บทที่9 หลานรัก

“ปู่ก็คิดถึงเจ้ามากเช่นกัน ว่าแต่นี่...เด็กดี เจ้าผอมลงหรืออย่างไร ทำไมตัวถึงเบาหวิวเช่นนี้กัน”

ชายชราเอ่ยเย้าหลานสาว กึ่งประชดคนที่กำลังเดินมา ก่อนจะพาร่างกลมในอ้อมแขน หมุนตัวอยู่หลายรอบ ชายสูงวัยยิ้มจนแก้มแทบปริ เมื่อได้ยินเสียงหัวเราะชอบใจ ของหลานสาวเพียงคนเดียว

          “แก่แล้วมิเจียมสังขาร เกิดล้มแล้วพิการขึ้นมา จะลำบากฮูหยินของท่าน ต้องหาสามีใหม่มาช่วยดูแลลูกหลาน ช่างชอบหาเรื่องให้ผู้อื่นลำบากอยู่เรื่อย”

          ท่านแม่ทัพใหญ่ หันไปถลึงตาใส่บุตรชาย ขนาดเขายังไม่ได้เอ่ยปากเอ่ยสิ่งใด ก็ถูกวาจาถากถางมาก่อนแล้ว เหอะ! คิดจะให้ภรรยาเขามีสามีใหม่ รอเขาตายในอีกห้าสิบปีข้างหน้าก็แล้วกัน

          “ฮูหยินข้า ก็มารดาเจ้ามิใช่รึ ถ้าหากนางคิดหาสามีใหม่ เจ้าก็ต้องมีบิดาเพิ่มจริงหรือไม่”

          “ก็ดีนะ มีพ่อหลายๆ คนคงสนุกดี ฮ่า ๆ”

คำพูดของชายหนุ่ม หาได้รู้สึกเดือดเนื้อร้อนใจไม่ กลับเห็นเป็นเรื่องสนุกสนานไปเสียนี่

          “คนอย่างข้า มิเป็นอันใดไปง่ายๆ หรอกนะ เพราะข้าจะต้องคอยดูแลหลันเอ๋อร์ของข้าไปอีกนาน”

ท่านแม่ทัพใหญ่ หาได้ยอมลดละ การต่อคำกับบุตรชายคนเล็ก ซึ่งคำพูดประชดหรือเหน็บแนมกัน ของทั้งคู่เป็นเรื่องธรรมดา มันเป็นเรื่องปกติสำหรับทุกคน รวมถึงคนในกองทัพ ต่างคุ้นชินกับการหยอกเย้า ของพ่อลูกสกุลลู่เป็นอย่างดี

มิว่าจะอยู่ท่ามกลางวงล้อมศัตรู หรืออยู่ในที่...ที่อันตรายมากมายเพียงใด พ่อลูกบ้านนี้ ก็ยังคงพูดจากันเช่นนี้อยู่นั่นเอง แม่ทัพใหญ่ลู่ฉางเอินเคยบอกแก่ผู้คนที่สงสัยเพียงว่า

‘หันกลับไปถามตัวพวกท่านเองเสียก่อน ว่าคำพูดหวานหูกับครอบครัวของท่านนั้น จริงใจและรักใคร่กันเพียงใด สำหรับข้าแล้ว แม้คำพูดจะเสมือนมิได้ใยดีต่อลูกๆ แต่ข้ารักลูกของข้ายิ่งกว่าชีวิตข้าเอง เช่นเดียวกันกับลูกๆ ของข้า ต่อให้เอ่ยวาจากับบิดาเยี่ยงสหาย ทว่าพวกเขาก็รักข้าด้วยหัวใจ และมิเคยเพิกเฉย ต่อชีวิตของข้าแม้แต่เสี้ยวเวลา’

          การทำเช่นนี้ของเขานั้น เป็นการลดความห่างเหินกับลูกๆ ด้วยชีวิตของเขาส่วนมากจะอยู่ที่ชายแดน แทบไม่มีเวลาที่จะแสดงออก ถึงความเป็นพ่ออย่างครอบครัวอื่น

บุตรชายหญิงของบ้านอื่น มักเที่ยวสังสรรค์ ดื่มชา ฟังดนตรี ทว่าบุตรชายหญิงบ้านเขา เมื่ออยู่ร่วมกันพร้อมหน้า มักจะเข้าป่าล่าสัตว์ พูดคุยกันเสมือนสหายวัยเดียวกัน จวบจนเมื่อลูกๆ เติบใหญ่ เขาก็ยังคงทำเช่นเดิมมิเปลี่ยนแปลง

“มิจำเป็น ลูกข้า ข้าดูแลเองได้ตาเฒ่า” เฉินเซียนพูดด้วยน้ำเสียงกึ่งประชดมิเลิกรา

“ท่านปู่เจ้าคะ อย่าไปฟังท่านพ่อเลยเจ้าค่ะ ท่านปู่ยังแข็งแรงและหล่อเหลา ยังไงท่านปู่ก็จะอยู่กับหลันเอ๋อร์ไปอีกนานเจ้าค่ะ”

เมื่อได้ฟังคำฉอเลาะของหลานรัก ท่านแม่ทัพใหญ่ลู่ยิ้มจนตาหยีให้หลานสาวในอ้อนแขน ก่อนจะหันไปยักคิ้วให้ลูกชาย พร้อมทั้งอุ้มหลานเดินผ่านหน้า คนที่กำลังทำตาขวางใส่อยู่หน้าประตูบ้าน

เสียงพูดคุยกันของสองปู่หลาน ทำให้ชายหนุ่มเจ้าของบ้าน ได้แต่ยืนยิ้มส่ายหน้าไปมาเบาๆ กับความช่างอ้อนของลูกสาว มิใช่ตัวเขากีดกันนางออกจากครอบครัว แต่เพื่อความปลอดภัย และตัวเขามิอยากให้นางเติบโตในเมืองหลวง ที่ต้องอยู่กับการแก่งแย่งชิงดีชิงเด่นกัน

เขาไม่สนว่าหลันฮวา จะเล่นดนตรีได้เก่งหรือไม่ วาดรูป แต่งกลอนเป็นไหม เขาสนแค่นาง สามารถปกป้องตนเองได้เท่านั้นพอ ทรัพย์สินที่เขามีนั้น ต่อให้นางมิมีสามี นางก็ไม่มีวันอดตาย จึงไม่จำเป็นต้องอาศัยบารมีของบุรุษหน้าไหนทั้งนั้น

“หลันเอ๋อร์ ปู่อยากจิบชาดอกเหมยแดงของหลาน สักหน่อยได้หรือไม่”

เมื่อเห็นว่าต้องพูดคุยกันเป็นการส่วนตัว ชายชราจึงหาข้ออ้าง ให้หลานสาวออกไปก่อน

“ได้เจ้าค่ะท่านปู่ หลานจะไปเตรียมให้นะเจ้าคะ”

เด็กน้อยรีบลงจากตักผู้เป็นปู่ ก่อนจะวิ่งหายไปยังด้านหลัง แม้จะวิ่งออกไปแต่มิมีเสียงดังสักนิด รอยยิ้มมุมปากปรากฏบนใบหน้าของผู้เป็นปู่ในทันใด เพราะนั้นแสดงว่า หลานสาวได้ฝึกฝนวิชาจนบรรลุอีกขั้นเป็นแน่

“นานหรือยังที่นางทำได้” ชายชราหันไปถามบุตรชาย  

“เมื่อสองอาทิตย์ก่อนนี่เอง ที่นางบรรลุขั้นสองแล้ว”

ชายหนุ่มตอบคำถามของบิดา ก่อนจะเดินไปหย่อนก้นลงบรเก้าอี้ข้างบิดา

“อืมดีๆ เอ้า...ส่วนนี่ของเจ้า”

ลู่เฉินเซียนรับกระดาษเนื้อดี มาจากมือของบิดา มิต้องเดาให้ยาก ว่ามาจากใคร เพราะกระดาษแบบ นี้ทั่วทั้งแคว้น มีใช้อยู่แค่สองคนคือหงส์กับมังกรเท่านั้น ชายหนุ่มคลี่ออกอ่านใจความด้านในช้าๆ ก่อนจะเงยหน้ามองบิดา

ซึ่งตอนนี้...นั่งจ้องลูกชายตาแทบไม่กระพริบ เขากลัวว่าบุตรชายจะตอบปฏิเสธเหลือเกิน แต่ไม่มีปฏิกิริยาสนองจากคนเป็นลูก ไม่ว่าจะทางสีหน้าหรือสายตา ทำเพียงพับเก็บกระดาษเอาไว้ในอกเสื้อ

“ข้าจะพาลูกไปฝากไว้กับพี่ใหญ่ ก็แล้วกัน”

ชายหนุ่มเอ่ยในสิ่งที่ทำให้ผู้เป็นพ่อ แทบจะกระโจนเข้าบีบคอของเขาเสียให้ได้ ซึ่งดูได้จากสีหน้าไม่พอใจของบิดา แค่ยังมิลงมือกับเขาเท่านั้น นั่นแสดงว่าพ่อของเขา ต้องกำลังคิดหาหนทาง ช่วงชิงกล้วยไม้น้อยของเขาไปอยู่เป็นแน่

“พ่อจะตามแม่เจ้ามาดูแลให้ดีกว่า หลันเอ๋อร์ยังเล็ก หากเดินทางไกล พ่อกลัวหลานจะไม่สบายเอาได้”

เมื่อสิ่งที่บุตรชายคนรองเคยพูดกับเขา ก่อนที่จะขึ้นเขามาล้วนเป็นจริงทั้งหมด สมองของแม่ทัพใหญ่จำต้อง หาหนทางช่วงชิงสิ่งที่เขาต้องการมาให้จงได้ การยกภรรยามาอ้าง อาจเป็นสิ่งที่ทำให้บุตรยอมใจอ่อนลงได้