5 เป็นไข้ ไอคุก ๆ (1)

         เป็นเช้าที่ตื่นขึ้นมาด้วยความสดชื่นสดใส ธันวาหอมแก้มคนที่นอนหลับอยู่ในอ้อมกอด เขาลูบแก้มนุ่มเบา ๆ เจ้าของแก้มครางงึมงำในลำคอแล้วพลิกตัวนอนตะแคงหันหลังให้เขาคล้ายรำคาญ

         ธันวายิ้มเอ็นดูคนที่หมดแรงคาอกเขาไปตั้งแต่เมื่อคืน เช้านี้เธอจึงขี้เซา และคงไม่ตื่นง่าย ๆ เขาจูบหัวไหล่มาเบา ๆ ตัดใจลุกจากเตียง เพราะขืนอยู่ใกล้เธอแบบนี้ เขาต้องจับเธอกดอีกแน่นอน แต่เขาไม่อยากให้เธอช้ำไปมากกว่านี้แล้ว แค่นี้ ร่องรอยที่เขาฝากไว้บนตัวเธอก็เยอะแยะไปหมดแล้ว

         ร่างสูงเดินเข้าห้องน้ำไปทำธุระส่วนตัว พอออกมาจากห้องน้ำก็สวมเสื้อยืดสีขาวกับกางเกงขาสั้น แล้วเดินออกจากห้องนอนไป ปล่อยให้เด็กเลี้ยงที่ทำหน้าที่อย่างดีเยี่ยมมาตลอดทั้งคืนนอนหลับพักผ่อนตามสบาย

         แม้จะบอกเพื่อนว่าขอลาพักผ่อน แต่ธันวาก็ยังเป็นห่วงบริษัท ห่วงงาน พอชงกาแฟเสร็จ เขาก็ถือแก้วกาแฟเดินไปนั่งที่โซฟาในห้องโถงเปิดแล็ปท็อปเช็กเมลเช็กงาน

         หลังจากเช็กงานเรียบร้อยแล้ว เขายกแก้วกาแฟที่เหลือค่อนแก้วขึ้นดื่มจนหมด ลุกจากโซฟาเพื่อจะเอาแก้วไปเก็บ แต่สายตาก็เหลือบไปเห็นกระเป๋าสะพายของช่อใบบัวที่ตกอยู่ใกล้ประตู

         ธันวายิ้มพราว เมื่อนึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นตรงนั้นเมื่อวานนี้ เธอเงอะงะ เธอไม่เป็นงาน แต่เธอก็พยายามเรียนรู้ และก็ทำได้ดีทีเดียว นึกถึงหน้าตาเปียกปอนน้ำตา ตอนที่ปากของเธออ้าอมของเขาเอาไว้ ก็เสียววาบขึ้นมา ไอ้ที่สงบเงียบอยู่กลางเป้า ก็แข็งคึกตุงแน่นเต็มหว่างขาขึ้นมาอีกแล้ว

         “มึงใจเย็นก่อนนะไอ้ลูกชาย น้องเขาช้ำไปทั้งตัวแล้ว ให้เขาได้พักก่อน”

         ธันวาย่อตัวลงนั่งยอง เขามองข้าวของที่หล่นออกมาอยู่นอกกระเป๋า เพราะซิปเปิดอยู่ เขาเก็บของกระจุกกระจิกใส่คืนไปในกระเป๋า และหยิบบัตรนักศึกษาเป็นสิ่งสุดท้าย

         คิ้วเข้มขมวดมุ่น ตาคู่คมดุมองรายละเอียดบนบัตรในมือด้วยความโมโห

         ที่ต้องโมโหเพราะ เจ้าของบัตรใบนี้โกหกเขา วันที่เธอมาหาเขาครั้งแรก เขาถามเธอแล้วว่าอายุเท่าไร เธอบอกว่า 20 ปี แต่ข้อบนมูลบัตร บวกลบคูณหารอย่างไรก็ 18 และเธอเพิ่งเรียนชั้นปี 1

         ธันวาสูดลมหายใจลึกอย่างสะกดกลั้นอารมณ์ ใส่บัตรไว้ในกระเป๋าถือ ลุกขึ้นเดินเข้าห้อง เอากระเป๋าไปวางลงบนเตียง เขากอดอก มองคนที่ยังนอนซุกตัวอยู่ใต้ผ้าห่มด้วยสายตาดุ

         “บัว” เสียงเข้มดุอย่างคนอารมณ์เสีย

         ก็จะให้เขาอารมณ์ดีได้อย่างไร ในเมื่อยัยเด็กเลี้ยงตัวแสบทำให้เขาก้าวขาเข้าไปในคุกแล้วหนึ่งข้าง เพราะเธอยังไม่บรรลุนิติภาวะ แต่เขากลับจับเธอกินไปแล้วตั้งแต่หัวจรดเท้า

         ช่อใบบัวขยับตัวเล็กน้อย แต่ไม่ยอมลืมตา เธอเหนื่อย เธอเพลีย เธอยังไม่อยากตื่น อยากนอนหลับพักผ่อนต่ออีกสักหน่อย

         “ช่อใบบัว”

ธันวาเรียกด้วยน้ำเสียงที่ทั้งเข้มทั้งดุ และตอนนี้อารณ์ก็ขุ่นมัวสุด ๆ ความสุข ความเสียวที่ได้รับเมื่อคืน เจือจางหายไปหมดแล้ว

         ช่อใบบัวถอนหายใจยาว เธอลืมตาตื่น และพอเห็นว่าคนตัวสูงยืนกอดอกมองเธออยู่ หญิงสาวก็รีบลุกขึ้นนั่ง

         ความรีบร้อนของเธอ ทำให้เธอลืมไปว่า เธอไม่มีเสื้อผ้าติดตัวสักชิ้น และพอเธอลุกขึ้นนั่ง ผ้าห่มที่ปิดบังเรือนกายก็เลื่อนลงไปกองที่ตัก เปิดเผยเต้าอวบอิ่มที่มีรอยกัดและรอยดูดหลายรอย

         ธันวาถึงกับสูดลมหายใจลึกแล้วระบายออกยืดยาว สภาพของเธอทำให้เขาต้องข่มจิตข่มใจไว้อย่างที่สุด เพราะกลัวว่าจะลืมตัวกระโจนเข้าหา แล้วกดเธอไว้ใต้ร่าง จับเธอถ่างขาออกให้กว้างที่สุด แล้วกระหน่ำแทงให้สะใจ

         โว้ย! แทงบ้าแทงบออะไรกันล่ะ เห็นประตูคุกอยู่รำไร ยังไม่สลดอีกนะมึง

         “ดึงผ้าห่มขึ้นไปปิดนมไว้หน่อย”

         อดไม่ได้ที่จะบอก เพราะคนที่เพิ่งงัวเงียลุกขึ้นนั่ง เหมือนไม่รู้ตัวเลยว่า เปิดนมโชว์เขาอยู่

         “เอ่อ...ต้องปิดด้วยเหรอคะ”

         ก็เขากับเธอได้กันแล้ว และเธอก็เป็นเด็กเลี้ยงของเขา เขาอยากได้ อยากเอา หรืออยากมองเท่าไรก็ย่อมได้ ก็เขาจ่ายเงินให้เธอแล้วนี่นา

         ธันวาหลับตา สูดลมหายใจลึก ตอนนี้ เขาต้องระงับอารมณ์เป็นอย่างมาก อารมณ์งุ่นง่านที่มันแล่นพล่านทั้งตัว แล้วไปตุงกันอยู่กลางเป้า

         “อาบน้ำแต่งตัวให้เรียบร้อย ฉันจะไปนั่งรอข้างนอก เรามีเรื่องต้องคุยกัน”

         บอกแล้วก็รีบหันหน้าหนี เดินออกจากห้องนอนไปอย่างรวดเร็ว เพราะขืนช้าไปกว่านี้ เขาคงได้ก่อคดีอีกกรรมอีกวาระ

         ธันวาถึงกับกัดฟันแน่น เมื่อเห็นคนที่เพิ่งเปิดประตูออกมาจากห้อง เขาอยากจะดึงทึ้งผมบนหัวแรง ๆ เรียกสติให้ตัวเอง

ก็ดูยัยเด็กเลี้ยงขี้อ่อยของเขาสิ เธอสวมเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีขาวตัวใหญ่ มันทั้งหลวมทั้งบาง และยาวไม่ถึงเข่า ไหนจะผมที่เธอเกล้าขึ้นลวก ๆ อีก แม่งโคตรเซ็กซี่ โคตรน่าเอา แล้วไอ้ตัวดีของเขาก็แข็งโด่ตุงเต็มเป้าอีกแล้ว

เขาอยากจะบ้า!

ท่าทางไม่พอใจของเขา ทำให้ช่อใบบัวเดินไปนั่งที่โซฟาอีกตัวที่ทำมุมกับตัวที่เขานั่ง เธอวางกระเป๋าถือลงข้าง ๆ

“บัวขอโทษที่เอาเสื้อของคุณธันวามาใส่ พอดีว่าบัวหาชุดที่ใส่มาเมื่อวานไม่เจอค่ะ”

พอเธอบอกมาแบบนั้น ธันวาจึงนึกขึ้นได้ว่า เขาหยิบเสื้อผ้าและชุดชั้นในของเธอออกมาซักในเครื่องซักผ้า ป่านนี้เครื่องคงซักเสร็จเรียบร้อยแล้ว

“ฉันเห็นว่า เธอไม่ได้เอาเสื้อผ้ามาเปลี่ยนก็เลยเอาไปใส่เครื่องซักให้แล้ว”

“ขอบคุณค่ะ” ช่อใบบัวประนมมือไหว้เขา แล้วทำท่าว่าจะลุกขึ้น

“จะไปไหน”

“บัวจะไปเอาเสื้อผ้ามาสวมค่ะ”

“คุยกันให้เรียบร้อยก่อนแล้วค่อยไปเปลี่ยนชุด”

“ค่ะ”

ช่อใบบัวขยับตัวนั่งดี ๆ เธอมองหน้าคุณธันวา รอฟังว่าเขาจะพูดอะไรกับเธอ

“เธออายุเท่าไร”

เป็นคำถามที่ทำให้คนถูกถามเลิ่กลั่ก หน้าถอดสี

“ยะ..ยี่สิบค่ะ”

“แต่เธอเพิ่งเรียนอยู่ปีหนึ่ง”

“เอ่อ...” ช่อใบบัวอึกอัก เธอจะปฏิเสธอย่างไร เขาจึงจะไม่สงสัย

“ฉันเห็นบัตรนักศึกษาของเธอแล้ว เธอเพิ่งอายุสิบแปดปี และเธอเรียนอยู่ปีหนึ่ง เธอโกหก”