องค์หญิง11

เสียงชาวบ้านแตกตื่นพร้อมเสียงตะโกนโหวกเหวกร้องดังมา" หลบไป หลบไป ม้าพยศ"" มีม้าพยศวิ่งมาทางนี้รีบหลบเร็ว"หลี่เยว่ซินกำลังเลือกกำไลอยู่ ไม่ทันได้ตั้งตัว หันมาอีกทีก็ถูกชาวบ้านวิ่งชนจนเซเกือบล้มกุบกับกุบกับ ม้าตัวใหญ่วิ่งตรงมาทางนางอย่างรวดเร็ว หนีไม่ทันแล้ว นางทั้งกลัวและตกตะลึงจนก้าวขาไม่ออก เหวินซีห่าวรีบวิ่งมาแต่เขาไม่ได้คว้าตัวนาง กลับคว้าตัวซิงอีนางกำนัลรับใช้ของนางไปแทน ก่อนที่ม้าตัวใหญ่จะพุ่งชน นางรับรู้ได้ว่ามีมือหนึ่งมาดึงนางหลบทันแบบเฉียดฉิว นางได้ยินเสียงใหญ่แหบพร่าถามอยู่ข้างหู" อยากตายนักรึไงถึงไม่หลบ"สายตาที่พร่ามัวไปด้วยน้ำตา มองเห็นเพียงภาพที่เหวินซีห่าวองครักษ์ของนาง ที่มีสัญญารักกัน กำลังกอดปกป้องซิงอีนางกำนัลของนาง พรึ่บ ทุกอย่างมืดสนิท หลี่เย่วซินลืมตาขึ้นมา พบว่ากำลังนอนอยู่บนเตียงในตำหนักของนาง" องค์หญิงท่านฟื้นแล้ว องค์หญิงฟื้นแล้วรีบไปตามหมอหลวงมาเร็ว"หมอหลวงรีบเข้ามาตรวจดูอาการ ฮ่องเต้กับเสียนเฟยก็มาด้วย" เป็นอย่างไรบ้าง"" ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงพะยะค่ะ องค์หญิงเพียงแค่ตกใจจึงหมดสติไป อาจจะมีอาการอ่อนเพลียอยู่บ้าง กระหม่อมจะจัดยาบำรุงให้พะยะค่ะ"" อืม ไ

" ไม่เห็นต้องทำยังไง ก็ต้องช่วยองค์หญิงก่อนสิ ท่านพูดอะไรไม่คิดนะองครักษ์เหวิน"ลูลู่ต่อว่าเหวินซีห่าว" แต่ซิงอีนางไม่ไหวแล้ว"เหวินซีห่าวมองดูซิงอี ที่สีหน้าดูทรมานแล้วปวดใจ" ช่วย ช่วยองค์หญิงก่อน ข้า ไม่ ไม่เป็น"พูดไม่ทันจบก็หมดสติไป" ซิงอี ซิงอี ท่านหมอนางหมดสติไปแล้วช่วยนางก่อน เร็วสิ"หลี่เยว่ซินหันไปมองเหวินซีห่าว ที่เป็นห่วงซิงอีจนเก็บอาการไม่อยู่ เขาประคองนางขึ้นมากอด ร้องเรียกให้หมอหลวงช่วยส่งยาเม็ดเดียวที่มีให้" นางหมดสติไปแล้ว ส่งยามาเถอะ นางอาการหนักกว่าองค์หญิงท่านไม่เห็นรึไง"" เจ้าบ้าไปแล้วเรอะ องค์หญิงก็ถูกพิษเหมือนกัน ยามีเพียงเม็ดเดียวยังไงองค์หญิงก็ต้องได้เสวย หรือเจ้าคิดว่าชีวิตของซิงอีมีค่ากว่าองค์หญิง"ลูลู่ต่อว่าเหวินซีห่าวเสียงดัง" ข้าไม่ได้คิดเช่นนั้น แต่องค์หญิงนางยังมีสติอยู่ นางไม่ได้สาหัสเหมือนซิงอี นางยังทนไหว แต่ซิงอีนางไม่ไหวแล้วพวกเจ้าไม่เห็นรึไง หากนางไม่ได้ยาถอนพิษนางคงไม่รอด"เห็นท่าทางกระวนกระวายจะเป็นตายของเหวินซีห่าว หลี่เยว่ซินก็พูดขึ้น" ให้นางไป"" องค์หญิงไม่ได้นะเพคะ"" ใช่เพคะองค์หญิง ให้นางไปแล้วท่านหล่ะจะทำยังไง"" ให้ยานางไปเถอะ"ห

" หม่อมฉันอยู่กับความรู้สึกผิดมาตลอด พอรู้ข่าวว่าซิงอีถูกรังเเกจนล้มป่วย หม่อมฉันก็ทนไม่ได้ เลยต้องเข้าวังมาทูลความจริง เพื่อทวงความยุติธรรมให้นางเพคะ ขอฝ่าบาทโปรดเมตตา ซิงอีเป็นองค์หญิง11ตัวจริง เป็นบุตรสาวของลู่เหยากับพระองค์เพคะไม่ใช่เยว่ซิน เยว่ซินเป็นตัวปลอมเพคะ"หลี่เยว่ซินที่พอก้าวเท้าเข้าตำหนักมา ได้ยินทุกคำพูดก็หยุดชะงัก ซิงอีก็เช่นกัน นางทั้งตกใจและดีใจไปพร้อมกัน แหงนมองหน้าเหวินซีห่าว เขาส่งยิ้มพยักหน้าให้นาง ก่อนหน้านางไม่สบายนอนพักรักษาตัวอยู่ที่จวนของเขา เขาบอกว่าไม่นานชีวิตนางจะเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ วันนี้ก็มีคนจากในวังไปตามตัวนางให้มาเข้าเฝ้าฮ่องเต้ ไม่คิดว่าจะพบเจอเรื่องน่ายินดีเช่นนี้ หากคำพูดของน้าหลินยวนเป็นจริง นางก็คือองค์หญิง11ตัวจริง" พวกเจ้ามากันแล้ว เข้ามาสิ "หลี่เชี่ยนฮ่องเต้ร้องบอก หลี่เยว่ซินทำความเคารพก่อนจะเดินไปนั่งข้างๆเสียนเฟย เสียนเฟยกุมมือนางไว้ " น้าหลินยวน เมื่อกี้ข้าได้ยินท่านบอกว่าซิงอีถูกรังแกจนล้มป่วย ใครรังแกนางรึ แล้วท่านอยู่ไกลถึงหนานเจา รู้เรื่องนี้ได้ยังไง"" ข้า ข้า"หลินยวนเหลือบตามองเหวินซีห่าว ก่อนจะตอบตะกุกตะกัก" ข้า ข้าพอดีข้า ข้

" เพื่อเป็นการตอบแทนน้ำใจของแม่นางทั้งสอง มื้อนี้นายของข้าจะเลี้ยงเองฮ่าฮ่า"เซี่ยเทียนอวี่จ้องหน้าหยางซู่เหวินนัยตาดุดัน" ท่านจะเลี้ยงจริงๆเหรอ"เยว่ซินถาม เซี่ยเทียนอวี่หันไปมองหน้านางพยักหน้าเบาๆ" เย้ ลูลู่งั้นเราสั่งอาหารเพิ่มกันเถอะ"" เจ้าค่ะคุณหนู เสี่ยวเอ้อมานี่หน่อย"เซี่ยเทียนอวี่หันควับไปมองหน้าเยว่ซิน ก่อนจะเบนสายตาไปมองอาหารบนโต๊ะ นี่พวกนางยังกินไม่อิ่มอีกรึ หยางซู่เหวินชวนสตรีแปลกหน้าทั้งสองคุยเรื่องนั้นเรื่องนี้ กินไปคุยไปสนุกสนาน คำพูดคำจาราวรู้จักกันมานานแรมปี เซี่ยเทียนอวี่เพียงฟังทุกคนสนทนาเงียบๆ " ท่านเป็นใบ้รึ"เซี่ยเทียนอวี่ที่กำลังคีบเนื้อเข้าปากหยุดชะงัก หันมามองหน้าเยว่ซิน หยางซู่เหวินตอบแทน" ไม่ใช่ เขาพูดได้ แค่ไม่ค่อยพูด คือเขาเป็นคนพูดน้อยหน่ะ "" อิ่มกันรึยังจะได้จ่ายเงิน จะได้เดินทางต่อ"เสียงพูดของเขาทำให้เยว่ซินที่กำลังคีบเนื้อเข้าปากหยุดชะงัก เสียงนี้มันคุ้นๆ นางจำได้ว่าเป็นเสียงของชายคนนั้นที่ช่วยชีวิตนางไว้ถึงสองครั้งด้วยกัน นางค่อยๆหันไปมองชายที่นั่งข้างๆ ถึงเห็นหน้าไม่ชัดแต่นางจำเสียงเขาได้ ต้องเป็นเขาแน่ๆ แต่ทำไมเขาถึงไม่ทักนาง ทั้งที่เขาเห็นห

" ท่านแม่ทัพจะปล่อยพวกนาง"หยางซู่เหวินพูดไม่ทันจบ เซี่ยเทียนอวี่ก็เดินไปเด็ดดอกหลันฮวามากำหนึ่ง แล้วเดินตามนางไป แต่ก็ไม่พบนาง เขาใจหายวาบ แค่แป๊บเดียวพวกนางจะหายไปไหนเร็วขนาดนี้ เสียงหัวเราะคิกคักดังมาจากข้างบน พอแหงนหน้าดู ก็เห็นเยว่ซินกับลูลู่นั่งอยู่บนกิ่งไม้ถือผลไม้แทะกิน เขาพยายามข่มอารมณ์โกรธ เมื่อครู่อุตส่าห์เป็นห่วงกลัวว่านางจะมีอันตราย ที่ไหนได้มาปีนต้นไม้เก็บผลไม้กินอยู่บนต้น" ลงมา"เขาพูดเสียงดัง เยว่ซินตกใจจนผลไม้หลุดมือ เขาคว้ารับเอาไว้ได้แล้วเขวี้ยงทิ้งไป" ท่านตามข้ามาทำไม ไม่รีบเดินทางเล่า"เขาชูดอกหลันฮวาขึ้น" ไม่อยากได้แล้ว"นางค่อยๆปีนต้นไม้ลงมา คว้าดอกหลันฮวาในมือเขา กำลังจะสูดดมก็หยุดชะงัก" เกสรมันมีพิษหรือเปล่า"" อยากดมก็ดมไปเถอะ ข้ายังมียาแก้พิษอีกหลายเม็ด"นางหันควับมองค้อนเขาเหวินซีห่าวเดินเข้ามาในตำหนัก มองดูซิงอีเลือกเสื้อผ้าชุดนั้นชุดนี้มาทาบตัว มีนางกำนัลหลายคนรุมล้อม พอนางเห็นเขาก็รีบเดินเข้ามาหา" อาห่าว ทำไมวันนี้มาช้านัก"" ท่านแม่ข้าไม่ค่อยสบาย ข้าเลยอยู่ดูแลนางสักพัก"" แล้วนางเป็นอย่างไรบ้าง หมอมาตรวจแล้วใช่ไหม"" อืม หมอบอกแค่ไข้หวัดธรรมดา ท