บทที่8 เหมือนจะนึกออก

“ข้ามิเคยพบคุณชายสามสกุลลู่เลยหรือ”

อ๋องหนุ่มเอ่ยถามด้วยท่าทางครุ่นคิด เขายอมรับว่ามีหลายสิ่งอย่าง ที่คล้ายจะจดจำได้ ทว่าพอตั้งใจนึกให้ออก หัวของเขาก็ราวกับจะระเบิดออกมาเสียอย่างนั้น

“คุณชายสามสกุลลู่ มิชอบการสังสรรค์ จึงไม่ค่อยได้มาร่วมงานเลี้ยงในเมืองหลวงเท่าไหร่พ่ะย่ะค่ะ และส่วนมากเขาจะใช้ชีวิตอยู่ชายแดนพ่ะย่ะค่ะ”

“จะว่าไปตัวข้าเอ งก็มิค่อยได้ออกไปพบผู้ใดสักเท่าไหร่ จะรู้จักผู้คนไปเสียหมดก็แปลกแล้ว ข้าเองรู้ดีว่าพี่น้องสกุลลู่นั้นมากด้วยสามารถ แต่มิคิดว่าท่านผู้เฒ่า จะกล้าควักดวงตาของกองทัพลู่มาไว้ในมือข้า แล้วเช่นนี้ผู้ใดจะทำหน้าที่แทนลู่เฉินเซียนเล่า”

เสวี่ยนเซียนเหยา ยอมรับว่าการที่แม่ทัพจ้าวบาดเจ็บสาหัส เป็นเรื่องที่ถูกวางเอาไว้แล้วจากหนอนร้าย เขาเองก็ได้มีสิ่งรองรับ กับเรื่องเหล่านี้เอาไว้แล้ว ในทุกทิศทางเช่นกัน

เขาจึงไม่แปลกใจเลยสักนิด ที่ขุนนางบางส่วน เสนอให้เป็นตัวเขา ที่ต้องออกเดินทางไปยังทิศเหนือในครั้งนี้ ทั้ง ๆ ที่เป็นอันรู้กันดี ว่าเขามิได้เก่งการในเชิงการต่อสู่เท่าใดนัก

และสิ่งที่ขุนนางเฒ่าพวกนั้น มองเห็นมาช้านาน คือกำลังทหารในมือเขานั้น มีเพียงจำนวน แต่มิได้มีศักยภาพสักนิด แน่นอนว่าเขาจงให้เห็นเป็นเช่นนั้น

รู้เขารู้เรา รบร้อยครั้งชนะร้อยครั้ง นั้นยังใช้ได้ผลเสมอ ทว่าสำหรับคนเช่นเสวี่ยนเซียนเหยาแล้ว การรบมิต้องถึงร้อยครั้ง ตัดสินกันในคราเดียวเสียให้จบสิ้น

แม้จะใช้เวลานานไปหน่อย แต่คนเช่นเขารอได้เสมอ ถ้าต้องการเก็บกวาดทุกอย่างให้เกลี้ยงก็ต้องใจเย็นให้มาก การทำศึกก็เปรียบกับปรุงอาหาร ต้องใส่ใจและมีกลเม็ดต่างๆ เพื่อทำให้มีรสชาติอร่อย

หากข้ามขั้นตอนใด ขั้นตอนหนึ่งไป หรือเร่งรีบมากจนเกินควร แทนที่จะได้ลิ้มลองอาหารที่มีรสเลิศ กลับจะต้องสูญเสียอาหารเหล่านั้นไปโดยเปล่าประโยชน์ ซ้ำยังเสียเวลาไปโดยมิเกิดผลอันใดเลย

“ท่านอ๋อง มิได้เตรียมหมากตัวนี้ไว้เลยหรือพ่ะย่ะค่ะ”

หม่าเยียนเอ่ยถามขึ้นมาด้วยความสงสัย เขามั่นใจว่าทุกอย่างนั้นมิได้มีสิ่งใดเหนือแผนการ และความคาดหมาย ของชินอ๋องเสวี่ยนเซียนเหยาผู้นี้เลยสักนิด ไยจึงยังมีคำถามว่า ผู้ใดจะไปทำหน้าที่แทนกุนซือทัพลู่ได้เล่า

“เรื่องในส่วนของกองทัพนั้น ข้ามิได้รับรู้ไปเสียทุกอย่างหรอกนะ ฝ่าบาททรงมีอาวุธในมือมากมาย มิแน่ว่ากุนซือหลวงผู้นี้ ก็เป็นหนึ่งในนั้น”

เขารู้จักพี่ชายของตนเองดี เพราะกว่าที่จะได้ขึ้นครองบัลลังก์ได้นั้น ฮ่องเต้ต้องพบเจอกับความตายมามาก...มากเสียจนเขานับนิ้วมือรวมถึงนิ้วเท้ายังมิพอเลยด้วยซ้ำไป ในเวลานั้นเขายังเยาว์อยู่มาก

สำหรับตัวเขาในยามนั้น มิว่าจะกินหรือนอน ก็ต้องอยู่ในสายตาของผู้เป็นพี่ชายแทบจะตลอดเวลา ด้วยคำสั่งเสียของพระมารดาก่อนสิ้นพระชน ทำให้ฮ่องเต้องค์ปัจจุบัน ต้องฝ่าสงครามโลหิต เพื่อปกป้องตนเองและตัวเขาให้มีชีวิตรอด จนถึงวันที่ก้าวขึ้นสู่ราชบัลลังก์

“หากเป็นเช่นนั้นจริง แสดงว่าคุณชายสามสกุลลู่ ต้องมิธรรมดาเป็นแน่พ่ะย่ะค่ะ”

หม่าเยียนเริ่มคิดตามผู้เป็นนาย ใช่ว่าเขามิเคยเห็นฝีมือของชายผู้นั้น แต่มีหลายเรื่อง ที่เขาก็ไม่สามารถล่วงรู้ได้ เช่นเดียวกับที่ผู้เป็นนายไม่สามารถได้รู้เช่นกัน

“เมื่อถึงชายแดนทิศเหนือ เราก็จะได้รู้กัน ว่าคนผู้นั้นเป็นเช่นไร”

“พ่ะย่ะค่ะ”

“เจ้าไปเถอะ”

“กระหม่อมทูลลาพ่ะย่ะค่ะ”

เมื่อได้รับสัญญาณ ร่างสูงได้รีบหมุนกายจากไปในทันที เพื่อจัดเตรียมสิ่งที่ได้รับคำสั่งมา ให้พร้อมสำหรับการออกเดินทางไกล แดนเหนือหนาวเย็นตลอดปี ดังนั้นเขาจำเป็นต้องรัดกุมให้มาก

เมื่อประตูปิดลง เสวี่ยนเซียวเหยา ได้ยกสาสน์ลับของพระเชษฐาขึ้นมาดูอีกครั้ง ‘เชื่อมั่นในกุนซือของเจ้า’ เหตุใดตาแก่นั่น จึงได้กำชับเขาเกี่ยวกับคนผู้นี้กันนะ

‘ทุกอย่างข้าล้วนต้องพิสูจน์ด้วยตนเอง มิเช่นนั้นข้าจะไม่มีวันวางใจในสิ่งใดทั้งสิ้น’

การนั่งในตำแหน่งเช่นเขานั้น อาจมีผู้คนมากมายริษยาในความโชคดี แต่ใครจะหารู้ไม่ว่า มันคือการนั่งอยู่บนขอบเหว ที่พร้อมจะร่วงลงสู่เบื้องล่างได้ทุกเมื่อ หากประมาทเพียงเสี้ยวเวลา

          เขาอี้หลิง

          แม่ทัพชราจูงม้าคู่ใจ มาหยุดอยู่ลานกว้าง หน้าทางเข้าสู่กระท่อมของบุตรชาย ชายชรายิ้มอ่อนโยน เขารู้สึกผ่อนคลายยิ่งนัก ยามได้มาที่นี่ ยิ่งมองเห็นบรรยากาศงดงาม ร่างกายที่เหนื่อยล้า รู้สึกผ่อนคลายลงไปจนหมดสิ้นเลยทีเดียว ทว่าก่อนที่เขาจะปล่อยใจ ไปกับความงามโดยรอบ

          “ท่านปู่เจ้าค่ะ ใช่ท่านปู่จริง ๆ ด้วย”

          เสียงใสดุจระฆังทองของหลานสาว ก็ดังขึ้นเรียกรอยยิ้มให้กว้างขึ้นอีกนับเท่าตัว นี่ต่างหากพลังที่แท้จริงของเขา เจ้าตัวกลมที่กำลังวิ่งตรงรี่มาตามทางเดิน

คนเป็นปู่รีบวางมือจากบังเหียน ก่อนจะย่อกายลงอ้าแขน รอรับร่างกลมที่วิ่งมาเต็มฝีเท้า ลู่หลันฮวา กระโดดโถมร่างเข้าหาผู้เป็นปู่อย่าเต็มแรง ทว่าทหารผู้แกร่งกล้าหรือ...จะพลาดพาร่างกลมล้มลง อย่างที่คนเป็นหลานตั้งใจหยอกเย้า

          “ฮ่าๆ เจ้ายังเทียบชั้นปู่มิได้หลานรัก”

ท่านแม่ทัพใหญ่หัวเราะร่า พร้อมเอ่ยหยอกเย้าหลานสาว ชายชรารวบอุ้มร่างกลมลุกขึ้นยืน โดยไม่ปล่อยโอกาส ที่จะหอมแก้มยุ้ยด้วยความคิดถึง

          “ท่านปู่ หลันเอ๋อคิดถึงท่านปู่เหลือเกินเจ้าค่ะ”

          หลันฮวากอดรอบคอของผู้เป็นปู่ พร้อมเอ่ยคำหวานเอาใจ ซึ่งทำให้ใจของชายชรา เบิกบานยิ่งนัก เพราะนับตั้งแต่บุตรสาวเพียงคนเดียวเติบโต เขาก็ไม่เคยได้ใกล้ชิดนางอีกเลย พอมีหลานสองคนแรกก็เป็นชาย เมื่อมีทารกน้อยเป็นหญิงเข้ามาในบ้าน

          ทุกคนก็ทุ่มทุกความรักมาที่นาง มิเว้นแม้แต่หลานชายทั้งสอง ที่หวงน้องสาวราวไข่ในหิน รักเสียจนอยากย้ายจากแดนเหนือ ลงมาอยู่กับน้องสาวที่แดนใต้เลยทีเดียว