บทที่ 1

ระหว่างที่ฉันกำลังลองชุดแต่งงานอยู่หน้ากระจก ผู้จัดการโรงแรมก็โทรศัพท์มาหาด้วยเสียงคล้ายคนกำลังสะใจ “คุณเจียงครับ งานแต่งงานสุดหรูหราอลังการของคุณถูกคนบุกมาทำลาย คุณอยากจะแวะมาดูสักหน่อยไหม?”

ทำลาย?

ฉันรู้สึกเหมือนมีเสียงวิ้งๆ ดังในศีรษะ ฉันใช้เวลาเตรียมงานแต่งครั้งนี้เกือบครึ่งค่อนปี เสียเงินไปหลายล้านบาท ใครกล้ามาทำลายงานแต่งของฉัน?

วันพรุ่งนี้ฉันกับเฉินซวี่ ว่าที่สามีที่คบกันมาเจ็ดปีก็จะแต่งงานกันแล้ว ในช่วงเวลาสำคัญแบบนี้ทำไมถึงเกิดเรื่องขึ้นได้?

พริบตานั้นฉันโมโหอย่างมาก แต่ก็ไม่มีเวลาให้คิดมาก หลังจากส่งข้อความไปบอกเฉินซวี่ก็รีบมุ่งหน้าไปที่โรงแรมทันที

ตอนที่มาถึงหน้าโรงแรม ก็ได้ยินเสียงเย้ยหยันของผู้จัดการโรงแรมดังมาว่า “แหม คิดไม่ถึงเลยว่าคุณนายเฉินจะทั้งสาวทั้งสวยขนาดนี้ ช่างเหมาะสมกับประธานเฉินมากจริงๆ!”

“ผมว่าแล้วเชียว ทำไมทุกครั้งที่จัดเตรียมสถานที่จัดงานแต่งถึงไม่เคยเห็นหน้าเจ้าบ่าวเลย ที่แท้เธอก็ไม่ใช่ภรรยาเอก!”

“คุณนายเฉิน พวกเราแลกไลน์กันหน่อยไหม หลังจากนี้หากโรงแรมมีโครงการอะไร ก็รบกวนคุณนายเฉินช่วยส่งเสริมสักหน่อย!”

คุณนายเฉิน?

หัวใจฉันเต้นผิดจังหวะ ก่อนจะหันไปมองทางต้นเสียง เห็นผู้หญิงรูปร่างเซ็กซี่คนหนึ่งที่ไว้ผมยาวดัดลอนกำลังรับนามบัตรจากผู้จัดการโรงแรม ก่อนจะเอ่ยอย่างวางมาดว่า “ได้สิ แต่รอให้ฉันจัดการกับนังเมียน้อยหน้าไม่อายนั่นก่อน!”

“ฉันไม่ลืมผลงานของเธอแน่นอน!”

ฉันก้าวฉับๆ เข้าไปอย่างว่องไว ซุ้มประตูดอกไม้ที่ได้รับการตกแต่งอย่างดีถูกผลักจนล้มระเนระนาด หอคอยแชมเปญสุดหรูหราแตกกระจายเกลื่อนพื้น รอบข้างมีเศษผักและซากไข่เน่า....

สถานที่จัดงานแต่งในฝันสุดแสนจะงดงามอลังการเมื่อตอนบ่ายของวันนี้ กลับพังพินาศไม่เหลือชิ้นดี!

ฉันข่มความโกรธเอาไว้แล้วถามเสียงลอดไรฟัน “ฝีมือใครกัน!”

“เพี้ยะ!” ผู้หญิงคนนั้นไม่พูดไม่จา ยกมือตบหน้าฉันหนึ่งที “ฉันทำเองแหละ! วันนี้ฉัน หลี่เมิ่ง จะสั่งสอนเมียน้อยอย่างแกให้รู้ซึ้งถึงความร้ายกาจของฉันเอง!”

ฉันโดนตบแบบไม่ทันตั้งตัวจนเกือบจะเซล้ม “หลี่เมิ่ง?”

ทำชื่อนี้ถึงคุ้นหูนักล่ะ? จริงสิ ก่อนหน้านี้เฉินซวี่เคยบอกกับฉันว่ามีรุ่นน้องผู้หญิงคนหนึ่งขอให้เขาช่วยหางานให้ เหมือนจะชื่อว่าหลี่เมิ่ง.....

ฉันกับเฉินซวี่คบหาดูใจกันมาตั้งแต่สมัยเรียนมหาวิทยาลัย

ฉันหัวเราะอย่างเย็นชา เยี่ยมจริงๆ เฉินซวี่ พ่อฉันเห็นว่าฉันตั้งครรภ์ก็เลยยอมให้เขามาฝึกงานตำแหน่งซีอีโอที่บริษัท เขากลับคิดว่าตัวเองเป็นคนใหญ่คนโตของจริง ถึงขั้นกล้ามีเมียน้อยลับหลังฉัน!

ฉันมองหลี่เมิ่งอย่างโกรธเคือง ตะเบ็งเสียงว่า “คิดว่าตัวเองเป็นใครกัน?! ถึงกล้ามาตบฉัน?!”

หลี่เมิ่งหยิบโทรศัพท์ออกมา ภาพพื้นหลังเป็นรูปแต่งงานของเธอกับเฉินซวี่ ก่อนจะชี้รูปของฉันที่ถ่ายคู่กับเฉินซวี่ซึ่งวางอยู่หน้าทางเข้าสถานที่จัดงานแต่ง ตวาดเสียงแหลม “ฉันเป็นใคร?! แล้วแกคิดว่าตัวเองเป็นใครกัน?!”

“รูปแต่งงานของฉันกับสามีถ่ายมาเกินครึ่งปีแล้ว! แกยังกล้ามายั่วยวนเขาอีก?!”

ยั่วยวน? น่าขำชะมัด!

ฉันหยิบโทรศัพท์เตรียมโทรเรียกเฉินซวี่ออกมาคุยกันต่อหน้า แต่พอหลี่เมิ่งเห็นแบบนั้นก็แย่งโทรศัพท์ไปจากมือฉันก่อนจะปามันลงพื้น “เป็นเมียน้อยยังกล้าโทรเรียกผัวชาวบ้านอีกเหรอ?!”

เสียงของหลี่เมิ่งแหลมบาดแก้วหูมาก คนรอบๆ เห็นว่ามีเรื่องน่าสนุกก็พากันล้อมวงเข้ามา ชี้มือชี้มือ กระซิบกระซาบนินทาฉัน

“เมื่อกี้ฉันลองค้นหาดูแล้ว ผู้ชายคนนั้นคือประธานเฉินของฟู่เจียงกรุ๊ปเชียวนะ”

“คนสมัยนี้ก็เหลือเกิน เพื่อเงินแล้วถึงขั้นยอม....”

“นั่นน่ะสิ ผู้หญิงคนนั้นก็หน้าตาสวยไม่เบานะ ทำไมจะต้อง...”

ผู้จัดการโรงแรมเห็นแบบนั้นก็รีบเข้าไปปลอบใจหลี่เมิ่ง “คุณนายเฉินอย่าโมโหไปเลยค่ะ เดี๋ยวจะเสียสุขภาพเปล่าๆ เอาอย่างนี้ดีไหมครับ ทางโรงแรมของเราจะจัดเตรียมห้องเพรสซิเดนเชียลสวีทให้คุณ แถวแพ็คเกจสปาฟรีตลอดระยะเวลาหนึ่งปี คุณช่วยใจเย็นๆ หน่อย?”

เขาพูดจบก็หันมาทางฉัน “คุณเจียง ขออภัยด้วยครับ โรงแรมของเราไม่สามารถจัดงานแต่งให้คุณได้แล้ว”