Share

ตอนที่ 15. แววตาเป็นประกาย

Penulis: Bunmeebooks
last update Tanggal publikasi: 2024-11-11 20:31:19

“หะ อะไร”

อิงดาวสะดุ้งขึ้น ใบหน้ายังคงแดงแจ๋

“นี่ ! อย่าบอกนะว่าเธอหลงเสน่ห์ อาจารย์สุดฮอต ตัวท๊อปของมหาวิทยาลัยไปเรียบร้อยแล้ว”

ใหม่แซวเพื่อนทันที

“ใคร อาจารย์ตัวท๊อป”

อิงดาวถามขึ้นเพราะเธอไม่รู้จริง ๆ ว่าใคร

“ก็ คนเมื่อกี้ไง อาจารย์ธาวิน”

แววตาของใหม่มีประกายวิบวับยามเมื่อเอ่ยถึงอาจารย์หนุ่ม

“อะไร ๆ กันจ๊ะ สาว ๆ ยืนคุยกันแบบนี้ ไม่ทำงานทำการกันหรือจ๊ะ”

ป้านกเคลื่อนย้ายกายที่อวบอ้วนมาที่โต๊ะลงทะเบียน วันนี้ป้านกแต่งตัวใส่สูท แต่งหน้าทำผม เรียกได้ว่าสวยเป๊ะตั้งแต่ศีรษะจนถึงปลายเท้า เพื่อให้เป็นที่สนใจ เพราะในวันอบรมใหญ่มีอาจารย์มากหน้าหลายตา              ซึ่งอาจจะมีโอกาสได้ทำความรู้จักคุ้นเคยจนกระทั่งพัฒนาความสัมพันธ์ไปสู่การสละโสดของเธอได้

“ก็ยัยอิงดาวสิพี่นก หลงเสน่ห์อาจารย์ธาวินเข้าแล้ว นั่นแน่ ๆ” 

ใหม่ยังคงล้ออิงดาวไม่หยุด

“ไม่ใช่ค่ะ คือ คือว่า หนูเพิ่งรู้ว่าคนที่ช่วยหนูเมื่อวาน คือ อาจารย์ธาวิน หนูก็แค่คิดว่าจะบอกขอบคุณอาจารย์ธาวินอย่างไรดี ก็เท่านั้นค่ะ”

อิงดาวรีบแก้ตัว

“เอ่อ งั้นก็ดีแล้ว ปลื้มอาจารย์เฉย ๆ นะได้ แต่อย่าคิดจริงจังเชียว เพราะอาจารย์ธาวินเป็นถึงรองศาสตราจารย์ อีกไม่นานก็จะได้เป็นศาสตราจารย์  หล่อ เก่ง รวย ต่อให้พวกเธออยากได้เขาแทบตาย เขาก็ไม่แลพวกเธอหรอกย่ะ นี่พี่เตือนด้วยความหวังดีนะ เห็นว่าเป็นน้อง ๆ ในสำนักงาน เรามันก็แค่ลูกจ้าง จะทำอะไรก็เจียมเนื้อเจียมตัวไว้บ้าง”

พี่นกพูดจีบปากจีบคอสั่งสอนน้อง ๆ ในขณะที่ใหม่แอบเหลือบตามองบนให้กับคำพูดเหล่านั้น ส่วนอิงดาวนั้นได้แค่ยืนฟังเงียบ ๆ หัวใจของเธอมันเหมือนถูกบีบให้เจ็บลึก ๆ อย่างไรไม่รู้ เพียงแค่เจออาจารย์ธาวินได้ไม่นาน แต่เขากลับสร้างความปั่นป่วนในหัวใจของเธอได้มากมายนัก

เมื่อพิธีเปิดการอบรมสิ้นสุดลง การอบรมจึงเริ่มขึ้นไปเรื่อย ๆ วิทยากรมีเนื้อหาการบรรยายอัดแน่นจึงให้พนักงานโรงแรมเข้ามาเสิร์ฟเบรกในห้องบรรยาย ส่วนใครที่อยากออกไปทำธุระส่วนตัวสามารถเดินออกไปได้

พนักงานโรงแรมทยอยนำพายไก่กับกาแฟมาเสิร์ฟตามเก้าอี้ที่มีคนนั่ง อิงดาวสังเกตว่าที่ตำแหน่งเก้าอี้ของอาจารย์ธาวินว่าง แต่เอกสารอาจารย์ยังอยู่ แสดงว่าอาจารย์อาจออกจากห้องประชุมไปทำธุระเพียง           ชั่วครู่เดี๋ยวอาจารย์กลับมา

พนักงานคนแล้วคนเล่าเดินผ่านไป ไม่มีใครวางของว่างไว้ที่โต๊ะอาจารย์ธาวินเลย อิงดาวรู้สึกกังวลใจเพราะของว่างจะถูกเสิร์ฟเพียงรอบเดียว จึงรีบเข้าไปสะกิดพนักงานเสิร์ฟว่า

“น้อง ๆ น้องคะ ตรงนี้มีอาจารย์นั่งอยู่ค่ะ รบกวนวางเบรกไว้ตรงนี้ที่หนึ่งนะคะเดี๋ยวอาจารย์กลับมา”

เมื่อได้ยินดังนั้น พนักงานจึงวางเบรกไว้ให้  และไม่นานนักอาจารย์หนุ่มเจ้าของที่นั่งก็เดินกลับมา อิงดาว อดไม่ได้ที่จะแอบมองอาจารย์อีกครั้ง

อาจารย์ธาวินหยิบขนมเข้าปาก เคี้ยวกร้วม ๆ กัดเพียงสามสี่คำพายไก่ก็หมดลงแล้ว ใบหน้าเรียบตึงนั้น เธอแยกไม่ออกว่าพายไก่อร่อยหรืออาจารย์กำลังหิวขนมในจานจึงหมดลงอย่างรวดเร็ว

อิงดาวแอบยิ้มคนเดียว เธอรู้สึกสุขใจที่ได้ทำอะไรเพื่อเขา           เป็นการตอบแทนให้อาจารย์บ้าง และเธอก็หมายมั่นไว้ในใจว่าจะหาโอกาสคืนผ้าเช็ดหน้า และบอกขอบคุณเขาสักครั้ง

..........

“เร็ว ๆ จ้า เด็ก ๆ ช่วยกันขนของขึ้นรถ เดี๋ยวเราจะได้กลับกันแล้ว”

พี่นกยืนเท้าสะเอวชี้ไม้ชี้มือสั่งงานน้อง ๆ ในสำนักงานให้ช่วยกันขนอุปกรณ์ที่นำมาจัดฝึกอบรมพัฒนาทักษะนักวิจัย หลังจากงานอบรมได้ดำเนินการเสร็จเรียบร้อยแล้ว

อิงดาวช่วยเพื่อน ๆ ขนของขึ้นรถอย่างขยันขันแข็ง แม้ว่าจะล่วงเลยเวลาเลิกงานมาเกือบ 1 ชั่วโมงแล้ว แต่เธอก็ยังคงอยู่ช่วยงานอบรม จนเสร็จ

“อิงดาว อาทิตย์หน้าพวกพี่ ๆ จะไปจัดงานนิทรรศการแสดงนวัตกรรมของมหาวิทยาลัยของเราที่มหาลัยเชียงใหม่ เธอไปช่วยพี่จัดงานด้วยนะ เดี๋ยวพี่รายงานหัวหน้าให้”

พี่มุตาหอบม้วนโปสเตอร์ขนาดใหญ่เข้ามาเดินข้าง ๆ อิงดาวขณะที่เธอกำลังขนของไปที่รถ

แม้รูปร่างของอิงดาวจะผอมบาง แต่คาดไม่ถึงว่าจะมีพละกำลังเหลือเฟือ เธอเห็นสาวน้อยคนนี้ช่วยพี่ ๆ ยกของตั้งแต่ของชิ้นเบา ๆ เช่น ลังกระดาษ ไปจนถึงโต๊ะตัวใหญ่ ๆ

อิงดาวเป็นเด็กใหม่ในสำนักงานที่มีความขยันขันแข็ง และมีความตั้งใจทำงานสูงมาก  ดังนั้น เธอจึงชวนหญิงสาวไปช่วยกันจัดงานนิทรรศการที่จังหวัดเชียงใหม่

“ได้ค่ะพี่ตา”

อิงดาวตอบพร้อมกับรอยยิ้มด้วยความเต็มใจ

“ดีมากจ้ะ ถ้าน้อง ๆ ในสำนักงานเป็นเหมือนอิงดาวกันทุกคนก็ดีสินะ งานในสำนักงานคงเสร็จเรียบร้อยทุกงานแน่ ๆ”

อิงดาวระบายยิ้มเต็มหน้าน้อมรับคำชมจากพี่มุตาโดยไม่ได้กล่าวอะไรออกมา

หลังจากที่ช่วยกันขนของกลับสำนักงานเรียบร้อยแล้ว ต่างคนต่างแยกย้ายกันกลับบ้าน ส่วนอิงดาวนั้น เธอเดินลัดเลาะมาตามถนนซีเมนต์ภายในมหาวิทยาลัยเพื่อไปขึ้นรถเมล์ที่หน้ามหาวิทยาลัย

สองเท้าย่ำไปบนฟุตบาทอย่างเร่งรีบ เพราะแสงอาทิตย์ลดน้อยลงเรื่อย ๆ แต่แล้วสายตาของเธอก็เหลือบเห็นก้อนสีดำครึ่งวงกลมก้อนหนึ่งกลางถนน รถวิ่งผ่านไปผ่านอย่างน่าหวาดเสียวจนเกือบจะเหยียบก้อนสีดำนั้นครั้งแล้วครั้งเล่า  

บางสิ่งบางอย่างดึงดูดสายตาอิงดาวให้เพ่งมองก้อนสีดำคล้ายกับก้อนหินครึ่งวงกลมนั้นดี ๆ แล้วเธอก็พบว่า ความจริงแล้วก้อนหินสีดำนั้น เป็นกระดองเต่า ด้านบนเหมือนจะยุบลง และเห็นของเหลวสีแดงไหลอาบลงมา

เธอจึงตระหนักได้ว่ามันเป็นเต่าที่ถูกรถเหยียบแน่ ๆ หญิงสาวจึงมองซ้ายแลขวาเมื่อเห็นว่าถนนไม่มีรถวิ่งมาแล้ว เธอจึงรีบวิ่งเข้าไปอุ้มเจ้าเต่าโชคร้ายตัวนั้นขึ้นมา น้ำหนักของมันประมาณ 1 กิโลกรัม ด้านบนกระดองของมันยุบลงแล้วแตกออกจวนจะแยกออกจากกันเป็นสองซีกคล้ายกับแตงโมผ่าครึ่ง ขาทั้งสี่ข้างของมันตะเกียกตะกายอย่างแสนเจ็บปวดทรมาน อิงดาวจึงลูบที่กระดองของมันเบา ๆ พร้อมกับเอ่ยขึ้นว่า

“เจ้าเต่าน้อย เจ็บมากหรือเปล่า ทำใจดี ๆ ไว้นะ เดี๋ยวฉันจะพาแกไปหาหมอเอง”

เสียงอ่อนโยนน่าฟังของอิงดาวกำลังปลอบโยนเต่าที่ได้รับบาดเจ็บสาหัส เมื่อเธอพูดจบ เจ้าเต่าโชคร้ายตัวนั้น ก็มีทีท่าสงบลง หดขาทั้งสี่ข้างเข้าในกระดองราวกับว่ามันเข้าใจในสิ่งที่เธอพูด

 สองเท้าของอิงดาวเปลี่ยนทิศทางตรงไปยังคลินิกสัตว์ของมหาวิทยาลัยทันที แทนการมุ่งหน้าไปยังป้ายรถเมล์

Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi

Bab terbaru

  • กี่ภพกี่ชาติ รักนี้ยังเป็นเธอ   ตอนที่60. ความจริงที่ซ่อนไว้  จบ

    ความจริงที่ซ่อนไว้ 8ฉันอาจจะเป็นผู้หญิงคนเดียวในโลกที่ Unlucky in love , Unlucky in gameเมื่อถึงรอบการประเมินเพื่อเลื่อนตำแหน่งจากพนักงานมหาวิทยาลัยระดับฝึกหัดเป็นระดับปฏิบัติการหากผ่านจะมีฐานเงินเดือนที่สูงขึ้น และมีความก้าวหน้าในสายงานอาชีพมากขึ้นปรากฏว่าฉันถูกประเมินว่า “ไม่ผ่าน” ซึ่งหัวหน้าสำนักงาน (พี่ณี) และท่านรองฯ ให้เหตุผลกับฉันว่า...เพราะเธอไม่เชื่อฟังผู้ใหญ่ (คงจะเป็นเมื่อครั้งที่ฉันรั้นจะจัดอบรมนอกมหาวิทยาลัย) มาสาย และบ่นลงเฟสบุ๊คเหตุผลแต่ละข้อที่กล่าวมา ทำให้ฉันหัวเราะทั้งน้ำตาการเลื่อนขั้นขึ้นเงินเดือนไม่ได้ดูที่ผลงานหรืองานที่พัฒนาขึ้น แต่วัดกันที่เหตุผลส่วนบุคคลของคนบางกลุ่ม จนบางครั้ง ฉันรู้สึกหมดแรงกับการทำงานตั้งใจทำงานเพื่ออะไร พัฒนางานไปเพื่ออะไรทำงานให้เสร็จเรียบร้อยเพื่ออะไรเพราะทำไปเงินเดือนก็ไม่ขึ้น ตำแหน่งก็ไม่ได้ สู้เอาแรงกายแรงใจไปนั่งเลียแข้งเลียขาเจ้านายดีกว่าไหมสุดท้าย....ฉันก็ต้องยอมรับกับผลการประเมินที่ไม่เป็นธรรมแต่จะให้เปลี่ยนตนเองเป็นคนเลียแข้งเลียขา หรือเช้าชามเย็นชามก็ไม่ไหวเพราะสิ่งที่ฉันยึดมั่นอยูในใจเสมอมา คือค่าของคนอยู

  • กี่ภพกี่ชาติ รักนี้ยังเป็นเธอ   ตอนที่59.

    ความบังเอิญครั้งที่ 4วันนั้น ฉันจัดประชุมคณะกรรมการจริยธรรมการวิจัยในมนุษย์กว่าการประชุมจะสิ้นสุดลง ก็กินเวลาจวนเจียนจะบ่ายข้าวเที่ยงยังไม่ตกถึงท้อง น้ำย่อยในกระเพาะมันร่ำร้องให้ฉันพาตนเองไปทานข้าวที่โรงอาหารกลางเมื่อกินข้าวเสร็จก็ลุกขึ้นเพื่อเอาจานไปวางไว้ที่อ่างสำหรับเตรียมล้างนึกไม่ถึงเลยว่าจะเจออาจารย์ A กำลังนั่งทานข้าวอยู่ที่ด้านหลังเขานั่งหันหลังให้ฉันแม้หัวใจมันร่ำร้องอยากจะเข้าไปทักแต่สถานะที่เป็นอยู่ทำให้ฉันต้องข่มใจ แล้วเดินผ่านอาจารย์ไปฉันเดินออกจากโรงอาหารไปด้วยหัวใจที่ไม่อยู่กับเนื้อกับตัวรู้สึกว่ายังไม่พร้อมที่จะขึ้นสำนักงาน จึงแวะที่ร้านกาแฟก่อนระหว่างที่นั่งรอกาแฟนั้น นึกไม่ถึงเลยว่าอาจารย์ A จะมาที่ร้านกาแฟเหมือนกันอาจารย์ A เปิดประตูเข้ามา ใบหน้าเรียบเฉย มองฉันแค่แวบเดียวแล้วมองผ่านเลย เหมือนคนไม่เคยรู้จักกันฉันกลืนก้อนแข็ง ๆ ลงคอในเมื่อเขาไม่อยากรู้จัก เราก็จะไม่ทักเขาให้ต้องระคายเคืองใจเมื่อได้กาแฟแล้ว ฉันก็รีบเดินออกจากร้านทันทีและสิ่งที่ทำให้ฉันตัดใจไม่ได้สักที คือผลจากแผนการที่วางเอาไว้ตั้งแต่ต้นที่ฉันเที่ยวไปประกาศปาว ๆ ว่างานอะไรที่เกี่ยวข้องก

  • กี่ภพกี่ชาติ รักนี้ยังเป็นเธอ   ตอนที่ 58.

    ความจริงที่ซ่อนไว้ 7ยิ่งคุยกัน.....ระยะห่างระหว่างเรายิ่งสั้นลงเรื่อย ๆไม่รู้ทำไม...ทุกครั้งที่จบการสนทนาในแชทบล็อกเราต้องนั่งอมยิ้มคนเดียวแล้วในหัวก็จะมีเรื่องของเขาวนเวียนอยู่ในหัวทันทีที่เริ่มรู้สึกรัก ฉันก็เริ่มรู้สึกเจ็บปวดอกหักทันทีที่รัก เพราะรู้ดีแก่ใจว่า รักครั้งนี้ไม่มีทางเป็นไปได้ฉันตั้งใจขุดหลุมล่อหลอกอาจารย์ให้ตกลงไปเพื่อใช้อาจารย์เป็นเครื่องมือในการแก้แค้นหัวหน้ากลับกลายเป็นฉันที่ตกลงไปในหลุมเสียเองจนอยากที่จะปีนขึ้นไปในขณะที่ฉันเริ่มรู้ตัวว่าหลงรักอาจารย์จนยากจะตัดใจอาจารย์ก็เริ่มรู้ตัวว่าถูกฉันตามจีบการสนทนากันในแชทจึงเริ่มน้อยลง อาจารย์ A ถามคำตอบคำจนฉันเริ่มรู้ถึงการรักษาระยะห่างของเขาฉันจึงพยายามตัดใจจากเขา เพราะเข้าใจดีว่า ผู้ชายที่เพียบพร้อมทุกอย่าง ไม่มีทางมองผู้หญิงระดับต่ำกว่าแน่ ๆ ไม่ว่าจะเป็นรูปร่างหน้าตา การศึกษา หรือฐานะดังนั้น ฉันจึงห้ามใจไม่ทักแชทไปอีก และหักดิบโดยการเลิกเป็นเพื่อนกับเขาทาง F******k เพื่อที่จะไม่ต้องรับรู้เรื่องราวอะไรเกี่ยวกับเขาอีกแต่ดูเหมือนฟ้าจะยังคงสนุกกับการทรมานหัวใจของฉันยิ่งอยากตัดใจ ก็ยิ่งให้ฉันต้องบังเอิญ

  • กี่ภพกี่ชาติ รักนี้ยังเป็นเธอ   ตอนที่57.

    จนกระทั่งรถวิ่งผ่านสวนป่าข้างหนองน้ำ...“ ด้านซ้ายมือ... จะเห็นเครื่องออกกำลังกาย... สำหรับออกกำลังกายตอนเย็นๆ รอบหนองน้ำเป็นทางวิ่ง เขาเรียกกันว่า.... หนอง... หนอง....”อาจารย์ A หันมาสบตาฉันเพื่อขอความช่วยเหลือ...“หนองอิเจมค่ะ”ฉันตอบทันทีอย่างรู้งาน“ทำไมถึงชื่อ หนองอิเจมหรือครับ”วิทยากรสงสัย.......และแล้วอาจารย์ A ก็ได้รับอีก 1 หน้าที่ นั่นคือ นักเล่าประวัติศาสตร์หนองอิเจมของมหาวิทยาลัยจนกระทั่งในที่สุดรถก็เลี้ยวเข้าตึกสำนักงานอธิการบดีที่รถอาจารย์ A จอดไว้เครื่องมือแก้แค้นหัวหน้ากำลังจะลงจากรถแล้ว !ฉันเหลือบมองกระเป๋าอาจารย์ A ที่วางอยู่บนเบาะข้าง ๆสวรรค์ช่างเข้าข้างนัก !ฉันจึงถือกระเป๋าใบนั้นขึ้นมา ในขณะที่อาจารย์ A กำลังไหว้ลาวิทยากร แล้วเปิดประตูลงจากรถ“อาจารย์คะ กระเป๋าค่ะ !”ฉันตะโกนเรียกอาจารย์ พร้อมกับชูกระเป๋าให้ดู“อ๋อ... ขอบคุณครับ”ฉันยื่นกระเป๋าให้.....มือหนึ่งจับด้านข้าง.... อีกมือสอดไว้ใต้กระเป๋าอย่างจงใจ...อาจารย์ A ยื่นมือมารับกระเป๋า...มือนุ่มๆ ยาวเรียวของเขาประกบกับมือเล็ก ๆ ที่ฉันจงใจสอดไว้ใต้กระเป๋าหนังใบโต...Yes !เป็นไปตามแผน !... ฉันลิงโลดในใจ

  • กี่ภพกี่ชาติ รักนี้ยังเป็นเธอ   ตอนที่56.

    ความจริงที่ซ่อนไว้ 5และแล้ววันอบรมก็มาถึง !ฉันต้องดีดตัวเองลุกจากที่นอนตั้งแต่ไก่โห่ !แล้วแจ้นไปรับวิทยากรที่สนามบิน !….ส่วนอีกทีมหนึ่งฝากให้น้องนก กับพี่เกด คอยต้อนและรับเหล่าอาจารย์ ที่เข้าร่วมอบรมให้ขึ้นรถบัส แล้วไปสมทบกันที่ รีสอร์ต The best orchid….เริ่มต้นการอบรม เป็นไปอย่างสวยงาม ผู้เข้าร่วมอบรมต่างประทับใจวิทยากรกันยกใหญ่...ทึ่งกับความคิดที่ไม่เหมือนใครทึ่งกับแนวทางการก้าวสู่ “ตำแหน่งศาสตราจารย์” ที่อายุยังน้อยและทึ่งกับฉันที่สามารถขุดค้นศาสตราจารย์ท่านนี้มาได้น้อง ๆ พี่ทีมงานที่มาช่วยจัดอบรมต่างรู้กันดีว่า ฉันกำลังวางแผนจีบอาจารย์ A เพื่อแก้แค้นหัวหน้า ดังนั้น ทุกคนต่างสนับสนุนช่วยเหลือฉันอย่างเต็มที่ไม่ว่าจะเป็น ช่วยถ่ายรูปอาจารย์ A เอาไว้แทบจะทุกช็อตในระหว่างที่นั่งอบรมกันในห้องประชุมนั้นอาจารย์ A ขอน้ำดื่มเพิ่ม พี่เกดก็มาสะกิดฉันให้ยกน้ำดื่มไปเสิร์ฟอาจารย์แม้กระทั่งตอนพักเที่ยง....ฉันแอบชำเลืองมองไปที่โต๊ะอาหารที่กลุ่มอาจารย์คณะวิศวะฯ นั่งอยู่ เมื่อเห็นว่า กลุ่มอาจารย์กำลังลุกออกจากโต๊ะฉันจึงรวบช้อน รีบกลืนข้าวที่ยังเคี้ยวไม่ละเอียดให้ลงคอ แล้วตามด้วยน้ำ“หนู

  • กี่ภพกี่ชาติ รักนี้ยังเป็นเธอ   ตอนที่55.

    ความจริงที่ซ่อนไว้ 41 สัปดาห์ผ่านไป !อาจารย์ท่านอื่นๆ สมัครมาเกือบจะเต็มจำนวนที่เปิดรับแล้วอาจารย์ A ยังไม่ตอบรับมาเลย >เอาไงดี ๆ -ฉันกระวนกระวายในใจ“พี่เกด !” (นามสมมุติ)ฉันร้องเสียงหลง... ทันทีที่เห็นพี่เกดเดินเข้ามาในออฟฟิศ....ยังเช้าตรู่ ทั้งออฟฟิศมีแค่ฉันกับพี่เกด ดังนั้น ฉันจึงโหวกเหวกได้ตามใจ“แวะ ๆ แวะ โต๊ะหนูก่อน”ฉันลากพี่เกดมาที่โต๊ะ“พี่เกด หนูจะเชิญอาจารย์ A ไปอบรมกับหนูแบบเนียน ๆ”“หือ....”พี่เกดลากเสียง ตาวาว เพราะไม่มีใคร ไม่รู้จักความฮอต ของอาจารย์ผู้นั้น“หนูอยากจะทำความรู้จักกับอาจารย์ A ค่ะ”ฉันรีบบอกความต้องการของตนเองไปอย่างตรงไปตรงมา เพราะตอนนี้ความอยากแก้แค้น และเอาคืน มันมีมากกว่าความรู้สึกกระดากอาย“เอาจริง”“จริงแท้ แน่นอน”“เปลี่ยนเป้าหมายใหม่เถอะ ! เขาเป็นถึงตัวท๊อปของคณะวิศวะเลยนะ ! เป็นผู้ช่วยศาสตราจารย์เลยนะคะ”พี่เกดพูดพร้อมกับจะขยับตัวลุกขึ้น แต่คนมือไวคว้าหมับ รั้งไว้“ไม่เปลี่ยนใจค่ะ ! ให้หนูลองดูสักตั้งนะคะ”วินาทีนี้ ไม่มีอะไรจะเปลี่ยนความตั้งใจของฉันได้ !สุดที่รักของหัวหน้าใช่ไหม ! คอยดู ! แล้วฉันจะสอยลงมาอยู่ในกำมือ

  • กี่ภพกี่ชาติ รักนี้ยังเป็นเธอ   ตอนที่ 12 ยัยซื่อบื้อ

    “วู้ย ! ฉันไม่คุยกับยัยซื่อบื้อแบบเธอแล้วย่ะ ! อารมณ์เสีย ไปทำงานต่อดีกว่า”ใหม่กระแทกส้นเข็มกลับไปที่โต๊ะของตน อิงดาวมองตามหญิงสาวสวยเปรี้ยวจี๊ดอย่างขำ ๆ เธอเข้าใจในความหวังดีของเพื่อน แต่อะไรที่ไม่เหลือบ่ากว่าแรงเธอก็ไม่ปฏิเสธหญิงสาวก้มหน้าก้มตาทำงานของตนเองได้ไม่นานนักเสียงหนึ่งก็ดังขึ้น“อิง

  • กี่ภพกี่ชาติ รักนี้ยังเป็นเธอ   ตอนที่11. ตอบได้แค่นั้น

    “อิง ๆ อาจารย์ธาวิน ขอสายอิงนะ”ใหม่เด็กสาวที่อายุรุ่นเดียวกันกับเธอ เรียกให้รับโทรศัพท์จากอาจารย์ท่านหนึ่งอิงดาวมองหน้าสาวธุรการประจำสำนักงานคนสวยอย่างงวยงง เธอมาทำงานที่นี่ได้เพียงแค่สองอาทิตย์เท่านั้น ทำไมมีคนโทรมาติดต่องานเร็วจัง“ไม่ต้องทำหน้างงจ๊ะ อาจารย์เขาจะขอพูดกับเจ้าหน้าที่ที่ดูแลเรื่อง

  • กี่ภพกี่ชาติ รักนี้ยังเป็นเธอ   ตอนที่10.  ทันทีที่เห็น

    “หะ”เขาอุทานในลำคอ แทบจะหลุดปากออกมาทันทีที่เห็นภาพใบหน้าเต็ม ๆ ของหญิงสาวที่อยู่ในรูป“ลงนามเสร็จก็ไปได้แล้ว แกมีสอนตอนบ่ายไม่เหรอ”ดร.ประชาที่ยืนอยู่ด้านหลังเพื่อน สะกิดที่ไหล่เขาเบา ๆ โดยไม่ทันเห็นอาการตื่นตะลึงของผู้เป็นเพื่อน“ประชา ผู้หญิงคนนี้ดูเหมือนจะคล้าย ๆ กับผู้หญิงที่ไปเที่ยวกับฉันที่ท

  • กี่ภพกี่ชาติ รักนี้ยังเป็นเธอ   ตอนที่9.จะรีบไปไหน 

    ดร.ประชาร่ายยาว แม้เขาจะเรียนในสายวิทยาศาสตร์เช่นเดียวกับเพื่อน แต่ประสบการณ์ด้านสังคมรอบตัวเขามีมากกว่า จึงทำให้เห็นโลกในอีกมุมมองหนึ่ง “แล้วเขาจะเล่นไสยศาสตร์ใส่ฉันทำไมวะ ฉันไม่ได้มีศัตรูที่ไหน วัน ๆ ก็ทำแต่งาน เลิกงานก็กลับบ้าน ชีวิตฉันมีอยู่เท่านี้” ธาวินเอ่ยออกมาอย่างจนใจ เรื่องที่เกิดขึ

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status