เข้าสู่ระบบขอบคุณสำหรับการอ่าน
เลย์ลากลิ้งไปกลิ้งมาอยู่บนเตียง ดวงตาปิดสนิท เธอปัดทุกความคิิดออกไปเพื่อขอนอนกลางวันสักงีบ หลังจากที่ไม่ได้นอนเลยตลอดทั้งคืนที่ผ่านมา คำพูดของวิลเลียมดังก้องอยู่ในหัวของเธอทั้งคืน และนี่ก็ผ่านมาห้าวันแล้วนับตั้งแต่เกิดเหตุการณ์ในห้องอาหาร เหตุการณ์นั้นยังคงทำให้เธอหวาดกลัว เพราะไม่ว่าจะอย่างไร เธอก็ไม่สามารถมีลูกให้เขาได้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับการที่เขาเซ็กส์เสื่อมนับตั้งแต่นั้นมา เธอก็กลายเป็นโรคมีปัญหาเรื่องการนอนหลับ ไม่ใช่ว่าก่อนหน้านี้เธอเคยนอนหลับสบายในบ้านหลังนี้หรอกนะ แต่ช่วงวันหลังๆ มานี้มันแย่ลงกว่าเดิมมาก เธอสะบัดผ้าห่มนวมออกจากใบหน้าแล้วลุกขึ้นนั่งตรง จากนั้นจึงเอนหลังพิงกับหัวเตียงสายตาของเธอเหลือบไปเห็นโซฟารูปทรงขาคนสีม่วงในห้องของเธอ และรอยยิ้มก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าเธอตกหลุมรักมันตั้งแต่แรกเห็น ความคิดลามกผุดขึ้นมาในหัวของเธอในตอนนั้น และมันบังคับให้เธอต้องซื้อมันมา เธอซื้อมันมาด้วยความหวังว่าวันหนึ่งเธอจะได้มีความสุขกับชีวิตเซ็กส์ของตัวเองในที่สุดสามีของเธอก็ยกห้องอื่นที่เล็กกว่าให้เธอ หลังจากที่เธอไม่สามารถตั้งครรภ์ได้เมื่อแต่งงานผ่านไปหกเดือน เขาคิดว่าเขากำลังลงโทษเธอ
"หมอเสียใจด้วยนะ พ่อของคุณเสียชีวิตแล้ว" เสียงของหมอยังคงดังก้องอยู่ในหัวของเลย์ลาหลายวันหลังจากที่เธอได้ยินข่าวร้าย เธอจำได้แม่นว่าตัวเองทรุดลงไปบนพื้นและร่ำไห้อย่างเสียงดังได้อย่างไรน้ำตาไหลรินลงมาตามใบหน้ายามที่ความทรงจำเหล่านั้นพรั่งพรูเข้ามาในหัว สิ่งที่เธอพยายามหลีกเลี่ยงที่สุดกลับเกิดขึ้นจนได้ ความพยายามทั้งหมดของเธอสูญเปล่าไปแล้วสายตาของเธอกวาดมองไปทั่วห้องโถงใหญ่ที่เธออยู่ ความสวยงามลงตัวของเฟอร์นิเจอร์สีขาวควรจะทำให้เธอมีรอยยิ้มได้ในวันปกติทั่วไป แต่เธอสงสัยเหลือเกินว่ามันจะเกิดขึ้นได้อีกไหมเตียงขนาดใหญ่พิเศษตรงกลางห้องดูสวยงามด้วยผ้าห่มนวมสีแดงที่ปูลาดไว้ ก่อนที่พ่อจะเสียชีวิต เธอเคยฝันอยากจะมีอะไรแบบนี้ และในตอนนี้ที่ความปรารถนาของเธอเป็นจริง เธอกลับเกลียดมันหัวใจของเธอเจ็บปวดเมื่อนึกถึงชายร่างเตี้ย หัวล้าน พุงพลุ้ย ที่ร่วมเตียงกับเธอเมื่อวานนี้—ชายคนที่เธอเรียกว่าสามีใช่ สามีของเธอแน่นอน รางวัลสำหรับการแต่งงานกับผู้ชายที่อัปลักษณ์ที่สุดควรเป็นของเธอ เธอยกมือขึ้นปิดหน้าและสะอื้นไห้ใส่ฝ่ามือไอ้สารเลวเอ๊ย!เธอต้องการเงินอย่างมากเพื่อเอาไปใช้ในการผ่าตัดเปลี่ยนไตของพ่อ แ
แฮโรลด์กลับมาตอนทุ่มนึง ซึ่งก็ดีเลย ฉันออกไปต้อนรับเขา แถมยังเข้าไปอาบน้ำด้วยกัน จากนั้นเราก็กินข้าวเย็นด้วยกัน หลังจากนั้น เราก็ย้ายเข้าไปในห้องนอนเพื่อคุยกันเรื่องที่เจอมาในแต่ละวัน ฉันให้เขาเล่าเรื่องที่ออฟฟิศก่อน แล้วค่อยถึงตาฉัน ฉันเล่าเรื่องที่บังเอิญเจอไรอันในสวน และเรื่องที่เขาพยายามจะลวนลามฉัน แน่นอนว่าฉันไม่มีทางบอกแฮโรลด์หรอกว่าฉันแอบอมควยให้ไรอันในคืนวันแต่งงานของเรา ขืนบอกไปเขาต้องเสียใจมากแน่ๆ ฉันเลยบิดเบือนความจริงนิดหน่อย ให้ดูเหมือนว่าฉันต่อสู้ขัดขืนอย่างหนักเพื่อหนีรอดมาจากผู้ชายเสเพลคนนั้น แถมยังโกหกเพิ่มไปด้วยว่าเขาพยายามจะบีบคอฉันและอะไรต่อมิอะไรอีกสารพัด เพราะฉันอยากให้แฮโรลด์สั่งห้ามไม่ให้ไรอันเหยียบเข้ามาในบ้านนี้อีก และเขาก็ทำตามนั้นจริงๆ เขาไล่ตะเพิดไอ้คนลามกนั่นไม่ให้มาที่นี่อีก ซึ่งมันทำให้ฉันสะใจและตื่นเต้นสุดๆ ต่อไปนี้จะได้ไม่ต้องเดินเล่นในสวนอย่างหวาดระแวง และไม่ต้องโดนบังคับให้สวมเขาให้แฮโรลด์อีกแล้วเพื่อเป็นการเฉลิมฉลอง ฉันเลยชวนแฮโรลด์ไปเดินช้อปปิ้งด้วยกันในวันเสาร์ แต่พอเดินไปได้ครึ่งทาง เขากลับต้องขอตัวกะทันหันเพราะมีเรื่องด่วนเข้ามา บอกตามตรงว่
นี่ก็ปาเข้าไปห้าทุ่มแล้ว แต่แฮโรลด์ยังไม่กลับบ้านเลย ฉันโทรหาเขาตั้งหลายสาย แต่พ่อตัวดีรับสายแค่ครั้งเดียวเพื่อบอกให้สบายใจว่าเขาไม่เป็นไรและจะกลับถึงบ้านภายในสิบนาที แล้วนี่มันผ่านไปกี่ชั่วโมงแล้วนับจาก ‘สิบนาที’ นั้น? มาถึงตอนนี้ ฉันยังแอบถามตัวเองเลยว่าทำไมต้องมานั่งแกร่วรอเขาอยู่ในห้องนั่งเล่นด้วย หนังแอคชั่นที่เปิดดูเพื่อฆ่าเวลาก็น่าเบื่อชะมัด ความโกรธและความหงุดหงิดมันบดบังสายตาจนหนังที่ว่าสนุกกลับกลายเป็นน่ารำคาญไปซะฉิบ สามีของฉันกลับมาจากที่ทำงาน (ที่เขาอ้าง) ตอนประมาณเที่ยงคืน ซึ่งเป็นจังหวะเดียวกับที่ฉันลุกจากโซฟาเพื่อจะขึ้นไปนอนในห้องหอของเราพอดี เขากลับมาพร้อมกับกล่องของขวัญสองกล่องแล้วยื่นให้ฉันพลางเอ่ยปากขอโทษซ้ำแล้วซ้ำเล่า ฉันไม่ได้ต้องการคำขอโทษจากเขา และไม่ได้ต้องการของขวัญเฮงซวยพวกนี้ด้วย ไม่ว่าจะแพงหูฉี่แค่ไหนก็ตาม "คุณไปนอนก่อนเลยนะ เดี๋ยวผมกินข้าว อาบน้ำเสร็จแล้วจะตามขึ้นไปนอนด้วย ผมสัญญา" ฉันวางของขวัญลงแล้วส่งเสียง "เหอะ" ในลำคอพลางกอดอก จากนั้นก็ปราดสายตามองเขาหัวจรดเท้าแวบหนึ่ง ก่อนจะเดินขึ้นบันไดไป โดยตั้งใจลงส้นเท้าให้หนักและดังพอที่เขาจะได้ยินรหัสลับควา
ฉันก้มหน้าก้มตาทำหน้าที่อมท่อนเอ็นแห่งความสุขของเขาอย่างขยันขันแข็ง ในใจก็คิดว่าเมื่อไหร่เขาจะพอใจสักที อยู่ๆ มือของเขาก็จับหมับเข้าที่ผมของฉัน แล้วออกแรงกดบังคับให้ฉันต้องผงกหัวขึ้นลงกลืนกินควยของเขาเร็วขึ้นแม้มันจะเป็นสัญญาณว่าเขาชอบใจกับสิ่งที่ร่องสวาททางปากของฉันกำลังปรนเปรอความเป็นชายให้เขาอยู่ แต่ฉันก็อดน้ำตาเล็ดไม่ได้เมื่อสิ่งแปลกปลอมขนาดใหญ่นั้นทำท่าจะทะลวงลึกทะลุลงไปถึงคอหอยพอเขาเลิกบังคับให้ฉันผงกหัวเร็วๆ ฉันยังไม่ทันจะได้ถอนหายใจโล่งอกในใจเลย เขาก็เริ่มกระเด้าสวนเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง กระแทกหัวควยตัวดีลงมาลงทัณฑ์คอหอยของฉันซ้ำแล้วซ้ำเล่าพอถึงจุดที่ฉันคิดว่าจะทนไม่ไหวอีกต่อไป เขาก็ปลดปล่อยน้ำกามข้นๆ ทะลักเข้ามาเต็มปากก่อนจะถอนแกนกายออกไป"กลืนลงไป" เขาออกคำสั่ง และฉันก็ยอมทำตาม กลืนหยาดน้ำเค็มๆ ของเขาลงคอไป มีบางส่วนไหลเยิ้มออกมาตามมุมปาก แต่ฉันก็ไม่ได้ใส่ใจจะเช็ดมันออก"เลียให้สะอาดด้วย" เขาแถมคำสั่งต่อฉันรู้ดีว่าเขาหมายถึงอะไร ฉันเลยจัดการเลียน้ำรักที่เคลือบอยู่บนลำควยของเขาจนหมดจด แล้วตามเก็บส่วนที่ไหลเล็ดลอดออกมานอกปากของฉันเอง"เด็กดี" เขาตบหัวฉันเบาๆฉันคิดว่าตัวเองเป็
“มาทำอะไรที่นี่?” ฉันถามเขาโดยไม่คิดจะปั้นหน้ายิ้มให้เลยสักนิดเท่าที่ฉันรู้ พ่อเสือผู้หญิงคนนี้ก็มีคฤหาสน์ของตัวเองอยู่ในเมืองเนเวอร์ฟิลด์นี้เหมือนกัน แล้วไกล่เกลี่ยยังไงถึงมาโผล่ที่นี่ได้?“ถ้ากำลังสงสัยว่าทำไมพี่เขยต่างแม่ถึงมาอยู่ที่นี่ล่ะก็ คำตอบมันง่ายมาก” เขาชี้เข้าหาตัวเอง “ฉันเป็นพี่ชายของผัวเธอ ฉันมีสิทธิ์เต็มที่ที่จะอยู่ที่นี่” เขาพูดขึ้นมาเองทั้งที่ฉันยังไม่ได้เอ่ยปากถามเออ ดีเหมือนกัน จะได้ไม่ต้องเปลืองแรงถาม“ช่างเถอะ ฉันไม่มีเวลามาเล่นไร้สาระด้วยหรอก ราตรีสวัสดิ์” ฉันเดินเข้าห้องและกำลังจะเหวี่ยงประตูเปิดปิดใส่หน้า แต่เขากลับดันแทรกตัวเข้ามาจนได้ แรงฉันสู้แรงเขาไม่ได้เลยสักนิด“คุณ... ออกไปนะ!” ฉันตะโกนลั่นพล่างก้าวถอยหลังเขาหัวเราะในลำคอแล้วกระแทกประตูปิดตามหลัง ก่อนจะย่างสามขุมเข้ามาหาฉัน“คุณ... ต้องการอะไร?” ความกระวนกระวายใจเริ่มก่อตัวขึ้นอย่างรวดเร็ว ราวกับมันกำลังกัดกินอวัยวะภายในของฉัน ให้ฉันถูกขังอยู่กับสิงโตยังดีเสียกว่าอยู่กับผู้ชายคนนี้หรือในความเป็นจริงมันจะตรงกันข้ามกันแน่? *ยักไหล่*“ฉันต้องการอะไรเหรอ?” เขาเลิกคิ้วถาม พร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์... หรือจะเรี
มุมมองของคิตเทน...ด้วยความมุ่งมั่น ฉันถามคำถามยากๆ กับเขา แต่ก็มีความเป็นไปได้ที่เขาจะรู้คำตอบ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเพราะเขาเป็นอัจฉริยะทางคณิตศาสตร์ ฉันคิดไม่ออกแล้วในตอนนี้“ผมไม่รู้” เขาพูดหลังจากกุมคางครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ฉันประหลาดใจกับคำตอบของเขา แต่ฉันไม่แสดงออกทางสีหน้า ฉันทำหน้ายิ้มเยาะราวก
มุมมองของคิตเทนฉันไม่รู้ว่านั่งอยู่บนเตียงนานแค่ไหนแล้ว ปล่อยให้ความคิดเรื่องความอับอายวนเวียนอยู่ในหัว แต่เสียงเคาะประตูห้องทำให้ฉันกลับมาสู่ความเป็นจริงแม่คงอยู่ที่ทำงานแล้ว และถ้าแม่ลืมอะไร แม่ก็จะเรียกให้ฉันเอาไปให้ ดังนั้นนั่นหมายความว่าวิลเลียมเป็นคนเคาะประตูนั่นเอง โดยไม่ตั้งใจ ความทรงจำเก
มุมมองของลูกแมว“ลาก่อนนะที่รัก!” แม่บอกฉันขณะที่เธอรีบวิ่งลงทางเดินรถ เธอไปทำงานสายและไม่มีเวลาเตรียมตัวเลย ผมสีแดงสดของเธอจึงยุ่งเหยิง และฉันเกือบจะหัวเราะออกมาเมื่อเห็นเธอพยายามมัดผมขณะวิ่งลงถนน“เดินทางปลอดภัยนะครับแม่” ผมโบกมือบอกลาเธอจนกว่าจะมองไม่เห็นเธอแล้ว จากนั้นฉันก็กลับเข้าไปในอพาร์ต
แอกเซิลก้มหัวลงเพื่อคาบเต้าอวบอัดของรูบี้เข้าปากแล้วเริ่มดูด เม้ม ขบ และเลีย ในขณะที่รูบี้ครางออกมาด้วยความเสียวซ่านแอกเซิลบีบเฟ้นเต้านมอีกข้าง ทั้งบิดทั้งสะกิดยอดอกเขาประกบปากจูบเธออีกครั้งพร้อมกับลูบไล้สะโพกแน่นตึง ก่อนจะฟาดเพียะลงไปจนมันเด้งกระเพื่อมเมื่อถอนจูบออก เธอคุกเข่าลงแล้วคว้าแกนกายขอ







