บทที่ 3

กำราบรัก 3

ทีเงยหน้าจากไอแพดมองร่างเล็กซึ่งกำลังจัดการเศษซากปาร์ตี้ในโซนห้องรับแขก เพียงแค่เห็นเธอเต้นดุ๊กดิ๊กไปมาตามจังหวะเพลง ความเครียดจากงานเมื่อครู่ก็พลันหายไปในพริบตา

คิดถึงเรื่องเมื่อวานที่เธอเล่าเกี่ยวกับกับประสบการณ์ทำงานบ้านของเธอ เขาก็รู้ได้ทันทีว่าเรื่องนั้นเธอคงแต่งขึ้นมา ดูได้จากท่าทางคล่องแคล่วในการเก็บกวาดตอนนี้

“คุณทีมองอะไรคะ”

คนถูกทักสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะเปลี่ยนท่านั่งด้วยการยกมือขึ้นกอดอกเอนพิงพนักเก้าอี้เพื่อกลบอาการประหม่าของตัวเองแต่ในสายตาหญิงสาวกลับดูดีราวกับท่านั่งของนายแบบตามนิตยสาร

“เรื่องเมื่อวาน โกหกสินะ”

“อ๋อ หนูซอลไม่ได้โกหกนะคะ เมื่อก่อนหนูซอลทำไม่เป็นจริงๆแต่คุณพ่อยื่นคำขาดว่าถ้าอยากมาอยู่คนเดียว หนูซอลต้องทำให้เป็น หนูซอลเลยพยายามฝึกให้เป็น”

คำตอบของกุญแจซอลทำให้คนฟังพึงพอใจไม่น้อย อย่างน้อยเธอก็ไม่ใช่แค่เด็กซนที่ไม่เอาไหน เวลาตั้งใจทำอะไรเธอก็ดูจริงจังกับมันมากทีเดียว

“เก่งหนิ”

ทีไม่ได้เลือกชมเด็กสาวเพื่อเอาใจแต่เขารู้สึกว่าเธอเก่งจริงๆ เพราะถ้าเป็นคุณหนูบ้านอื่นอาจไม่เลือกทำเองก็ได้ เธอแค่แอบจ้างแม่บ้านก็สิ้นเรื่อง

“แน่นอนค่ะ”

กุญแจซอลน้อมรับคำชมอย่างไม่ถ่อมตัวแม้แต่น้อยแถมยังยิ้มจนเห็นลักยิ้มทั้งสองข้างอีก ทีส่ายหัวเล็กน้อย เขาไม่น่าเผลอชมเด็กดื้อเลย

“แล้ววันนี้คุณทีไม่เข้าบริษัทหรอคะ ถึงได้มานั่งทำงานอยู่นี่”

“นี่จะไล่?”

“ป๊าว ใครจะกล้าไล่คุณทีล่ะคะ”

หญิงสาวส่ายหน้าแสดงอาการส่อพิรุธสุดๆ ทีหัวเราะกับท่าทางของเธอ เด็กหนอเด็ก เธอจะรู้รึเปล่าว่าสีหน้าเธออ่านง่ายนิดเดียว

“มีประชุมตอนบ่ายสาม”

“ถ้าอย่างนั้นรีบไปมั้ยคะ”

“นี่อะนะไม่ไล่?”

มือเล็กยกขึ้นปิดปากตัวเอง นี่เธอเผลอไล่เขาแบบให้เขารู้ตัวอีกแล้วหรอ

“หนูซอลกลัวคุณทีไปสายต่างหาก”

ในเมื่อมาถึงจุดนี้ อะไรแถได้ก็คงต้องแถแล้วหล่ะ

“เดี๋ยวเธอจะไปส่งฉันตอนบ่ายสอง”

“ซอลหรอคะ?”

นิ้วเล็กชี้เข้าหาตัวเป็นเชิงถามว่า เธอที่เขาหมายถึงตัวเองรึเปล่า

“อืม มีปัญหาหรอ”

มี มีปัญหามากเลยล่ะ เธออยากไปเล่นเกมส์ห้องเพื่อนรักจะแย่แต่จะทำยังไงได้ ตอนนี้เธอต้องทำตัวดีกับทีให้มากที่สุด อย่างน้อยก็จนกว่าเธอจะแน่ใจว่าเขาจะไม่เอาเรื่องวันนี้ไปฟ้องพ่อเธอนั่นแหละ

“ไม่มีเลยค่ะ”

กุญแจซอลฉีกยิ้มกว้าง ก้มหน้าลงกวาดขยะต่ออย่างจำทน ทีกระตุกยิ้มมุมปากมองหน้าตามู่ทู่ของหญิงสาวก่อนจะก้มลงจัดการงานต่อ

เวลาล่วงเลยมาเกือบเที่ยง ทียังคงนั่งทำงานผ่านไอแพดอยู่ที่เดิมไม่ได้ขยับไปไหน กุญแจซอลซึ่งกำลังนั่งดูหนังอยู่รู้สึกหิวขึ้นมาตะหงิดๆ เธอช่างใจอยู่ครู่ก่อนจะเดินเข้าไปถามที

“คุณทีหิวรึยังคะ”

“ยัง”

ทีตอบทั้งที่ไม่ได้เงยหน้ามองคนถามด้วยซ้ำ หญิงสาวเลยเดินเข้าไปใกล้เขาอีกหน่อย

“แต่นี่จะเที่ยงแล้วนะคะ คุณทีไม่หิวได้ยังไง”

“หยิบสมุดเล่มนั้นให้ฉันหน่อย”

กุญแจซอลกวาดตามองหาสมุดที่เขาต้องการก่อนจะหยิบยื่นไปให้เขา

“ถ้าอย่างนั้นคุณทีจะทานอะไรคะ”

ดวงตาคมตวัดมองคนช่างถาม เหมือนพยายามบอกเธอทางอ้อมว่าให้หยุดพูดสักที

“แค่ถามเพราะเป็นห่วง ไม่เห็นต้องทำตาดุแบบนั้นเลย”

ใบหน้าน่ารักมึนตึงก่อนจะสะบัดเดินแยกไปเข้าครัว

“ฉันกินอะไรก็ได้”

ทีเอ่ยขึ้น เขาไม่ได้ตั้งใจจะมองดุเธอขนาดนั้นแต่มันเป็นความเคยชินในการใช้สายตาของเขา

“เชอะ”

แต่ดูเหมือนอีกคนจะไม่เข้าใจเหตุผลในข้อนี้สักเท่าไหร่ ดูได้จากการสะบัดหน้างอนใส่เขาถ้าไม่ติดว่างานด่วนเขาอยากจะเดินไปดีดปากยื่นนั้นเสียจริง

กลิ่นหอมโชยมาจากในครัวกระตุ้นต่อมอยากอาหารของชายหนุ่มไม่น้อย ทีแอบลอบมองคนตัวเล็กสวมใส่ผ้ากันเปื้อนสีชมพูลายลูกหมูกำลังทำอาหารด้วยสีหน้ายิ้มแย้มแต่ทุกครั้งที่เธอหันมาสบเข้ากับดวงตาคมเธอกลับแยกเขี้ยวให้เขาทุกครั้งไป

“ใครหิวก็เดินมากินเองนะ”

เสียงหวานพูดขึ้นลอยๆดังมาจากโต๊ะกินข้าว ทียกยิ้มมุมปากปิดไอแพดแล้วลุกขึ้นจากโต๊ะทำงาน อย่างน้อยเธอก็ยังมีกะใจทำเผื่อเขาแม้จะมีท่าทางบึ้งตึงอยู่ก็ตาม

ข้าวผัดกุ้งตัวโตถูกจัดไว้บนโต๊ะอาหารสำหรับสองที่ ด้านข้างมีมะนาวผ่าครึ่งพร้อมพริกน้ำปลาจัดเตรียมไว้ให้ กลิ่นและหน้าตาอาหารถือว่าดูดีทีเดียว

กุญแจซอลประคองถ้วยใส่แกงจืดเต้าหู้หมูสับมาวางลงตรงกลางโต๊ะก่อนที่เธอจะนั่งลงประจำที่ตัวเอง

“ทานล่ะนะคะ”

หญิงสาวกล่าวเสียงใส ยิ้มกว้างเผลอลืมไปชั่วขณะว่าเธองอนคนตรงหน้าอยู่ ทียกยิ้มมุมปากมองแก้มตุ้ยเคี้ยวข้าวก่อนจะตักข้าวในจานตัวเองกินบ้าง

ทันทีที่ข้าวคำแรกเข้าปาก ทีถึงกับชะงักไปชั่วขณะ ไม่ใช่เพราะรสชาติแย่แต่รสชาติมันดีมากต่างหาก ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเด็กซนอย่างหนูซอลจะทำอาหารอร่อยขนาดนี้

ไหนจะแกงจืดเต้าหูหมูสับหอมกรุ่นตรงหน้าอีก น้ำซุปรสชาติไม่เหมือนผงปรุงสำเร็จรูปอย่างที่เขาคิดแต่มันเหมือนน้ำซุปกระดูกหมูแท้ๆ หมูสับก็รสชาติเข้มข้นบ่งบอกได้ว่าถูกหมักมาอย่างดี ผักกาดและเต้าหู้ก็ถูกหั่นเป็นชิ้นพอดีคำ โดยรวมแล้วอาหารมื้อนี้ถูกปากเขาไม่น้อยเลย

อ๊อด อ๊อด

ทั้งคู่นั่งกินข้าวกันเงียบๆ จนกระทั่งเสียงอ๊อดหน้าประตูดังขึ้น เจ้าของห้องอย่างกุญแจซอลจึงลุกขึ้นเดินไปเปิดประตู

“อ้าว พายุมีอะไร”

“กูลืมกระเป๋าตังไว้อะ ไปหาให้หน่อยดิ”

“หาเองดิ กูกำลังกินข้าว”

เพียงได้ยินคำว่าข้าว สีหน้าพายุก็ตื่นเต้นขึ้นมาทันที ตอนแรกเขากะจะออกไปซื้ออะไรกินแต่เมื่อห้องเพื่อนรักมีของกินแบบนี้ จะลำบากถ่อไปที่อื่นใย

“หน้าตาตะกละมาก เข้ามาตักไปสิ กูทำเผื่อมึงกับสายฟ้าไว้แล้ว”

“น่ารักจังเลยหนูซอลของกู”

พายุกอดคอกุญแจซอลเข้ามาในห้องก่อนจะชะงักเมื่อเจอเข้ากับรังสีบางอย่างจากทีซึ่งนั่งอยู่ตรงโต๊ะกินข้าว เพียงแค่สายตาเย็นยะเยือกที่มองตรงมายังเขา พายุก็รู้สึกเสียวสันหลังวาบแล้ว

“ใครวะ” พายุกระซิบถาม

“คุณที”

“คนที่เล่าเมื่อวานหนะหรอ”

กุญแจซอลพยักหน้า พายุเลยหันไปไหว้ทีแต่เจ้าตัวเพียงแค่พยักหน้านิ่งๆ สายตาเลื่อนไปจับจ้องมือของพายุ เขาเลยต้องรีบดึงมือตัวเองออกจากไหล่เล็กแล้วส่งยิ้มแหย่ๆไปให้ที

เมื่อเห็นว่าอากาศภายในห้องเพื่อนไม่ค่อยดีนัก พายุจึงรีบตักข้าวใส่กล่องแล้วพาตัวเองออกไปโดยเร็วที่สุด กุญแจซอลได้แต่มองตามเพื่อนงงๆแต่ก็ไม่ได้พูดอะไรหันไปหยิบกะทะมาใส่ซิ้งค์ล้างจานแทน

“ใคร!?”

“หมายถึงพายุหนะหรอคะ เพื่อนหนูซอลเองค่ะ”

กุญแจซอลตอบโดยไม่ได้หันมามองหน้าคนถาม เธอเลยไม่มีโอกาสได้รับรู้ถึงสีหน้าหงุดหงิดของเขาเลย

“เพื่อนเธอเข้าออกง่ายดีนะ”

ทีแสดงน้ำเสียงและถ้อยคำประชดประชันออกมาอย่างชัดเจนแต่คนโดนประชดกลับยังไม่รู้สึก เธอยังคงตอบกลับมาเสียงสดใสดังเดิม

“ใช่ค่ะ เพื่อนกลุ่มซอลอยู่คอนโดนี้หมดเลยแต่ช่วงนี้ปิดเทอม เลยเหลือแค่สายฟ้ากับพายุ”

“หมายความว่าเมื่อคืนเธอปาร์ตี้กับผู้ชาย?”

คิ้วหนาเริ่มกระตุก ปาร์ตี้ก็เรื่องนึงแล้ว นี่เธอยังกล้าปาร์ตี้กับเพื่อนผู้ชายในตัวเองอีกหรอ มันน่าจับตีก้นนัก

“ค่ะ หนูซอลเรียนวิศวะนะคะ ส่วนใหญ่เพื่อนก็เป็นผู้ชายแต่พวกมันไว้ใจได้นะคะ คบกันมาตั้งแต่ปี1แล้ว”

กุญแจซอลกลับหลังหันขนเข้ากันแผงอกแกร่งของคนที่เดินมาซ้อนหลังเธอตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ ดวงตากลมโตสบเข้ากับดวงตาคมของอีกคน รังสีความเยือกเย็นจากดวงตาคู่นั้นทำเอาคนมองรู้สึกเหมือนกำลังโดนแช่แข็ง

“เอ่อ คุณทีอย่าบอกพ่อนะคะ”

“หึ ย้ายไปอยู่กับฉัน”

ดวงตากลมโตเบิกกว้าง ยอมรับว่าค่อนข้างตกใจในสิ่งที่ได้ยิน

“ย้ายไปอยู่กับฉัน ถ้าไม่อยากให้พ่อเลี้ยงรู้เรื่องพวกนี้”

ทีเอ่ยย้ำด้วยสีหน้าจริงจัง แขนแกร่งเท้าเคาน์เตอร์ล้างจานกักขังร่างเล็กไว้ไม่ให้ขยับหนี

“คะ...คุณทีมีเหตุผลรึเปล่าคะ”

กุญแจซอลถามกลับด้วยเสียงติดขัด เธอรู้สึกเริ่มหายใจไม่ทั่วท้อง ยิ่งลมหายใจอุ่นของอีกคนคลอเคลียอยู่ตรงแก้มยิ่งทำให้เธอประหม่าเข้าไปอีก

“เผื่อการทำงานอย่างมีประสิทธิภาพของเธอ”

“อยู่นี่ หนูซอลก็ทำงานให้คุณได้”

“เช่นปาร์ตี้จนลืมนัดฉันนะหรอ”

“มันจะไม่มีอีกค่ะ”

“ถ้าพ่อเลี้ยงรู้เรื่องนี้จะเป็นยังไงนะ”

ริมฝีปากอวบอิ่มเมมเข้าหากันแน่น เธอรู้สึกเหมือนถูกมัดมือชกยังไงอย่างนั้นแต่เอาก็เอาวะ ยอมทำเพื่อแลกกับอิสระภาพในภายภาคหน้าของเธอเอง

“ก็ได้ แต่คุณทีห้ามเอาเรื่องปาร์ตี้และเรื่องซอลลืมนัดไปบอกคุณพ่อนะ”

“ครับหนูซอล”

—————————

หนูซอลอย่าตกหลุมพรางคนแก่ลูก หนีป๊ายยย

ขอ #saveหนูซอล

ถ้าชอบอย่าลืมคอมเม้นน๊า