Short
พ่อเพิ่งจะรักฉันก็ตอนฉันจากไปแล้ว

พ่อเพิ่งจะรักฉันก็ตอนฉันจากไปแล้ว

By:  กำลังดีCompleted
Language: Thai
goodnovel4goodnovel
10Chapters
4.4Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

เนื่องจากลูกสาวของคนที่แอบชอบทว่าเกินเอื้อมเป็นลมแดดเพราะถูกขังไว้ในรถ ภายใต้ความโกรธเกรี้ยว พ่อจึงจับฉันมัดแล้วเอาไปขังไว้ในที่เก็บของท้ายรถ เขามองฉันด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความรังเกียจ “ฉันไม่มีลูกสาวอำมหิตอย่างแก แกสำนึกผิดอยู่ที่นี่ไปดี ๆ ซะ” ฉันตะโกนอ้อนวอน ยอมรับผิด ขอเพียงให้เขาปล่อยฉันออกไป ทว่าสิ่งที่ได้กลับมามีเพียงคำสั่งตายไร้ปรานีของเขา “นอกจากเธอตายแล้วเท่านั้น ไม่งั้นใครก็อย่าคิดปล่อยเธอออกมาเชียว” รถจอดอยู่ในโรงจอดรถ ไม่ว่าฉันจะตะโกนขอความช่วยเหลืออย่างไรก็ไม่มีใครได้ยิน ผ่านไปเจ็ดวัน เขาจึงนึกถึงลูกสาวอย่างฉัน และตัดสินใจปล่อยฉันออกมา ทว่าไหนเลยเขาจะรู้ ฉันตายอยู่ในที่เก็บของท้ายรถนั่นไปตั้งนานแล้ว และไม่สามารถฟื้นขึ้นมาได้อีก

View More

Chapter 1

บทที่ 1

「申し訳ありません。娘さんは二月十五日、午前一時十三分に蘇生処置の甲斐なく、お亡くなりになりました」

寺原真衣(てらばら まい)はウサギのぬいぐるみを握りしめたまま、無表情で手術室をじっと見つめていた。

彼女は娘の最後の旅立ちを見送るため、静かに歩み寄った。

手術台の上、真衣は娘の枯れ枝のように細く乾いた小さな手をそっと握った。

その手は冷たく、すでにぬくもりは失われていた。

彼女は静かに娘の髪を整えた。

脳裏には、娘がまだ救急室へ運ばれる前、かすかに漏らした弱々しい声がよみがえる。

「ママ……おじさんは、まだ来ないの?」

娘が「おじさん」と呼んでいたのは、実の父親である高瀬礼央(たかせ れお)だった。彼は娘に「パパ」と呼ぶことを許さず、そのくせ忘れられない初恋相手の息子には「パパ」と呼ばせていた。

高瀬千咲(ちさき)のいちばんの誕生日の願いは、パパと一緒に過ごすこと、そして一度だけでも「パパ」と呼ばせてもらうことだった。

千咲は体が弱く、去年の冬、冷たい風の中で礼央が帰ってくるのを待ち続けたせいでインフルエンザにかかり、肺炎を患った。今年に入ってからは病状が急激に悪化し、ずっと入院していた。

今日もまた、寒い冬の日だった。千咲はこっそりと家の門の外で、礼央の帰りを待ち続けていた。

倒れていたところを真衣が見つけ、すぐに病院へと運ばれた。

医師からは、危篤状態だと宣告された。

真衣は礼央に、娘の誕生日くらいは一緒にいてほしいと、必死に懇願した。

彼はそれを承諾した。

だが、またしても約束は裏切られた。

彼女は枯れ枝のように痩せ細った娘の小さな体をそっと抱きしめ、優しくささやいた。「いい子ね……もう、つらいことは終わりよ」

もう、病の苦しみに耐える必要はない。

もう、毎日父親に嫌われ、決して届かない父の愛を求めて泣くこともない。

「ママ、どうしておじさんは私にパパって呼ばせてくれないの? でもお兄ちゃんはいいのに……

ママ、萌寧さんがお兄ちゃんのこと好きだから、パパもお兄ちゃんのこと好きなんだよね……」

娘の無邪気な問いかけが、今もなお彼女の耳元で何度も何度も響いているようだった。

幼い彼女には、なぜパパが自分を好きになってくれないのか、なぜ自分だけ「パパ」と呼べないのか、その理由がどうしてもわからなかった。ただ、きっと自分がお兄ちゃんよりも劣っているから、だからパパに嫌われているのだと、そう思い込んでいた……

六年前、彼女は礼央とふとしたことで関係を持ち、千咲を身ごもった。いわゆる授かり婚だった。

千咲を産んだ時、彼女は難産の末、大量出血したが、彼は一度も顔を見せることはなかった。

その頃、礼央は憧れの女性・外山萌寧(とやま もえ)の出産に付き添っていたのだ。どちらが大事か、それは一目でわかることだった。

萌寧は男の子を産んだ後、その子を礼央に預けて出国し、そのまま消息を絶った。

一方、真衣は長年、礼央を一途に想い続けてきた。彼の心を少しでも引き寄せたくて、萌寧が産んだ子供を受け入れ、我が子同然に心を込めて育て上げた。

彼は千咲に「パパ」と呼ばせることを決して許さなかった。だが、萌寧の息子にはまるで宝物のように接した。これが、決定的な違いだった。

難産の時、彼女は本当は気づくべきだったのだ。あの男の心は氷のように冷たく、どれほど手を尽くしても、決して温めることはできないということに。

本当は千咲のほうが午前中に先に生まれていた。それなのに、彼は萌寧の息子を「兄」にして、高瀬家の長男としての地位を与えた。

その結果――

誰もが、その子こそ礼央の本当の息子だと信じて疑わなかった。

そして、千咲はただの私生児だと蔑まれたのだ。

医師は彼女の震える背中を重苦しい面持ちで見つめながら、そっと声をかけた。「お父様は……まだお見えになっていないのですか?」

この子・高瀬千咲が入院してからというもの、父親の姿は一度たりとも見かけることはなかった。

真衣の瞳は冷たく光り、皮肉げにかすかに笑った。「父親なら、私生児を連れてその実の母親に会いに行き、誕生日パーティーを開いていますよ」

毎年、同じことの繰り返しだった。

それでも彼女は、馬鹿みたいに四年間も他人の子を育て続けてきた。

同じ誕生日の子供なのに、千咲には冷たい仕打ちしか与えられなかった。

医師は呆然とし、目の前の哀れな女性に、どんな言葉をかければいいのか分からずにいた。

-

千咲が亡くなって初日、真衣は全ての手続きを済ませた。

北城の火葬手続き確認書には、父母双方の署名が必要だった。

真衣は港湾の別荘へ戻り、千咲の遺品を静かに整理した。

その時、階下から車の音が聞こえてきた。

「パパ!いつママを捨てて萌寧さんと結婚するの?萌寧さんにママになってほしい!」

礼央はコートを腕にかけ、身をかがめて子供である高瀬翔太(たかせ しょうた)の頬を優しくつねった。「翔太、萌寧さんをママって呼んでいいんだよ」

真衣は階上で、その会話の一部始終をはっきりと耳にした。

胸の奥がきゅっと締めつけられる。彼女はそっと目を閉じ、深く息を吸い込んだ。

「ママにお風呂に入れてもらって、着替えたら萌寧さんを迎えに行きなさい」

翔太は嬉しそうに跳びはねた。「やった!」

けれど次の瞬間、翔太の小さな顔は曇り、しょんぼりとつぶやいた。「でも……ママが知ったら、行かせてくれないかも。ママ大嫌い、いつも外のもの食べさせてくれないんだもん」

礼央は翔太の頭を撫で、やさしく背中を押すように言った。「パパがいるから、ママは何も言えないよ」

礼央はふと目を上げ、ちょうど階段を下りてくる真衣と視線がぶつかった。

だが彼の顔は淡々としていて、何の感情も浮かばず、視線を逸らして見なかったことにした。

翔太は駆け寄り、真衣の手を握って言った。「ママ、お風呂入れて。あとでお出かけするんだ!」

真衣はその手を静かに振りほどき、顔を上げて礼央を真っすぐに見つめた。「何か……忘れてない?」

礼央は淡々と真衣を一瞥した。「何を?」

何年経っても、礼央はずっと冷たかった。彼女に対しても、千咲に対しても、冷たさは変わらなかった。

真衣は自嘲するように微笑んだ。

そうね。礼央が千咲と翔太の誕生日が同じ日だなんて、覚えているはずがない。

翔太の誕生日は毎年、萌寧と一緒に盛大に祝われる。

その一方で、千咲は毎年、毎年、冷たい冬の風の中で、決して帰ってこない父を待ち続けていたのだ。

「話がある」

礼央は嘲笑うように鼻で笑った。「今日は忙しい」

「長くはかからないわ。サインして」

真衣は静かに言い、手にしたファイルを開いて、署名する場所を指し示した。

礼央はひどく不機嫌そうで、まるで彼女と一秒でも一緒にいること自体が鬱陶しいとでも言いたげだった。

彼は眉をひそめ、勢いよく署名すると、書類を真衣に突き返した。

「今夜は翔太と外で泊まるから帰らない。明日の朝、学校の先生に翔太が半日休みをもらうことを伝えておけ」

真衣は奥歯を噛みしめ、書類を握る指先が真っ白になるほど力を込めた。

もし彼がほんの少しでも真剣に目を通していれば。

すぐに気づいたはずだ。文書の一枚は離婚届、もう一枚は千咲の火葬手続きの書類だということに。

それなのに、彼はどちらの書類にも無造作に、心を込めることなくサインしたのだった。

「それと、千咲に電話してくるなと伝えろ」

真衣は冷たく笑った。

千咲はもう電話なんてかけてこない。

なぜなら、彼女はもう、この世にはいないから。

礼央は、普段とは明らかに違う真衣の態度にも、まるで気にする様子はなかった。

時間が迫る中、萌寧の方から電話が入り、彼らがいつ到着するのか尋ねてきた。

翔太はお風呂にも入らず、着替えもしないまま、礼央のあとについて外へ出た。「今夜は新しいママにお風呂に入れてもらう~」

礼央は甘やかすようにその言葉に応えた。

「いいよ」

真衣はその場に立ち尽くし、彼らの去っていく背中を、ただ呆然と見つめ続けた。

彼女は家の中にある、自分と千咲に関係するすべてのものを整理し、燃やした。

そしてその足で火葬場へ向かい、千咲の遺体を火葬した。

遺骨を受け取った時――

真衣の涙は、こらえきれずに頬をつたって落ちた。

「千咲……ママを待ってて。すぐに会いに行くから……」

-

一方その頃。

礼央は翔太を連れ、萌寧の帰国歓迎パーティーに出席していた。

三人は和やかに語らい、まるで本当の家族のように親密だった。周囲の人々も皆、彼らの家庭の幸せを称賛し、真衣がいつまでも高瀬夫人の座に居座り、彼らの幸せを壊しているのだと噂していた。

その時、誰かが人混みをかき分けて礼央の前に駆け寄ってきた。

「高瀬社長、奥様とお嬢様が本日火葬されました。どうか葬儀場へ、遺骨を受け取りにいらしてください」

礼央は眉一つ動かさず、冷えきった声で言った。「いい歳して、そんな嫉妬じみた茶番をいつまで続けるつもりだ?」

「ですが……火葬許可書にはご自身で署名されましたし、離婚届にも……」

その言葉に、礼央の心臓は一瞬、脈打つのを忘れた。「……何だと?」

礼央はほとんどスピード違反のまま火葬場に辿り着き、妻と娘が火葬炉に送り込まれる光景を目の当たりにした。

それだけの光景で、彼の胸は何かに引き裂かれるような痛みに貫かれた。

火葬場の職員が聞いたのは、彼が「ドサッ」と倒れる音だけだった……

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
10 Chapters
บทที่ 1
“ลูกทรพีนั่นเป็นยังไงบ้าง ขอให้ยกโทษให้หรือยัง?”ภายในคฤหาสน์หลังใหญ่ ประโยคนี้ของพ่อราวกับเสียงสายฟ้าฟาดในที่ราบพ่อบ้านตอบอย่างกระอักกระอ่วน “คุณท่านครับ คุณหนูยังไม่ออกมาเลยครับ”นิ้วเรียวยาวที่กำลังคีบซิการ์ของพ่อชะงัก พลันกลับสู่ท่าทางปกติ “ปกติฉันตามใจเธอจนเสียคน ถึงได้ทำให้เธอกำเริบเสิบสาน ไม่คิดเลยว่าจะกล้าขังหรวนหร่วนไว้ในรถ สมควรทำให้เธอลำบากซะบ้าง”พ่อบ้านอดกลั้นไม่ไหวเล็กน้อย เขาพูดขึ้นว่า “แต่ว่าตอนนี้ข้างนอกอุณหภูมิสูงถึงสี่สิบกว่าองศา ในรถร้อนขนาดนั้น คุณหนูจะ...”“หึ ร้อน? ต้องทำให้เธอรู้จักร้อนซะบ้าง ฉันจะดูซิว่าต่อไปเธอยังกล้าทำแบบนี้กับหรวนหร่วนอีกหรือเปล่า มีแค่เธอสัมผัสได้ถึงอุณภูมิในรถเท่านั้น ต่อไปเธอถึงจะไม่ทำเรื่องพรรค์นี้อีก”น้ำเสียงของพ่อเย็นชา ราวกับลืมไปเสียสนิทว่าฉันถูกขังอยู่ในที่เก็บของท้ายรถมาเจ็ดวันแล้วพ่อบ้านยังอยากจะพูดอะไรต่ออีก ทว่าถูกเขาขัดขึ้นอย่างไม่สบอารมณ์ “เอาละ นายคิดว่าในบ้านจะไม่มีคนแอบส่งข้าวให้เธอเลยหรือไง? เธอเป็นเด็กดีจะตาย ไม่ตายหรอก”เมื่อได้ยินประโยคนี้ ฉันก็อดขำออกมาไม่ได้ แต่ว่าไม่มีใครได้ยินเสียงของฉันเลยเพราะ ฉันตายไ
Read more
บทที่ 2
ยี่สิบปีก่อน ซูเชียนเลิกกับพ่อฉัน แล้วหันไปแต่งงานกับคนรวยมีอิทธิพลที่ที่บ้านจัดการให้หลังจากนั้นสรรพสิ่งก็แปรเปลี่ยนตามเวลา คนรวยกลายเป็นคนจน กลับกันคนจนอย่างพ่อฉันเมื่อแต่งงานกับแม่ของฉัน ก็ชุบตัวเปลี่ยนเป็นรวยทั้งหมดก็เหมือนอย่างละครแบบนี้ หลังจากนั้นแม่ก็จากไปเพราะป่วย ซูเชียนก็หย่าสำหรับพ่อฉันแล้ว นี่ถือเป็นข่าวดีสองเรื่องและแบบนี้ ซูเชียนกับพ่อจึงกลับมาคบหากัน สองแม่ลูกไต่เต้าขึ้นมา แย่งทุกอย่างที่เป็นของฉันไปทั้งเสื้อผ้าของฉัน ห้องของฉัน และสุดท้ายก็แย่งพ่อของฉันไปเจ็ดวันก่อน ซูอวี๋หร่วนกลับมาทั้งดีอกดีใจ บอกว่าตัวเองได้ใบขับขี่แล้ว ตอนนี้ขับรถได้แล้วพ่อบอกว่าจะซื้อรถยนต์ให้เธอหนึ่งคัน แต่เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยขึ้นอย่างกระมิดกระเมี้ยนว่า “หนูคิดว่ารถสีชมพูที่อยู่ในโรงจอดรถคันนั้นก็สวยดีนะคะ”ฉันตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงเย็นชา “รถคันนั้นพ่อซื้อให้ฉัน เธออยากได้ก็ให้พ่อเธอซื้อให้สิ เธอไม่มีพ่อของตัวเองเหรอ?”นั่นคือของขวัญวันเกิดที่พ่อให้ฉันหลังจากที่ฉันได้ใบขับขี่มา ปกติฉันขับออกไปน้อยมาก ทีแรกฉันยังคิดว่าพ่อจะเข้าใจ ทว่าคำพูดหลังจากนี้ของเขาทำลายจินตนาการฉั
Read more
บทที่ 3
ตอนค่ำ พ่อบ้านฉวยโอกาสเดินเข้ามาที่โรงจอดรถ ในตอนที่คนทั้งคฤหาสน์หลับกันไปหมดแล้ว ยังไม่ทันได้เข้าใกล้รถคันนั้น เขาก็ได้กลิ่นเหม็นรุนแรงยากจะทนไหวสายหนึ่งยิ่งเข้าใกล้รถคันนั้นกลิ่นก็ยิ่งแรงขึ้น ของเหลวไม่ทราบบนพื้นเริ่มมีหนอนขึ้นในหัวเขาผุดลางสังหรณ์ไม่ดีขึ้นมาอย่างหนึ่ง ฉันขวางอยู่ตรงหน้าเขา แล้วพูดกับเขาว่า “รีบกลับไปเถอะค่ะ อย่าดูเลย มันน่าคลื่นไส้มากจริง ๆ นะคะ ดูแล้วคุณจะกินข้าวไม่ลงไปตลอดชีวิต”พ่อบ้านเป็นคนดี เขาเคยเอ่ยปากช่วยฉันขอร้อง แต่คนชั้นผู้น้อยอย่างเขาพูดไปก็ไม่มีใคร และเพื่องานที่รายได้พอใช้ได้นี้ จึงช่วยอะไรไม่ได้มากนักบางทีการตักเตือนของฉันอาจได้ผล พ่อบ้านถอยหลังไปหลายก้าว และเดินออกไปโดยไม่แม้แต่จะหันมามองจริง ๆเช้าวันต่อว่า พ่ออารมณ์ดีเป็นอย่างมาก หลังกินข้าว ก็หยิบกล่องของขวัญที่ห่ออย่างสวยงามออกมาจากลิ้นชักกล่องหนึ่งเขาฉวยโอกาสในตอนที่ซูอวี๋หร่วนไม่ได้สนใจ วางกล่องของขวัญกล่องนี้ไว้ตรงหน้าเธอ“หรวนหร่วน สุขสันต์วันเกิดนะ ดูของขวัญของลูกสิ”ใบหน้าของซูอวี๋หร่วนเต็มไปด้วยความเซอร์ไพรส์ “ขอบคุณค่ะคุณพ่อ!”เธอเปิดออกอย่างอดใจไม่ไหว ด้านในเป็นกุญแจรถตัว
Read more
บทที่ 4
เนื่องจากอุณหภูมิร้อนอบอ้าว จึงมองใบหน้าของศพไม่ออกแล้ว มีแค่ดวงตาทั้งสองที่ยังเบิกตาโพลงอยู่เพียงสิ่งเดียว ตายตาไม่หลับบางจุดบนร่างกายเน่าเปื่อยขั้นรุนแรง เผยกระดูกด้านในออกมา ส่วนที่เหลือเต็มไปด้วยหนอนแมลงวันสีขาว เมื่อประตูรถถูกเปิดออก ทำเอาแมลงวันที่เกาะอยู่บนศพตกใจ เสียงหึ่ง ๆ ๆ ดังเสียดหูไม่หยุด“อ้วก...”พวกคนใช้รีบพุ่งไปอ้วกข้าง ๆ ทันที ไม่กล้ามองเพิ่มอีกพ่อเดินเข้าไป ในวินาทีที่เห็นศพฉันอีกครั้ง นัยน์ตาก็พลันหดตัวลง หลังจากนั้นใบหน้าก็บึ้งตึงเดือดเป็นฟืนเป็นไฟ “เซี่ยไป๋ล่ะ? นี่ไม่ใช่เซี่ยไป๋! ให้เธอออกมา!”เขาจ้องใบหน้าที่เน่าเฟะไปแล้วใบหน้านั้นเขม็ง ไม่รู้เพราะอะไร ตรงหน้าผากเน่าเปื่อยรุนแรงที่สุด จนเผยกระดูกสีขาวมากมายออกมาแล้วในวินาทีนี้ฉันมองใบหน้านั้น ไม่กล้าเชื่อเลยว่านั่นคือตัวฉันท้ายที่สุดพ่อบ้านก็อดไม่อยู่ ตะโกนเสียงดังขึ้นมาว่า “คุณท่าน นี่ก็คือคุณหนู เธอตายไปแล้ว”พ่อถลึงตามองเขาด้วยความเกรี้ยวกราด “ตาแก่อย่างนายนี่นะ แก่จนเลอะเลือนไปแล้วใช่ไหม นี่ใช่เซี่ยไป๋ที่ไหน เจ้านี่ต้องเป็นฝีมือเธอนี่เอามาหลอกฉันแน่ ๆ”“คุณหนูใหญ่ถูกขังเอาไว้แปดวันแล้ว ต่อให้เป็น
Read more
บทที่ 5
เมื่อหันหลังกลับไปมอง พ่อบ้านและเหล่าคนใช้ไม่กล้ากระทั่งดูศพ และยิ่งไม่ต้องพูดถึงจัดการศพเลย“พ่อบ้าน จะทำยังไงดี? ฉันไม่กล้าทำ” แม่บ้านคนหนึ่งถามขึ้นมาพ่อบ้านถอนหายใจ ก่อนจะถอดถุงมือสีขาวที่อยู่ในมือทิ้งไปบนพื้น“ผมไม่ทำแล้ว พวกคุณดูแลตัวเองดี ๆ ด้วยนะ”เมื่อเขาพูดแบบนี้ คนอื่น ๆ เองต่างก็ตัดสินใจออกเช่นกันถึงยังไงที่นี่ก็มีศพศพหนึ่งอยู่ พวกเขาเป็นแค่คนใช้ ไม่ใช่หมอนิติเวช เก็บศพไม่ได้อยู่ในขอบเขตภาระงานของพวกเขายิ่งไปกว่านั้นเมื่อครู่ในพวกเขามีหลายคนที่เห็นศพของฉันแล้ว สิ่งที่ฝังอยู่ในใจนี้ไม่ใช่สิ่งที่เงินจะชดเชยได้ตอนนี้ต่อให้เพิ่มเงินพวกเขาก็ไม่อยากอยู่ต่ออีกแล้ว“ฉันเองก็ไม่ทำแล้ว ที่บ้านหลังนี้มีศพ น่ากลัวจะตาย”“นั่นน่ะสิ ฆ่าได้กระทั่งลูกสาวของตัวเอง บ้านหลังนี้ฉันไม่กล้าอยู่แล้ว”คนใช้ทั้งหมดที่อยู่ในเหตุการณ์ล้วนเลือกที่จะยอมแพ้ไม่ทำแล้ว พวกเขาถอดถุงมือ ถอดผ้ากันเปื้อนออก แล้วเดินอาด ๆ ออกไปจากตรงนี้พ่อบ้านออกไปเป็นคนสุดท้าย เขาทำงานที่นี่มาหลายปีคนใช้หนุ่มคนหนึ่งกระซิบถามขึ้นว่า “พ่อบ้าน จะแจ้งตำรวจหรือเปล่า ทิ้งศพเอาไว้ตรงนี้มันน่าคลื่นไส้จะตาย”พ่อบ้านมอ
Read more
บทที่ 6
ตอนกลางคืน ซูอวี๋หร่วนนอนอยู่บนเตียง เธอล้วงโทรศัพท์เครื่องหนึ่งออกมาจากใต้หมอนในตอนนี้เองฉันเพิ่งพบว่า โทรศัพท์กลับเป็นของฉัน และไม่รู้ว่าเธอไปเอามาตั้งแต่ตอนไหนเธอเปิดห้องแชตที่ปักหมุดไว้บนสุดของไลน์ออก ก่อนจะพิมพ์ข้อความอย่างรวดเร็วแล้วกดส่งไปแทบจะในวินาทีต่อมา ก็มีเสียงก่นด่าด้วยความเดือดดาลแว่วดังขึ้นมาจากห้องพ่อที่อยู่ไม่ไกล“ฉันว่าแล้วเชียวว่านังลูกทรพีนี่มันแกล้งตาย ไม่คิดเลยว่าจะกล้าขู่ฉันด้วย ฉันไม่มีลูกสาวอย่างมัน! ให้ดีให้มันตายอยู่ข้างนอกนั่นแหละ ตายไปเลย”ฉันขยับเข้าไปใกล้ อยากดูว่าซูอวี๋หร่วนส่งข้อความอะไรไป ถึงทำให้เขาโกรธได้ขนาดนี้“ตาแก่ พ่อกล้าระงับบัตรหนูเหรอ เชื่อไหมหนูจะตายให้พ่อดู!”ฉันจิ๊อย่างไม่พอใจเสียงหนึ่ง “แค่นี้เองเหรอ นี่มันไม่มีแรงจูงใจที่จะฆ่าเกินไปแล้วหรือเปล่า”เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว ฉันมีเพียงความเกลียดชังให้กับพ่อทางสรีรวิทยาคนนี้เท่านั้น อย่างอื่นไม่มีทั้งนั้นซูอวี๋หร่วนช่วยด่าเขาแทนฉันได้สองสามประโยค ฉันยังต้องขอบคุณเธอด้วยตอนนี้ฉันตายไปแล้ว เขาจะข่มขู่ฉันต่อไปไม่ได้อีกในไลน์ มีข้อความของเพื่อนที่ติดต่อฉันอีกไม่น้อย ซูอวี๋หร่วนไล่
Read more
บทที่ 7
หลังออกไปจากบ้านฉัน เธอก็ส่งข้อความมาหาฉันไม่หยุด โทรศัพท์ฉันที่อยู่ในกระเป๋ากางเกงซูอวี๋หร่วน ก็สั่นไม่หยุดเช่นกันบางทีอาจเป็นเพราะซูอวี๋หร่วนกลัวว่าเธอจะไปแจ้งตำรวจ จึงตอบกลับเธอไปเงียบ ๆ ประโยคหนึ่ง “ทุกอย่างโอเค ไม่ต้องเป็นห่วง”ทว่านี่ไม่เหมือนวิธีการพูดของฉันเลยแม้แต่นิดเดียว อีกฝ่ายจึงยิ่งส่งข้อความมาอย่างบ้าคลั่งกว่าเดิมซูอวี๋หร่วนกลัวเล็กน้อย จึงปิดโทรศัพท์และซ่อนเอาไว้ในถังน้ำของชักโครก จากนั้นก็ไปใช้เวลาพักผ่อนที่ต่างประเทศกับพ่อฉันเองก็ตามพวกเขาไปเช่นกันในช่วงเวลานี้นอกจากพวกเขาจะไปเที่ยวสี่ที่แล้ว พ่อยังพาซูเชียนไปโรงพยาบาลด้วยซูเชียนตั้งท้องโดยไม่ได้ตั้งใจ แต่ไหน ๆ ก็ตั้งท้องแล้ว งั้นทางที่ดีก็ควรเป็นลูกชายโรงพยาบาลภายในประเทศไม่สามารถตรวจเพศได้ ฉะนั้นจึงฉวยโอกาสไปตรวจเพศที่โรงพยาบาลด้วยเสียเลยขณะที่รู้ว่าเป็นลูกชาย พ่อดีใจจนเหมือนเด็กลงไปสิบปีในทันใด“ดี ๆ ๆ ผมจะตั้งชื่อให้เขาว่าจี้เย่ ต่อไปให้สืบทอดธุรกิจของตระกูลผม”ทั้งสองคนกลับถึงโรงแรมด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยสีแดงเลือดฝาด ซูอวี๋หร่วนเองก็เพิ่งกลับมาจากซื้อของ พ่อให้บัตรเธอใบหนึ่ง ให้เธอรูดได้ตามสบา
Read more
บทที่ 8
“ผมไม่รู้ เซี่ยไป๋เดรัจฉานนั่นหายตัวไปนานแล้ว” พ่อพูดด้วยใบหน้าเย็นชา“โอเคครับ คุณเซี่ย เราจะตามหาต่อไป แต่ก็หวังว่าคุณจะให้ความร่วมมือกับการทำงานของเรานะครับ”อันที่จริงไม่ว่าพวกตำรวจเขาจะตามหาอย่างไร ก็ไม่มีทางตามหาฉันเจออีกเพราะตอนนี้ฉันยังนอนอยู่ในที่เก็บของท้ายรถนั่น ศพเน่าเปื่อยขั้นรุนแรง บางทีไม่นานอาจจะเหลือเพียงโครงกระดูกแล้วจะมีคนตามหาเจอได้ยังไงกัน?ตำรวจสืบหาไปทั่ว อยากจะหาตัวฉันให้พบ ทว่าในภาพวงจรปิด จุดที่ฉันปรากฏตัวล้วนใส่หน้ากากอนามัยและใส่หมวก เดิมทีแค่นี้ไม่มีทางมั่นใจได้เลยเสาะหาราวกับแมลงวันไร้หัวอยู่นาน นานจนซูเชียนออกจากโรงพยาบาลแล้ว ตำรวจก็ยังไม่พบเบาะแสของฉัน“เธอเหมือนหายไปกลางอากาศอย่างนั้น” ตำรวจเอ่ยขึ้นตอนที่มาบ้าน“ฮึ ผู้ใหญ่คนหนึ่ง จะมาหายไปกลางอากาศได้ยังไง! พวกหัวมงกุฎท้ายมังกรของเธอพวกนั้นต้องช่วยอยู่เบื้องหลังแน่ เซี่ยไป๋จิตใจโหดเหี้ยม ต้องถูกเธอซ่อนแน่ ๆ!”ตำรวจไม่ได้เดือดดาลแต่อย่างใด เขาลวดมองไปภายในบ้าน และพบกับกล้องวงจรปิดในห้องรับแขกตัวหนึ่ง“คุณเซี่ยครับ เราขอดูกล้องวงจรปิดในบ้านคุณหน่อยได้ไหมครับ?”พ่อพยักหน้า “ได้ครับ”ตำรวจก๊อ
Read more
บทที่ 9
ขณะที่ตำรวจชั้นผู้น้อยพูดประโยคนี้ออกมา ตนก็เขลาไปเช่นกัน พวกเขาทำคดีมาหลากหลาย สถานการณ์แบบนี้ยังมีอะไรที่ไม่เข้าใจอีกความเป็นไปได้เพียงหนึ่งเดียวก็คือ คนคนนี้ตายไปแล้วเมื่อเห็นพวกเขาคิดได้ถึงจุดนี้ ฉันก็โล่งอก รีบไปหาศพฉันสิคะ ฉันกลัวว่าถึงเวลานั้นจะเหลือแค่โครงกระดูก แล้วทำพวกคุณกลัวตำรวจนำเบาะแสที่พบในหลายวันมานี้กลับไปบอกพ่อ“คุณเซี่ยครับ ตอนนี้เรากำลังสงสัยว่า จะเกิดเรื่องอะไรที่ไม่คาดคิดขึ้นกับเซี่ยไป๋ หวังว่าคุณจะให้ความร่วมมือกับการสืบสวนของเราด้วยนะครับ”เมื่อพ่อได้ยินแบบนี้ เขาไม่เชื่ออยู่แล้ว “เป็นไปไม่ได้ เธอยังขับรถชนคนได้อยู่เลย จะมีอะไรไม่คาดคิดเกิดขึ้นได้ยังไง”“แต่เหมือนว่าเซี่ยไป๋จะหายไปจากโลกใบนี้ตั้งแต่ก่อนเธอชนคนแล้วนะครับ ไม่มีบันทึกการอุปโภคบริโภค ไม่มีบันทึกการโทร ไม่มีอะไรเลย คุณเซี่ย คุณคิดว่านี่เป็นไปได้เหรอ?”ตำรวจสีหน้าเคร่งขรึม แต่พ่อก็ยังไม่สนใจ “ทำไมจะเป็นไปไม่ได้ ผมระงับบัตรของเธอทั้งหมดแล้ว ไม่มีบันทึกการอุปโภคบริโภคก็ปกติจะตายไป เธอมีเพื่อนเยอะขนาดนั้น ให้เธอนิด ๆ หน่อย ๆ ก็พอให้เธอใช้แล้ว”“ทางเราเองก็ตรวจสอบแล้ว เพื่อนเหล่านี้ของเธอไม่ได
Read more
บทที่ 10
เขาเดินเข้าไป ยังไม่ทันได้พูดอะไรก็ถูกพ่อคว้าขากางเองเอาไว้“สารวัตรจาง นี่เป็นของปลอม นี่ไม่ใช่ลูกสาวของผมใช่ไหม?”ในแววตาของเขาประกายแสงแห่งความหวังวาบหนึ่ง ดูราวกับเป็นพ่อที่ห่วงลูกสาวมากคนหนึ่งทว่ากลับถูกสารวัตรจางเตะออกไป จากนั้นก็ล้วงกุญแจมือออกมาใส่มือเขาจากเบื้องหลัง“คุณเซี่ย พ่อบ้านคนก่อนของบ้านคุณมาแจ้งความที่โรงพักว่าคุณฆ่าคนอำพรางศพ มีกล้องวงจรปิดเป็นหลักฐาน”สารวัตรจางเขย่ามือถือ “โชคไม่ดีเลย นี่คือลูกสาวของคุณ”“เป็นไปไม่ได้! ไม่มีทาง ลูกสาวผมไม่มีทางตาย เป็นไปไม่ได้! เธอต้องออกไปเที่ยวเล่นแน่ ๆ แล้วสร้างศพปลอมมาหลอกผม!”พ่อที่ถูกใส่กุญแจมือดิ้นขึ้นมาอย่างแรง ในแววตาเต็มไปด้วยความสิ้นหวังฉันยืนเงียบอยู่ข้าง ๆ มองท่าทางคลุ้มคลั่งของเขาพ่อ ในวินาทีที่ถูกใส่กุญแจมือ พ่อกลัวว่าตัวเองจะต้องถูกจับขังคุกเพราะฆ่าคนตายและต้องสูญเสียทั้งหมดในตอนนี้ไป หรือว่ากำลังคิดถึงลูกสาวอย่างหนูที่หายไปจากโลกใบนี้อย่างไม่มีวันกลับจริง ๆ“คุณเซี่ย ศพที่ผมเคยเห็นมาไม่หนึ่งพันก็มีแปดร้อย เป็นของจริงหรือของปลอมผมแยกแยะได้ อยากจะพูดอะไรก็เก็บไปพูดที่โรงพักเถอะ”ตำรวจคุมตัวเขาเดินไปข้า
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status