Masukตอนที่ 9 ทำเหมือนไม่รู้จักกัน
ภูวิศปฏิเสธไม่ได้เลยว่า หญิงสาวตรงหน้าจะโตเป็นสาวสวยถึงเพียงนี้ เมื่อครั้งที่เขาอยู่ในห้องของเธอ เธอยังดูเป็นสาวน้อยวัยใส ผ่านไปแค่ปีกว่าๆ เธอกลับโตเป็นสาวและดูเซ็กซี่ขยี้ใจหนุ่มๆถึงเพียงนี้ “นี่มึงรู้จักกับน้องเขาเหรอ ไอ้ภู” ออกัสถามเพื่อนรักอย่างงุนงงสงสัย ไม่ต่างจากเพื่อนๆอีกสองคน รวมทั้งพีทและออยที่กำลังยืนงงมองคนทั้งคู่ “เงียบทำไมวะไอ้ภู อย่าบอกนะว่ามึงเคยกินน้อง...” “รู้จักกันนานแล้ว แค่รู้จัก” ภูวิศพูดแทรกขึ้นมาเสียก่อน กอล์ฟยังไม่ทันจะได้พูดอะไรต่อ “แบบนี้ก็ดีสิ พี่ชื่อออกัสนะครับ พี่เป็นเพื่อนรักของไอ้ภู น้องคนสวยชื่ออะไรครับ” ออกัสแนะนำตัวเองพร้อมกับส่งยิ้มเจ้าเสน่ห์ให้นรินดา “หนูชื่อปลายฟ้าค่ะ ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ” เธอมอบยิ้มสดใสให้ออกัสและเพื่อนๆของเขา สี่หนุ่มที่มีประสบการณ์โชกโชน พอจะมองออกว่าหญิงสาวตรงหน้าคงจะอ่อนประสบการณ์ เธอยังคงดูใสซื่อและน่ารักเหมือนตอนที่ภูวิศเจอครั้งแรก แต่รูปร่างของเธอมันช่างดึงดูดความสนใจจากผู้ชาย จนใครๆก็อยากทำความรู้จักกับเธอ “แล้วน้องปลายฟ้ารู้จักกับไอ้ภูได้ยังไงครับ” ออกัสถามด้วยความอยากรู้ และอยากทำความรู้จักกับเธอให้มากขึ้น “พี่ภูเคยไปอยู่ห้องหนูค่ะ ตอนนั้นพี่ภูโดนผัวชาวบ้านกระ...” “!” {หมับ!} “ว้าย!” ภูวิศถึงกับสะดุ้ง เมื่อนรินดากำลังจะพูดความลับที่เขาซ่อนเอาไว้ เพื่อนๆจะรู้ไม่ได้เด็ดขาด เรื่องที่เขาเคยโดนคนรักของแป้งหอมกระทืบ มือหนาคว้าข้อมือเล็กแล้วออกแรงดึงให้เธอเดินตามหลังเขาไป “เฮ้ย! อะไรวะไอ้ภู” ออกัสและเพื่อนๆถึงกับสับสนงุนงง รวมทั้งพีทและออย พี่กำลังยืนงงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น “พี่ภู หนูเจ็บ ปล่อยก่อนค่ะ” เขาปล่อยข้อมือเล็กให้เป็นอิสระ เมื่อเดินออกห่างจากกลุ่มเพื่อน “เธอจะพูดให้ใครรู้ไม่ได้นะ เรื่องที่ฉันเคยต่อยกันกับไอเวรนั่น จนต้องหนีไปอยู่ที่ห้องของเธอน่ะ ฉันไม่อยากให้ใครรู้เรื่องนี้” ภูวิศพูดด้วยน้ำเสียงและท่าทางเคร่งเครียดพอสมควร “แล้วจะให้หนูบอกเพื่อนพี่ยังไงล่ะคะ” หญิงสาวทำหน้าละห้อย เมื่อได้ยินเขาบอกแบบนั้น “บอกไปว่าฉันกับเธอรู้จักกัน เพราะเธอไปเรียนพิเศษกับพี่สาวของฉัน พี่สาวของฉันเป็นอาจารย์น่ะ พวกมันไม่สงสัยหรอก” “พี่ยังโกหกแต่งเรื่องเก่งเหมือนเดิมเลยนะคะ” “นี่เธอกำลังหลอกด่าฉันเหรอ” ภูวิศจ้องหน้าหญิงสาวด้วยแววตาดุดัน มันช่างแตกต่างจากตอนที่เขาไปขอความช่วยเหลือจากเธอเสียเหลือเกิน “หนูไม่ได้หลอกด่าพี่ หนูแค่พูดความจริง พี่โกรธหนูขนาดนั้นเลยเหรอคะ” เธอรู้สึกเสียใจ กับท่าทางและคำพูดที่แข็งกระด้าง จากคนที่เธอเฝ้าคิดถึงมาตลอด “ฉันไม่ได้โกรธ ฉันแค่ไม่อยากให้เธอพูดเรื่องในอดีตของฉัน มันเป็นเรื่องที่ฉันรู้สึกรังเกียจน่ะ” “เข้าใจแล้วค่ะ ที่พี่หายไปตั้งแต่ตอนนั้น เพราะพี่คงไม่อยากจดจำเรื่องในอดีตใช่ไหมคะ” “ก็ใช่ไง” “ทั้งๆที่หนูช่วยเหลือพี่ แต่พี่ไม่คิดจะกลับไปหาหนูเลย หนูแค่อยากรู้ว่าพี่ยังปลอดภัยดี แต่เลือกที่จะหายไปโดยที่หนูไม่รู้อะไรเกี่ยวกับพี่เลย” เธอพูดในทำนองตัดพ้อและน้อยใจ “แล้วทำไมฉันต้องกลับไปด้วย ในเมื่อพ่อกับแม่ของเธออยู่ที่ห้องนั้น ถ้าฉันกลับไปมันก็เป็นเรื่องใหญ่สิ” “หนูไม่ได้หมายความว่าจะให้พี่กลับไปในตอนนั้น หนูแค่คิดว่า พี่ควรจะหาโอกาสกลับไปหาหนูบ้าง แต่พี่ก็ไม่ไป” “เรื่องมันผ่านมานานแล้ว เธอไม่จำเป็นต้องพูดขึ้นมาก็ได้มั้ง ในเมื่อเราสองคนก็ไม่ได้เป็นญาติหรือเป็นอะไรกัน แต่ยังไงฉันก็ขอบคุณนะ ถ้าวันนั้นไม่มีเธอ ฉันก็ไม่รู้ว่าฉันจะเป็นยังไง” “ค่ะ แค่รู้ว่าพี่ปลอดภัย หนูก็ดีใจแล้ว” “อืม แล้วเธอก็อย่าลืมนะ ห้ามเผลอไปพูดเรื่องของฉันล่ะ ไอ้กัสมันกำลังจะจีบเธอ ฉันกลัวว่าถ้าเธอคบกับมัน แล้วเธอจะเผลอไปพูดเรื่องนั้น ทางที่ดีเธอไม่ต้องยุ่งกับเพื่อนของฉันเลยจะดีกว่า” นรินดารู้สึกเสียใจพอสมควร เธอไม่คิดเลยว่าเขาจะเป็นคนที่เห็นแก่ตัวถึงขนาดนี้ การกลับมาเจอกันครั้งนี้ แทนที่เธอจะดีใจ แต่เขากลับทำให้เธอรู้สึกขุ่นมัวในจิตใจอย่างบอกไม่ถูก “พี่ไม่ต้องห่วงหรอกนะคะ หนูจะไม่ยุ่งเกี่ยวกับเพื่อนพี่แน่นอน หนูมาเรียน ไม่ได้มาหาผู้ชาย จากนี้หนูจะทำเหมือนว่าเราไม่รู้จักกันมาก่อน ขอตัวนะคะ” นรินดาหมุนตัวกลับหลังเดินออกไปจากตรงนั้นทันทีที่พูดจบ เธอมุ่งหน้าเข้าไปในอาคารเรียน สร้างความงุนงงให้กับเพื่อนรักของเธอและเพื่อนๆของภูวิศมากพอสมควร “มีอะไรหรือเปล่าฟ้า ฉันเห็นเธอกับรุ่นพี่คุยกันแบบเคร่งเครียดเลย เธอกับเขารู้จักกันมาก่อนเหรอ” ออยถามนรินดา ขณะที่กำลังนั่งรอเวลาอาจารย์เข้ามาสอน “ใช่ รู้จักแต่ไม่ได้สนิทหรอก” “แล้วทำไมฉันเห็นเธอกับเขาคุยกันดูเคร่งเครียดมากเลยอ่ะ” ออยถามด้วยความอยากรู้ “ไม่มีอะไรหรอก เมื่อก่อนเคยพักอยู่คอนโดเดียวกัน ฉันเคยวิ่งไปชนพี่เขาแล้วไม่ขอโทษ เขาไม่ค่อยพอใจ เราสองคนก็เลยไม่ค่อยกินเส้นกันน่ะ” นรินดาไม่อยากจะโกหกเพื่อน แต่เธอไม่สามารถพูดความจริงออกมาได้ เธอจึงพูดเพียงเหตุการณ์ที่มันใกล้เคียงกับสิ่งที่เคยเกิดขึ้น “อ๋อ เข้าใจแล้ว” “ไอ้ภู มึงยังไม่ตอบกูเลยนะ มึงไปรู้จักกับน้องปลายฟ้าได้ยังไง แล้วทำไมน้องเขาต้องทำเหมือนโกรธมึงด้วย มึงไปทำอะไรน้องหรือเปล่าวะ” ออกัสถามภูวิศ ขณะที่พวกเขากำลังเดินไปทานอาหารมื้อเที่ยง “ไม่มีอะไรหรอก เด็กนั่นเคยไปเรียนพิเศษกับพี่สาวกูน่ะ เด็กนั่งซุ่มซ่ามจะตาย มึงไม่ต้องไปสนใจหรอก” ภูวิศพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “น้องเขาสวยเซ็กซี่ขนาดนั้น มึงยังจะเรียกว่าเด็กนั่นอีกเหรอวะ บิ๊กบึ้มขนาดนั้น ไม่เด็กแล้วนะเว้ย” ออกัสกล่าว “ก็กูเจอตอนที่ยัยนั่นยังเป็นเด็กมัธยมไง กูก็ยังมองว่าเป็นเด็ก แถมพ่อแม่หวงมากด้วย มึงอย่าไปยุ่งเลย เสืออย่างพวกเรา ไปล่าเหยื่อที่มันน่าตื่นเต้นจะดีกว่า” “กูจะจีบน้องปลายฟ้า น้องน่าจะยังอ่อนประสบการณ์ ผู้หญิงแบบนี้แหละ ที่กูอยากได้เป็นแฟน” ภูวิศนั่งนิ่งไม่พูดอะไรต่อ แต่ในใจของเขากำลังคิดอะไร ไม่มีใครสามารถรู้ได้เลยตอนพิเศษ (แต่งงานกันนะครับ)สองวันต่อมา{บึ๊น~เอี๊ยด}เสียงรถหลายคันขับเข้ามาจอดไปบ้านพักริมทะเลหัวหิน“ใครมาคะพี่ภู”นรินดาพูดกับภูวิศ ขณะที่ทั้งสองกำลังจะออกจากห้องนอน เพื่อไปเดินเล่นริมชายหาด“ออกไปดูสิครับ จะได้รู้ว่าใครมา”หญิงสาวรีบเดินออกจากห้องออกไปดูที่หน้าบ้าน“คุณพ่อ คุณแม่!”{พรึ่บ}นรินดาวิ่งเข้าไปสวมกอดบิดาและมารดาของเธอด้วยความดีใจ“มาได้ยังไงคะเนี่ย ทำไมไม่โทรบอกหนูก่อนคะ”เธอถามบิดาและมารดาของเธอ“ถ้าโทรบอกก่อนก็ไม่เซอร์ไพรส์สิคะ คุณลูกสาว”นางดวงดาวพูดกับลูกสาวสุดที่รัก“พ่อกับแม่ตั้งใจจะมาจัดงานวันเกิดให้ลูกไง ลูกสาวกับลูกเขยจะแอบมาฉลองวันเกิดกันแค่สองคนไม่ได้หรอกนะ”นายนรินทร์พูดและยิ้มให้ลูกสาว“สวัสดีครับ คุณพ่อคุณแม่”ภูวิศไหว้สวัสดีพ่อตาแม่ยาย ผู้ใหญ่ทั้งสองพนมมือแนบอกรับไหว้ลูกเขย เขารู้อยู่แล้วว่าพ่อตาแม่ยายจะมาที่นี่พร้อมกับครอบครัวของเขา เพราะเขาเป็นคนวางแผนทุกอย่างด้วยตัวเองก่อนที่จะมา“ภู มาช่วยขนของหน่อย”พิมพ์พิศาส่งเสียงเรียกน้องชาย นรินดาหันไปมองถึงกับยิ้มกว้าง “เดี๋ยวหนูไปช่วยพี่พิมพ์กับพี่ภูขนของก่อนนะคะ”“จ้ะลูก”“โห...พี่พิมพ์กับคุณพ่อคุณแม่ก็แอบ
ตอนพิเศษ( เที่ยวทะเล NC 20+)หลังจากที่เดินทางมาถึงหัวหินในช่วงบ่าย ภูวิศเผลอหลับไปด้วยความง่วง แต่หญิงสาวกลับรู้สึกตื่นเต้นที่ได้มาอยู่ในบ้านพักริมทะเลแบบส่วนตัวและหรูหรา นรินดาเดินไปนั่งหย่อนขาริมสระว่ายน้ำ และมองทิวทัศน์ทะเลกว้างไกลอย่างสบายตา อยู่ๆเธอก็นึกอยากจะว่ายน้ำขึ้นมา หญิงสาวจึงเดินเข้าไปในห้องนอนแล้วจัดการถอดเสื้อผ้า จากนั้นจึงนำชุดว่ายน้ำสุดเซ็กซี่มาสวมใส่“อือ...”ภูวิศลืมตาตื่นในช่วงบ่ายแก่ๆ เมื่อมองไปรอบๆห้องไม่เห็นหญิงผู้เป็นที่รัก เขาจึงรีบดันตัวลุกลงจากเตียงเพื่อตามหาเธอ{ฟึ่บ~ฟึ่บ}เสียงเหมือนคนว่ายน้ำดังอยู่ใกล้ๆ ภูวิศรีบสาวเท้าเดินไปดู“หึ มาแอบว่ายน้ำอยู่นี่เอง ตกใจหมดนึกว่าหายไปไหน”เขาพูดพึมพำคนเดียวและส่ายหน้าอย่างโล่งใจ“พี่ภู ตื่นแล้วเหรอคะ”เธอเรียกถามคนที่นั่งกอดอกอยู่บนโซฟารังนก“ตื่นเพราะไม่เห็นหนูไง นึกว่าแอบหนีไปไหน พี่คิดมากรู้หรือเปล่า จะเล่นน้ำทำไมไม่เรียกพี่”เขาพูดในทำนองดุเธอ หญิงสาวรีบว่ายน้ำเข้ามาริมสระใกล้ๆบริเวณที่ภูวิศนั่งอยู่{พรึ่บ}หญิงสาวดันตัวขึ้นมาจากสระว่ายน้ำ ภูวิศมองเรือนร่างสุดเซ็กซี่อย่างหลง นรินดาเดินมาหยุดยืนตรงหน้าเขา“อย่าดุ
ตอนพิเศษ (ความลับและการพบกันครั้งแรก)หลายเดือนต่อมา“แหม...ลูกชายแม่ เดี๋ยวนี้หน้าตายิ้มแย้มแจ่มใสจังเลยนะ ตั้งแต่มีคู่หมั้น โลกใบนี้ก็คงเป็นสีชมพูสินะ”นางภาวิณีเอ่ยแซวลูกชายสุดที่รัก ขณะที่ภูวิศกำลังรดน้ำต้นกุหลาบสีแดงอยู่ที่สวนหลังบ้านในยามเช้า ใบหน้าของเขาดูสดใสอย่างเห็นได้ชัด“แน่นอนสิครับคุณแม่ ผมก็เพิ่งจะรู้ว่ามีความรักแล้วมันดีมากๆก็ตอนที่ได้หมั้นกับปลายฟ้านั่นแหละครับ”เขาบอกความในใจกับมารดา“แล้วหนูปลายฟ้าอยู่ไหนล่ะ ปกติตัวติดกันตลอด”“น้องอ่านหนังสืออยู่บนห้องครับ อีกไม่กี่วันก็จะสอบแล้ว ช่วงนี้ก็เลยหมกมุ่นอยู่กับการอ่านหนังสือน่ะครับ”“ภูกับหนูฟ้ามาอยู่ที่บ้านกับแม่บ่อยๆแบบนี้ก็ดีหน่อย แม่จะได้มีเพื่อนคุย ช่วงนี้พี่สาวเราไม่ค่อยมาบ้านให้แม่เห็นหน้าเลย ไม่รู้ว่ายุ่งงานอะไรนักหนา”นางภาวิณีบ่นถึงลูกสาวคนโตอย่างพิมพ์พิศา “ผมก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมพี่พิมพ์ไม่ค่อยว่างเลย สงสัยจะยุ่งกับการสอน ทั้งมหาลัยทั้งโรงเรียนสอนพิเศษ ช่วงนี้ใกล้สอบด้วย คงจะติวเข้มกว่าปกติมั้งครับ”“อืม ก็คงจะจริงอย่างที่ภูว่า แม่มีเรื่องอยากจะถามภูน่ะ”“เรื่องอะไรครับคุณแม่”“เรื่องของภูกับหนูปลายฟ้า
ตอนที่ 47 เปิดตัวคู่หมั้นของภูวิศ (บทส่งท้าย)“ฮัลโหลครับคุณแม่ มาที่คอนโดด่วนเลยนะครับ ให้คุณพ่อมาด้วย ต้องมาให้ได้นะ” ภูวิศโทรไปหามารดาของเขาเป็นคนแรก “มีอะไรหรือเปล่าตาภู ทำไมต้องให้พ่อกับแม่ไปที่นั่นล่ะ ลูกไม่สบายหรือเปล่า”นางวิภาณีถามลูกชายด้วยความเป็นห่วง“เปล่าครับ มาเจรจาสู่ขอลูกสะใภ้คุณแม่ตอนนี้เลยนะครับ”“ห๊ะ! ว่าไงนะ!”“ไม่ต้องถามอะไรมากหรอกครับ ผมนอนอยู่ห้องสาวหลายเดือนแล้ว แต่วันนี้พ่อกับแม่เขามาเห็น รีบมานะครับ”นางภาวิณีแทบจะเป็นลมที่ได้ยินลูกชายบอกแบบนั้น นางรีบบอกสามีทันที และเตรียมตัวเดินทางไปยังคอนโดของลูกชาย “พี่พิมพ์ครับ มาที่คอนโดของผมตอนนี้เลย”เขาโทรหาพี่สาวหลังจากที่วางสายมารดา“ไปทำไมเหรอภู มีเรื่องอะไรเหรอ”“รีบมาเถอะครับ ตอนนี้ผมอยู่ที่ห้องปลายฟ้า คุณพ่อคุณแม่ของน้องรู้เรื่องที่ผมมาอยู่กับน้องแล้วครับ ช่วยมาจัดการเจรจากับผู้ใหญ่ให้ผมด้วย”“คุณพ่อคุณแม่รู้หรือยัง”พิมพ์พิศาถามน้องชายด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนกพอสมควร“คุณพ่อคุณแม่กำลังมาครับ พี่รีบๆมาเถอะ”“โอเค”“คุณพ่อคุณแม่ไปที่ห้องของผมชั้นบนสุดเถอะนะครับ ห้องของผมกว้างขวางและมีที่นั่งเพียงพอกว่าห้องนี้ ค
ตอนที่ 46 เต็มใจรับผิดชอบ“ไหนบอกว่าจะพาหนูไปเที่ยวไงคะ ทำไมพี่ยังไม่ไปอาบน้ำแต่งตัวอีก”นรินดาถามคนที่เอาแต่นอนมองดูเธอแต่งหน้าทำผม เพื่อที่จะออกไปเที่ยวข้างนอกกับเขา“หนูอยากไปบ้านพี่ไหมครับ พี่อยากพาหนูไปหาคุณแม่พี่น่ะ”อยู่ๆเขาก็พูดเรื่องนี้ขึ้นมา หญิงสาวถึงกับชะงัก เพราะเธอเองก็ไม่ได้คิดถึงเรื่องนี้เลยสักนิด“หนูยังไม่พร้อมค่ะ กลัวแม่พี่จะไม่ชอบหนูด้วย”“ไม่มีเหตุผลไหนที่แม่พี่จะไม่ชอบหนูหรอก ทุกวันนี้แม่พี่ไม่ได้ห้ามเรื่องที่พี่จะมีแฟน หรือแม้แต่เรื่องที่พี่จะไปเที่ยวหรือไปดื่มที่ไหน คุณแม่ก็ไม่ได้ห้ามแล้ว แต่พี่ไม่ไปหรอก มีเมียแล้วไม่อยากทำตัวเถลไถล”มันเป็นจริงอย่างที่เขาพูด นางวิภาณีไม่ได้ก้าวก่ายเรื่องส่วนตัวของลูกชาย นับตั้งแต่วันที่อันดาสร้างเรื่องจนลูกชายของนางต้องเป็นทุกข์“แต่หนูยังไม่พร้อมที่จะไปเจอใครนี่คะ ให้เวลาหนูหน่อยสิ”“ครับ”“ไปอาบน้ำแต่งตัวได้แล้วค่ะ สายแล้วนะ”“แป๊บนะ เดี๋ยวอาบ อยากทำผมให้เมียจังเลย”เขาหาเรื่องถ่วงเวลาชวนเธอคุยอยู่แบบนั้น“ทำเป็นเหรอคะ ตั้งแต่อยู่ด้วยกันมายังไม่เห็นพี่เป่าผมหรือหนีบผมให้หนูเลย มีแต่หวีผมให้อย่างเดียว”“ก็ต้องลองสิครับ มาครับ
ตอนที่ 45 แผนร้ายของภูวิศเวลาเลยผ่านมาจนถึงวันที่เปิดเทอมภาคเรียนที่ 2 ภูวิศใช้ชีวิตอยู่กับนรินดาตัวติดกันตลอด เขาแทบไม่อยากจะอยู่ห่างเธอ เพราะกลัวว่าเธอจะหนีไปจากเขาอีก“พี่ขอขับรถไปส่งที่หน้าคณะนิเทศได้ไหมครับ”ภูวิศถามนรินดาขณะที่ทั้งสองนั่งอยู่ในรถ ชายหนุ่มทำหน้าที่ขับรถมุ่งหน้าไปยังมหาวิทยาลัยที่ทั้งสองเรียนอยู่“ไม่ได้ค่ะ ไปส่งที่เดิมตรงที่เคยส่ง”เธอหมายถึงด้านหลังมหาวิทยาลัยแห่งนั้น“ทำไมครับ ในเมื่อเราเป็นแฟนกันแล้ว ก็ให้พี่ไปส่งฟ้าที่หน้าคณะสิ”“บอกว่าไม่ได้ไงคะ หนูไม่อยากตกเป็นเป้าสายตาของใคร ไม่อยากให้ใครมอง ไม่อยากให้ใครรู้ว่าคบกับพี่ เราตกลงกันแล้วไม่ใช่เหรอ”ภูวิศถึงกับจุดในอก หญิงสาวที่เขานอนกอดทุกคืนกำลังปฏิเสธในสิ่งที่เขาอยากจะทำกับเธอในฐานะแฟน และเขาก็ได้รู้ซึ้งถึงความรู้สึกที่เธอเคยเป็นมาก่อน“ขอโทษครับ พี่จะพยายามทำตามข้อตกลงของเรา พี่แค่เผลอลืมเรื่องที่เราตกลงกันไว้น่ะ”เขาพูดออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาและรู้สึกผิด“ไม่เป็นไรค่ะ แต่อย่าเผลอบ่อยนะคะ เดี๋ยวหนูหงุดหงิดขึ้นมาพี่จะลำบาก”“ครับ”รถสปอร์ตหรูคันสีดำขับไปจอดด้านหลังมหาวิทยาลัย หญิงสาวเตรียมจะลงจากรถ แต่เขาค







