Short
ก่อนแต่งงานหนึ่งวัน ฉันพบว่าสามีซ่อนชู้

ก่อนแต่งงานหนึ่งวัน ฉันพบว่าสามีซ่อนชู้

Oleh:  ต้นฤดูร้อนTamat
Bahasa: Thai
goodnovel4goodnovel
9Bab
6.3KDibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

ก่อนงานแต่งหนึ่งวัน ฉันได้รับโทรศัพท์จากทางโรงแรม “สวัสดีค่ะคุณเจียง มีคนมาทำลายสถานที่จัดงานแต่งของคุณค่ะ” ฉันไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นก็เลยรีบมุ่งหน้าไปที่โรงแรม พอไปถึงที่นั่นก็เห็นผู้หญิงคนหนึ่งถือภาพแต่งงานที่ถ่ายร่วมกับว่าที่สามีของฉัน ตวาดเสียงดังลั่น “แกมันนังเมียน้อยหน้าด้าน! กล้ายั่วยวนสามีชาวบ้าน! แล้วยังเอาเงินของเขามาจัดงานแต่งเสียอลังการอีก!” พริบตาเดียวผู้คนรอบข้างก็หันมาสนใจ แม้แต่ผู้จัดการโรงแรมยังกล้าชี้หน้าต่อว่าฉัน “ฉันว่าแล้วทำไมงานแต่งทั้งทีกลับไม่เห็นเงาเจ้าบ่าวเลย ที่แท้ก็ไม่ใช่ภรรยานี่เอง” จากนั้นผู้คนที่อยู่รอบๆ ก็เข้ามาล้อมวงร่วมกันต่อว่า แล้วยังทำร้ายฉันจนแท้งลูกอีก ฉันโกรธจัดจนหลุดหัวเราะออกมา ส่งข้อความหาเลขาในทันที “ยกเลิกงานแต่งวันพรุ่งนี้เสีย แล้วไล่เฉินซวี่ออกจากบริษัทของฉันด้วย!” ใช้เงินของฉันเลี้ยงดูชู้รักไม่พอ ยังกล้าปล่อยนังเมียน้อยนี่มาหาเรื่องอีก! ดูสิว่าฉันจะจัดการพวกแกอย่างไร!

Lihat lebih banyak

Bab 1

บทที่ 1

CAPÍTULO 1: LA LUNA DESTERRADA

El aullido de la manada desgarró el cielo nocturno como un lamento antiguo, cargado de furia, de dolor, de traición. No era un canto de hermandad esa vez. No era un llamado a la unidad bajo el manto de la Luna.

Era un juicio.

Y Nayara estaba sola en el centro del círculo, arrodillada en la tierra fría, con la sangre —ajena y propia— manchándole la piel, impregnándola como un pecado que nunca había cometido.

Su vestido, antaño blanco como la nieve, colgaba de su cuerpo en jirones. Las fibras rotas dejaban al descubierto la brutalidad de las marcas recientes: cortes abiertos, moretones violáceos, arañazos profundos, la prueba viva de su supuesta traición. Su respiración era errática, cada inhalación un recordatorio del dolor que ya no podía contener.

La palabra prohibida flotaba entre los susurros de la multitud: traidora.

Una acusación que ardía más que cualquier herida, más que cualquier golpe.

Frente a ella, como una sombra de hielo entre los lobos, estaba Gael.

Su compañero destinado. Su Alfa. Su amor.

Pero no había rastro de amor en su mirada esa noche.

Solo juicio.

Solo sentencia.

Su postura era inquebrantable, el rostro esculpido en piedra. Sin embargo, en lo profundo de esos ojos grises que Nayara había aprendido a amar, había un resquicio... un destello tembloroso de duda que luchaba por no salir a la superficie.

—La evidencia es clara —dictó Gael, su voz atravesando el círculo como una espada—. Nayara ha traicionado a la manada. A la Luna misma.

Un zumbido de voces acompañó su sentencia, un mar de rostros que alguna vez fueron su hogar, su familia, sus amigos… y que ahora eran cuchillos afilados, clavándose uno a uno en su alma.

El corazón de Nayara latía con violencia, desesperado, en su pecho herido.

—¡Es mentira! —gritó, su voz quebrada en un sollozo cargado de furia—. ¡Me están tendiendo una trampa!

Sus palabras se perdieron en el vacío.

Nadie acudió en su defensa.

Ni uno solo.

Los ancianos de la manada —esos que la habían visto nacer, que le habían enseñado las antiguas canciones de la Luna— bajaron la mirada con desprecio, como si su sola presencia manchara la tierra que pisaban.

—La ley de la manada es sagrada —tronó uno de ellos—. Traicionar a los tuyos es traicionar a la Diosa.

Nayara sintió cómo el veneno del exilio se enroscaba a su alrededor como una víbora silenciosa. No importaba lo que dijera. No importaba lo que suplicara. Ya estaba condenada.

Pero lo que más dolía no era el abandono de la manada.

Era él.

Era Gael.

El lobo que había prometido ser su escudo. El hombre que había jurado protegerla, aun contra el mundo entero.

Y ahora la sacrificaba con sus propias manos.

Gael se acercó un paso más. Nayara percibió su aroma —ese olor a bosque y a una tormenta que tanto amaba— envolviéndola como una burla cruel. Lo miró a los ojos, desafiándolo con una última chispa de la loba orgullosa que aún ardía en su interior.

—¿No vas a salvarme? —susurró. No era una pregunta. Era un ruego. Una plegaria desgarrada.

Por un instante, por un solo instante, los labios de Gael se entreabrieron, y en ese vacío Nayara vio el reflejo de un hombre dividido.

—No puedo —murmuró, tan bajo que solo ella pudo oírlo.

No era verdad.

Podía salvarla.

Simplemente, no quería.

Y entonces, con un temblor apenas perceptible en las manos, Gael alzó la voz para pronunciar su condena definitiva:

—A partir de esta noche, Nayara ya no es parte de la manada.

El grito de aprobación de los lobos estalló como un trueno, rompiendo la noche en fragmentos afilados.

El vínculo sagrado que unía a Nayara con los suyos se quebró en un chasquido invisible, más doloroso que cualquier tortura física. La conexión ancestral con la Luna, con la tierra, con su hogar… se deshilachó dentro de ella.

Y el golpe final llegó cuando Gael, sin una última mirada, sin una palabra de despedida, se dio la vuelta y le dio la espalda.

Fue como morir.

Pero Nayara no lloró.

No lloraría. No les daría ese placer.

Dos lobos se abalanzaron sobre ella, la sujetaron de los brazos como si fuera una bestia enferma, y la arrastraron fuera del círculo sagrado. Nayara no resistió. Su cuerpo ya no le respondía. Pero su espíritu, aunque quebrado, seguía gritando en silencio.

La llevaron a rastras hasta la frontera del bosque prohibido. Allí donde los renegados vagaban. Donde los cazadores acechaban. Donde los exiliados se convertían en alimento de las sombras.

La arrojaron al suelo como un despojo inútil.

La tierra fría le arrancó un gemido de dolor, pero Nayara apretó los dientes.

Uno de los lobos —un joven que alguna vez había compartido juegos con ella bajo la luz de la Luna— se agachó junto a su oído y susurró con una sonrisa cruel:

—Sobrevive si puedes.

Y luego se marcharon.

Se perdieron entre los árboles, entre las sombras.

Dejándola sola.

Completamente sola.

La Luna brillaba en lo alto, indiferente, distante, como una madre que observa a su hija morir sin tenderle la mano.

Nayara alzó el rostro ensangrentado hacia esa luz fría.

Y por primera vez en su vida, la sintió enemiga.

Su corazón, su alma, su espíritu... todo en ella temblaba entre el odio y la tristeza, entre el amor traicionado y la furia incontrolable.

Allí, en la frontera entre la vida y la muerte, Nayara supo que algo dentro de ella había muerto esa noche.

Y también supo algo más:

Lo que nacería de esas cenizas… sería imparable.

Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya

Ulasan-ulasan

สายพิน
สายพิน
สนุกค่ะ จบดีมาก
2025-09-11 05:36:24
0
0
9 Bab
บทที่ 1
ระหว่างที่ฉันกำลังลองชุดแต่งงานอยู่หน้ากระจก ผู้จัดการโรงแรมก็โทรศัพท์มาหาด้วยเสียงคล้ายคนกำลังสะใจ “คุณเจียงครับ งานแต่งงานสุดหรูหราอลังการของคุณถูกคนบุกมาทำลาย คุณอยากจะแวะมาดูสักหน่อยไหม?”ทำลาย?ฉันรู้สึกเหมือนมีเสียงวิ้งๆ ดังในศีรษะ ฉันใช้เวลาเตรียมงานแต่งครั้งนี้เกือบครึ่งค่อนปี เสียเงินไปหลายล้านบาท ใครกล้ามาทำลายงานแต่งของฉัน?วันพรุ่งนี้ฉันกับเฉินซวี่ ว่าที่สามีที่คบกันมาเจ็ดปีก็จะแต่งงานกันแล้ว ในช่วงเวลาสำคัญแบบนี้ทำไมถึงเกิดเรื่องขึ้นได้?พริบตานั้นฉันโมโหอย่างมาก แต่ก็ไม่มีเวลาให้คิดมาก หลังจากส่งข้อความไปบอกเฉินซวี่ก็รีบมุ่งหน้าไปที่โรงแรมทันทีตอนที่มาถึงหน้าโรงแรม ก็ได้ยินเสียงเย้ยหยันของผู้จัดการโรงแรมดังมาว่า “แหม คิดไม่ถึงเลยว่าคุณนายเฉินจะทั้งสาวทั้งสวยขนาดนี้ ช่างเหมาะสมกับประธานเฉินมากจริงๆ!”“ผมว่าแล้วเชียว ทำไมทุกครั้งที่จัดเตรียมสถานที่จัดงานแต่งถึงไม่เคยเห็นหน้าเจ้าบ่าวเลย ที่แท้เธอก็ไม่ใช่ภรรยาเอก!”“คุณนายเฉิน พวกเราแลกไลน์กันหน่อยไหม หลังจากนี้หากโรงแรมมีโครงการอะไร ก็รบกวนคุณนายเฉินช่วยส่งเสริมสักหน่อย!”คุณนายเฉิน?หัวใจฉันเต้นผิดจังหวะ ก่อนจะหัน
Baca selengkapnya
บทที่ 2
ฉันหัวเราะด้วยความโมโห "ไม่จัดงานแล้วเหรอ?! แล้วค่าปรับการผิดสัญญาล่ะ พวกคุณจะชดใช้เหรอ?!”ฉันกวาดตามองสถานที่จัดงานแต่งงานที่ถูกทำลายจนเละเทะอีกครั้ง จ้องหน้าหลี่เมิ่งอย่างเย็นชา "แล้วสถานที่จัดงานแต่งงานที่ฉันทุ่มเงินไป 25 ล้านล่ะ พวกคุณจะชดใช้ไหวเหรอ?"หลี่เมิ่งหัวเราะเยาะ ฉวยโอกาสตอนที่ฉันไม่ทันระวังตัวคว้าผมฉันเอาไว้ "ชดใช้?! อีชั่ว เงินที่แกใช้มันก็เงินของผัวฉันทั้งนั้น! ยังมีหน้ามาบอกให้ชดใช้อีก?! ไม่อายบ้างหรือไง!"ตอนนั้นเองหลี่เมิ่งก็สังเกตเห็นกระเป๋าหนังจระเข้รุ่นลิมิเต็ดในมือฉัน เธอโกรธจัด "ฉันว่าแล้วทำไมผัวฉันถึงซื้อกระเป๋าใบนี้มาให้ฉันไม่ได้! ที่แท้ก็ถูกนังเมียน้อยอย่างแกแย่งไปนี่เอง!”เธอยื่นมือมาแย่งกระเป๋า ตอนแรกฉันก็ปกป้องมันไว้แน่น แต่พอคิดอีกที การเจ็บตัวเพื่อผู้หญิงคนนี้มันไม่คุ้มค่าเอาเสียเลย ฉันจึงปล่อยมือจากนั้นหลี่เมิ่งที่กอดกระเป๋าฉันไว้ก็หงายหลังไปกับพื้น ชาวบ้านที่มุงดูช่วยกันพยุงตัวเธอขึ้นมา ก่อนจะชี้หน้าต่อว่าฉัน “โรงแรมแห่งนี้ตกต่ำขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน ทำไมถึงปล่อยให้ผู้หญิงแบบนี้เข้ามาเพ่นพ่านได้?!”“ใช่แล้ว! คุณนายเฉินไม่ต้องร้อนใจไป พวกเร
Baca selengkapnya
บทที่ 3
ฉันก้มตัวลงเพื่อเก็บโทรศัพท์ แต่หลี่เมิ่งกลับใช้เท้าเหยียบหลังของฉันไว้ “ฉันเพิ่งจะส่งข้อความไปบอกสามีของฉัน เขามาถึงเมื่อไหร่ ดูสิว่าเธอจะยังทำท่าหยิ่งได้อีกไหม!”ฉันทนเจ็บแล้วคว้าขาของเธอไว้แน่น ก่อนจะกระชากสุดแรงจนหลี่เมิ่งล้มกระแทกพื้นอย่างจัง ผู้จัดการโรงแรมเห็นแบบนั้นก็หน้าถอดสี รีบเข้ามาพยุงตัวเธอ “ไอ้หยา คุณนายเฉิน คุณไม่เป็นไรใช่ไหมครับ? อยากให้ผมเรียกรถพยาบาลไหม?”“เรียกรถพยาบาลทำไม! ไปจับตัวผู้หญิงคนนั้นไว้ มันเป็นเมียน้อยหน้าไม่อาย!” หลี่เมิ่งกรีดร้องพลางชี้หน้าฉัน “แกมันนังแพศยา ยั่วยวนผัวฉันแล้วยังกล้ามาทำร้ายฉันอีก! ฉันจะทำให้แกอับอายจนไม่กล้าออกจากบ้านเลย!”เจ้าของโรงแรมก็หน้าซีดไปเหมือนกัน เขาชี้หน้าด่าฉันว่า “แกกล้าลงมือกับคุณนายเฉินได้อย่างไร! โรงแรมของพวกเรามีกล้องวงจรปิดนะ! เมื่อกี้นี้ผมแจ้งตำรวจไปแล้วด้วย!”ฝูงชนที่มามุงดูต่างพากันทำตัวเป็นผู้ผดุงความยุติธรรม พวกเขาพากันชี้หน้าด่าทอฉัน บางคนถึงขั้นเริ่มลงไม้ลงมือ จิกทึ้งดึงผมและฉีกกระชากเสื้อผ้าของฉัน“แกกล้าทำร้ายคุณนายเฉิน! ฉันจะช่วยคุณนายเฉินเก็บหลักฐานเอง! นอกจากเป็นเมียน้อยแล้วยังทำร้ายร่างกายคนอื่นอีก!”
Baca selengkapnya
บทที่ 4
เฉินซวี่เห็นทุกคนมารุมล้อมฉันและเห็นเลือดสีแดงสดที่พื้นใต้ตัวฉัน เขาตกใจมากรีบจะเข้ามาพยุงฉันขึ้นแต่ยังไม่ทันเดินเข้ามาใกล้ ก็ถูกหลี่เมิ่งจับแขนไว้ "ที่รัก! คุณเป็นอะไรไป?! ทำไมถึงจัดงานแต่งงานกับเธอ!"“เพราะนังเมียน้อยมันยั่วยวนคุณใช่ไหม?!”ทุกคนเห็นเฉินซวี่ก็พากันเข้าไปล้อม "ประธานเฉิน! คุณไม่รู้อะไร! เมื่อกี้เมียน้อยคนนั้นหยิ่งผยองมาก! เธอกล้าทำร้ายภรรยาคุณเลยนะ!"“นั่นสิ! ผู้ชายน่ะ มันก็ต้องมีทำผิดพลาดกันบ้างแหละ! คุณนายเฉินก็ให้อภัยประธานเฉินเถอะ!”เฉินซวี่สะบัดมือของหลี่เมิ่งออก แต่กลับถูกเธอกอดเอาไว้แน่น เขาหน้าแดงก่ำหันไปตะโกนใส่ทุกคนว่า “พวกมึงหุบปากเดี๋ยวนี้!”พอทุกคนถูกตะคอกใส่ก็พากันอึ้งไปเลย รอบข้างจึงเงียบเสียงลงเฉินซวี่หันมามองทางฉัน พูดด้วยท่าทางลนลานและหวาดหวั่น “เจียงเจียง คุณเป็นยังไงบ้าง? เจ็บตรงไหนไหม?”ฉันหัวเราะอย่างเย็นชา ผลักมือที่ยื่นมาของเขาออกไป “ไปให้พ้น! อย่ามาแตะต้องฉัน!”หลี่เมิ่งตกใจจนทำหน้าไม่ถูก เธอชี้มาทางฉันด้วยมือสั่นเทา ตะโกนเสียงแหลม “ที่รัก คุณคงไม่ได้รักอินังเมียน้อยนี่หรอกนะ?!”“เด็กในท้องของมันไม่รู้ว่าเป็นลูกของใครด้วยซ้ำ ทำไมต้อ
Baca selengkapnya
บทที่ 5
เจ้าของโรงแรมมองหลี่เมิ่งด้วยสายตารังเกียจ ก่อนจะหันมายิ้มประจบตรงหน้าฉัน "คุณเจียง คือว่าเรื่องวุ่นวายพวกนี้...มันเป็นเรื่องเข้าใจผิดทั้งหมดเลย! พวกเราก็โดนผู้หญิงคนนี้หลอกเหมือนกัน!"หลินเวยเหลือบมองเจ้าของโรงแรมด้วยสายตาเย็นชา เอ่ยเสียงเยือกเย็นว่า “ท่านประธานเจียงของพวกเราบอกว่าจะถอนหุ้นทั้งหมดจากโรงแรมภายในวันนี้ ส่วนเรื่องอื่นๆ พวกเราค่อยไปเจอกันในศาล”พวกที่มามุงดูรอบๆ เห็นตำรวจมาก็พากันตกใจ พวกเขาพยายามปัดความผิดให้พ้นตัวกันยกใหญ่ “คุณเจียง เมื่อกี้ฉันไม่ได้ทำอะไรเลยนะ...ฉันเป็นพยานให้คุณได้ว่าหลี่เมิ่งลงมือทำร้ายคุณก่อน!”ฉันมองกลุ่มคนประจบสอพลอพวกนี้แล้ว รู้สึกสมเพชและขบขันไปพร้อมกันฉันหลับตาลง พูดอย่างอ่อนแรงว่า “มีอะไรก็เก็บไว้คุยกับตำรวจเถอะ...”พอไปถึงโรงพยาบาล หมอก็บอกกับฉันว่าเด็กไม่รอดแล้ว ฉันเพียงแค่เซ็นชื่ออย่างสงบนิ่งเด็กไม่รอดแล้วก็ช่างมันเถอะ อย่างไรเสียฉันก็ไม่คิดจะแต่งงานกับเฉินซวี่อยู่แล้ว เด็กคนนี้ ถือเสียว่าเป็นแค่ความบังเอิญครั้งหนึ่งในชีวิตก็แล้วกันการผ่าตัดเสร็จสิ้นลงอย่างรวดเร็ว แต่ฉันกลับรู้สึกว่าเวลาช่างยาวนานเหลือเกิน ฉันกับเฉินซวี่คบกันเจ็ดป
Baca selengkapnya
บทที่ 6
พอได้ยินค่าเสียหายมูลค่า ‘ห้าสิบกว่าล้าน’ หลี่เมิ่งก็ตกใจจนแทบสิ้นสติ เธอหันไปมองเฉินซวี่เหมือนขอความช่วยเหลือ “ที่รักคะ คุณช่วยฉันทีสิ ฉันไม่มีเงินมากขนาดนั้นหรอก...”เธอร้องไห้อย่างน่าสงสาร “ที่รัก ต่อให้พวกเราไม่ได้จดทะเบียนสมรสกัน แต่พวกเราก็อยู่กินกันเหมือนคู่สมรสไม่ใช่เหรอ คุณกับเจียงเจียงยังไม่ได้แต่งงานกัน ทำไมถึงไม่เลือกฉันล่ะคะ?”เพราะอะไรเหรอ?เพราะว่าสิ่งที่ตระกูลเจียงมอบให้เขาได้ เธอไม่มีปัญญาหามาให้เขาน่ะสิ!จนป่านนี้แล้วเธอยังเข้าใจว่าเฉินซวี่คือท่านประธานเฉินอยู่อีกเหรอ?ฉันหัวเราะด้วยความโมโห “ขอบคุณที่ช่วยเตือนสตินะ โชคดีจริงๆ ที่ฉันยังไม่ได้แต่งงานกับเฉินซวี่”เฉินซวี่ได้ยินที่ฉันพูดก็ไม่สนใจใยดีหลี่เมิ่งอีกต่อไป เขาพยายามจัดปกเสื้อด้วยความลนลาน “จะยกเลิกงานแต่งไม่ได้นะ ผมเชิญญาติพี่น้องและพวกเพื่อนๆ มาหมดแล้ว ถ้ายกเลิกงานตอนนี้แล้วผมจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนล่ะ?”“ผมหมายความว่า...ตระกูลเจียงจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน?”พลันมีเสียงตะโกนอย่างโมโหดังมาจากหน้าประตู “หน้าของแก?! หน้าแกมันจะมีค่าสักแค่ไหนกัน!”เป็นคุณพ่อ เจียงเจิ้น ประธานฟู่เจียงกรุ๊ป ใบหน้าที่มักจะดูน่าเ
Baca selengkapnya
บทที่ 7
หลังจากพักฟื้นจนร่างกายกลับมาแข็งแรงดีแล้ว ฉันก็กินดื่มทุกอย่างตามใจตัวเอง เวลาว่างๆ ก็พาหลินเวยเวยไปเที่ยวที่ต่างๆ แต่สุดท้ายฉันก็ประเมินความอยากมีหน้ามีตาในสังคมของหลี่เมิ่งต่ำไปวันหนึ่งฉันเพิ่งจะลงจากเครื่องบิน หลินเวยเวยก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูแล้วขมวดคิ้ว “คุณเจียงคะ คุณว่านังหลี่เมิ่งบ้านั่นยังคิดจะก่อเรื่องอะไรอีก?”ฉันหันไปมองหลินเวยเวย หลายวันมานี้ต้องขอบคุณเธอที่อยู่เป็นเพื่อนฉัน แล้วยังช่วยเรื่องเฉินซวี่อีกไม่น้อยเลยฉันถามอย่างไม่ใส่ใจ “เธอเรียกฉันว่าเจียงเจียงเถอะ”“จริงสิ หลี่เมิ่งเป็นอะไรอีกล่ะ คราวนี้ก่อเรื่องอะไรอีก?”“ไม่ใช่แค่ก่อเรื่องแล้วค่ะ นี่มันหาเรื่องตายชัดๆ!” หลินเวยเวยส่งโทรศัพท์มาให้ฉัน “คุณดูเอาเองเถอะค่ะ ฉันโกรธจนแทบจะพ่นไฟได้แล้ว”ฉันรับโทรศัพท์มา หน้าจอปรากฏภาพของหลี่เมิ่งที่แต่งหน้าตามเน็ตไอดอล ร้องไห้คร่ำครวญเล่าถึง ‘ความชั่วร้าย’ ของฉันเธอแอบอ้างว่าตัวเองกับเฉินซวี่รักกันมาตั้งแต่สมัยเรียนมหาวิทยาลัย แต่กลับถูกฉันที่เป็นมือที่สามแทรกกลางแล้วแย่งเขาไปเธอยังเตรียมสไลด์พาวเวอร์พ้อยมาอธิบายเรื่องราวทั้งหมดอย่างจริงจังแปดสิบกว่าหน้า เนื้อหาพวกนั
Baca selengkapnya
บทที่ 8
ตอนนั้นเอง หลี่เมิ่งคิดจะอวดของหรูที่ ‘เฉินซวีซื้อให้’ แบบชัดๆ เธอก็เลยหันหลังกลับไปเปิดตู้เสื้อผ้า ทำให้มี ‘กลุ่มแฟนคลับ’ พากันเข้ามาดูไลฟ์สดจำนวนมากเดี๋ยวนะ การตกแต่งของห้องนี้มัน...ทำไมคุ้นๆ ล่ะ?ฉันยืดตัวนั่งตรงทันที สายตาจดจ้องหน้าจอโทรศัพท์ ความคิดไร้สาระบางอย่างผุดขึ้นมาในห้วงสมองไม่หรอกมั้ง...เพื่อพิสูจน์ข้อสงสัยของตัวเอง ฉันจึงเปิดอัลบั้มรูปถ่ายในโทรศัพท์แล้วเลื่อนไปที่ ‘ภาพหวานซึ้ง’ ของฉันกับเฉินซวี่ ขยายภาพออกจนใหญ่...ชัดเลย!พื้นหลังของรูปถ่ายนั้น เหมือนการตกแต่งในห้องที่หลี่เมิ่งใช้ไลฟ์สดทุกประการเลย!“เวยเวย ติดต่อฝ่ายกฎหมายแล้วไปกับฉัน” แววตาฉันเคร่งขรึมลง พูดด้วยน้ำเสียงที่แฝงความเย็นชา“ไปไหนคะ?” หลินเวยเวยทำหน้างง“ไปส่งของขวัญชิ้นใหญ่ให้คุณหลี่” ฉันยกมุมปากเบาๆ เผยรอยยิ้มมีเลศนัยหลังจากนั้นสิบนาที ฉันก็ปลดบล็อกเบอร์ของเฉินซวี่ออก ก่อนจะส่งที่อยู่แห่งหนึ่งไปให้เขาชาวเน็ตชอบเรื่องดราม่านักไม่ใช่เหรอ?งั้นก็ให้พวกเขาเสพกันแบบเต็มที่ไปเลย!ตลอดทาง ฉันเปิดดูแอคเคาท์ของหลี่เมิ่งอย่างละเอียด เห็นว่าเฉินซวี่เลี้ยงดูปรนเปรอเธออย่างดีทีเดียว มิน่าล่ะเธอถึงได
Baca selengkapnya
บทที่ 9
เฉินซวี่ที่โดนฉันตบหน้าเอามือกุมแก้มไว้ แต่ไม่กล้าโต้แย้งอะไร พยายามอธิบายอย่างสุดกำลังว่า “เจียงเจียง ฟังผมก่อน บ้านหลังนี้ผมให้หลี่เมิ่งเช่าอยู่จริงๆ ผมไม่ได้โกหกคุณนะ...”ท่าทางขี้ขลาดของเขาทำให้ฉันรู้สึกขยะแขยงมากฉันแย่งโทรศัพท์ที่หลี่เมิ่งใช้ไลฟ์สดมา หันกล้องมาทางตัวเอง จัดแต่งทรงผมของตัวเองเล็กน้อยแล้วพูดเสียงหวานๆ เลียนแบบสไตล์สตรีมเมอร์ "ทุกคนคะ จะทำยังไงดีล่ะ เมื่อกี้เมิ่งเมิ่งบอกว่าเป็นบ้านของเธอ แต่ตอนนี้เจ้าของที่แท้จริงมาแล้ว กลับกลายเป็นบ้านเช่าซะงั้น... พวกคุณว่าเราควรเชื่อใครดีคะ?"ห้องไลฟ์เงียบไปสองสามวินาที จากนั้นคอมเมนท์ก็พรั่งพรูเข้ามาราวกับระเบิด"ว้าว! พี่สาวคนนี้ทั้งสวยทั้งรวย เท่มาก! หลงรักเลย หลงรักเลย!"“ตบหน้ากันแรงมากเลย ขำเป็นบ้า เกมพลิกไวเกินไปไหมเนี่ย!”“เธอบอกว่าประธานเฉินมาแล้ว! มาตบหน้าเธอน่ะสิ!”ฉันแค่นเสียงหัวเราะแล้วหันไปหาทีมกฎหมายข้างหลัง “ยื่นฟ้องให้ฉันที ฟ้องหลี่เมิ่งข้อหาบุกรุกเคหสถานของผู้อื่น!”ทีมกฎหมายพยักหน้าแล้วเตรียมเอกสารที่เกี่ยวข้องหลี่เมิ่งได้ยินแบบนั้นก็กระโดดขึ้นมาเหมือนคนเสียสติ คว้าโฉนดที่ดินในมือของทีมกฏหมายแล้วฉีกทิ
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status