ตอนที่ 4 ความทุ่มเทที่ไร้ค่า

ท่ามกลางย่านการค้ากลางเมืองหลวงที่คึกคัก เสิ่นอวี๋ซินบังเอิญพบกับไป๋ซู่อิงอีกครั้ง คุณหนูผู้สูงศักดิ์ยิ้มให้ด้วยความอ่อนโยนพลางเอ่ยชมด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน

“คุณหนูเสิ่น ขนมกุ้ยฮวาที่เจ้าทำรสชาติดียิ่งนัก ข้าต้องขอบใจเจ้าจริงๆ ที่ลำบากทำมาให้”

“ท่านได้ชิมขนมนั้นด้วยหรือเจ้าค่ะ” เสิ่นอวี๋ซินชะงักงัน หัวใจกระตุกวูบ

“อืม หลี่ซื่อจื่อบอกว่าเจ้าตั้งใจทำมาเพื่อข้า เขาเห็นว่าข้าชอบขนมนี้จึงไหว้วานให้เจ้าช่วยจัดการให้ ครั้งก่อนที่เจ้าไปส่งให้ เขาก็นำมาให้ข้าถึงจวน ครั้งนี้เขาก็สั่งให้บ่าวรีบนำมาส่งให้ข้าทันทีที่เจ้าเอาไปให้ที่จวนเฉิงโหว” ไป๋ซู่อิงเอ่ยด้วยสีหน้าซาบซึ้งจากใจจริง มิใช่การโอ้อวด โดยไม่เห็นเลยว่าใบหน้าของคนฟังซีดเผือดลงจนไร้สีเลือด

หยาดน้ำตาแทบจะร่วงหล่นลงมาในวินาทีนั้น ขนมที่นางตื่นแต่เช้ามานวดแป้งด้วยความรัก ขนมที่นางเฝ้าถนอมทุกขั้นตอนเพื่อให้เขาได้ลิ้มรส แท้จริงแล้วเขามองมันเป็นเพียงเครื่องมือเอาอกเอาใจสตรีอื่นที่เขาพึงใจ เขาไม่แม้แต่จะเหลือบมองความตั้งใจของนางเลยแม้แต่นิดเดียว

นางเดินใจลอยกลับเรือนราวกับคนไร้วิญญาณ ฝีเท้าหนักอึ้งจนฉ่งเอ๋อร์ต้องคอยประคอง เมื่อเดินผ่านหน้าโรงน้ำชาที่คุ้นตา นางเห็นหลี่หานสือเดินลงจากรถม้าพร้อมกลุ่มสหาย

‘ยังมีเวลาเหลือ หากข้าขอร้องก่อนเข้าพิธีปักปิ่น เขาอาจจะเปลี่ยนใจ’ นางหลอกตัวเองด้วยเศษเสี้ยวแห่งความหวังที่ริบหรี่

เสิ่นอวี๋ซินสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามฝืนปั้นยิ้มสดใสแล้วเดินเข้าไปหาเขา

“พี่หานสือ บังเอิญเหลือเกินเจ้าค่ะที่พบท่านที่นี่” นางย่อกายคารวะเขาและสหายอย่างอ่อนน้อม

“โอ้ คุณหนูเสิ่นนี่เอง” หวังเจี๋ยหัวเราะร่า

“หานสือเอ๋ย หานสือ เจ้านี่ช่างมีวาสนาจริงๆ วันก่อนก็เดินเคียงคู่คุณหนูไป๋ เมื่อเช้าข้ายังเห็นคุณหนูโจวส่งคนมาเทียบเชิญเจ้าไปร่วมงานเลี้ยงบุปผา ตอนนี้ยังมีแม่นางน้อยสกุลเสิ่นมารอดักพบถึงหน้าโรงน้ำชา เสน่ห์ของเจ้าช่างล้นเหลือจนพวกข้าอิจฉานัก”

“พวกเจ้าเลิกพูดจาเหลวไหลเสียที” หลี่หานสือขมวดคิ้วมุ่น ใบหน้าหล่อเหลาดูเคร่งขรึมลงทันตา เขามองมาที่เสิ่นอวี๋ซินด้วยสายตาที่เย็นชากว่าครั้งไหนๆ

“อวี๋ซิน เจ้าไม่ควรมาปรากฏตัวต่อหน้าบุรุษมากมายเช่นนี้ มันจะทำชื่อเสียงเจ้าเสียหาย”

เด็กสาวหัวใจพองโตขึ้นมาวูบหนึ่ง นางคิดว่าเขาเป็นห่วงชื่อเสียงของนาง

“พี่หานสือปกป้องอวี๋ซินหรือเจ้าคะ”

“ข้าปกป้องเจ้าที่ไหนกัน” หลี่หานสือเอ่ยขัดเสียงแข็ง แววตาเต็มไปด้วยความรำคาญใจ

“ข้าเพียงไม่อยากให้สหายข้าพูดจาเลอะเทอะ จนคนภายนอกเข้าใจผิดคิดว่าข้ากับเจ้ามีใจให้กัน เจ้าควรเลิกทำตัวเกินวัย เลิกวิ่งไล่ตามข้าเสียที ข้าบอกแล้วว่าเจ้ายังเด็กนัก การที่เจ้าทำเช่นนี้มีแต่จะทำให้ข้ารำคาญและลำบากใจในการวางตัวกับผู้อื่น” คำพูดที่เย็นชาและดูใจร้ายนั้น เขาเองเจ็บปวดใจ หากแต่ช่วงนี้ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับไป๋ซู่อิงเริ่มถูกจับตา จึงไม่อยากให้ผู้อื่นสงสัย

เพราะทุกครั้งที่อยู่ใกล้นางแม้จะพยายามเย็นชาใส่ แต่บางครั้งแววตาก็อดมองนางด้วยความอ่อนโยนไม่ได้ ขนาดสหายสนิทก็ยังมองออกว่าเขาเองก็พึงใจเด็กสาว

คำว่า ‘รำคาญ’ สะท้อนก้องอยู่ในโสตประสาท รอยยิ้มสดใสบนใบหน้าของนางพังทลายลง สหายของเขากลับมาเงียบกริบเมื่อสัมผัสได้ถึงความตึงเครียด

“ข้าขออภัยที่ทำให้ซื่อจื่อต้องลำบากใจเจ้าค่ะ” นางพยายามควบคุมเสียงไม่ให้สั่น เรียกเขาอย่างเป็นทางการมากขึ้นจนคนฟังใจหาย

“กลับไปเถอะ” เขาพูดเสียงเรียบ

หลี่หานสือไม่แม้แต่จะมองความเจ็บปวดในดวงตานาง เขาหมุนตัวเดินเข้าโรงน้ำชาไปพร้อมกลุ่มสหาย ทิ้งให้เสิ่นอวี๋ซินยืนอยู่ท่ามกลางสายตาเวทนาของคนรอบข้าง

นางก้มหน้าลงมองพื้น หิมะที่เริ่มตกลงมาดูจะไม่หนาวเหน็บเท่ากับใจของนางในยามนี้

“คุณหนู กลับกันเถิดเจ้าค่ะ” ฉ่งเอ๋อร์กระซิบเรียกน้ำตาคลอ

เด็กสาวพยักหน้าช้าๆ ความรู้สึกที่เคยมีให้เขาอย่างล้นปรี่ กลับกลายเป็นรอยร้าวที่ยากจะประสาน นางเพิ่งตระหนักได้ว่า ตลอดเวลาที่ผ่านมานางไม่ได้เดินเข้าไปใกล้หัวใจของเขาเลย แต่นางกำลังเดินถอยหลังลงเหวด้วยมือของนางเอง

ภายในห้องนอนที่เคยอบอวลไปด้วยความหวัง บัดนี้กลับปกคลุมด้วยบรรยากาศแห่งความโศกเศร้า

เสิ่นอวี๋ซินทิ้งตัวลงบนเตียงกว้าง หยดน้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ต่อหน้าเขาพรั่งพรูออกมาจนเปียกชุ่มหมอนอิง นางร้องไห้จนตัวโยน ไหล่บางสั่นสะท้านด้วยความเจ็บปวดที่อัดอั้นมาเนิ่นนาน

“คุณหนูของบ่าว พอเถอะเจ้าค่ะ” ฉ่งเอ๋อร์คุกเข่าลงข้างเตียง น้ำตาคลอเบ้าด้วยความสงสารจับใจ

“ท่านทำเพื่อผู้อื่นมามากพอแล้ว แต่สิ่งที่ได้กลับมามีแต่คำดูถูกและความเย็นชา ตัดใจเถอะเจ้าค่ะ ยิ่งท่านวิ่งตามเขา เขายิ่งมองเห็นท่านเป็นเพียงฝุ่นผงที่น่ารำคาญใจ”

นางเงยหน้าที่อาบไปด้วยน้ำตาขึ้นมา ดวงตาแดงก่ำสบมองสาวใช้คนสนิท

“ฉ่งเอ๋อร์ ข้ารู้ ข้ารู้ทุกอย่างที่เจ้าพูด แต่ใจข้ามันไม่รักดี” นางปาดน้ำตาออกอย่างลวกๆ ท่าทางลนลานราวกับคนกำลังจะจมน้ำที่พยายามคว้าเศษไม้

“ข้าจะให้โอกาสตัวเองอีกครั้ง ครั้งสุดท้ายในชีวิต ข้าจะขอร้องให้เขาส่งปิ่นมาเข้าร่วมพิธีคัดเลือกคู่”

“คุณหนู อย่าทำเช่นนั้นเลยเจ้าค่ะ” ฉ่งเอ๋อร์ร้องเสียงหลง

“หากท่านเชิญเขาลับหลังนายท่าน แล้วเขามิส่งปิ่นมา ท่านจะไม่ยิ่งเสียหน้าและเจ็บปวดไปกว่านี้หรือเจ้าคะ” สาวใช้ไม่รู้จะหว่านล้อมอย่างไรดี ความรักของเด็กสาวนั้นรุนแรงจนเกรงว่านางจะเสียใจจนรับไม่ไหวในภายหลัง

“ข้ายอมเจ็บ หากครั้งนี้เขาไม่เลือกข้า ข้าก็จะยอมจำนนต่อโชคชะตา” คุณหนูสามเสิ่นแค่นยิ้มที่ดูขมขื่นยิ่งกว่าการร้องไห้

“ข้าอยากรู้ว่าหากข้าหยิบยื่นโอกาสสุดท้ายนี้ให้เขาด้วยศักดิ์ศรีทั้งหมดที่ข้ามี เขาจะยังเหยียบย่ำมันลงกับดินหรือไม่” นางกล่าวเสียงสั่น แม้จะยังไม่ผ่านพ้นวัยปักปิ่นแล้วอย่างไร นางก็มีหัวใจเหมือนกัน

ฉ่งเอ๋อร์มองใบหน้าที่งดงามทว่าดูเปราะบางของเจ้านายแล้วก็ได้แต่ลอบถอนหายใจยาว นางรู้ดีว่าคุณหนูของนางนั้นแม้ภายนอกจะดูอ่อนหวาน แต่ภายในกลับมีความรั้นอย่างที่สุด โดยเฉพาะเรื่องของบุรุษนามหลี่หานสือผู้นั้น

‘คุณหนูหนอคุณหนู ท่านช่างเขลาในรักยิ่งนัก’ ฉ่งเอ๋อร์คิดในใจด้วยความเวทนา

นางมองเห็นเด็กสาวที่ยอมทุ่มเททุกอย่างเพียงเพื่อเศษเสี้ยวความรักจากคนใจดำ ทุ่มเทจนลืมไปว่าตนเองก็มีค่า ทุ่มเทจนลืมรักตัวเองไปเสียสิ้น

************************