LOGINShare
61
publish date:
2026-07-28 05:42:00
Latest chapter
การล่อลวงอันแสนหวาน 61
หลายนาทีต่อมา...ลิซาร่าพยายามรวบรวมสมาธิกับสิ่งที่กำลังอ่าน แต่ก็ทำไม่ได้เลย เธอจะทำได้อย่างไร ในเมื่อเสียงเนื้องอกระทบกันอย่างน่าหลงใหล ประสานไปกับเสียงแห่งความสุขสมที่เปล่งออกมาจากวิเรนน่าลอยตลบอบอวลไปทั่วทั้งห้อง?แม้เมื่อเธอตัดสินใจเสกหูฟังขึ้นมาใส่ เธอก็ยังไม่อาจหักห้ามใจไม่ให้เฝ้ามองสิ่งที่เกิดขึ้นบนโต๊ะได้ เธอถึงกับเริ่มอธิษฐานขอให้ตัวเองเป็นฝ่ายที่ถูกกระแทกกระทั้นอย่างรุนแรงเช่นนั้นบ้างเฟรยายังคงกอดอกนั่งอยู่ข้างลิซาร่า แต่ความไม่พอใจของเธอในตอนนี้ได้เปลี่ยนกลายเป็นความริษยาอย่างเห็นได้ชัดทำไมกัน? ทำไมวิเรนน่าถึงได้เสวยสุขอยู่ฝ่ายเดียว ในขณะที่เธอต้องมานั่งเป็นผู้ชมที่ไร้ประโยชน์อยู่นี่?เธอต่างหากที่ควรจะได้เป็นคนกระแทกยับใส่เหยื่ออวดดีคนนั้น!ตรงจุดนั้นของเธอเปียกโชกไปหมดแล้ว หากเธอนึกไม่ได้นั่งอยู่ เธอแน่ใจเลยว่าขาของเธอคงยากที่จะทรงตัวยืนอยู่บนพื้นได้ในตอนที่วิเลียนมอบการสอดใส่ที่ลึกและพิเศษเป็นพิเศษให้แก่หญิงสาวที่เขากำลังกระแทกอยู่ จนส่งผลให้เธอแผดเสียงร้องด้วยความสุขสมออกมา ลิซาร่าก็ไม่อาจทนรับมันได้อีกต่อไปเธอยืนขึ้นและหายตัวไป ก่อนจะไปปรากฏตัวอยู่ข้างโต๊ะในสภาพเป
การล่อลวงอันแสนหวาน 60
‘เหยื่อตัวนี้มันเป็นบ้าอะไรของมันกันวะ? ทำไมถึงไม่ตอบสนองเลย? กล้าดียังไงมาทำให้ฉันดูเหมือนตัวตลกแบบนี้?’ เฟรยาคิดในใจพลางทำหน้าบึ้งตึง เธอทั้งลูบไล้และผงกศีรษะขึ้นลงบนด้ามเนื้อของมนุษย์ผู้นี้มาสักพักใหญ่แล้ว แต่ควยของเขากลับไม่ยอมแข็งตัวเสียทีเธอจึงบังคับให้เขากลืนเมล็ดเคตเมียลลงไปสองสามเมล็ด เมล็ดพันธุ์ที่ว่านี้มีลักษณะคล้ายกับหนอนที่กำลังดิ้นยวดเยี้ยว วิเลียนไม่ได้อยากจะกินมันเลย แต่เธอก็บังคับขืนใจเขาจากนั้นเธอก็กลับไปทำตามขั้นตอนเดิม โดยไม่ลืมที่จะเลียปลายหัวเครื่องมือเย็ดของเขาทว่า ผลลัพธ์ที่ได้กลับน่าประหลาดใจเพราะยังคงเหมือนเดิม ตามปกติแล้ว ป่านนี้เหยื่อคงต้องร้องไห้ครวญครางด้วยความเจ็บปวดเพราะความแข็งขึงของควยตัวเองไปแล้ว เหตุใดกรณีของเหยื่อรายนี้ถึงแตกต่างออกไป?เมล็ดพันธุ์ที่เธอขืนใจให้เขากลืนลงไปก็ไม่ได้มีอะไรผิดปกติ เธอให้เขากินไปตั้งสิบห้าเมล็ด เขาควรจะกำลังอ้อนวอนขอให้เธอทำกับควยของเขาเร็วขึ้นกว่านี้แท้ๆ แต่เขากลับไม่ส่งเสียงครางออกมาเลยสักแอก อย่าว่าแต่เรื่องแข็งตัวเลยตลอดชีวิตที่ผ่านมา เธอไม่เคยเจอเหยื่อตัวผู้ที่ดื้อด้านขนาดนี้มาก่อน แต่เธอจำเป็นต้องได้น้ำกามของเข
การล่อลวงอันแสนหวาน 48
"แม่หนู เธอเป็นใครกัน?" หญิงสาวเอ่ยถามหัวใจของเดลฟินาที่ถูกเกาะกุมด้วยความวิตกกังวลเต้นรัวอย่างบ้าคลั่งในอก ราวกับอยากจะหลุดลอยออกไปจากร่างการถูกขนาบข้างด้วยมนุษย์อสรพิษและมนุษย์เสือโคร่ง ช่างเป็นโชคชะตาอันยอดเยี่ยมอะไรเช่นนี้ที่เธอมี!"อย่าให้ฉันต้องถามซ้ำ" น้ำเสียงเตือนของหญิงผู้นั้นเป็นสิ่งที่ไม่ไม่อาจละเลยได้เลยเดลฟินาค่อย ๆ หันศีรษะไปและเห็นหญิงสาวคนหนึ่งที่มีนัยน์ตาสีเขียวมรกตคมกริบและมีเรือนผมสีทองราวกับเส้นไหมยาวสลวยถึงเอว สายตาอันเคร่งขรึมของฝ่ายหลังจับจ้องมาที่เดลฟินาเขม็งชายหนุ่มถอนหายใจแล้วเดินตรงไปหาหญิงสาวผู้ไม่สบอารมณ์ จากนั้นเขาก็กระซิบที่ข้างหูของเธอครู่หนึ่ง และในไม่ช้าหญิงสาวก็ระบายลมหายใจออกมา"เดลฟินา บุตรสาวของกอร์ดอน เลวิตต์" หญิงสาวเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นแต่ อ่อนโยนลงกว่าเดิม "เธอไม่ต้องกังวลไป หรอก เราจะไม่ทำร้ายเธอ แม้ว่าเธอจะเป็นศัตรูของพวกเราก็ตาม"เอลฟ์สาวเงยหน้าขึ้นมองหญิงสาว แล้วหันกลับไปมองชายหนุ่มด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความโล่งอกและซาบซึ้ง'ขอบคุณท่านเทพธิดา' เธอโห่ร้องอยู่ภายในใจพวกเขาคงไม่ฆ่าเอลฟ์ที่ไร้เดียงสาและอ่อนแออย่างเธอหรอก ตั้งแต่แรกเ
การล่อลวงอันแสนหวาน 47
ความกลัวของเดลฟินายังคงดำเนินต่อไป และเธอไม่สามารถละสายตาจากแววตาอันมุ่งร้ายของงูตัวนั้นได้เลยสายตาที่ไม่ยอมกะพริบของงูราวกับจะทะลุทะลวงเข้าไปถึงก้นบึ้งของจิตวิญญาณเธอ สมองของเธอแล่นพล่านไปด้วยความคิดถึงสัมผัสอันอ่อนโยนและรอยยิ้มที่แสนอบอุ่นของมารดา ซึ่งในเวลานี้กลายเป็นเพียงความทรงจำอันห่างไกลและภาพลวงตา เธอรู้สึกแสบร้อนในดวงตาเมื่อน้ำตาเริ่มก่อตัวขึ้น แต่เธอก็ไม่สามารถละสายตาจากจากจ้องมองอันมีมนต์สะกดของงูได้ลิ้นที่แยกเป็นสองแฉกของงูโผล่เข้าออกเพื่อรับรู้ถึงความกลัวของเดลฟินา และเธอสามารถสัมผัสได้ถึงการมีอยู่ของสิ่งชั่วร้ายที่กำลังโอบล้อมเข้ามารอบตัวเธอ เธอคิดถึงความเจตนาอันโหดร้ายของครอบครัวบุญธรรมที่ส่งเธอเข้ามาในป่าโดยไม่มีการป้องกัน ไม่มีอาหาร และไม่มีความหวัง พวกเขาต้องการให้เธอตาย และตอนนี้เธอต้องเผชิญหน้ากับความตายโดยตรงลมหายใจของเดลฟินาขาดเป็นช่วงสั้น ๆ พร้อมกับหัวใจที่เต้นรัวราวกับสัตว์ป่า และจิตใจของเธอก็สับสนปนเปไปด้วยความกลัวและความตื่นตระหนกทันใดนั้น งูฉกหัวเข้าใส่เธอ พร้อมที่จะโจมตีเดลฟินาผู้ไร้ทางสู้หลับตาลง รอคอยสิ่งที่จะเกิดขึ้นอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ แต่ในขณะที่เ
การล่อลวงอันแสนหวาน 46
... เดลฟีนาล้มลงบนพื้นอย่างหมดสภาพหลังจากถูกแรงลึกลับเตะออกมาจากประตูมิติ เธอพยุงตัวลุกขึ้นยืนพร้อมกับส่งเสียงครางด้วยความเจ็บปวด เมื่อเงยหน้าขึ้น เธอชำเลืองเห็นป่าอันแสนน่ากลัวและลึกลับ อาณาจักรเอลฟ์และอาณาจักรเสือต่างใช้ผืนป่าแห่งนี้ร่วมกันเธอถูกทิ้งไว้ใจกลางป่าโดยไม่รู้ว่าจะมุ่งหน้าไปทางไหนดี เพราะเธอไม่มีทั้งแผนที่หรือสิ่งใดๆ ที่จะช่วยบอกทางไปสู่ผลไม้ที่แม่เลี้ยงและพี่สาวต่างมารดาต้องการเลย เธอถอนหายใจเฮือกใหญ่ พลางเตรียมใจให้พร้อมสำหรับการผจญภัย และสวดอ้อนวอนต่อพระผู้เป็นเจ้าให้ทรงคุ้มครองเธอเดลฟีนาเดินโซเซไปข้างหน้าด้วยขาที่สั่นเทาอยู่ใต้ร่าง เธอไม่มีสิ่งใดคอยปกป้องร่างกาย ไม่มีอุปกรณ์ มีเพียงกิ่งไม้เล็กๆ ด้ามหนึ่งเท่านั้น เธอยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะเก็บเกี่ยวผลไม้ทั้งสองชนิดนั้นอย่างไรหากได้พบพวกมัน มันรู้สึกราวกับว่าต้นไม้รอบกายกำลังบีบอัดเข้าหาตัวเธอ พร้อมกับเงาที่ทอดตัวลึกขึ้นเรื่อยๆ จนกลายเป็นความมืดมิดที่น่าสะพรึงกลัวเธอบังคับตัวเองให้ก้าวต่อไปข้างหน้า แม้ว่าการเคลื่อนไหวแต่ละก้าวจะขัดกับสัญชาตญาณการเอาชีวิตรอดของเธอก็ตาม ต้นไม้เหล่านั้นดูเหมือนจะพูดกับเธอผ่านเสียงใบไม้ไหว
การล่อลวงอันแสนหวาน 45
เดลฟินาได้แต่สะอึกสะอื้นขณะที่ต้องอดทนต่อความรู้สึกอับอายและความเจ็บปวดที่โถมกระหน่ำเข้าใส่เธออย่างรวดเร็ว "ทำไมคุณถึงทำแบบนี้กับฉัน?" เธอพึมพำออกมาด้วยความยากลำบาก"กลืนมันลงไปซะก่อนที่ฉันจะหมดความอดทน" อาโรนิโอเตือนเธอสูดน้ำมูกแล้วกลืนยาทั้งสองเม็ดลงคอไป ก่อนจะยันตัวลุกขึ้นยืนหลังจากรู้สึกว่าความเจ็บปวดส่วนใหญ่เริ่มทุเลาลงแล้ว"กรรมตามสนองคุณไม่ไกลหรอก" เธอพูดด้วยความขมขื่น และเริ่มก้าวเดินอย่างสั่นเทาไปยังประตูอย่างช้าๆแต่เพียงไม่กี่วินาที พี่ชายต่างสายเลือดของเธอก็มาขวางหน้าเธอไว้แล้ว เขากระชากคอหอยของเธอ "แกพูดว่าอะไรนะ?"เธอจับมือของเขาไว้ พยายามดิ้นรนอย่างสิ้นหวังเพื่อให้เขาปล่อยเพราะเธอกำลังจะขาดอากาศหายใจเขาทำตามที่เธอต้องการ เขาปล่อยมือแต่วันยังเร็วเกินไปที่จะรู้สึกโล่งอก โดยไม่มีการแจ้งเตือนล่วงหน้า เขาเริ่มทำร้ายเดลฟินา ลงมือทุบตีอย่างแม่นยำและโหดเหี้ยม เดลฟินากรีดร้องด้วยความเจ็บปวด วิงวอนขอความเมตตา แต่อาโรนิโอเพียงแค่หัวเราะเบาๆ ด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยความสนุกสนานอันโหดร้ายในที่สุด เขาก็หยุดมือ ทิ้งเดลฟินาให้นอนสะบักสะบอมและบอบช้ำอยู่บนพื้น"แกทำให้ฉันโมโห เพราะฉะนั
การล่อลวงอันแสนหวาน เก้า
## มุมมองของ Kitten (ตอนจบ)**06:10 น.**ฉันเดินออกจากห้องตัวเองตรงไปยังห้องของวิลเลียม แล้วก็เจอเขากำลังแต่งตัวเสร็จสรรพ ใช่แล้ว อีกเดี๋ยวเขาก็ต้องออกเดินทาง เขาคงจะไม่ได้กินมื้อเช้าด้วยซ้ำ อย่างแย่ที่สุด แม่คงจะห่อส่วนของเขาใส่กล่องให้แทน"วันนี้นายดูดีสุดๆ ไปเลยเลียม" ฉันเอ่ยชมพร้อมกับรอยยิ้มกรุ้
การล่อลวงอันแสนหวาน สาม
มุมมองของคิตเทน...ด้วยความมุ่งมั่น ฉันถามคำถามยากๆ กับเขา แต่ก็มีความเป็นไปได้ที่เขาจะรู้คำตอบ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเพราะเขาเป็นอัจฉริยะทางคณิตศาสตร์ ฉันคิดไม่ออกแล้วในตอนนี้“ผมไม่รู้” เขาพูดหลังจากกุมคางครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ฉันประหลาดใจกับคำตอบของเขา แต่ฉันไม่แสดงออกทางสีหน้า ฉันทำหน้ายิ้มเยาะราวก
การล่อลวงอันแสนหวาน สอง
มุมมองของคิตเทนฉันไม่รู้ว่านั่งอยู่บนเตียงนานแค่ไหนแล้ว ปล่อยให้ความคิดเรื่องความอับอายวนเวียนอยู่ในหัว แต่เสียงเคาะประตูห้องทำให้ฉันกลับมาสู่ความเป็นจริงแม่คงอยู่ที่ทำงานแล้ว และถ้าแม่ลืมอะไร แม่ก็จะเรียกให้ฉันเอาไปให้ ดังนั้นนั่นหมายความว่าวิลเลียมเป็นคนเคาะประตูนั่นเอง โดยไม่ตั้งใจ ความทรงจำเก
การล่อลวงอันแสนหวาน หนึ่ง
มุมมองของลูกแมว“ลาก่อนนะที่รัก!” แม่บอกฉันขณะที่เธอรีบวิ่งลงทางเดินรถ เธอไปทำงานสายและไม่มีเวลาเตรียมตัวเลย ผมสีแดงสดของเธอจึงยุ่งเหยิง และฉันเกือบจะหัวเราะออกมาเมื่อเห็นเธอพยายามมัดผมขณะวิ่งลงถนน“เดินทางปลอดภัยนะครับแม่” ผมโบกมือบอกลาเธอจนกว่าจะมองไม่เห็นเธอแล้ว จากนั้นฉันก็กลับเข้าไปในอพาร์ต
You may also like
ท่านประธานของสามโอรสแห่งสวรรค์พาตัวกลับบ้าน
เจียงจื่อหยา144.8K viewsรอยร้าวรัก
Sitha69.8K viewsHow Much รักนี้เท่าไหร่
ณดารินทร์102.9K viewsล่าหัวใจ คุณภรรยา(เก่า)ที่รัก
น้ำหมึกหิมะ103.0K viewsคุณหมอณภัทร
นรมน42 viewsMy Precious ของขวัญวันร่ำลา
เมลณีย์/ต้าจี๋ต้าลี่89 viewsความรับผิดชอบหรือหัวใจ ภาค: กล้วยไม้ป่าที่ผลิบานกลางม่านหมอก
ภัทรกร143 viewsห้าผัวแซ่บเกินต้าน [6P] + [PWP] + [NC30+]
ณ ธารา77 views
