เข้าสู่ระบบสี่ชั่วโมงต่อมา...
ความมืดมิดในใจของแพรววาไม่ต่างจากความมืดมิดที่ปกคลุมรอบตัว เธอตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกว่างเปล่าและไร้เรี่ยวแรง แต่สิ่งที่อยู่ในหัวคือภาพของรวี...รวีที่ทิ้งเธอไป เธอรีบลุกจากเตียง พุ่งไปหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรออกไปยังเบอร์ที่คุ้นเคยอย่างรวดเร็ว เธอจะไม่ยอมเสียเขาไปเด็ดขาด!
เธอจะอยู่ได้อย่างไรถ้าไม่มีรวี...
“ฮัลโหล…พี่วี! พี่วีกลับมาหาแพรวนะ! แพรวขอร้อง...ฮึก!” ทันทีที่ปลายสายรับ เธอรวบรวมความกล้าและเสียงที่สั่นเครือเอ่ยสิ่งที่อยู่ในใจออกไปอย่างสิ้นหวัง และเสียงสะอื้นก็ดังขึ้นเมื่อได้ยินเสียงเขาอย่างแผ่วเบา
(อืม... เราคุยกันรู้เรื่องแล้วนะแพรว พี่ไม่ได้รักแพรวแล้ว ... อ่าห์!)
“นั่นเสียงอะไร! พี่วีอยู่กับยัยมุกใช่ไหม? บอกมาเดี๋ยวนี้นะ!” เพียงได้ยินเสียงครางแผ่วเบาที่แทรกเข้ามาจากปลายสาย ความหวังทั้งหมดก็พังทลายลงในพริบตา แพรววาแทบคลั่ง หัวใจเธอเจ็บปวดราวกับถูกบีบขยี้จนแหลกละเอียด เธอแน่ใจ...แน่ใจว่านั่นต้องเป็นเสียงของยัยมุกดา ยัยผู้หญิงหน้าด้าน!
(อ่าห์! อย่ามาทำเหมือนหมาหวงก้างน่าแพรว! พี่จะอยู่กับใครก็ได้! เราเลิกกันแล้ว!)
“ไม่! แพรวไม่เลิก! แพรวอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีพี่ ฮือๆ!” น้ำตาอุ่นๆ ไหลอาบแก้มอย่างไม่หยุดหย่อน เธอกัดริมฝีปากแน่นจนได้รสเค็มปนกับน้ำตา นี่เขาไม่รักเธอแล้วจริงๆ เหรอ? คำสัญญาที่เคยให้กันมันไม่มีความหมายเลยใช่ไหม? ความรักที่ยาวนานถึงสองปีที่ผ่านมามันไม่มีค่าอะไรเลยหรือไงกัน!
(แพรวหยุดบ้าได้แล้ว! พี่บอกแล้วว่า ไม่ได้รักแพรวแล้ว! พี่รักมุก ... ได้ยินไหม! พี่รักมุก ไม่ใช่เธอ!) เสียงที่ตวาดกลับมาทำให้หัวใจของเธอแตกสลาย แล้วสายก็ถูกตัดไป ... ความเงียบเข้าปกคลุมทุกสิ่ง
“กรี๊ด! ไม่! พี่วีอย่าทิ้งแพรว ฮือๆ!” สติของแพรววาขาดผึงทันทีที่ได้ยินประโยคที่ว่า 'พี่รักมุก' เขาทิ้งเธอไปอย่างง่ายดายราวกับเธอไม่มีตัวตน
ทำไม! ทำไมเขาถึงทำกับเธอแบบนี้!
“ทำไม! ทำไมต้องไปรักมัน! ฮึก! ฮือๆๆ” เธอปาโทรศัพท์ในมือจนกระทบกำแพงแตกละเอียดไปคนละทิศละทาง ทำไมต้องเป็นยัยมุกดา ทำไมรวีถึงไปรักคนอื่นที่ไม่ใช่เธอ!
“แพรวไม่อยากอยู่แล้ว...” เสียงแผ่วเบาที่หลุดออกมาจากลำคอคือความจริงที่เธอรู้สึกในตอนนี้ เธอไม่อยากรับรู้อะไรอีกต่อไปแล้วโลกใบนี้มันโหดร้ายเกินไปสำหรับเธอ จากนั้นร่างเล็กก็วิ่งไปที่ห้องน้ำ คว้าขวดยาที่เก็บไว้ออกมาอย่างไม่มีสติ เทเม็ดยาเกือบสี่สิบเม็ดลงในมือ แล้วยัดทั้งหมดเข้าไปในปาก ตามด้วยน้ำในแก้วที่มีอยู่เพียงน้อยนิด แต่มันไม่พอที่จะให้ยาทั้งหมดไหลผ่านลำคอเธอไปได้...
แอะ! แอะ! แอะ!
แพรววาสำลักยาอย่างรุนแรงจนใบหน้าแดงก่ำ เธอขาดอากาศหายใจ แต่ยาทั้งหมดยังคงติดอยู่ในลำคอ ลมหายใจของเธอน้อยลงทุกที ... สุดท้ายร่างเล็กก็ทนต่อไปไม่ไหว ... เธอหมดสติลงในที่สุด
แกร๊ก!
เสียงเปิดประตูห้องของแพรววาดังขึ้น พร้อมเสียงของพีรดนย์ “แพรว พี่ซื้อข้าวต้มกุ้งของโปรดมาให้...” พีรดนย์สะสางงานเสร็จเขาก็รีบกลับมาทันที
น้องสาวหลังจากกลับจาก เขาตั้งใจจะเอาข้าวต้มกุ้งมาง้อและปลอบใจน้องสาว หวังว่าอาหารโปรดจะช่วยเยียวยาจิตใจของเธอได้บ้าง ยังไงเขาก็จะทำให้น้องสาวกลับมาสดใสเหมือนเดิมให้ได้...
“แพรว! ทำไมทำแบบนี้! อย่าเป็นอะไรไปนะแพรว!” แต่ภาพที่เขาเห็นทำให้หัวใจเขาเหมือนถูกบีบ น้องสาวของเขานอนแน่นิ่งอยู่บนพื้นและมียาเม็ดเล็กๆ ตกกระจายเกลื่อนไปทั่วพื้น เขาพุ่งเข้าไปอุ้มร่างไร้สติของน้องสาวแล้วรีบวิ่งไปที่รถทันที น้องสาวของเขาจะต้องไม่เป็นอะไร!
เขาซบหน้าลงกับไหล่ของเธอ กอดเธอไว้แน่นจนมุกดาสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนจางๆ จากร่างของเขา “พี่ขอโทษนะมุก...” น้ำเสียงของพีรดนย์สั่นเครือ แฝงไปด้วยความเจ็บปวด “พี่พีเป็นอะไร ทำไมต้องขอโทษมุกด้วย” คำถามที่เธอไม่รู้ต้นสายปลายเหตุ เพราะจู่ๆ เขาก็ขอโทษเธอ หลังจากที่พวกแต่งงานกันมาจะ 3 เดือนแล้ว ก่อนหน้านั้นเขาก็ขอโทษเธอไปแล้ว และยังสัญญาว่าจะดีกับเธอและลูก และจะไม่ทำร้ายเธออีก แต่นี่อะไร จู่ๆ เขาก็ขอโทษเธอ มันเรื่องอะไรกัน “พี่ขอโทษที่ผ่านมาพี่มันโง่เอง พี่ไม่ตรวจสอบเรื่องราวทุกอย่างให้ดีก่อน เอาความโกรธแค้นมาลงที่มุก จนทำให้เรื่องราวของเราสองคนต้องเริ่มต้นไม่ดีแบบนั้น ทั้งทำร้ายมุกให้เจ็บช้ำทั้งกายและใจ เพราะความเข้าใจผิดบ้าๆ ระหว่างมุกกับไอ้วี คิดว่ามุกเป็นคนทำให้แพรวต้องฆ่าตัวตาย...” มุกดานิ่งอึ้งไป เมื่อจู่ๆ สามีก็เปิดโหมดอ่อนแอและเอ่ยคำขอโทษยาวเหยียด ทั้งที่มันเป็นเรื่องที่ผ่านมาแล้ว และเธอก็เลือกที่จะให้อภัยเขาไปแล้ว สองมือเรียวยกขึ้นลูบแผ่นหลังกว้างเพื่อปลอบประโลม สายตาของเธอมีแต่ความห่วงใยที่มีต่อชายคนนี้ ความโกรธเคืองไม่เหลืออยู่เลยสักนิด เธอดันตัวอ
“ยังมีอีกเรื่องครับพี่พี...” เตชิตเอ่ยเสียงเครียด ความลังเลเกิดขึ้นไม่รู้จะพูดดีหรือไม่ เพราะเขามองเห็นแววตาอาฆาตของเจ้านาย เขารู้ดีว่าเรื่องนี้ยังไม่จบง่ายๆ “ว่ามา” พีรดนย์ปรับอารมณ์ให้กลับมานิ่งได้อีกครั้ง รอฟังสิ่งที่ลูกน้องของเขาจะพูดออกมาอีกครั้ง “คุณวี พอรู้ว่าพี่กับคุณโรสมีอะไรกันลับหลังเขา ก็แค้นจัดเช่นกัน จึงใช้แพรวมาแก้แค้นพี่ครับ” พีรดนย์ยิ่งฟังยิ่งกำหมัดแน่น แทบจะคุมสติไม่อยู่ ก่อนจะถามเรื่องของมุกดาออกไป “แล้วมุกเข้ามาเกี่ยวข้องได้ยังไง?” เรื่องนี้เข้าก็พอจะทราบอยู่บ้างว่ารวีมันตามจีบมุกดา แต่เขาก็ยังไม่ได้สืบอย่างแน่ชัด ทึกทักไปเองว่ามุกดาเป็นผู้หญิงแพศยาแย่งผู้ชายของน้องสาวเขาไป ทั้งๆ ที่เธอก็คอยบอกเขาตั้งแต่วันแรกที่เขาประกาศจะแก้แค้นเธอ แต่เขาก็ไม่ยอมฟัง ดังนั้นเพื่อให้เรื่องทั้งหมดกระจ่างเขาจึงสั่งให้เตชิตสืบเรื่องนี้ด้วย “คุณมุกไม่ได้เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้โดยตรงครับ ... ตามที่ผมตามสืบมา คุณมุกเรียนที่เมืองไทยเพียงแค่เทอมเดียว แต่ช่วงที่เรียนตอนปีหนึ่งเทอมแรก คุณวีตามจีบคุณมุกจริงครับ แต่ก็ได้แค่ตามจีบ เพราะคุณมุกไม่เล่นด้วย จากนั้นยังไม่ถึงเท
หลังแต่งงานประมาณ 3 เดือน บรรยากาศในคฤหาสน์อัครวราเต็มไปด้วยความอบอุ่นและเงียบสงบ โดยเฉพาะเมื่อมุกดาท้องแก่ใกล้คลอด หน้าท้องนูนเด่นชัดจนทำให้พีรดนย์ต้องคอยประคบประหงมดูแลเธอแทบไม่ห่างกายด้วยความรักที่เต็มเปี่ยม แต่ช่วงนี้งานที่ไนต์คลับค่อนข้างรัดตัว เขากับมุกดาจึงย้ายมาพักที่คอนโดเป็นการชั่วคราว ทั้งเรื่องงานของเขาที่ต้องกลับดึกๆ ดื่นๆ และไหนจะต้องพามุกดาไปตรวจครรภ์ทุกสัปดาห์ เพื่อความปลอดภัยของทั้งแม่และลูกน้อยในท้อง ทว่าในมุมมืดของห้องทำงานชั้นสองของไนต์คลับ พีรดนย์ในชุดลำลองสบายๆ กำลังนั่งจ้องมองหน้าจอคอมพิวเตอร์และเอกสารปึกใหญ่ด้วยแววตาเคร่งขรึม ลึกๆ ในใจของเขายังคงติดใจและคาใจไม่หาย ... ทำไมเรื่องราวทุกอย่างที่เกิดขึ้นในอดีต ทั้งเรื่องของแพรววา รวี รสรินทร์ และมุกดา ... ความระแวงในสัญชาตญาณทำให้เขาตัดสินใจสั่งให้เตชิตสืบค้นเรื่องราวทั้งหมดใหม่อย่างละเอียด ขณะที่พีรดนย์เคาะปลายนิ้วลงบนโต๊ะไม้เนื้อหนาเป็นจังหวะช้าๆ ครุ่นคิดเรื่องราวต่างๆ ที่เกิดขึ้น เสียงเคาะประตูห้องทำงานดังขึ้นเบาๆ ก๊อก ก๊อก ก๊อก ... ก่อนที่เตชิตจะก้าวเข้ามาด้านใน ใ
เตชิตโน้มหน้าลงประกบริมฝีปากของเธอ รสจูบที่แสนนุ่มนวลและอ่อนหวาน พร้อมมือที่ขยับสะโพกของเธอให้กระชับร่างของเขาให้เข้ากับร่างเธอ จนกายเนื้อของเขาสามารถเข้าไปภายในช่องสวาทของเธอได้เต็มลำ เสียงดัง แค๊ก! … เตชิตได้ยินเต็มสองหู มันดังไม่แรงมากแต่ก็รับรู้ได้ว่าเยื่อพรหมจรรย์ของเธอถูกเขาทำขาดเสียแล้ว “อะ! … อือ ...” เสียงครางปลายฟ้าดึงขึ้นเบาๆ “เจ็บไหม?” คำถามที่แสดงถึงความห่วยใยส่งไปที่เธอ “นิดหน่อย” ปลายฟ้าตอบรับ เตชิตหยุดการเคลื่อนไหวไปชั่วครู่ กระชับร่างบางให้เขามาแนบชิดเขามากยิ่งขึ้น ร่างทั้งสองเริ่มหลอมรวมเข้าด้วยกัน เขาประทับจูบเธอทันที เมื่อรับรู้ได้ถึงการผ่อนคลายและแรงตอดรัดที่เริ่มเปลี่ยนเป็นความต้องการ เตชิตจึงค่อยๆ ขยับสะโพกสอบเดินหน้าขับเคลื่อนตัวตนเข้าสู่ความลึกล้ำของเธออย่างช้าๆ และอ่อนโยนที่สุด ท่ามกลางเสียงครางแผ่วหวาน ก่อนที่เตชิตจะเริ่มบทรักที่เร่าร้อน และร้อนแรงมากยิ่งขึ้น แรงอารมณ์ที่ถูกกักเก็บไว้แปรเปลี่ยนเป็นจังหวะกระชั้นถี่ สะโพกสอบขยับตอกย้ำเข้าหาความคับแน่นอย่างหนักหน่วงและสม่ำเสมอ เสียงเนื้อกระทบเนื้อผ
ปลายฟ้าเห็นสายตาของชายที่กำลังมองเธอเปลือยเปล่ายิ่งเขินอาย พยายามหลบสายตาเขา แต่ยังไม่ทันได้หลบ ร่างเธอก็บิดเกร็งอย่างแรง เสียงครางดึงขึ้นเพื่อลดทอนความเสียวที่คนตรงหน้ากำลังดันนิ้วเข้าภายในร่างของเธอ ส่วนเตชิต ยังคงมองร่างเล็กที่ดิ้นรนไปมาใต้ร่างของเขา เขายิ้มมุมมาก เริ่มใช้นิ้วสัมผัสภายในตัวเธอ เรียวขาสวยเบียดชิดเข้าหากันด้วยความวาบหวามทว่ากลับถูกท่อนแขน ของเตชิตแยกออกจากกันเปิดเผยให้เห็นส่วนนั้นของเธออย่างเต็มตา ถึงแสงไฟในห้องจะสลัว แต่ก็มองเห็นผิวเนื้ออวบอิ่มอมชมพูของเธอเต็มตา “ข้างในเธอตอดรัดนิ้วของฉันแน่นขนาดนี้เลยนะ ต้องการฉันใช่ไหม” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขยี้อารมณ์กวนประสาทตามนิสัยของเขา แต่น้ำเสียงนั้นกลับพร่าสั่นด้วยแรงอารมณ์ไม่แพ้กัน “อื้อ... ไอ้คนบ้า ไม่ต้องพูดเลยนะ” ปลายฟ้าครางประท้วงเสียงสั่น มือเรียวทั้งสองข้างจิกเข้ากับหมอนหนุนเพื่อระบายความเสียวซ่านที่ทวีคูณขึ้นเรื่อยๆ ยามที่นิ้วเรียวยาวของเขาเริ่มขยับขึ้นลงเป็นจังหวะก่อนจะเริ่มเร่งเร้าโจมตีจุดอ่อนไหวภายในร่างของเธออย่างช่ำชอง สะโพกมนลอยขึ้นตามสัญชาตญาณการตอบรับ เสียงครางของปลายฟ้ายังดังต่อเน
เตชิตชะงักไปครู่หนึ่งกับคำประกาศกร้าวเหนือความคาดหมาย “ข้ามขั้นงั้นหรือ!” เตชิตทวนคำของปลายฟ้า ยังไม่ทันที่เขาจะได้ตอบโต้อะไรกลับ ปลายฟ้าก็เป็นฝ่ายจู่โจมเขาทันที เธอประทับจูบเขาที่ต้นคอ คบกัดมันเบาๆ พร้อมกับที่ปลายลิ้นเริ่มลิ้มรสผิวกายของชายหนุ่มที่เธอเฝ้าคิดถึงเช่นกัน แต่ชิตเบิกตากว้างด้วยความถูกใจและแปรเปลี่ยนเป็นความเร่าร้อน โหยหาลึกซึ้ง เขาหัวเราะร่วนในลำคออย่างชอบใจ รวบเอวบางเข้ามากระชับแนบชิดจนเนื้อตัวเสียดสี ก่อนจะโน้มตัวลงมาประกบจูบไปที่ริมฝีปากที่กำลังยั่วยวนเขาอย่างโหยหา ทั้งคู่แลกจูบอันดูดดื่มเพื่อเติมเต็มความต้องการของกันและกัน ก่อนที่เตชิตคลายจะจูบออก ซึ่งเขาก็ใช่อยากจะปล่อยสัมผัสรสหวานนี้ไปเลย แต่หากไม่ปล่อยคนตัวเล็กที่ถูกเขาแย่งชิงอากาศหายใจอาจขาดใจตายตรงหน้าเขาก็เป็นได้ เขาก้มมองร่างเล็กที่อยู่ในอ้อมกอด ไม่อยากจะเชื่อคำพูดของเธอจริงใจ “ใจกล้าไม่เบาเลยนะเรา ... ข้ามขั้นงั้นหรือ ... ” คำพูดที่มาพร้อมสายตากวนๆ ที่เล่นเอาปลายฟ้าใจเต้นไม่เป็นจังหวะ “ข้ามไปเป็น สามีภรรยา เลยใช่ไหม? ... ถ้าอย่างนั้น คืนนี้เตรียมตัวรับผิดชอบฉันยาวๆ แบบไม่ต้องนอนได้เลย!”




![[NL]ปฏิญาณร้าย ทลายใจอัลฟ่า](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)


