ทำเหมือนไม่รู้จักกัน

ตอนที่ 9 ทำเหมือนไม่รู้จักกัน

ภูวิศปฏิเสธไม่ได้เลยว่า หญิงสาวตรงหน้าจะโตเป็นสาวสวยถึงเพียงนี้ เมื่อครั้งที่เขาอยู่ในห้องของเธอ เธอยังดูเป็นสาวน้อยวัยใส ผ่านไปแค่ปีกว่าๆ เธอกลับโตเป็นสาวและดูเซ็กซี่ขยี้ใจหนุ่มๆถึงเพียงนี้

“นี่มึงรู้จักกับน้องเขาเหรอ ไอ้ภู”

ออกัสถามเพื่อนรักอย่างงุนงงสงสัย ไม่ต่างจากเพื่อนๆอีกสองคน รวมทั้งพีทและออยที่กำลังยืนงงมองคนทั้งคู่

“เงียบทำไมวะไอ้ภู อย่าบอกนะว่ามึงเคยกินน้อง...”

“รู้จักกันนานแล้ว แค่รู้จัก”

ภูวิศพูดแทรกขึ้นมาเสียก่อน กอล์ฟยังไม่ทันจะได้พูดอะไรต่อ

“แบบนี้ก็ดีสิ พี่ชื่อออกัสนะครับ พี่เป็นเพื่อนรักของไอ้ภู น้องคนสวยชื่ออะไรครับ”

ออกัสแนะนำตัวเองพร้อมกับส่งยิ้มเจ้าเสน่ห์ให้นรินดา

“หนูชื่อปลายฟ้าค่ะ ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ”

เธอมอบยิ้มสดใสให้ออกัสและเพื่อนๆของเขา สี่หนุ่มที่มีประสบการณ์โชกโชน พอจะมองออกว่าหญิงสาวตรงหน้าคงจะอ่อนประสบการณ์ เธอยังคงดูใสซื่อและน่ารักเหมือนตอนที่ภูวิศเจอครั้งแรก แต่รูปร่างของเธอมันช่างดึงดูดความสนใจจากผู้ชาย จนใครๆก็อยากทำความรู้จักกับเธอ

“แล้วน้องปลายฟ้ารู้จักกับไอ้ภูได้ยังไงครับ”

ออกัสถามด้วยความอยากรู้ และอยากทำความรู้จักกับเธอให้มากขึ้น

“พี่ภูเคยไปอยู่ห้องหนูค่ะ ตอนนั้นพี่ภูโดนผัวชาวบ้านกระ...”

“!”

{หมับ!}

“ว้าย!”

ภูวิศถึงกับสะดุ้ง เมื่อนรินดากำลังจะพูดความลับที่เขาซ่อนเอาไว้ เพื่อนๆจะรู้ไม่ได้เด็ดขาด เรื่องที่เขาเคยโดนคนรักของแป้งหอมกระทืบ มือหนาคว้าข้อมือเล็กแล้วออกแรงดึงให้เธอเดินตามหลังเขาไป

“เฮ้ย! อะไรวะไอ้ภู”

ออกัสและเพื่อนๆถึงกับสับสนงุนงง รวมทั้งพีทและออย พี่กำลังยืนงงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น

“พี่ภู หนูเจ็บ ปล่อยก่อนค่ะ”

เขาปล่อยข้อมือเล็กให้เป็นอิสระ เมื่อเดินออกห่างจากกลุ่มเพื่อน

“เธอจะพูดให้ใครรู้ไม่ได้นะ เรื่องที่ฉันเคยต่อยกันกับไอเวรนั่น จนต้องหนีไปอยู่ที่ห้องของเธอน่ะ ฉันไม่อยากให้ใครรู้เรื่องนี้”

ภูวิศพูดด้วยน้ำเสียงและท่าทางเคร่งเครียดพอสมควร

“แล้วจะให้หนูบอกเพื่อนพี่ยังไงล่ะคะ”

หญิงสาวทำหน้าละห้อย เมื่อได้ยินเขาบอกแบบนั้น

“บอกไปว่าฉันกับเธอรู้จักกัน เพราะเธอไปเรียนพิเศษกับพี่สาวของฉัน พี่สาวของฉันเป็นอาจารย์น่ะ พวกมันไม่สงสัยหรอก”

“พี่ยังโกหกแต่งเรื่องเก่งเหมือนเดิมเลยนะคะ”

“นี่เธอกำลังหลอกด่าฉันเหรอ”

ภูวิศจ้องหน้าหญิงสาวด้วยแววตาดุดัน มันช่างแตกต่างจากตอนที่เขาไปขอความช่วยเหลือจากเธอเสียเหลือเกิน

“หนูไม่ได้หลอกด่าพี่ หนูแค่พูดความจริง พี่โกรธหนูขนาดนั้นเลยเหรอคะ”

เธอรู้สึกเสียใจ กับท่าทางและคำพูดที่แข็งกระด้าง จากคนที่เธอเฝ้าคิดถึงมาตลอด

“ฉันไม่ได้โกรธ ฉันแค่ไม่อยากให้เธอพูดเรื่องในอดีตของฉัน มันเป็นเรื่องที่ฉันรู้สึกรังเกียจน่ะ”

“เข้าใจแล้วค่ะ ที่พี่หายไปตั้งแต่ตอนนั้น เพราะพี่คงไม่อยากจดจำเรื่องในอดีตใช่ไหมคะ”

“ก็ใช่ไง”

“ทั้งๆที่หนูช่วยเหลือพี่ แต่พี่ไม่คิดจะกลับไปหาหนูเลย หนูแค่อยากรู้ว่าพี่ยังปลอดภัยดี แต่เลือกที่จะหายไปโดยที่หนูไม่รู้อะไรเกี่ยวกับพี่เลย”

เธอพูดในทำนองตัดพ้อและน้อยใจ

“แล้วทำไมฉันต้องกลับไปด้วย ในเมื่อพ่อกับแม่ของเธออยู่ที่ห้องนั้น ถ้าฉันกลับไปมันก็เป็นเรื่องใหญ่สิ”

“หนูไม่ได้หมายความว่าจะให้พี่กลับไปในตอนนั้น หนูแค่คิดว่า พี่ควรจะหาโอกาสกลับไปหาหนูบ้าง แต่พี่ก็ไม่ไป”

“เรื่องมันผ่านมานานแล้ว เธอไม่จำเป็นต้องพูดขึ้นมาก็ได้มั้ง ในเมื่อเราสองคนก็ไม่ได้เป็นญาติหรือเป็นอะไรกัน แต่ยังไงฉันก็ขอบคุณนะ ถ้าวันนั้นไม่มีเธอ ฉันก็ไม่รู้ว่าฉันจะเป็นยังไง”

“ค่ะ แค่รู้ว่าพี่ปลอดภัย หนูก็ดีใจแล้ว”

“อืม แล้วเธอก็อย่าลืมนะ ห้ามเผลอไปพูดเรื่องของฉันล่ะ ไอ้กัสมันกำลังจะจีบเธอ ฉันกลัวว่าถ้าเธอคบกับมัน แล้วเธอจะเผลอไปพูดเรื่องนั้น ทางที่ดีเธอไม่ต้องยุ่งกับเพื่อนของฉันเลยจะดีกว่า”

นรินดารู้สึกเสียใจพอสมควร เธอไม่คิดเลยว่าเขาจะเป็นคนที่เห็นแก่ตัวถึงขนาดนี้ การกลับมาเจอกันครั้งนี้ แทนที่เธอจะดีใจ แต่เขากลับทำให้เธอรู้สึกขุ่นมัวในจิตใจอย่างบอกไม่ถูก

“พี่ไม่ต้องห่วงหรอกนะคะ หนูจะไม่ยุ่งเกี่ยวกับเพื่อนพี่แน่นอน หนูมาเรียน ไม่ได้มาหาผู้ชาย จากนี้หนูจะทำเหมือนว่าเราไม่รู้จักกันมาก่อน ขอตัวนะคะ”

นรินดาหมุนตัวกลับหลังเดินออกไปจากตรงนั้นทันทีที่พูดจบ เธอมุ่งหน้าเข้าไปในอาคารเรียน สร้างความงุนงงให้กับเพื่อนรักของเธอและเพื่อนๆของภูวิศมากพอสมควร

“มีอะไรหรือเปล่าฟ้า ฉันเห็นเธอกับรุ่นพี่คุยกันแบบเคร่งเครียดเลย เธอกับเขารู้จักกันมาก่อนเหรอ”

ออยถามนรินดา ขณะที่กำลังนั่งรอเวลาอาจารย์เข้ามาสอน

“ใช่ รู้จักแต่ไม่ได้สนิทหรอก”

“แล้วทำไมฉันเห็นเธอกับเขาคุยกันดูเคร่งเครียดมากเลยอ่ะ”

ออยถามด้วยความอยากรู้

“ไม่มีอะไรหรอก เมื่อก่อนเคยพักอยู่คอนโดเดียวกัน ฉันเคยวิ่งไปชนพี่เขาแล้วไม่ขอโทษ เขาไม่ค่อยพอใจ เราสองคนก็เลยไม่ค่อยกินเส้นกันน่ะ”

นรินดาไม่อยากจะโกหกเพื่อน แต่เธอไม่สามารถพูดความจริงออกมาได้ เธอจึงพูดเพียงเหตุการณ์ที่มันใกล้เคียงกับสิ่งที่เคยเกิดขึ้น

“อ๋อ เข้าใจแล้ว”

“ไอ้ภู มึงยังไม่ตอบกูเลยนะ มึงไปรู้จักกับน้องปลายฟ้าได้ยังไง แล้วทำไมน้องเขาต้องทำเหมือนโกรธมึงด้วย มึงไปทำอะไรน้องหรือเปล่าวะ”

ออกัสถามภูวิศ ขณะที่พวกเขากำลังเดินไปทานอาหารมื้อเที่ยง

“ไม่มีอะไรหรอก เด็กนั่นเคยไปเรียนพิเศษกับพี่สาวกูน่ะ เด็กนั่งซุ่มซ่ามจะตาย มึงไม่ต้องไปสนใจหรอก”

ภูวิศพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

“น้องเขาสวยเซ็กซี่ขนาดนั้น มึงยังจะเรียกว่าเด็กนั่นอีกเหรอวะ บิ๊กบึ้มขนาดนั้น ไม่เด็กแล้วนะเว้ย”

ออกัสกล่าว

“ก็กูเจอตอนที่ยัยนั่นยังเป็นเด็กมัธยมไง กูก็ยังมองว่าเป็นเด็ก แถมพ่อแม่หวงมากด้วย มึงอย่าไปยุ่งเลย เสืออย่างพวกเรา ไปล่าเหยื่อที่มันน่าตื่นเต้นจะดีกว่า”

“กูจะจีบน้องปลายฟ้า น้องน่าจะยังอ่อนประสบการณ์ ผู้หญิงแบบนี้แหละ ที่กูอยากได้เป็นแฟน”

ภูวิศนั่งนิ่งไม่พูดอะไรต่อ แต่ในใจของเขากำลังคิดอะไร ไม่มีใครสามารถรู้ได้เลย