หมอคนนี้ ผีลุงบอกว่าใช่!***

หมอคนนี้ ผีลุงบอกว่าใช่!***

last updateLast Updated : 2026-04-04
Language: Thai
goodnovel16goodnovel
Not enough ratings
48Chapters
515views
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

บุรุษพยาบาลหนุ่มหน้าใส ถูกหัวหน้างานมีคำสั่งย้ายกะทันหัน ให้เขามาประจำวอร์ดศัลยกรรมโดยไม่ทันตั้งตัว... "หมอภีม" ศัลยแพทย์หน้าหล่อ โปรไฟล์ดี บ้านรวย เป็นผู้ชายที่สมบูรณ์แบบทุกกระเบียดนิ้ว..ถ้าไม่นับนิสัยเย่อหยิ่ง ปากร้าย และความเย็นชาที่ติดตัวมาเป็นแพ็กเกจ ยังไม่พอ ชะตายังเล่นตลกให้น้องนัทต้องมาเป็นผู้ช่วยส่วนตัวของหมอภีมอีก และหนักที่สุดคือ ผีลุงจันทร์ วิญญาณของลุงแท้ๆ ที่ยังไม่ได้ไปผุดไปเกิด ดันโผล่มายุยงด้วยสารพัดวิธี ก็เพื่อจุดเดียว ผลักหลานชายอย่างนัท ให้ได้หมอภีมเป็นสามี เฮ้อ! แบบนี้ชีวิตเล็กๆ ของพยาบาลนัทจะรอดพ้นทั้งหมอปากร้าย และผีลุงตัวดีได้ยังไงกันนะ!

View More

Chapter 1

1.กามเทพสายหลอนและตึกศัลยกรรมสุดเฮี้ยน

香月温子(こうつき あつこ)が息を切らしながら山の中腹にあるヴィラに辿り着いた時には、中のパーティーはとっくに始まっていた。

門番は彼女が来るとは思っていなかったようで、少し驚いた様子だった。

「奥様、どうしてこちらへ?皆様はもうお食事を済ませてしまわれましたのに……」

夫の誕生日パーティーだというのに、名ばかりの妻である彼女は忘れ去られ、この界隈の誰もが、彼女に連絡一つよこさなかった。

温子は門番に微笑みかけ、ヴィラのドアを押そうとしたその時、中から話し声が聞こえてきた。

「梓穂さん、どんなプレゼントを贈ったんですか?伊吹さん、ずっと梓穂さんのプレゼントの袋をじっと見て、随分前から楽しみにしているようです」

「俺が?」

「いやいや。その袋、もう穴が開くほど見つめてましたって。せっかく梓穂さんが今回帰国したんだし、もうさっさと温子さんと別れた方がいいんじゃないですか?みんなも気分悪いでしょうし」

「そうですよ。そもそも、あいつが薬を盛って伊吹さんのベッドに忍び込んだんでしょう?あの時、伊吹さんが一時的に情に流されて、あいつの世間体を気遣って妻の座を与えなかったら、とっくの昔に世間の唾にまみれて生きていけなかったでしょう」

中央に座る男は、仕立ての良いダークスーツを身につけ、シャツの襟元はボタンが二つ開けられていた。彼の雰囲気は生まれつき人を寄せ付けず、深く彫られた目元、高い鼻、薄い唇は、まるで色彩豊かな毒蝶のよう。今、細く吊り上がった目尻が、どこか冷淡で傲慢な雰囲気を醸し出している。

「急ぐ必要はない」

「伊吹さん、三年経ってもまだ急がないんですか?あの女、昔、梓穂さんの姉を植物状態にしたんですよ。おばあ様が庇ってなければ、とっくに俺たちが始末してましたよ」

灰原伊吹(はいばら いぶき)のすらりと美しい指が、手中のライターをもてあそぶ。その視線が、ふと、入り口の影を捉えた。

そこでようやく、皆は温子がいつの間にかそこに立っていることに気づいた。

誰かが小声で尋ねた。「誰か、あいつに連絡したのか?」

その場に返事をする者はおらず、どうやら彼女は招かれざる客だったらしい。

温子は睫毛を伏せた。

温子は穏やかで涼しげな顔立ちで、小ぶりな卵型の顔をしている。淡い色のカシミヤのセーターを着て、額の髪は優しく耳の後ろに留められている。

その容姿だけを見れば、誰も彼女があんな恥知らずな真似をするとは思わないだろう。だが、実際にそれらのことをしたのは、紛れもなく彼女自身だった。

手にプレゼントを携え、中央に座る伊吹を見つめる。胸は締め付けられて、じわりじわりと痛みが染み渡り、指先までぎゅっと握りしめた。

伊吹のもとへ歩み寄り、丹精込めて用意したプレゼントを差し出す前に、彼はわずかに眉をひそめ、気だるげにからかった。「誰が来ていいと言った?」

周囲から嘲笑が漏れる。それは、温子の誇りを寸分ずつ打ち砕くかのようだった。

傍らにいた篠崎梓穂(しのざき しほ)はそれを聞き、伊吹を咎めるように睨みつけ、温子の腕を引いて座らせた。「一応、あなたの奥さんなんだから、プレゼントを渡しに来るのは当然でしょう?温子さん、早く座って。伊吹ったら、本当に意地悪な性格なんだから」

温子は口を真一文字に結び、何も言わなかった。正真正銘の妻であるはずなのに、元婚約者の梓穂に場を取り繕ってもらうなんて。この場にいる誰もが彼女を歓迎していなかった。

それでも彼女は来た。

ただ、十八歳の時、彼が「二十八歳の誕生日を一緒に過ごそう」と言ってくれたから。

彼女は直接、伊吹の隣に座り、梓穂を押し退けた。

梓穂の顔色が一瞬で凍りつき、険しい表情になった。しかしすぐに気を取り直したように尋ねる。「伊吹にどんなプレゼントを用意したの?」

詮索好きな誰かが、直接手を伸ばして開けてみた。中にはマフラーが入っており、タグはなく、手編みのように見えた。

梓穂の声が再び響く。「あら、私と本当に気が合うわね。私もマフラーを贈ったのよ」

二本のマフラーはそうして並べられた。どちらも手編みで、どちらの出来が良いのかは判別できない。

誰かがうっかりテーブルに触れると、蓋の開いたワインボトルが突然倒れ、酒が二本のマフラーへと流れ出した。

伊吹は手を伸ばし、そのうちの一本を手に取った。もう一本はびしょ濡れになり、酒の匂いが充満していた。

彼が手に取ったのは、梓穂のマフラーだった。

温子は、二ヶ月かけて編んだマフラーが酒に浸されているのを見て、一瞬で顔色を失った。心臓は鈍く、痺れるように痛んだ。

梓穂はため息をつき、慰めるように温子の腕を組んだ。「温子さん、怒らないでね。これ、持って帰って洗えばまた使えるわよ」

温子はやはり梓穂を無視し、伊吹を見つめた。

伊吹は目を伏せ、その瞳に宿る感情を覆い隠していた。

場の雰囲気は微妙なものになった。温子はまるで、楽しんでいたパーティーを台無しにしたかのよう。人々は次々と立ち上がり、帰ると言い出し始めた。

温子は動かずにその場に座り、テーブルに置き去りにされたマフラーを見つめていた。まるで、自分自身を見ているかのように。

他の人々が次々と去っていく中、彼女は立ち上がろうとする伊吹を見つめ、静かに言った。「伊吹、誕生日おめでとう」

伊吹は聞こえていないかのように振る舞った。この周囲にいるのは皆、彼の親しい友人たちだ。

二十一歳の時、灰原家に見つけ出された頃、伊吹はすでに裸一貫から成り上がった新進気鋭のビジネスマンだった。そして、彼の隣には十九歳の香月温子(こうつき あつこ)がいた。

七年の歳月を経て、その新進気鋭のビジネスマンは、今や権力の中枢を担う巨頭となっていた。しかし、二人の間の愛情はもはや跡形もなく消え去っていた。

共に苦労し、無名だったあの辛い日々は、まるで前世の出来事のようだ。

伊吹は梓穂を送り届けるよう指示した。

梓穂は手を上げ、彼の肩にそっと触れた。「二人でちゃんと話し合ってね。いつも喧嘩ばかりじゃだめよ」

誰かが鼻で笑った。「梓穂さん、本当に気が長いですね」

「気が長いわけじゃないわ。ただ、あの頃の温子さんもまだ幼かったし、きっと悪気はなかったんだと思うの」

「わざとじゃないって、とんでもない。他人の人生を台無しにして、その上厚顔無恥にも梓穂さんの居場所を奪ったくせに、よくもまあ顔を出せるもんだ」

声は嫌悪感を露わにし、次第に小さくなっていった。

温子は座ったまま、まるで急所を突かれたかのように、全身の血の気が引いて、唇の色もわずかに薄くなっていた。

温子は立ち上がり、ずぶ濡れのマフラーを掴み取ると、伊吹を見つめた。

「伊吹」温子は一度、静かな声で彼を呼んだ。

伊吹のスーツはすでに腕にかけられていた。それを聞くと、彼はネクタイを軽く緩め、彼女を見ることなく、目に見えて苛立ちを募らせた。「また何か言いたいのか?」

温子は微笑んだ。その美しい唇から紡ぎ出されたのは、「私たち、離婚しましょう、伊吹」という言葉だった。

伊吹の瞳に驚愕の色が走り、その目元には陰鬱な影が幾重にも重なった。「今度はどんな新しい手口だ?あの時、薬を盛って俺に触れさせたくせに、今更高潔ぶって離婚だと?温子、お前は疲れないのか?」

「ごめんなさい、三年もあなたの時間を無駄にしてしまって。でも、今回は本気なの」

伊吹の瞳から嘲りが寸分ずつ消え去り、彼は勢いよく温子を引き寄せた。

指先で温子の顎を強く掴み、彼女が痛みに眉をひそめるのを見て、ようやくその得体の知れない鬱屈が少し和らいだ。「今更、無駄にしただと?てめえ、三年前は何をしてたんだ?温子、いいか、離婚したいんだろ?金は一銭たりともやらんぞ!」

「私、何もいらないから」

温子の瞳は澄んでおり、声は相変わらず穏やかで、一点の曇りもないようだった。

当時、伊吹が灰原家に見つけ出された後、彼の傍にいた温子は灰原家の両親に養女として迎えられた。

誰もが知っていた。灰原家は、ようやく見つけ出した次男が、平凡な出自の女性と結婚するのを望まず、手っ取り早く養女の身分を与えることで、世間の口を封じたのだと。

伊吹は温子の冷ややかな顔を見つめ、何も言わずに喉を詰まらせ、そして背を向けた。

「いいだろう、身一つで出て行け。後悔するなよ」

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
48 Chapters
2.กลิ่นความรักและภัยคุกคาม
เช้าวันรุ่งขึ้น... ความวุ่นวายเรื่องเอกสารที่หายไปดูเหมือนจะถูกลืมไปชั่วขณะ แต่ความสงสัยในดวงตาของคุณหมอภีมที่มองนัทเมื่อคืนนั้นยังคงติดอยู่ในความรู้สึกของนัทไม่หายขณะที่กำลังยืนเตรียมของอยู่หลังเคาน์เตอร์พยาบาล ก่อนที่เสียงทักทายที่เต็มไปด้วยความเป็นกันเองจะดังขึ้น"อรุณสวัสดิ์! นี่พยาบาลคนใหม่เหรอเนี่ย? น่ารักจังเลย"คนถูกชมว่าน่ารักรีบหันไปมอง ก็พบกับชายหนุ่มร่างสูงโปร่ง ใบหน้ายิ้มแย้ม สวมเสื้อกาวน์และมีป้ายชื่อเขียนว่า นพ. เจตน์ อัศวเดช… หมอเจตน์ยิ้มกว้าง มองพยาบาลน้องใหม่อย่างเปิดเผยต่างจากหมอภีมลิบลับนัทยิ้มกว้างอย่างมีมิตรไมตรี "สวัสดีครับคุณหมอเจตน์ ผมน้องนัทครับ" "ผม หมอเจตน์ เป็นเพื่อนซี้ของไอ้ภีมมันน่ะ" เพื่อนสนิทหมอภีมบอก พร้อมกับหันไปพยักเพยิดใส่เพื่อนที่กำลังจิบกาแฟอยู่ตรงมุมหนึ่ง "ไอ้ภีมนี่โชคดีจริ๊งจริง ได้พยาบาลที่น่ารักมาเป็นผู้ช่วย น่าอิจฉาชะมัด"หมอภีมวางแก้วกาแฟลงเบาๆ แต่สายตากลับจ้องตรงมาที่นัทและหมอเจตน์"เจตน์" หมอภีมพูดเสียงเรียบ "มาทำงานไม่ใช่มาจีบผู้ช่วยฉัน ถ้าว่างมากก็ไปดูเคส OPD สิ""โถ่! ไอ้หมอ! ฉันแค่ทักทายน้องเขาตามมารยาทไหม.." หมอเจตน์หัวเราะเบาๆ ก่
Read more
3.พาย่าแสงมาเยี่ยมหลานชาย
5เดือนต่อมาย่าแสงนั่งกอดเข่าอยู่บนโซฟาผ้าลายดอกวินเทจสีซีดจางในห้องรับแขกของบ้านไม้สองชั้นเก่าแก่ใจกลางกรุงเทพฯ ดวงตาที่ฉาบด้วยม่านฝ้าสีขาวขุ่นตามวัยนั้น มองจ้องไปยังมุมหนึ่งของห้องอย่างมีจุดมุ่งหมาย ระหว่างพ่อกับแม่ของนัท กำลังง่วนอยู่กับการจัดเรียงข้าวของเครื่องใช้และผลผลิตสดๆ ที่หอบหิ้วมาจากสวนที่ปากช่อง"นัทมันบอกว่าไม่ต้องหิ้วมาเยอะแยะ" คุณสมพรเอ่ยขึ้นขณะจัดวางกระเช้าพืชผักสดบนโต๊ะข้างผนังครัว คุณอำนาจถอนหายใจ ก่อนพูดว่า "ก็ลูกคนเดียวทั้งคนนี่นา ตั้งแต่น้องนัทมาอยู่บ้านแม่ที่ทิ้งไว้นานเป็นสิบๆ ปีหลังนี้ ก็เป็นห่วงกลัวเขาจะกินจะอยู่ไม่ดีเอาน่ะสิ"ลูกชายคุณอำนาจและคุณสมพรเดินเข้าครัวมาพอดี นัทอยู่ในชุดลำลองเสื้อยืดกางเกงวอร์มที่เพิ่งกลับจากเข้าเวรเป็นพยาบาลแผนกศัลยกรรม เขายิ้มพลาง "โธ่พ่อครับ! บ้านนี้มันก็แค่เก่าไง…แต่ไม่ได้ทรุดโทรมขนาดนั้นซะหน่อย นัทใช้เงินเดือนจ้างช่างมาซ่อมแซมส่วนที่ผุพังไปเยอะแล้วนะครับ ดูสิครับ” นัทยื่นมือลูบผนังสีขาวเบาๆ ... “สีก็เพิ่งทา โครงสร้างก็ยังแข็งแรงดีอยู่เลย"จริงอย่างที่ลูกชายพูด บ้านหลังนี้แม้จะเก่าตามอายุ แต่กลับดูอบอุ่นและถูกดูแลรักษาไว้เป็นอย
Read more
4.แผนหลอกให้ติดหนี้บุญคุณ
คุณหญิงรัชนี สีหน้าเคร่งเครียดกำลังนั่งกุมขมับอยู่บนเก้าอี้หลุยส์ตัวงามในห้องทำงานที่ตกแต่งด้วยสไตล์ยุโรปโบราณ ตรงหน้ามีแคตตาล็อกดอกไม้ที่เปิดทิ้งไว้ "ตายจริง... ฉันจะหาดอกกุหลาบมอญที่สมบูรณ์สำหรับงานกาล่าในอีกสองวันได้จากที่ไหนกันเนี่ย!” เธอนั่งบ่นกับตัวเอง..เพราะร้านประจำที่คุณหญิงเคยสั่งก็ดันมีปัญหาเรื่องโรคพืช กุหลาบที่ต้องการไม่เหลือสักดอกผีลุงจันทร์ ลอยเข้ามาในห้องอย่างเงียบเชียบ เขายิ้มกริ่มเมื่อเห็นเหยื่อกำลังตกอยู่ในความท้อแท้ "อู้ย... แย่จังเลยนะครับคุณหญิง... ดอกไม้เหี่ยวๆ แหว่งๆ นี่มันไม่สวยเลยเนอะ..." ลุงจันทร์เริ่มปฏิบัติการเป่าหูแน่นอนว่าคุณหญิงรัชนีไม่ได้ยินเสียงกระซิบของผี แต่ลุงจันทร์รู้ดีว่าการจะส่งผลกระทบต่อจิตใจมนุษย์นั้น ไม่จำเป็นต้องใช้เสียง ผีอย่างเขาเริ่มใช้พลังวิญญาณดึงเอาภาพและความรู้สึกที่เกี่ยวข้องกับอำเภอปากช่อง เขาใหญ่ และ การเกษตรดั้งเดิม เข้ามาในความคิดของคุณหญิงรัชนีอย่างแนบเนียนคุณหญิงรัชนีกำลังคิดถึงรายชื่อซัพพลายเออร์เจ้าอื่นอยู่ดีๆ จู่ๆ ภาพของตลาดสดที่เต็มไปด้วยพืชผักสีเขียวสด และภาพของหญิงวัยกลางคนคนหนึ่งที่ใส่หมวกสานกำลังดูแลแปลงดอกไม้อย่าง
Read more
5.ไร้ทางออก
…เย็นวันนั้น ในห้องรับแขกที่บ้านของนัท เมื่อคุณสมพรกับคุณอำนาจกลับมาถึงบ้าน ก็ทรุดตัวนั่งบนโซฟาบุนวมคนละฝั่ง เป็นเวลาเดียวกันที่ลูกชายเพิ่งเลิกงานพอดี เขาเดิมเข้ามาสมทบในห้องปลดกระเป๋าเป้วางลงบนโต๊ะ ก่อนนั่งลงข้างมารดา "เป็นยังไงบ้างครับแม่ พ่อ… คุณหญิงกับหมอภีมเขาว่ายังไงบ้าง?"คุณสมพร "โอ๊ย! คุณหญิงเขาน่ะดีใจใหญ่เลยน้องนัท! เขาบอกว่าแม่ช่วยชีวิตเขาไว้เลยนะ!" มารดาเล่าอย่างตื่นเต้น "เขายังฝากของฝากมาให้เราเยอะแยะเลย... เป็นผ้าไหมกับผลไม้เมืองนอกราคาแพงเชียวนะลูก""แถมหมอภีม... ลูกชายเขาก็หน้าตาดีมากด้วย ผู้ชายอะไรสมบูรณ์แบบไปทุกด้านได้ขนาดนั้น" บิดาพูดเสริมอย่างออกนอกหน้า "เขายังบอกขอบคุณพ่อกับแม่ซ้ำๆ เลยนะลูก"นัทพยายามนึกภาพตามที่พ่อพูดถึงหมอภีมแบบนั้น แต่เขากลับนึกไม่ออกจริงๆ ท่าทางแบบนั้นจะเป็นยังไงนะ เพราะทั้งวี่ทั้งวันน้อยนักที่จะเห็นยักษ์ตนนั้นยิ้มสักที พูดอะไรออกมาแต่ละคำเนี่ย นึกว่าอมหมาไว้ในปากซะอีก“ว่าแต่เราเถอะ น้องนัท..อุตส่าห์ได้ทำงานเป็นผู้ช่วยหมอภีมทั้งที แล้วอย่าเผลอทำอะไรผิดพลาดให้หมอภีมเขาตำหนิลูกได้ล่ะ…หมอเก่งๆ แบบนี้… วันหน้าครอบครัวเราอาจได้พึ่งพาความสามารถเข
Read more
6.หมอภีมถูกแม่บังคับ
“ลูกมาได้ยังไง…” พาเอ่ยถามลูกชายเสียงสั่น“ผมได้ยินเสียงตะโกนจากท้ายซอยครับแม่ เลยรีบวิ่งมาดู” ลูกกวาดย่อตัวลงข้างพ่อแม่ มือสั่นระริกเมื่อเห็นรอยเลือด เขารีบไปหยิบผ้าขนหนู จุ่มเข้าไปในอ่างน้ำเล็กๆ ทั้งที่น้ำในอ่างขุ่นคล้ำจนมองไม่เห็นก้นอ่าง เขาบรรจงเช็ดเลือดให้พ่อด้วยความอ่อนโยน แล้วหันมาดูรอยฟกช้ำบนแขนแม่ด้วยหัวใจที่ร้อนรุ่ม “แม่เจ็บไหมครับ...”พาส่ายหน้าทั้งน้ำตา “ไม่เจ็บเท่าที่พ่อเจ็บหรอกลูก”ลูกกวาดสูดลมหายใจลึก พยายามรวบรวมความกล้าให้เสียงไม่สั่น “พ่อครับ... แม่ครับ... ทางโรงเรียนเขาทวงค่าเทอมอีกแล้วครับ”คำพูดนั้นทำให้ความเงียบที่เคยมีกลับมาหนักอึ้งอีกครั้ง เข้มกับพามองหน้ากันอย่างสิ้นหวัง“เขาบอกว่าถ้าอาทิตย์นี้ผมไม่จ่าย เขาจะตัดสิทธิ์การสอบปลายภาคครับ” เด็กหนุ่มเงยหน้าขึ้นมองพ่อแม่ด้วยแววตาที่เจ็บปวด “ผม... ผมอาจไม่ได้เรียนต่อ ม.6 แล้วนะครับ”คำพูดสุดท้ายนั้นเหมือนคมมีดเชือดกลางอกของพ่อแม่ เข้มกัดฟันแน่นจนกรามขึ้นสันนูน รู้ดีว่าลูกชายพยายามเรียนหนักเพียงใด เขานอนดึกตื่นเช้าเพื่ออ่านหนังสือ หวังเพียงใบปริญญาที่เชื่อว่าเป็นทางรอดเดียวของครอบครัว พาก็ยกมือปิดปากไว้แน่น น้ำตาเอ่อ
Read more
7.คำสั่งพิเศษ
ห้องทำงานหมอภีมหมอภีมหันกลับมาเผชิญหน้ากับน้องนัทอีกครั้ง ใบหน้าคมคายเคร่งเครียด ดวงตาคมกริบมองตรงไปที่น้องนัทอย่างจริงจัง จนเด็กหนุ่มต้องหลุบตาลงเล็กน้อยผีลุงจันทร์ ลอยตัวเข้ามาใกล้ที่สุดเท่าที่จะทำได้ ตั้งใจรอฟังประโยคที่ควรจะง่ายแสนง่ายนี้"นี่นัท!" หมอภีมกล่าวเสียงเฉียบขาด "ฉันจะบอกนายตรงๆ เลยนะ... เรื่องชุดออกงานอะไรนั่นน่ะ... มันเป็นแค่เรื่องไร้สาระของพวกชนชั้นสูง ฉันไม่ได้อยากไปยุ่งเกี่ยวเลยสักนิด แต่แม่ขอร้องมา..."น้องนัทเงยหน้าขึ้นมองหมอภีมอย่างสงบ "ครับ"หมอภีมถอนหายใจยาว พยายามเรียบเรียงคำพูดให้ดูเป็นเรื่อง 'งาน' และ 'ภาระ' ที่เขาจำเป็นต้องทำ"ดังนั้น... ฉันจะมอบหมายภารกิจนี้ให้นาย" หมอภีมล้วงกระเป๋าสตางค์หนังแท้ราคาแพงออกมา เขาดึงบัตรเครดิตสีดำใบหนึ่งที่จำกัดวงเงินมหาศาลออกมาวางไว้บนโต๊ะทำงาน"นี่คือบัตรของฉัน" หมอภีมพูดต่อด้วยน้ำเสียงเย็นชา "วันพรุ่งนี้... นายไปเลือกซื้อชุดที่... ที่ไหนก็ได้ที่มันแพงที่สุดตามที่แม่ต้องการ เลือกมาให้ดีที่สุดสำหรับงานกาล่า... นายไปกับเลขาของฉัน""โธ่เอ๊ย! ไม่ใช่แบบนั้น!" ผีลุงจันทร์ส่งเสียงร้องออกมาอย่างสิ้นหวังในความคิดของเขาเอง ร่างโป
Read more
8.วันแตกสลาย บ้านไม้ผุริมคลอง
บ้านไม้ผุที่ตั้งอยู่ริมคลองเน่าเหม็นยังคงส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดเป็นจังหวะเศร้าสร้อยทุกครั้งที่ลมจากคลองพัดผ่าน ราวกับเป็นเสียงถอนหายใจของตัวบ้านเอง หนึ่งสัปดาห์เต็มที่ความตึงเครียดได้บ่มเพาะจนถึงขีดสุดพานั่งเหม่ออยู่หน้าโต๊ะเตี้ย ๆ ที่เต็มไปด้วยเอกสารแห่งความพ่ายแพ้ บิลเก่าที่ค้างชำระจนสีซีดจาง กระดาษทวงหนี้ที่ตัวอักษรสีแดงฉานเหมือนรอยเลือด และสมุดบัญชีที่ตัวเลขแดงพรืดเหมือนเลือดคั่งในบาดแผลเก่า เธอไม่ได้แค่กุมขมับ แต่เป็นการโอบศีรษะไว้ราวกับกลัวว่ามันจะระเบิดออกด้วยความสิ้นหวัง ใบหน้าของเธอเหนื่อยล้าจนเกือบจะว่างเปล่า ดวงตาที่เคยมองโลกอย่างทะเยอทะยานบัดนี้กลับเต็มไปด้วยความมืดมิดเข้มเดินเข้ามาจากด้านนอก ความร้อนระอุของแดดอ่อน ๆ ยังติดอยู่บนเสื้อยืดเก่า ๆ ของเขา มือยังเปื้อนน้ำมันเครื่องสีดำคล้ำจากการรับจ้างซ่อมรถในซอย กลิ่นน้ำมันกับเหงื่อเป็นกลิ่นประจำตัวที่พาเคยชิน แต่ตอนนี้มันกลับเป็นกลิ่นแห่งความล้มเหลว“วันนี้พี่ได้มาแค่สามร้อยเองพา” เข้มพูดเสียงแผ่ว พยายามไม่สบตาเมียรัก “เขาบอกงานน้อย… พวกเด็กแว้นมันไม่ค่อยมาซ่อมกันเลยช่วงนี้.. แย่ชะมัด”พาไม่ตอบ เธอเพียงหายใจเข้าออกหนักๆ เสียงดัง
Read more
9.เข้มถูกภรรยาทิ้ง
สองวันต่อมายามเย็นของสลัมเต็มไปด้วยเสียงทะเลาะของบ้านข้าง ๆ เสียงเรือเก่าครูดน้ำ และกลิ่นขยะลอยคลุ้ง แต่ในบ้านของเข้ม ทุกอย่างกลับเงียบสงัดอย่างประหลาดพายืนกลางห้อง มือกำหูหิ้วกระเป๋าเสื้อผ้าเก่า ๆ ที่ยัดของใช้ส่วนตัวจนป่อง เธอไม่มองเข้มแม้เพียงเสี้ยววินาที“พา… อย่าทำแบบนี้นะ” เข้มรีบเข้าไปขวางประตู สีหน้าทั้งหวาดกลัวและอ้อนวอน “เราคุยกันใหม่ได้ไหม พี่จะหางานเพิ่ม พี่จะไม่ทำให้ผิดหวังอีกแล้ว พี่ขอโท..”พาผลักเขาออกเบา ๆ แต่หนักพอจะทำให้เข้มสะดุดถอย “ฉันตัดสินใจแล้วเข้ม ไม่มีอะไรให้คุยอีก”“แต่ลูกกวาด… ครอบครัวเราจะ..”“พี่ไม่ต้องสอนฉันเรื่องครอบครัวนะ” เธอกัดฟัน “ตั้งแต่โดนโกง ฉันก็เป็นคนต้องวิ่งหาเงินทุกวัน พี่ทำอะไรได้บ้าง นอกจากหวังพึ่งน้ำใจคนอื่นไปวัน ๆ”คำพูดนั้นเหมือนเหล็กแหลมทิ่มทะลุหัวใจเข้ม เขาอ้าปาก แต่ไม่รู้จะพูดอะไร เพราะทุกอย่างที่เธอว่า… มันจริงพาสะพายกระเป๋า หยิบรองเท้า แล้วเปิดประตูบ้านผุ ๆ ออกไปทันที ตรงหน้าบ้าน มีชายคนหนึ่งยืนรออยู่ เขาสูงกว่าเข้ม ตัวใหญ่กว่า และเสื้อผ้าที่สวมใส่บ่งบอกถึงอีกฝ่ายไม่ใช่คนในสลัม ใบหน้าคมกริบพร้อมรอยยิ้มมุมปากที่สะท้อนความมั่นใจว่า ผ
Read more
10.ให้มันได้อย่างนี้สิ!
หมอภีมยืนอยู่ตรงหน้าโต๊ะทำงาน จ้องมองปากกาในมือของตัวเองอย่างครุ่นคิด เขากำลังต่อสู้กับความรู้สึกที่หลากหลายในใจ โดยมีผีลุงจันทร์ลอยอยู่ข้างๆ ส่งกระแสจิตสนับสนุนอย่างเต็มที่" เอาสิไอ้ภีม! โอกาสสุดท้ายแล้วโว้ย"หมอภีม "น้องนัท..."เจ้าของชื่อนัท ที่กำลังก้มหน้าก้มตาพิมพ์รายงานอยู่ก็หยุดมือ และเงยหน้าขึ้นอย่างตั้งใจรอฟัง "ครับ"อีกฝ่ายก่อนจะพูดบางอย่าง เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ จนเต็มปอด คราวนี้ตั้งใจไว้ว่าจะไม่ปล่อยให้ความเย็นชาหรือความกระอักกระอ่วนมาขัดขวางอีกแล้ว เพราะเพิ่งผ่านสถานการณ์ความเป็นความตายมาหมาดๆ เรื่องนี้จึงควรเป็นเรื่องที่เล็กน้อยที่สุดในโลกหรือไม่และพูดออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบๆ ทุ้มต่ำ แต่แฝงด้วยอำนาจสั่งการในแบบฉบับของเขาเอง ราวกับกำลังสั่งให้ไปหยิบผ้าก๊อซ หรือสั่งจ่ายยาอะไรสักอย่าง"เรื่องชุดออกงานนั่นน่ะ... ไม่ต้องส่งเลขาไปหรอก เสียเวลา" "ครับ.." นัททำหน้างงหมอภีมกล่าวอีก "นายกับฉันไปซื้อด้วยกัน พรุ่งนี้เช้า หลังฉันเสร็จธุระที่บ้านแม่"คนถูกสั่งนิ่งไปชั่วขณะ ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความประหลาดใจอย่างที่สุด นี่ไม่ใช่คำพูดที่มาจากคนที่เพิ่งจะโยนบัตรเครดิตให้ไปจัดการเองเมื่
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status