ตอนที่ 7 หัวเสีย

ในจวนเฉิงโหวสกุลหลี่ ขณะที่หลี่ซื่อจื่อกำลังจมอยู่ในความคิดที่ว้าวุ่น บ่าวอีกคนก็ก้มหน้าวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา พร้อมชูซองจดหมายสีนวลในมือ

“ซื่อจื่อ มีจดหมายมาถึงท่านขอรับ”

หลี่หานสือลุกพรวดขึ้นทันที เขารีบฉวยจดหมายฉบับนั้นมาด้วยความรวดเร็ว หัวใจที่เคยกดทับด้วยความขุ่นมัวพองโตขึ้นวูบหนึ่ง เขาคิดว่าในที่สุดนางก็ยอมสยบ แต่เมื่อฉีกซองออกแล้วกวาดสายตาอ่าน แววตาที่สุกใสกลับมืดหม่นลงกว่าเดิม

จดหมายฉบับนั้นหาได้มาจากสกุลเสิ่น แต่เป็นจดหมายจากไป๋ซู่อิง เขาสูดลมหายใจเข้าลึกก่อนจะพ่นออกมาอย่างแรงจนไหล่หนาสั่นกระเพื่อม จดหมายในมือถูกกำจนยับย่น

“เตรียมรถม้า” เขาตะโกนสั่งเสียงดังลั่นจนบ่าวรับใช้สะดุ้งสุดตัว

อินเหยาบ่าวรับใช้คนสนิทที่คอยสังเกตอาการของเจ้านายมาตลอด รีบก้าวเข้ามาถามด้วยความฉงน

“ซื่อจื่อจะไปที่ใดหรือขอรับ หากจะไปจวนสกุลเสิ่นตอนนี้”

“ใครบอกว่าข้าจะไปที่นั่น” หลี่หานสือสวนกลับทันควัน แววตาแข็งกร้าวทว่าแฝงไปด้วยความรุ่มร้อนใจ

“ข้าจะไปจวนสกุลไป๋” เขาเดินสะบัดชายอาภรณ์ออกไปจากห้องด้วยท่าทางขัดเคืองใจอย่างยิ่ง

อินเหยามองตามหลังเจ้านายแล้วก็ได้แต่ลอบถอนหายใจยาว เขาสัมผัสได้ถึงความสับสนวุ่นวายในใจของหลี่หานสือที่เจ้าตัวอาจยังไม่รู้ ความโกรธที่แสดงออกมานั้น แท้จริงแล้วมันคือความหวาดกลัว

หลี่หานสือนั่งรถม้าไปยังจวนสกุลไป๋ด้วยใบหน้าที่บึ้งตึงยิ่งกว่าครั้งไหนๆ ในหัวของเขามีแต่ภาพใบหน้าซีดเซียวของเสิ่นอวี๋ซินที่โรงน้ำชาวันนั้นวนเวียนอยู่

เขาไปหาไป๋ซู่อิงเพราะมีเหตุผลบางประการที่ไม่สามารถบอกผู้ใดได้ ให้ทุกคนเข้าใจว่าเขาและคุณหนูไป๋มีใจให้แก่กันเพื่อปกปิดความลับบางอย่าง และใช้เรื่องนั้นเพื่อปฏิเสธความารักเด็กๆจากเสิ่นอวี๋ซิน ให้นางตัดใจจากเขา

แต่ในส่วนลึกเขากลับกำลังรอคอยเทียบเชิญจากคนที่เขาพยายามผลักดันนางออกไปจากชีวิต ทว่าตลอดทางกลับมีเพียงความเงียบงันที่กดดันให้ยิ่งรู้สึกถึงบางอย่างที่ขุ่นมัวในใจ

ท่ามกลางความพลุกพล่านของย่านการค้าที่มีร้านเครื่องประทินโฉมชื่อดังตั้งอยู่ เสิ่นอวี๋ซินในชุดอาภรณ์สีเรียบง่ายทว่าขับเน้นผิวพรรณให้ดูผุดผ่อง กำลังบรรจงพิจารณาตลับชาดเนื้อละเอียดที่วางเรียงรายอยู่เบื้องหน้าด้วยความสนใจ

ในขณะนั้นเอง เสียงฝีเท้าม้าพร้อมเสียงล้อรถม้ากระทบพื้นถนนดังกังวานขึ้น รถม้าคันหรูสลักลวดลายอันเป็นเอกลักษณ์ของจวนเฉิงโหว แล่นผ่านหน้าไป กลิ่นอายที่คุ้นเคยพัดผ่านโสตประสาทไปเพียงชั่ววูบ

ทว่าดวงตาคู่สวยของเสิ่นอวี๋ซินกลับหาได้สั่นไหวหรือเหลียวมองตามรถม้าคันนั้นเหมือนอย่างที่เคยเป็น แม้จะยังตัดใจไม่ได้ทั้งหมด แต่นางก็ไม่ได้โหยหาที่จะอยากเจอหรืออยากเป็นฝ่ายอ้อนวอนขอในสิ่งที่ไม่มีวันสมหวังอีกต่อไปแล้ว

ท่าทางของนางยังคงสงบ มือเรียวบางยังคงแตะแต้มเนื้อแป้งผัดหน้าบนหลังมือเพื่อทดสอบความละเอียด แววตาที่เคยฉายแววตัดพ้อหรือเว้าวอนบัดนี้กลับสงบนิ่งราวกับผืนน้ำในบ่อลึก

ความเจ็บปวดที่เคยแผดเผาหัวใจจนแทบมอดไหม้ บัดนี้ได้ตกตะกอนความคิดของตนเอง ความโศกเศร้าที่ซ้ำซากทำให้เด็กสาวที่เคยอ่อนไหวกลายเป็นสุขุมขึ้น

‘เจ้าทำดีแล้วอวี๋ซิน’ นางคิดในใจพร้อมรอยยิ้มจางๆ ที่มุมปาก เป็นยิ้มที่มอบกำลังใจให้ตนเองก้าวไปข้างหน้า

“คุณหนู ดูนี่สิเจ้าค่ะ” ฉ่งเอ๋อร์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสดใส พยายามดึงความสนใจเจ้านายออกจากสิ่งที่เพิ่งผ่านไป

“ผงล้างหน้าตลับนี้ทำจากเกสรดอกไม้เจ็ดชนิด ช่างประทินโฉมบอกว่าหากใช้เป็นประจำจะทำให้ผิวหน้าผุดผ่องดั่งไข่มุก วันพิธีปักปิ่นคุณหนูของบ่าวต้องงดงามที่สุดในเมืองหลวงเลยนะเจ้าคะ”

เสิ่นอวี๋ซินละสายตาจากทิศทางที่รถม้าหายลับไป หันกลับมามองสาวใช้คนสนิท

“เจ้าว่าดี ข้าก็ว่าดี ประเดี๋ยวกลับจวนไป เจ้าช่วยสอนข้าแต่งแต้มหางตาด้วยเถิด”

“ได้เลยเจ้าค่ะ บ่าวจะถ่ายทอดทุกอย่างที่คุณหนูต้องการ วันงานปักปิ่นที่จะถึงนี้ บ่าวจะทำให้บุรุษทุกคนในงานต้องเหลียวมองจนคอเคล็ดเลยเชียว” ฉ่งเอ๋อร์พูดจาทีเล่นทีจริงเพื่อสร้างบรรยากาศ

“ข้าก็ทำเป็น ข้าจะไปสอนเจ้าด้วย” หวังลี่อินวัยสิบห้าที่เพิ่งผ่านพิธีปักปิ่นก่อนหน้าเพียงไม่กี่เดือนรีบอาสา

“ข้าจะเชื่อใจเจ้าได้หรือ ดูคิ้วของเจ้าหนาเป็นปลิงเกาะเช่นนั้น” เสิ่นอวี๋ซินหยอกเย้าสหายรัก

“เจ้านี่นะ” คุณหนูรองหวังกอดอกทำหน้างออย่างไม่จริงจังนัก

“ข้าล้อเจ้าเล่น ลี่อินของข้างามที่สุดแล้ว”

“หึ ข้าไม่ตามเจ้ากลับเรือนแล้ว ข้าจะกลับจวน เจ้าจ่ายให้ข้าด้วยก็แล้วกัน” หวังลี่อินย่นจมูกแล้วหยิบเครื่องประทินโฉมไปหนึ่งชิ้น ก่อนจะรีบเดินไปพร้อมสาวใช้ของตน

  เสิ่นอวี๋ซินหัวเราะแผ่วเบา เป็นเสียงหัวเราะที่ดูผ่อนคลายอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

นางรู้สึกเบาสบายอย่างประหลาดเมื่อไม่ต้องคอยกังวลว่าใครจะมองอย่างไร หรือบุรุษผู้นั้นจะพึงใจหรือไม่ นางเริ่มมองเห็นความงามของเครื่องแป้งและอาภรณ์ในฐานะสิ่งที่เสริมคุณค่าให้ตัวเอง ไม่ใช่เครื่องมือเพื่อเรียกร้องความสนใจจากผู้ใด

************************