ในที่สุดก็เจอกัน

ตอนที่ 8 ในที่สุดก็เจอกัน

“ภูคะ คืนนี้ว่างไหม ทำไมถึงไม่รับสายบีม”

อยู่ๆก็มีนักศึกษาหน้าหมวยร่างเล็กเดินเข้ามาหาภูวิศ

“ไม่ว่าง มีอะไร”

เขาตอบกลับแบบไม่ได้สนใจอีกฝ่าย

“ภูได้บีมแล้วภูจะทิ้งไปง่ายๆแบบนี้เหรอ บีมไม่ยอมหรอกนะ”

นักศึกษาสาวปี 3 คณะอักษรศาสตร์ ลงทุนมาตามหาภูวิศถึงคณะวิศวกรรมศาสตร์ เพื่อนๆของเขารีบเดินหนีไป ทิ้งให้ภูวิศเคลียร์ปัญหาด้วยตัวเอง

“แล้วยังไง ก่อนที่ผมจะไปห้องบีม เราตกลงกันแล้วไม่ใช่เหรอ บีมทอดสะพานมา ผมก็ยื่นข้อเสนอไป พอบีมตกลง ผมก็สนอง จบแล้วก็ต่างคนต่างไป จะมาเรียกร้องอะไรจากผม ถ้าไม่คิดจะทำตามคำพูด ก็ไม่ควรที่จะเข้าหาผมตั้งแต่แรก”

เขาตอบกลับอย่างไร้เยื่อใย ขณะที่อีกฝ่ายต้องการจะครอบครองทั้งกายและใจของเขา

“แต่บีมยังอยากไปต่อกับภูไง บีมทำใจไม่ได้จริงๆ บีมอยากคุยกับภูไปเรื่อยๆ เหมือนตอนที่เราคุยกันแรกๆ ให้โอกาสบีมหน่อยได้ไหมภู”

หญิงสาวพูดพร้อมกับส่งสายตาอ้อนวอนคนตรงหน้า แต่เขากลับแสดงท่าทีเบื่อหน่ายอย่างเห็นได้ชัด

“ตอนที่บีมเข้าหาผมแรกๆ บีมก็รู้อยู่แล้วว่าผมเป็นคนแบบไหน ใครๆเขาก็รู้กันทั้งนั้น เป็นฝ่ายเดินเข้ามาเอง ก็ต้องยอมรับความจริงสิ เลิกมาวุ่นวายกับผมเถอะบีม”

“ภูใจร้ายจัง ก็ไม่คิดจะให้โอกาสบีมบ้างเลย”

“ใช่ ผมใจร้าย และผมก็ไม่เคยใจดีกับผู้หญิงคนไหนด้วย ผ่านมาแล้วก็ผ่านไปนะบีม อย่าทำให้ผมอึดอัด ตอนนี้ผมกำลังคุยอยู่กับน้องปีสอง ส่วนเรื่องของเราก็จบ”

เขาพูดแบบไม่แคร์ความรู้สึกของอีกฝ่ายเลยสักนิด และเขาทำแบบนี้กับผู้หญิงทุกคนที่เข้ามาหาเขา ผู้หญิงเหล่านั้นล้วนแล้วแต่ทำตามข้อตกลงกันไว้ แต่บีมเป็นคนแรกที่พยายามตามตื๊อเขาตลอด

“ภูกำลังคุยอยู่กับรุ่นน้องปีสองงั้นเหรอ ภูจริงจังกับผู้หญิงคนนั้นมากเลยใช่ไหม”

“ไม่ คนอย่างผมไม่จริงจังกับใครทั้งนั้น ก็แค่เรื่องบนเตียง จบแล้วก็แยกย้าย ไม่มีใครได้สิทธิพิเศษอะไรนอกเหนือจากนั้น ผมหวังว่าบีมจะเข้าใจและไม่มาทวงถามอะไรอีกนะ ผมเบื่อที่ต้องพูดอะไรซ้ำซาก”

“อืม บีมเข้าใจแล้ว บีมจะไม่มายุ่งกับภูอีก แต่บีมจะขอเตือนภูไว้นะ เวรกรรมมันมีจริง เอาผู้หญิงแบบไม่คิดจะจริงจัง ได้แล้วทิ้ง สักวัน ภูอาจจะโดนทิ้งเหมือนกับที่ภูทิ้งบีม”

หญิงสาวพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

“ไม่มีวันนั้นหรอก คนอย่างผมไม่เอาใจไปเล่นกับใครอยู่แล้ว เพราะผมไม่ได้คิดจะหาคนรัก ผมก็แค่หาคนที่มาสนุกด้วยกันชั่วคราว ขอตัวนะ แล้วบีมก็ไม่ต้องมาเสียเวลากับผมอีก”

เขาพูดจบก็เดินจากไปอย่างไม่ใยดี ทิ้งให้อีกฝ่ายยืนน้ำตาคลอด้วยความผิดหวัง

“เมื่อเช้าสาวคณะอักษรศาสตร์มาทวงสิทธิ์ถึงที่เลยเหรอวะ ไอ้ภู เสน่ห์แรงเหลือเกินนะมึง”

กอล์ฟพูดขณะที่พวกเขากำลังนั่งทานอาหารช่วงพักเที่ยง

“ทวงสิทธิ์อะไร มันจบไปแล้ว”

ภูวิศตอบกลับสั้นๆ

“จบง่ายดีนะมึง เพิ่งจะกินเขาก่อนเปิดเทอมแค่อาทิตย์เดียวไม่ใช่เหรอวะ กูจำได้ คนนี้มึงหิ้วออกจากผับ”

ออกัสพูดในสิ่งที่เขารู้และเห็นมากับตา

“กินอิ่มแล้วก็จบไง จะเอาอะไรอีกวะ”

“อย่าไปแซวมันให้มาก ตอนนี้มันกำลังเล็งเหยื่อปีสองอยู่”

ภีมพูดในสิ่งที่ออกัสและกอล์ฟยังไม่รู้

“จริงเหรอวะ/ใครอีกวะ”

กอล์ฟและออกัสพูดขึ้นพร้อมกัน

“น้องเดียร์ สาวสวยตาคมนมใหญ่ คณะนิเทศศาสตร์ไง”

ภีมบอกเพื่อนๆ

“อย่าบอกนะว่า...คนที่เดินมาขอชนแก้วกับมึงที่ผับวันก่อน”

ออกัสพอจะนึกออกว่าเป็นคนไหน

“อืม คนนั้นแหละ”

ภูวิศตอบตามตรง

“กูก็นึกว่ามึงลากน้องเขาไปแดกตั้งแต่วันนั้นแล้ว หึหึ”

ออกัสพูดพร้อมกับส่ายหน้าไปมา อย่างเอือมระอา

“คนอย่างไอ้ภูนะ ถ้ามันได้แดกแล้ว มันไม่พูดถึงหรอก ก็แสดงว่ายังไม่ได้แดก”

กอล์ฟพูดถึงเพื่อนรักอย่างรู้ทัน

“พี่ภูคะ เดียร์ขอนั่งด้วยนะคะ”

หญิงสาวปี 2 คณะนิเทศศาสตร์ที่ทุกคนกำลังพูดถึงเดินมาพอดี

“นั่งสิ”

ภูวิศตอบกลับ หญิงสาวนั่งลงข้างๆเขาทันที สายตาของเธอกำลังยั่วยวนเขาพอประมาณ นักศึกษาคนอื่นๆชำเรืองมองดูเขาและสาวนักศึกษาผู้นั้น

“คืนวันศุกร์อย่าลืมนะคะพี่ภู นัดกับเดียร์แล้ว ห้ามผิดนัดนะคะ”

“อืม ไม่ลืมหรอก เธอก็อย่าลืมเรื่องที่เราตกลงไว้ก็แล้วกัน”

“ไม่ลืมหรอกค่ะ”

เธอตอบกลับก่อนจะโน้มหน้าเข้าไปกระซิบข้างๆหูของเขา

“พี่ภูก็อย่าลืมถุงยางนะคะ”

คำพูดที่ผ่านเข้าหูของภูวิศ ถึงกับทำให้เขาขนลุกและรู้สึกร้อนรุ่มตามอารมณ์ของวัยรุ่น

“อืม ไม่ลืมหรอก แล้วเจอกันที่ผับนะ”

เขาพูดตัดบทเพื่อให้หญิงสาวเดินออกไปจากตรงนั้น เพราะเขาเองก็ไม่ชอบเป็นเป้าสายตาของนักศึกษาคนอื่นๆ

เช้าวันต่อมา

นรินดามาถึงมหาวิทยาลัยเร็วกว่าเพื่อนๆ เธอรู้สึกประหม่าพอสมควร เพราะรู้ว่านักศึกษาชายทั้งหลายต่างพากันมองดูเธอเดินผ่าน

“เฮ้ย นั่นไงน้องคนสวยที่ไอ้กัสแอบเล็งไว้”

กอล์ฟพูดขึ้น ขณะที่หญิงสาวกำลังเดินไปที่หน้าตึกคณะบริหารธุรกิจ ทั้งสี่หนุ่มยืนอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ ไม่ไกลจากบริเวณที่นรินดาหยุดยืนอยู่ตอนนี้ พวกเขาต้องการจะมาดูหน้า และพาออกัสไปทำความรู้จักเธอ สี่หนุ่ม ภู กัส ภีม กอล์ฟ ต่างพากันมองไปยังทิศทางที่หญิงสาวยืนอยู่ ภูวิศปฏิเสธไม่ได้เลยว่า ผู้หญิงคนนั้นหุ่นดีราวกับนางแบบ เหมือนที่เพื่อนของเขาบอก แต่จะสวยและน่ารักขนาดไหน เขาเองก็ยังไม่รู้ เพราะเขาเห็นเธอเพียงด้านหลังเท่านั้น

“ไปกันเถอะ กูอยากทำความรู้จักน้องเขาว่ะ”

ออกัสพูดพร้อมกับยิ้มกริ่ม สี่หนุ่มในชุดเสื้อช็อปวิศวะสีแดงเลือดหมู เดินเอามือล้วงกระเป๋าก้าวเท้าเข้าไปใกล้หญิงสาวนักศึกษาน้องใหม่

“เฮ้! ปลายฟ้า”

หนุ่มๆถึงกับชะงักและเดินช้าลง เมื่อเห็นนักศึกษาสาวร่างเล็กกำลังโบกมือทักทายและเรียกชื่อหญิงสาวที่ยืนรออยู่

“มาเร็วนะวันนี้ หรือว่าพวกเรามาช้าวะ”

พีทพูดขึ้น ขณะที่เขาและออยเดินมาหยุดยืนตรงหน้านรินดา

“ฉันกลัวนายกับออยจะรอนานไง วันนี้ก็เลยมาเร็ว”

นรินดาตอบ

“พรุ่งนี้มาด้วยกันกลับด้วยกันนะ จะได้ไม่ต้องมายืนรอกันอยู่ เดี๋ยวเราขับไปรับเธอที่หน้าคอนโด”

พีทบอกนรินดา

“โอเค แบบนั้นก็ได้”

“ชื่อปลายฟ้าว่ะ นี่สินะ ที่เขาว่ารูปก็งามนามก็เพราะ”

ออกัสพูดขณะที่หยุดยืนอยู่กับเพื่อนๆ พวกเขายังไม่กล้าที่จะเดินเข้าไปหาหญิงสาวในตอนนี้

“มึงก็ชมซะเหลือเกินนะ ผู้ชายคนนั้นผัวเขาหรือเปล่าวะ”

ภูวิศพูดแทรกขึ้นมา

“กูว่าไม่ใช่ผัวน้องปลายฟ้าหรอก มากับน้องคนนั้นก็ต้องเป็นผัวของน้องคนนั้นสิวะ”

ออกัสตอบกลับทันที

“ถ้ามึงมั่นใจขนาดนั้นก็เดินเข้าไปทำความรู้จักเลยสิวะ”

ภีมบอกออกัส

“เออๆ พวกมึงเดินไปเป็นเพื่อนกูหน่อย”

สี่หนุ่มพากันเดินไปหยุดยืนด้านหลังนรินดา พีทและออยมองกลุ่มรุ่นพี่ผู้หล่อเหลาด้วยท่าทางงุนงง

“พวกเธอเป็นอะไรทำไมทำหน้าแบบนั้น”

นรินดาถามเพื่อนทั้งสอง

“น้องครับ เพื่อนของพี่อยากทำความรู้จักน้องน่ะ”

กอล์ฟพูดขึ้น นรินดาหมุนตัวหันไปเผชิญหน้ากับกลุ่มคนที่อยู่ด้านหลัง

{พรึ่บ}

“!”

“พี่ภู!”

ภูวิศถึงกับสะดุ้ง ไม่ต่างจากปลายฟ้าที่กำลังตกใจและดีใจ ในที่สุดเธอก็ได้เจอกับเขาอีกครั้ง