจกับชุดที่คนด้านหน้าใส่มามันออกจะดูโป๊เกินไปหน่อย เสื้อแจ๊คเก็ตสีดำที่ซีนายใส่มาถูกถอดออกก่อนจะคลุมปกปิดต้นขาขาวของสาวด้านหน้า

“ไม่เอาเราไม่อยากรบกวนนายแค่นายเลี้ยงเรากับน้อง ๆ ก็ถือว่าดีมากแล้วเดี๋ยวถ้าเงินเดือนออกเราขอเลี้ยงนายคืนนะ”เรียวปากสีแดงสดยกยิ้มให้หนุ่มด้านหน้าเอ่ยบอกพร้อมดูการกระทำของชายตรงหน้าเขาก็เป็นคนแบบนี้แหละห่วงใยเธอเสมอเวลาอยู่ใกล้คนตรงหน้าช่างอบอุ่นหัวใจเหลือเกิน

“อืม…ตามใจ”

ขณะที่ทุกคนบนโต๊ะมองการกระทำของหนุ่มหล่อเสี้ยวลูกครึ่งเพราะแม่เป็นลูกครึ่งไทยเดนมาร์พ่อมีเชื้อสายไทยผสมญี่ปุ่น ทำให้เขามีใบหน้าผสมหลายเชื้อชาติ ซีนายยิ้มให้ทุกคนบนโต๊ะเล็กน้อย

“พี่ซีนาย เจนี่ก็หนาวนะทำไมไม่ถอดเสื้อมาคลุมให้เจนนี่บ้าง”เจนนี่บอกพร้อมกอดอดตัวเองก่อนจะเอ่ยแซวพี่ชายตัวเอง

“จริงสิมีนก็หนาวเหมือนกัน”เสียงหวานใสเอ่ยขึ้นพร้อมลูบแขนตัวเองปรอย ๆ หยอกเย้าชายหนุ่มที่รักเหมือนพี่ชายที่แสดงพฤติกรรมห่วงใยพี่สาวตัวเองจนออกหน้าออกตา

“เขามีเสื้อแจ็คเก็ตแค่ตัวเดียวจะเอามาจากไหนมาให้เธอสองคน”เสียงทุ้มของตุลย์ดักคอพี่สาวตัวเองทันที

ขณะที่มีนส่งสายตาค้อนวงใหญ่ให้น้องชายตัวเองพร้อมบอกด้วยเสียงหงุดหงิดติดรำคาญ

“รู้แล้ว รู้แล้ว แซวเล่นเฉย ๆ จริงไหมเจนนี่”

“จริง นายสองคนก็หัดเอาอย่างพี่ซีนายบ้างนะเสื้ออะถอดมาคลุมให้น้องบ้าง”

“ไม่เอาหรอก ฉันก็หนาวเหมือนกัน ยิ่งเป็นผู้ชายบอบบางอยู่ด้วย”สิ้นเสียงคำตอบของออนิวทุกคนก็หัวเราะร่วนออกมาจนเสียงดัง

……..….

สายตาคมมองลงมาชั้นล่างซึ่งตอนนี้นาวินได้มานั่งอยู่ในร้านได้สักพักแล้วตั้งแต่ลูกน้องรายงานว่าคู่หมั้นมานั่งฉลองกับญาติ ๆ และเพื่อน ๆ ที่ร้านดั่งกล่าว

โดยนาวินเลือกที่จะนั่งอยู่ชั้นสองของร้านที่เป็นชั้นลอยแบบส่วนตัวมีเพียงเจ้าของบาร์และเพื่อนที่สนิทของเจ้าของบาร์เท่านั้นที่จะขึ้นไปนั่งบนชั้นนี้ได้

ร่างสูงนั่งอยู่ที่โต๊ะติดกับระเบียงบนชั้นสองลอบมองคู่หมั้นของตังเองที่นั่งอยู่บนโต๊ะด้านล่างด้วยความไม่สบอารมณ์เขาอยากรู้ว่าชายที่นั่งอยู่โต๊ะเดียวกันที่แสดงพฤติกรรมเกินเพื่อนหรือญาตินั้นเป็นใครกันแน่ เพราะเขามองการกระทำและสายตาที่มองคู่หมั้นแล้วยิ่งรู้สึกไม่ชอบใจอยากจะลงไปแสดงตัวให้คนทั้งโต๊ะได้รู้ว่าเขาเป็นใคร

“ลมอะไรหอบคุณชายที่บ้างานมาเที่ยวได้วะเนี่ย”เจ้าของร้านเอ่ยทักทายเพื่อนสนิท เมื่อเขาเดินออกมาจากห้องทำงานเห็นร่างสูงของเพื่อนนั่งจิบเหล้าเพียงลำพังไม่มีสาวนั่งข้างกายเหมือนเมื่อก่อน

“กูก็อยากเจอมึงแหละ”ปากบอกเพื่อนแต่สายตายังไม่หลุดออกจากโต๊ะด้านล่าง มองคู่หมั้นสาวที่พูดหยอกล้อคนในโต๊ะอย่างไม่สบอารมณ์

“คงไม่ใช่ละมั้ง มาเฝ้าใครหรือเปล่า”

ชินเจ้าของร้านนั่งลงที่โต๊ะ มองไปตามสายตาเพื่อนที่ตอนนี้มองลงไปด้านล่างที่เป็นโต๊ะเป้าหมาย มุมปากยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เมื่อมองลงไปเห็นสาวน้อยที่มานั่งร้านนี้บ่อย ๆ ซึ่งภายในโต๊ะนั้นชินรู้จักเกือบทุกคน โดยเฉพาะหนูมีนที่เขาตามหยอดมานานหลายเดือนแต่ว่าแม่สาวน้อยช่างจีบยากเหลือเกิน

“คู่หมั้น”คำตอบเพียงสั้น ๆ ทำให้เพื่อนอย่างชินหูพึ่ง ลอบกลืนน้ำลายลงคอเภาวนาให้คนที่เป็นคู่หมั้นของเพื่อนสนิทอย่างเป็นคนที่ตัวเองชอบเลย

ขณะที่ชินทำใจดีสู้เสือถามถึงคู่หมั้นเพื่อนด้วยใจตุ้มๆต่อมๆ กลัวว่าจะเป็นคนที่ตัวเองชอบ“คนไหนวะ คนชุดดำ ชุดแดงหรือขาววะ”

“ชุดดำ”

ลมหายใจถูกพ่นออกมาอย่างโล่งใจขณะที่นาวินเริ่มจับสังเกตุเพื่อนเช่นกัน

“ทำไม รู้จักคนที่นั่งกลุ่มนั้นด้วยหรือ”

“อืมรู้จักเกือบทุกคนแหละ แล้วทำไมไม่พาคู่หมั้นขึ้นมานั่งด้วยกันข้างบนละ จะได้แนะนำทำความรู้จักกันด้วย”

“ยังก่อน เขายังไม่รู้ว่าเราคือคู่หมั้นของเขา”ปากบอกเพื่อนพร้อมกระดกเหล้าเข้าปากมองสาวด้านล่าง ทำไมเขาจะไม่อยากจะแนะนำคนตัวเล็กให้เพื่อนรู้จักกันล่ะ แต่ก็ทำไม่ได้เพราะคนตัวเล็กไม่รู้ว่าตัวเองคือคู่หมั้นถ้ากระโตกกระตากไปกลัวว่าคู่หมั้นสาวจะเกลียดขี้หน้าเอาได้ สู้ค่อย ๆ แทรกซึมจีบไปทีละเล็กละน้อยดีกว่า

ขณะที่เพื่อนสนิทมองใบหน้าเพื่อนตัวเองที่มีใบหน้าเครียดอย่างเห็นได้ชัด

“ทำไมละ หรือเขาไม่อยากหมั้น”

ใบหน้าหล่อคมพยักหน้าตอบรับเพื่อนอย่างไม่อาย

“เชี่ย จริงดิ ทำไมวะ อย่างบอกนะว่านายกับน้องคนนั้นถูกผู้ใหญ่จับมาคู่กัน โดยทั้งสองคนไม่เต็มใจแล้วนายยอมได้ไงวะ”

“ทำไมจะไม่ได้ละ ก็คนของเราถึงเธอจะไม่ยอม เราจะทำใหเธอยอมเราแต่โดยดี”

“อ่อ ถ้างั้นก็สู้ ๆ นะ”มือหนาของชินตบบ่าเพื่อนอย่างให้กำลังใจก่อนที่ตัวเองจะขอตัวไปรีบเคลียร์งานในห้องก่อนที่สาวเป้าหมายด้านล่างจะหนีหน้าตัวเองไป

บรรยายกาศบนโต๊ะเป็นไปอย่างครึกครื้นทุกคนต่างพูดคุยกันอย่างออกรสออกชาติหลังจากไม่ได้เจอนับดาวหลายปี จนเวลาล่วงเลยนานนับหลายชั่วโมง นับดาวจึงขอกลับ เพราะพรุ่งนี้ต้องไปหาเสื้อผ้าเพื่อใส่ไปทำงาน ขณะที่ทุกคนต่างเห็นชอบ

มีนขับรถมินิคูลเปอร์คู่ใจพาพี่สาวกลับบ้านเพียงสองคนเพราะน้องชายอย่างตุลย์อยากจะขอดื่มต่ออีกนิด

ตลอดบนท้องถนนทั้งสองสาวไม่รู้เลยว่ามีรถยนต์สีดำคันหรูขับรั้งท้ายอยู่ จนเห็นรถยนต์มินิสีแดงขับเลี้ยวขับไปในหมู่บ้าน นาวินจึงสั่งให้เลขาคู่ใจขับรถไปยังคอนโดของตัวเอง