ตอนที่ 6 คนปากแข็ง

สามวันก่อนถึงพิธีปักปิ่น บรรยากาศภายในจวนเฉิงโหวของสกุลหลี่กลับดูอึดอัดอย่างประหลาด

หลี่หานสือนั่งอยู่ที่ศาลาริมน้ำ มือหนึ่งถือตำรา ทว่าสายตาของเขากลับไม่ได้จับจ้องที่ตัวอักษรแม้แต่น้อย

เขาลอบมองไปยังประตูรั้วจวนซ้ำแล้วซ้ำเล่า ราวกับกำลังรอคอยเงาร่างของใครบางคน หรืออย่างน้อยก็เทียบเชิญที่ส่งมาให้เขา

“หานสือ เจ้าดูใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวเลยนะ” หวังเจี๋ยที่นั่งดื่มสุราอยู่ข้างๆ เอ่ยทักขึ้นด้วยรอยยิ้มกรุ้มกริ่ม ก่อนจะกล่าวประโยคที่หยอกเย้าให้อารมณ์ของอีกฝ่ายยิ่งขุ่นมัว

“เหลืออีกเพียงไม่กี่วันก็จะถึงวันสำคัญของคุณหนูเสิ่นแล้ว จวนข้าได้รับเทียบเชิญ น้องสาวของข้าเป็นสหายของนาง แล้วเจ้าได้รับเทียบเชิญหรือยัง”

หลี่หานสือชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะแสร้งพลิกหน้าตำราด้วยท่าทีเรียบเฉย

“ยัง และข้าก็ไม่ได้คาดหวังจะได้รับมัน”

“จริงหรือ” หวังเจี๋ยเลิกคิ้วสูง ก่อนจะเย้าแหย่ต่อ

“ปกติคุณหนูเสิ่นจะวิ่งโร่มาหาเจ้าล่วงหน้าเป็นสิบวัน แต่นี่เงียบกริบไปเลย หรือว่านางจะถอดใจเพราะวาจาเชือดเฉือนของเจ้าที่โรงน้ำชาวันนั้นเสียแล้ว”

“หากนางถอดใจได้จริงก็นับว่าเป็นเรื่องดี ข้าจะได้ไม่ต้องคอยหลบเลี่ยงความวุ่นวาย” หลี่หานสือแค่นเสียงในลำคอ ปากแข็งเอ่ยคำเย็นชาออกไป ทั้งที่ในอกเริ่มรู้สึกวูบโหวงอย่างประหลาด

“สตรีที่เอาแต่ใจเช่นนาง คงกำลังแกล้งทำเป็นเฉยชาเพื่อเรียกร้องความสนใจจากข้าเสียมากกว่า ลูกๆไม้ตื้นๆ เช่นนี้ข้าดูออก” เขากล่าวต่อด้วยความมั่นใจ

“เจ้าอย่าประมาทไป” สหายอีกคนพูดเสริมขึ้น

“ตระกูลเสิ่นมีประเพณีปักปิ่นที่สืบทอดกันมาแต่โบราณ พิธีของพวกเขามันไม่เหมือนบ้านอื่นนะหานสือ นอกจากจะเป็นการประกาศความเป็นสตรีเต็มตัวแล้ว ยังเป็นพิธีเลือกคู่ที่จริงจังมาก ใครที่หมายปองนางต้องส่งปิ่นล้ำค่าไปให้ตระกูลเสิ่นพิจารณา หากวันนั้นนางเลือกปิ่นของผู้ใด นั่นหมายถึงการหมั้นหมายอย่างเป็นทางการทันที”

หลี่หานสือขมวดคิ้วมุ่น หัวใจกระตุกวูบอย่างห้ามไม่ได้ แต่พิธีแบบนี้เขาไม่เคยได้ยิน จึงคิดว่าสหายเพียงหยอกล้อดูท่าทีของตนเท่านั้น

“พิธีเลือกคู่หรือ ไร้สาระสิ้นดี” เขาหัวเราะหึในลำคอ

“ไม่สนใจไปดูหน่อยหรือ ข้าได้ยินมาว่ามีคุณชายจากหลายตระกูลเตรียมส่งปิ่นไปที่จวนเสิ่นกันให้ควั่ก คุณหนูสามในวัยปักปิ่นที่งดงามและเพียบพร้อมเช่นนาง ใครเล่าจะไม่หมายปอง ข้าไม่อยากให้เจ้าต้องพลาดโอกาสนี้” หวังเจี๋ยกล่าวด้วยน้ำเสียงที่จริงจังขึ้น

“ไม่มีอะไรน่าไปดู” หลี่หานสือวางตำราลงบนโต๊ะเสียงดัง

 “นางรักข้าปานนั้น จะกล้าปันใจให้ผู้อื่นได้อย่างไร ที่นางทำอยู่ตอนนี้ก็แค่เล่นแง่ ข้าจะไม่ยอมตกหลุมพรางตื้นๆ ของนางเด็ดขาด”

“หึ ปากแข็งไปเถอะ ข้ารู้หรอกว่าคนอย่างเจ้าหากไม่ชอบจริงๆ ไม่ปล่อยให้นางตามตอแยเจ้ามานานหลายเดือนเช่นนี้หรอก” หวังเจี๋ย สหายสนิทกล้าที่จะพูดตักเตือนให้เขาได้สติ

“นางคงแกล้งถอยเพื่อให้ข้าสนใจ วันสุดท้ายก็คงวิ่งแจ้นนำเทียบเชิญมาให้ข้าถึงมือเองนั่นแหละ” เขากล่าวเสียงเอื่อย

“น้องสาวของข้าบอกว่าเมื่อวานนี้นางไปช่วยเลือกเครื่องประดับที่จะใช้ในพิธี พอนางเอ่อยปากถามถึงเจ้า แม่นางเสิ่นน้อยผู้นั้นกลับทำหน้าตาเย็นชา แล้วบอกว่าไม่อยากได้ยินชื่อเจ้า” หวังเจี๋ยกล่าวอ้างถึงหวังลี่อินน้องสาววัยสิบหาของตน

“ไม่หรอก นาเสแสร้งไปอย่างนั้น” เขายังคงมั่นใจในตนเอง

แม้ปากจะบอกว่าไม่สนใจ แต่เมื่อสหายขอตัวกลับไปแล้ว หลี่หานสือกลับลุกขึ้นยืนแล้วเดินกระวนกระวายไปมาอยู่ในศาลา ความมั่นใจที่เคยมีเต็มเปี่ยมเริ่มสั่นคลอน

‘เสิ่นอวี๋ซิน เจ้ากล้าดีอย่างไรถึงไม่ส่งเทียบเชิญมาให้ข้า หรือจะรอนำมาส่งวันสุดท้ายจริงๆ’ เขาปลอบใจตัวเองว่านางคงจะนำมาให้ด้วยตนเองในวันสุดท้ายเหมือนทุกครั้งที่ชอบทำตัวน่ารำคาญ

แต่ลึกๆ ในใจเขากลับเริ่มกลัว กลัวว่าแววตาที่ว่างเปล่าของนางในวันนั้นจะเป็นความจริง และกลัวว่าตนเองกำลังจะสูญเสียสิ่งที่ไม่เคยคิดจะรักษาเอาไว้ไปจริงๆ

หลี่หานสือเดินกลับเข้าสู่เรือนพักด้วยฝีเท้าที่หนักกว่าปกติ ใบหน้าคมคายเคร่งขรึมจนบ่าวรับใช้รอบกายต่างพากันก้มหน้าหลบตาด้วยความหวาดเกรง บรรยากาศรอบตัวเขาแผ่ซ่านไปด้วยไอเย็นเยียบที่ชวนให้อึดอัด

“ช่วงนี้ มีเทียบเชิญจากจวนสกุลเสิ่นมาถึงข้าบ้างหรือไม่” เขาเอ่ยถามขึ้นลอยๆ ขณะหย่อนกายลงนั่งบนเก้าอี้ไม้แกะสลัก

ท่าทางเหมือนถามไปอย่างนั้นเอง แต่ดวงตากลับจับจ้องไปที่บ่าวรับใช้ด้วยความคาดหวังที่ปิดไม่มิด

“เรียนซื่อจื่อ ไม่มีเลยขอรับ ช่วงหลายวันนี้ไม่มีจดหมายหรือเทียบเชิญใดๆ จากจวนสกุลเสิ่นหรือสกุลใดส่งมาถึงท่านเลย” บ่าวรับใช้ตอบเสียงสั่น

คำตอบนั้นทำให้ใบหน้าของหลี่หานสือตึงเครียดขึ้นทันที มุมปากเขากระตุกวูบ ความรู้สึกผิดหวังแล่นริ้วขึ้นมาจุกที่ลำคอจนเขาต้องขบกรามแน่น

ความมั่นใจที่เคยมีว่านางจะวิ่งกลับมาหาเริ่มพังทลายลงทีละน้อย แทนที่ด้วยความโกรธขึ้งที่เขาก็ไม่รู้สาเหตุ

************************