ตอนที่ 5 ถึงเวลาตัดใจ

สิบวันก่อนพิธีปักปิ่น เสิ่นอวี๋ซินพาหัวใจที่บอบช้ำมายืนดักรอหลี่หานสือที่โรงน้ำชาแห่งเดิม ดวงตาคู่สวยที่เคยสดใสบัดนี้ดูหม่นแสงลงอย่างเห็นได้ชัด

เมื่อเห็นร่างสูงโปร่งเดินเข้ามา นางจึงรวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มี เข้าไปร้องขอเพื่อสนทนากับเขาเป็นการส่วนตัวที่ห้องดื่มชาที่เงียบสงัดของชั้นสอง

“พี่หานสือ อีกสิบวันจะถึงงานปักปิ่นขอข้าแล้วนะเจ้าคะ ข้า...”

“หากจะพูดเรื่องไร้สาระก็จงหยุดเสีย” หลี่หานสือพูดแทรกขึ้นด้วยน้ำเสียงตวาดกร้าว ใบหน้าคมคายฉายแววหงุดหงิดอย่างไม่ปิดบัง

“ข้ามาที่นี่เพื่อพักผ่อน อย่าได้นำเรื่องหยุมหยิมของเจ้ามาขัดความสุนทรีย์ของข้า รีบพูดเข้าเรื่องมาเสียทีว่าเจ้ามีธุระอันใด” ประโยคนั้นทำให้เสิ่นอวี๋ซินสะดุ้งสุดตัว ไหล่บางสั่นเทา นางสูดหายใจเข้าปอดลึกๆ ก่อนจะตัดสินใจเอ่ยคำที่เก็บไว้ในส่วนลึกที่สุดของใจ

“อวี๋ซินมีใจให้ท่านเจ้าค่ะ ตลอดเวลาที่ผ่านมา ข้าทุ่มเททุกอย่างก็เพื่อท่าน ข้าอยากขอร้องในวันปักปิ่นนี้ ท่านช่วยส่งปิ่นมาหมั้นหมายข้าได้หรือไม่เจ้าคะ”

เมื่อสิ้นประโยค หลี่หานสือพลันก้าวถอยห่างออกไป เขารีบขยับกายหลบเลี่ยงไม่ยอมให้นางเข้าใกล้แม้เพียงชายอาภรณ์ เพราะลึกๆ ในใจเขายังห่วงกังวลว่าหากใครมาเห็นเข้า ชื่อเสียงของนางจะถูกมองไม่ดี แต่ความกังวลนั้นกลับถูกซ่อนไว้ภายใต้วาจาที่แข็งกร้าว

“เลิกตอแยข้าเสียที” เขาตะคอก แววตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่คลอน้ำตาของนาง

“เจ้ายังเด็กนักเสิ่นอวี๋ซิน เด็กเกินกว่าจะรู้จักความรักที่แท้จริง เจ้ามันก็แค่เด็กน้อยที่หลงผิด คิดไปเองฝ่ายเดียว ที่ผ่านมาข้าทนรำคาญใจมามากพอแล้ว แต่เห็นแก่ความสัมพันธ์ของสองตระกูลจึงได้ยอมไว้หน้าเจ้าบ้าง แต่ยิ่งข้าเฉย เจ้าก็ยิ่งได้ใจ”

เขาแค่นยิ้มเย็นชาพลางกวาดสายตามองนางตั้งแต่หัวจรดเท้า

 “เลิกทำตัวไร้ยางอายวิ่งไล่ตามบุรุษให้คนเขาติฉินนินทาไปทั่วเมืองเสียที สกุลเสิ่นไม่มีอบรมสั่งสอนเจ้าหรือว่ากุลสตรีที่ดีไม่ควรเที่ยวประกาศรักบุรุษก่อนเช่นนี้”

ในใจของหลี่หานสือนั้นเจ็บแปลบที่เห็นน้ำตาของนาง แต่เขาบอกตัวเองว่าต้องหนักแน่น

เขาเพิ่งได้รับการเลื่อนตำแหน่งและต้องการสร้างรากฐานให้มั่นคงก่อนความรักใดๆ และที่สำคัญ เขาปักใจเชื่อไปแล้วว่า ต่อให้เขาจะผลักไสนางแรงเพียงใด เด็กสาวผู้มั่นคงคนนี้ก็จะไม่มีวันไปไหน นางจะยังคงรอคอยเขาอยู่ตรงนี้เสมอเมื่อเขาพร้อม

“แต่กฎของตระกูลข้า..” นางถามเสียงสั่นเครือ หยาดน้ำตาไหลรินอาบสองแก้ม พยายามจะอธิบายว่านางต้องเลือกคู่ครองตามกฎและธรรมเนียมตระกูลเสิ่น

“พอเถอะ ข้าไม่อยากรับรู้ กลับไปเสีย อย่าให้ข้าต้องพูดจาร้ายกาจไปมากกว่านี้เลย” เขาตอบเสียงหนักแน่นพลางสะบัดหน้าหนี

เสิ่นอวี๋ซินยืนนิ่งงันราวกับถูกคำสาป ความเจ็บปวดครั้งนี้รุนแรงกว่าครั้งไหนๆ เพราะมันคือการดับความหวังสุดท้ายของนางลงด้วยมือของเขาเอง

หลี่หานสือหันหลังให้นาง เขาคิดว่าตนเองถือไพ่เหนือกว่า คิดว่าการดัดนิสัยเด็กดื้อเช่นนางต้องใช้วิธีรุนแรงเช่นนี้ แล้ววันหน้าเมื่อเขาก้าวหน้าในราชการ เขาค่อยกลับมาให้โอกาสนางอีกครั้งก็ยังไม่สาย

แต่หลี่หานสือไม่รู้ตัวเลยว่าเขาคำนวณพลาดไป เขาไม่รู้เลยว่าหัวใจที่ถูกเหยียบย่ำจนแหลกลาญนั้น เมื่อถึงจุดที่แตกสลายจนไม่เหลือชิ้นดี มันจะเปลี่ยนความรักที่ยิ่งใหญ่ให้กลายเป็นความว่างเปล่าที่แสนเย็นชาได้อย่างที่เขาคาดไม่ถึง

ภายในห้องนอนที่เคยสดใสของคุณหนูสามเสิ่น บัดนี้กลับเงียบเหงาและเย็นเยียบราวกับสุสาน ร่างบางที่ขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่มแพรผืนหนาสะอื้นไห้จนตัวโยน เสียงสะอื้นแผ่วเบาที่พยายามกักเก็บไว้ระคนไปกับเสียงลมหนาวที่พัดผ่านหน้าต่าง

“คุณหนู ดื่มน้ำอุ่นสักนิดเถิดเจ้าค่ะ ร้องไห้จนตาบวมช้ำไปหมดแล้ว” ฉ่งเอ๋อร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ นางคุกเข่าอยู่ข้างเตียง คอยซับน้ำตาให้เจ้านายด้วยความเห็นใจ

เสิ่นอวี๋ซินพยายามพยุงกายที่ไร้เรี่ยวแรงขึ้นมานั่ง ดวงตาที่เคยเป็นประกายสุกใสบัดนี้แดงก่ำและบวมเป่ง ผิวแก้มที่เคยขาวเนียนดูซีดเซียวจนน่าใจหาย

“ฉ่งเอ๋อร์...” นางเอ่ยเสียงแหบพร่า

“เรื่องที่โรงน้ำชาในวันนี้ เจ้าห้ามให้ท่านพ่อกับท่านแม่รู้เด็ดขาดนะ ข้าไม่อยากให้พวกท่านต้องอับอายที่มีบุตรสาวหน้าหนา วิ่งไล่ตามบุรุษจนถูกเขาตอกหน้ากลับมาเช่นนี้”

“คุณหนูอย่ากล่าวเช่นนั้นเลยเจ้าค่ะ ท่านเพียงแค่ซื่อตรงต่อความรู้สึกตนเอง และยังเด็กนัก” สาวใช้พูดเสียงเบาท้ายประโยค

“ความซื่อตรงของข้ามันช่างน่าขัน ข้าทุ่มเทหัวใจวางไว้ใต้ฝ่าเท้าให้เขาเหยียบย่ำ แต่เขากลับมองว่ามันเป็นเพียงขยะที่น่ารำคาญใจ” นางนิ่งไปครู่หนึ่ง แววตาที่เคยเปี่ยมด้วยความหวังพลันแปรเปลี่ยนเป็นความว่างเปล่าที่ลึกสุดหยั่งถึง

ความเจ็บปวดที่รุนแรงถึงขีดสุดเริ่มกลายเป็นความด้านชาที่กัดกินไปถึงหัวใจ

“ข้าเข็ดแล้วฉ่งเอ๋อร์ ข้าพอแล้วกับความรักที่ต้องวิ่งไขว่คว้าหามาเอง ข้าช่างเขลาที่คิดว่าความพยายามจะชนะทุกสิ่ง ข้าจะไม่ร้องขอสิ่งใดจากเขาอีกต่อไป” นางก้มมองมือตัวเองที่สั่นเทา

“แล้วเรื่องการหมั้นหมายล่ะเจ้าคะ”

“ข้าจะเลือกคู่ตามธรรมเนียมของสกุลเสิ่น ใครก็ตามที่ส่งปิ่นมา ใครก็ตามที่เห็นว่าเหมาะสม ข้าจะยอมรับคนผู้นั้นโดยไม่ข้อแม้ จะเป็นบุรุษหน้าไหน ข้าก็ไม่สนใจอีกต่อไป ในเมื่อหัวใจของข้ามันแหลกสลายไปแล้ว จะแต่งให้ใครก็คงไม่ต่างกัน” เสิ่นอวี๋ซินหลับตาลง หยาดน้ำตาสุดท้ายไหลผ่านร่องแก้ม มารดาของนางพูดถูก นางควรเลือกเป็นคนถูกรัก ดีกว่าวิ่งไล่ตามความรัก

ฉ่งเอ๋อร์มองดูเจ้านายที่ดูเหมือนจะเติบโตขึ้นเพียงข้ามคืน ทว่าเป็นการเติบโตที่ต้องแลกมาด้วยความเจ็บปวด  

************************