Masuk‘เจ้าบ่าวของฉางเจียจะต้องเป็นข้าเพียงเท่านั้น’สวีหย่วนไม่เคยคิดเลยว่าหลังจากนั้นเขาต้องใช้ความพยายามเป็นอย่างมากกว่าจะได้แต่งงานกับฉางเจีย พอนางตัดสินใจว่าจะแต่งให้กับผู้อื่นแล้วนางก็มีความมุ่งมั่นเป็นอย่างยิ่ง ต่อให้เขาบอกว่าเขายินดีที่จะแต่งงานกับนาง แต่นางกลับคิดแค่เพียงว่าเขารู้สึกสงสารนางเพียง
คุณหนูสกุลฉางกำลังจะแต่งงาน ข่าวนี้ทำให้ผู้คนในเมืองหลวงต่างพากันแตกตื่นและก็พากันสงสัยว่าใครกันที่จะเป็นเจ้าบ่าวผู้โชคร้ายคนนั้น ที่น่าประหลาดใจก็คือใกล้จะถึงวันมงคลอยู่แล้วแต่จวนสกุลฉางกลับไม่ได้จัดเตรียมงานมงคล แต่จวนที่จัดเตรียมงานมงคลกลับเป็นจวนสกุลหยาง จึงมีหลายคนต่างพากันพูดเป็นเสียงเดียวกันว
“บัดซบ! หลินเหม่ยเหยาถ้าเจ้ากล้าเป็นอะไรไป ข้าจะตามไปเอาเรื่องเจ้าในปรโลกแน่ๆ” ฉางเจียเอ่ยพลางวิ่งอย่างสุดฝีเท้าไปที่จวนสกุลหยางโดยมีอิงเถาวิ่งตามนางมา“คุณหนูฉาง ข้าเอารถม้ามารับท่านด้วยนะเจ้าคะ” แม้ว่าจะวิ่งสุดฝีเท้าแต่ฉางเจียก็วิ่งไปไกลแล้ว อิงเถาได้แต่หลังน้ำตาออกมาอีกครั้งแล้ววิ่งกลับไปที่รถม้า
‘ข้าเคยพูดว่าเขาเป็นคนหน้าตาธรรมดาหรือ ข้าเคยพูดตอนไหนกันนะ’ นี่คือความคิดของฉางเจียหลังจากที่นางมอบถุงผ้าปักของตนเองให้สวีหย่วนเพื่อเป็นของแทนใจแต่กลับถูกเขาส่งคืนมาให้แถมยังบอกกับนางว่า“คุณหนูเคยเอ่ยกับข้าว่าข้าเป็นคนที่มีหน้าตาธรรมดา ดังนั้นคนที่มีหน้าตาธรรมดาเช่นข้าจึงไม่คู่ควรที่คุณหนูฉางจะมาช
“จิ่นหลันเป็นถึงนายกองหญิงของทัพอู่ติ้ง ได้ยินมาว่าหลายปีมานี้นางคือกุนซือของกองทัพ หากนางคิดมากถึงเพียงนั้นเหตุใดจึงไม่คิดบ้างเล่าว่า ข้าไม่เคยทุ่มเทความสนใจของข้าให้กับสตรีอื่น และข้าก็เชื่อว่าลูกเหยียนของข้าคงจะไม่ต่างจากข้ามากนัก ส่วนลูกเยว่เจ้าไม่ต้องกังวล ขนาดข้ายังตกหลุมรักเจ้าได้ คงจะมีสักวั
ซ่งเสวี่ยหรงและกัวไป๋จิ้งถูกตัดสินประหารชีวิตในวันเดียวกัน คนสกุลกัวทั้งสกุลพลอยติดร่างไปด้วย ส่วนคนอื่นๆ ในสกุลซ่งได้รับการอภัยโทษและถูกเนรเทศไปอยู่ชายแดนตลอดชีวิต หวังจื่อเถียนทนรับความลำบากไม่ไหวแขวนคอตนเองตายไปในที่สุด หลินเหม่ยเหยารับฟังเรื่องราวเหล่านี้ด้วยจิตใจอันว่างเปล่า บุญคุณความแค้นในชาต
ในขณะที่ซ่งเสวี่ยหรงกำลังแสดงความยินดีกับพระสัสสุระคนใหม่อย่างหยางเม่า คนงามที่มีทั้งคุณธรรมและจรรยาของเขาก็กำลังร่วมกันวางแผนกับเฉินอี๋เหนียงว่าจะให้ร้ายหลินเหม่ยเหยาอย่างไรดี“ที่เจ้าพูดมาก็ถูกต้อง วันหน้าหากนางแต่งเข้ามาไม่ใช่แค่เพียงเจ้าที่จะต้องมองสีหน้าของนาง ตัวข้าเองก็คงจะอยู่ในจวนแห่งนี้อย่
หลี่ไทเฮาถูกส่งเข้าตำหนักเย็น หลี่ขุยและคนสกุลหลี่ถูกจับเข้าคุกหลวงเพื่อทำการไต่สวน ส่วนทัพอูติ้งถูกกองทัพวิหคดำของแม่ทัพใหญ่หยางเจี้ยนล้อมเอาไว้ เสวียนหมิงหลงฮ่องเต้ประกาศราชโองการยินดีจะลดโทษให้หากทัพอูติ้งยินยอมมอบตัวอ๋องให้แก่ราชสำนักใช้เวลาแค่เพียงไม่กี่วันคุกหลวงแคว้นต้าเหลียนก็ได้ต้อนรับอู๋อ
หลินเหม่ยเหยาจ้องมองสีหน้าอันซีดเซียวของบิดาแล้วจึงได้เอ่ยกับเขาด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเป็นห่วง“สีหน้าของท่านพ่อไม่ค่อยจะดีเลยนะเจ้าคะ” เมื่อหลินเหม่ยเหยาเอ่ยเช่นนี้หลินเจวี๋ยจึงได้แต่ทอดถอนใจออกมาแล้วเอ่ยกับบุตรสาวตามตรง“บุตรสาวของข้าถูกคนลอบทำร้ายแล้วจะให้ข้ามีสีหน้าดีๆ ได้อย่างไร ตอนที่ออ
“ใช่แล้วเจ้าค่ะ” เมื่อนางเอ่ยเช่นนี้เขาก็ส่งเสียงถามนางด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาในทันที“เจ้าลงมือกับพระนางหรือ” คำถามของเขามีน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความคาดหวังอยู่ และความคาดหวังนั้นทำให้นางพลันหัวเราะออกมาเบาๆ ในทันที“ต้องขอโทษด้วยที่ทำให้ผิดหวัง ข้าไม่ได้ลงมือทำแต่ก็มีส่วนทำให้พระนางมีโทสะบ้างนิดหน่อย เ







![สองขุนศึกขย่มนางพญาไม่อิ่มรัก (3p) – [PWP]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)